archiveren

Tagarchief: tijdlijn

Ik zat net even naar een programma te kijken waarbij de Scientology Church werd doorgelicht en zag mezelf daar weer met stijgende verontwaardiging maar kijken, terwijl ik het programma al eerder had gezien.
Nu wil ik het absoluut niet over het verschijnsel Scientology Church hebben, alsjeblieft niet, daar is genoeg over te lezen op internet. Ik wil het hier hebben over de “andere” functie die elke ervaring kan hebben en dat dat een keuze is.

Wat er gebeurde is dat ik merkte dat ik naast de verontwaardiging en woede ook tegelijkertijd keek met een observerende blik van boven het slagveld en zag ook dat de verontwaardiging en boosheid, niet over dat wat ik zag ging, maar als afleiding diende en diende om “het alles buiten mijzelf zien” te versterken en in stand te houden. Met andere woorden ik hoefde nu weer niet naar mijn eigen geloof in zonde, schuld en angst te kijken, maar kon het projecteren, zodat het lijkt alsof anderen fout bezig zijn en niet ik. Dit geeft als we heel eerlijk durven kijken, naast de woede ook ergens wel een zij het tijdelijk prettig, en opluchtend gevoel.

Het eerste effect van dit zien was dat de zonde, schuld en angst zich weer (zoals dat meestal gebeurt als ik even geen “schuldigen” buiten mijzelf kan vinden) naar binnen keerde, naar mijzelf. Wat eigenlijk ook nog steeds een projectie naar buiten is trouwens, want mijzelf als lichaam zien is ook nog steeds een projectie poging om uit de denkgeest te stappen.
En we hebben al eerder gezien dat elke projectie uit de denkgeest alleen maar dient om in de afscheiding te blijven. Vervolgens zag ik mezelf nog steeds flink oordelen en mezelf daarvoor weer veroordelen. Tot ik er hulp bij vroeg, wat niets anders betekent dat ik bereid ben er “anders” naar te kijken.

En vervolgens zag ik ineens weer de symboliek van alle oordelen achter alle geprojecteerde vormen. Het feit dat ik denk en geloof hier in een lichaam in een wereld te zijn laat zien dat ik het ego heel serieus neem net zoals leden van bijvoorbeeld een SC dat verschijnsel ook heel serieus nemen. Kortom het gaat hier in de droom altijd over het ego serieus nemen.
Ik zag dat de symboliek achter een projectie zoals de SC (maar dat geld dus voor alle projecties, zonder uitzondering, want de vorm doet er niet toe voor het doel waar het voor dient: afscheiding) weer het wanhopig zoeken naar Éénheid is (zie vorig blog) waar het niet te vinden is. Als ik het wil zien (en dat wil ik) is het een prachtig zeg maar gerust caricaturaal  voorbeeld van ego’s  voortdurende poging door middel van projectie uit het bewustzijn van denkgeest zijn te blijven door voortdurend de “hongerige honden” van zonde, schuld en angst erop uit te sturen om bewijzen te vergaren van een bestaande wereld vol met bewijzen van zonde, schuld en angst. Dit specifieke verschijnsel (de projectie) SC is daar een prachtig uitvergroot voorbeeld van.
Het is dus niet wat het lijkt waar ik zo verontwaardigt en woedend over ben.
Het ego pakt alleen maar weer gretig deze kans aan om Waarheid, Éénheid te bedekken met een sluier van projecties vanuit zonde, schuld en angst, daarmee tevens de tijdlijn verleden (zonde), heden (schuld), en toekomst (angst) in werking zettend en in stand houdend.

Wat er gebeurt is dus dat de verontwaardiging en woede een andere functie krijgt, niet meer om de afscheiding van Één te bevestiging en te bestendigen, maar om dit ego mechanisme te doorzien en het niet meer serieus te nemen, zodat het kan gaan dienen als reminder om het te doorzien en te vergeven, zodat gezien wordt dat wat er zich ook lijkt af te spelen in de droom, de droom in werkelijkheid geen enkele invloed heeft of kan hebben op Waarheid, of Éénheid.
Nogmaals het is niet zo dat ik nu niet meer verontwaardiging en woeden zou mogen of moeten ervaren, nee, dat is er gewoon als onderdeel van het egodenkgeest mechanisme en dat zal nooit in die hoedanigheid veranderen, zolang ik denk en geloof en ervaar in deze droom rond te lopen. Maar ik kan wel terwijl het zich lijkt af te spelen er tegelijkertijd anders naar leren kijken en de (ego) functie ervan doorzien. En dan vervolgens kiezen voor welke functie ik deze droom van afscheiding wil laten dienen en gebruiken. En vervolgens binnen het concept “ervaren” de juiste inspiratie krijgen wat wel of niet te doen eventueel.
Een keuze, overigens, die ook illusoire is, daar er in werkelijkheid niets te kiezen valt en er alleen onveranderlijke Éénheid bestaat, maar binnen het concept “wereld” waarin nog steeds in geloofd wordt en daardoor ervaren, is “kiezen” een hulpmiddel bij het onvermijdelijke terug herinneren in “Dat wat IS”.

…ervaring ervaart ervaren, ervaart ervaren, ervaart ervaren…
Ervaren ervaart wat er ervaren wordt en dat omvat alles wat ervaren ervaart. Er is niets anders dan ervaren. Ook niet meer willen ervaren is een ervaring ervaren door ervaren.
Ervaren volgt op ervaren, op ervaren op ervaren.
“Ik” ervaar is een ervaring van een “ik” en is een ervaring.
Niet “ik” ervaar, er is een ervaring “ik” ervaren door ervaren die ervaart.
Wat ervaart?, lijkt een vraag te zijn, maar is de ervaring van een “wat ervaart?” ervaring.
Er is niets anders dan ervaren, ervaren in een ruimte en op een tijdlijn ervaring.
De ervaring is en blijft altijd een ervaring, ook al ziet de ervaring eruit als “iets” in ruimte en tijd of als “niets” buiten ruimte en tijd het is nog steeds ervaren ervaren door een ervaring die ervaart.
Er is de ervaring van “een wereld”, “een lichaam”. Een wereld, een lichaam kan niet los van de ervaring die ze is staan. Er is geen wereld, er is geen lichaam er is een ervaring.
Er kan niet gestopt worden met ervaren, dat levert alleen maar weer de ervaring van stoppen op, ervaren door ervaren.
Ervaren zit besloten in ervaren, in de ervaring van besloten zijn in ervaring…

Volledig meegaan van ervaren in ervaren wat ervaart aan de “hand” van volledig ervaren ervaren te zijn, stopt het vechten van ervaren tegen het ervaren, ervaren te zijn.

Buiten ervaren ervaren is een buiten ervaring ervaring.
De ervaring kan niet buiten de ervaring ervaren…

Wij, de ene denkgeest heeft toegang tot alle gedachten.
Alle gedachten die ooit zijn gedacht, worden gedacht en nog zullen worden gedacht. Ze lijken op een opeenvolgende tijdlijn te staan, maar dat lijkt maar zo. Alle gedachten zijn in één moment ontstaan en ook weer meteen verdwenen.Want er kan niets bestaan wat niet eeuwig is. Tijdelijk bestaat niet, omdat het tijdelijk is.Tijd bestaat niet werkelijk, omdat het tijdelijk is.

Ons egodenksysteem kan hier niets mee, omdat het zichzelf daarmee ontkent.
En dat is het enige wat het egodenksysteem overeind houd: zichzelf een ‘kennen’ toewijzen gebaseerd op tijd en ruimte. En daarmee ontkent het eeuwigheid, het tijdloze.
Het kan dus alleen dat ontkennen wat zijn zichzelf toebedeelde nep ‘kennen’ bedreigt.
Eeuwigheid, het Tijdloze, Waarheid, Liefde, God, het Onnoembare, of wat voor woord dan ook moet voortdurend ontkend worden.
Daarvoor in de plaats maakt de egodenkgeest zijn eigen versie van eeuwigheid, het tijdloze, waarheid, liefde, god, het onnoembare enz.
En dat ene moment van het Kennen ontkennen en daarvoor een eigen kennen voor in de plaats zetten moet steeds herhaald worden.

Dat ene moment bevat dus alle ontkennende gedachten die er zijn.
Dat zijn dus alle gedachten die de egodenkgeest maar kan denken.
Dat zijn er miljarden, één grote explosie van één afscheidingsgedachte, die zich vermeerdert in miljarden ogenschijnlijk aparte gedachten lijntjes. Tijdlijntjes die zich steeds verder van de ene afscheidingsgedachte verwijderen.
Elk tijdlijntje vormt nu een ogenschijnlijk apart leven, een apart verhaal, een van de miljarden mogelijke variaties op het ene thema afscheiding.
Maar in werkelijkheid is er niets gebeurd, er is nog steeds alleen maar één Geest, het Onveranderlijke is nog steeds onveranderlijk, het veranderen heeft niet werkelijk plaatsgevonden, het is en blijft een nietig dwaas idee.

Dus ook al lijken wij, zoals wij ons zelf ervaren in een apart lichaam, in een apart van anderen gescheiden leven, een bepaald gedachten patroon hebbende, dat wat we ons dna, karakter, geërfde eigenschappen, opvoeding, conditioneringen, noemen, toch is er maar één egodenksysteem wat alle gedachten bevat, die ooit gedacht zijn of nog worden.
Daarom kunnen wij ons ook inleven en daarom kunnen wij ook oordelen en veroordelen. We houden ons eigen afgesplitste gedachtelijntje angstvallig vast, en alles wat daarbuiten valt wordt afgewezen, hoewel het soms ook lijkt dat het omarmd wordt. Hoe dan ook er wordt ‘verschil’ waargenomen.

Als we een pad zoals ECIW doen, dan leren we te observeren, los van het identificeren met wat we denken te zijn, namelijk een lichaam dat denkt met het brein. We leren terug te gaan naar wat we werkelijk zijn, denkgeest en we leren van daaruit ons denken te observeren.
Daar is volledige eerlijkheid voor nodig. Er mogen geen gedachten ontkend worden, of als onzin of gevaarlijk worden afgedaan. Elke gedachten hoe deze er ook uit mag zien moet aan het licht worden gebracht om als vergevingsmateriaal te gaan dienen. Elke gedachte krijgt deze functie. Elke gedachte die nog als functie heeft, afscheiding mag nu aan het licht worden gebracht.
We gaan onze projecties als gedachten herkennen en nemen die terug in de denkgeest en vergeven ze.

We gaan ook steeds beter zien dat ook al lijken we een apart leven te hebben apart van een ander en er een apart denksysteem op na houden, dat dit alleen maar zo lijkt en er ook maar één egodenkgeest syteem is.
Dat betekent dat we toegang hebben tot elke gedachte die maar gedacht kan worden, nu, in een verleden en in een toekomst.
Sommige denkgeesten ervaren dit ook al en dat noemen we dan helderziend.
Bij deze denkgeesten werkt de afscheiding niet helemaal waterdicht en sijpelt er van alles doorheen.
Anderen horen stemmen, ook een weeffoutje in het afscheidingssyteem van de egodenkgeest.
Weer andere denkgeesten waarbij het afscheidingssyteem niet zo goed werkt krijgen te veel gedachten en beelden tegelijkertijd binnen. En zo zijn er talloze voorbeelden waarbij het egodenksysteem niet altijd waterdicht werkt doordat de afscheiding hier en daar niet werkt. Er zitten gaten in de muur, waardoor het verborgen geheim dat er maar één egodenkgeest is dreigt te worden ontmaskerd.
Dit wordt dan weer goed gemaakt door de egodenkgeest, door deze weeffoutjes afwijkingen en ziekten te noemen, die de gaten in de afscheidingsmuur weer even herstellen.

Naarmate we betere observeerders worden, gaan we ook beter het hele ene egodenksysteem doorzien.
We gaan minder ‘persoonlijk’ denken en voelen ons meer verwant met andere denkgeesten en doorzien dat we allemaal eigenlijk hetzelfde denken, ook al ziet het er in de vorm anders uit.
En dan leren we ook zien, dat wat we bij anderen afkeuren, zoals vormen van geweld, discriminatie, hebberigheid, moordlust, haat, krankzinnigheid enz. zich allemaal in de ene egodenkgeest bevindt, dus ook in de ‘mij’ denkgeest. En dat het alleen zo lijkt dat ik die gedachtes niet heb, omdat ik een bepaald tijdslijntje volg wat ik mijn leven noem. Maar ‘ik’ heb ze wel degelijk, want er is maar één egodenkgeest die alle gedachten die mogelijk zijn bevat.
En dat is best lastig om te zien, te herkennen en te erkennen.
En toch is het nodig om volkomen vrij te worden van elke egogedachte en terug te keren tot de ene Denkgeest.
Dit leren zien, herkennen en erkennen kan dan ook alleen maar werken onder leiding van onze Juist gerichte-denkgeest, want dit onder leiding doen van onze ego denkgeest kant is onmogelijk.
Onder leiding van de ene egodenkgeest, dus onder leiding van het afscheidingsdenksysteem, kijken naar de vernietigende gedachten van de ene egodenkgeest, kan alleen maar tot meer vernietiging leiden en dat is zeker niet wat ECIW ons probeert te leren.
ECIW vertegenwoordigt het leren kijken olv de Juist gerichte kant van de ene denkgeest.

Dus als ik ervaar dat het observeren van al mijn gedachten tot depressiviteit, tot moeheid, moedeloosheid, boosheid,slachtofferschap leid, dan verteld mij dit alleen dat ik heb gekeken olv de egokant van de denkgeest. Ik vraag mijzelf dan af: “wie of wat zegt dit”, egodenkgeest of Juist gerichte-denkgeest (HG/J denkgeest)? En als ik het antwoord weet, dan kan ik opnieuw kiezen. En ben ik nooit meer het slachtoffer van mijn eigen gedachten, laat staan van die van anderen.
Want er zijn geen anderen in de ene denkgeest.

 

Ongerustheid, onrust, angst voor toekomst, verleden, een voorgevoel zijn uitingen van het ego, teneinde de tijd te continueren. Het zijn tijdsbelevingen, dus afkomstig van de ego-denkgeest, die droomt van gebeurtenissen langs een tijdlijn, een horizontale beleving. Dit alles ‘(ver)geven’ aan de Heilige Geest is erkennen en herkennen wat IS: Geest, tijdloos, Eén. Dit is de enige werkende bedoeling en functie van belevingen.

‘Jij zult de Hemel vinden. Alles wat je zoekt, op dit ene na, zal wegvallen.’ (WdI.131.5:2)

 

%d bloggers liken dit: