archiveren

Tagarchief: thuis

…:”De Godsherinnering komt tot een denkgeest in rust”(T23.I.1:1)
“The memory of God comes to the quiet mind” (T-23.I.1:1)
lees ik.
Dat verklaart meteen waarom het onmogelijk is “zelf” de denkgeest tot rust te brengen.
Het zelf doen, betekent altijd het ego-zelf doen, wat hetzelfde is als zelf sabotage. Want het ego gebruikt de chaos en de herrie van de denkgeest juist om te voorkomen dat er zoiets als een “Godsherinnering in de denkgeest in rust” kan ontstaan, want dat betekent einde ego.
En ja, we kunnen de denkgeest trainen rustiger te zijn, door allerlei technieken toe te passen, maar dat resulteert vaak alleen in het veranderen van de egodenkgeest in een “verbeterde” versie, maar het blijft de egodenkgeest, die de egodenkgeest behandelt. Gevalletje van het verzetten van de dekstoelen op de Titanic: zinloos.
Let wel daar is niets mis mee, er is niets mis met het ervoor zorgen dat je leven tijdelijk wat draaglijker wordt, maar dat is niet wat ECIW ons aanbiedt. ECIW gaat over het terug herinneren van het Onveranderlijke, Eeuwige, dmv vergeven van alles wat veranderlijk is (de ondraaglijkheid en de tijdelijke draaglijkheid van het leven), waardoor vanzelf het Onveranderlijke Ene, de “Godsherinnering” overblijft.

De denkgeest “zelf” tot rust brengen kan niet, hooguit tijdelijk, wat wel kan en verder voert dan tijdelijk, is te kijken (samen met de Juist gerichte denkgeest J/HG) naar alle onrust (groot en klein en alles daar tussen) die ik waarneem in mijn denkgeest en deze vergeven. Dat is het enige middel dat de denkgeest werkelijk tot rust kan brengen en de “Godsherinnering” weer zal doen terug herinneren.
En dat “kijken” kan altijd en overal, zowel midden in het heetst van de strijd, op je meditatiekussentje, krukje in een grot bovenop een berg, lopend op straat, midden in de drukte van de stad, in de buurt super, in een rustig bos, midden op zee, gewoon thuis op de bank, in je bed, in bad, in de tuin, tijdens je werk, in de auto, in de file, op de fiets, eindeloos veel mogelijkheden waarin ik de keuze kan maken voor totale identificatie met de herrie van het egodenken of kan kiezen voor kijken samen met HG/J vanuit de rust van boven het slagveld te worden getild en vanuit dit allesomvattende overzicht de vergissing wordt gezien en kan worden vergeven waarna de Godsherinnering heel natuurlijk zal worden herinnerd.

 

Verlangen, ik verlang de hele dag , m’n hele leven lang elke minuut elke seconde van de dag. Zelfs ademen is een verlangen……. naar zuurstof,…. of naar iets anders?
Verlang ik echt naar een ander om mij te vervullen, of verlang ik naar iets anders… verlang ik echt naar meer van wat dan ook om mij te vervullen, of verlang ik naar iets anders….

Is het nodig dat ik een lijst maak met ‘normale’ verlangens die ik maar verder iedereen ook heeft?
Nee, denk daar zelf maar over na, mooie oefening in waarnemen en wees maar zo eerlijk mogelijk, hou niets achter.

Ik heb ontdekt dat achter dat verlangen, het verlangen naar werkelijke Liefde, werkelijke Vervulling, werkelijke Vrede, werkelijke Vreugde kortom het verlangen naar wat ‘ik’ in werkelijkheid Ben ligt, Thuis in God.
Waar we trouwens volgens ECIW nooit zijn weggegaan, we dromen dat alleen maar.

Maar goed ondertussen verlang ik mij elke droom lang al miljarden jaren weer te pletter en al die verlangens slaan na een korte bevrediging inderdaad allemaal te pletter op de rotsen van de angst, van de dood, van het ego, wat ook precies de bedoeling is van het ego, omdat het juist daarvoor is aangesteld. Conclusie; binnen het ego, binnen de afgescheiden denkgeest ga ik het nooit, never vinden.
Dit staat trouwens mooi beschreven in de volgende regels uit ECIW: ‘Het ego geeft nooit uit overvloed, omdat het als substituut daarvoor werd gemaakt.’ En verder: ‘Dat is de reden waarom het idee van ‘krijgen’ in het egodenksysteem is ontstaan. Begeerten zijn mechanismen om iets te ‘krijgen’, ze vertegenwoordigen de behoefte van het ego om zichzelf te bevestigen. Dit geldt evenzeer voor lichamelijke begeerten als voor de zogenaamde ‘hogere behoeften’. Lichamelijke begeerten zijn van oorsprong niet fysiek. Het ego beschouwt het lichaam als zijn thuis, en probeert zichzelf via het lichaam te bevredigen. Maar het idee dat dit mogelijk is, is een beslissing van de denkgeest die volledig in verwarring is geraakt over wat werkelijk mogelijk is.’ (T4.II.7:3-9)

Het ego doet dus wat het doet, en dat doet het perfect: de afscheiding hoe dan ook en met alle middelen in stand houden. Het kan eenvoudig niets anders, het is daar voor bedacht. Vandaar dat er ook geen licht in de duisternis gebracht kan worden, want het ego herkent het niet, kan er niets mee en andersom het Licht herkent de duisternis ook niet. Ego en Werkelijkheid gaan niet samen. Dus blijft het ego rondjes draaien in zijn eigen nep wereldje, en maakt de Werkelijkheid zich al helemaal geen zorgen want die IS, die hoeft niets te doen.

Een van deze twee ‘toestanden van zijn’ ben ik, zijn wij, de ene Zoon van God.
Ben ik afgescheiden denkgeest of ben ik Thuis in God, Veilig, Liefde, Vreugde, Vrede, totaal Een met mijn Bron……?
Ik wil graag voor de tweede mogelijkheid kiezen die denk ik de enige echte mogelijkheid is, maar ondertussen bevind ik me wel elke seconde in die mallemolen van het verlangen, die als een gek rondjes draait en die me duizelig en suf maakt en dronken van verlangen naar meer, meer, sneller, harder, in een poging aan het ultieme doel van het ego, de dood te ontkomen, waar we juist in volle vaart op af denderen, en ook daar geen rust vinden, want we draaien gewoon door in een volgende ronde, in een poging het alsmaar hongerige ego te voeden. Een never ending story…
Of niet?

Het feit dat ik optie twee kan bedenken, betekend dat het er is, en dat is interessant. Onder die schijnbaar harde schil, die, zo lijkt het op het eerste gezicht. eigenlijk niets anders doet dan proberen te verbergen dat wat ik werkelijk ben, wat dus onmogelijk is, bevindt zich iets anders. Iets wat niet te verbergen valt, iets wat ik niet hoef te bereiken, mijn best voor hoef te doen, iets wat er gewoon IS. En hoe kan wat IS nu weg raken… Bovendien het bevindt zich niet eens onder die harde schil, want dat wat IS behoeft geen bescherming en kan niet beschermd worden, want immers:

‘niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.
Hierin ligt de Vrede van God.’

De gedachte dat er een harde schil is die kennelijk in het leven geroepen is om iets te beschermen, is dus ook waanzin, een droom, een koortsig waanbeeld, een nachtmerrie.
Want wat is het enige wat die harde schil ‘beschermt’, aan het oog wil onttrekken; dat het eigenlijk het ego, de droom, het waanbeeld beschermt. Het idee van een sluier of een muur of wat dan ook voor blokkade die de waarheid aan het oog wil onttrekken is op zich een waan idee. Want waarom zou je iets beschermen wat er niet is??? En nogmaals de Waarheid behoeft geen bescherming, verdediging.

Het ego hoeft dus niet gekraakt, vernietigd, gebroken te worden, want het is niets het is een nietig dwaas idee.
Het ego zelf is immers gebaseerd op vernietiging dus die zal het afbraak proces door de projecties te lijf te gaan volmondig steunen en toejuichen.

We hoeven dus niets te doen. Voor de liefhebber leestip: ECIW T18.VII. Ik hoef niets te doen.

Ja maar, ik lijd me suf de hele dag door, afgewisseld, met wat pleziertjes, en zoethoudertjes, die ik inderdaad letterlijk probeer te halen uit de projecties die de ego denkgeest daarvoor bedacht heeft.

Het is dus een feit dat ik alleen de blokkades kan zien, of ze nu wel werkelijk zijn of niet, ik zie ze, dat is duidelijk.
Maar gelukkig leer ik steeds meer dat het waanbeelden zijn, gedachte blokkades en geen werkelijke harde schillen, sluiers, muren of wat dan ook voor iets ondoordringbaars wat te vuur en te zwaard beschermd of bestreden dient te worden. Deze waangedachtes kunnen derhalve ‘genezen’ worden. Ja en dat kan middels het proces van Vergeven. Werkelijk Vergeven zoals de Cursus dat ziet: ‘Vergeving ziet in dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden.’ (WdII.1 (tussen les 220 en 221 in)) (leestip)
En kan ik als waarnemer, als geest de duisternis de waangedachtes naar het Licht brengen, dat is het vergevingsproces.

Dat is het genezen van de zieke denkgeest die denkt dat wat hij droomt echt is en verward is geraakt in de chaos van het dualisme, de chaos van aanval en verdediging, lijden en kortstondige pleziertje, geven om te krijgen, de macht van de sterkste, overleven enz.

Deze ‘genezing’ maakt een einde aan alle lijden en kortstondige verlangens en zoekt en gij zult niet vinden, daarvoor hoeft alleen de gedachte dat daar iets voor moet worden opgegeven of opgeofferd of worden gedaan te worden opgegeven…

Op deze manier wordt ‘verlangen’ in elke vorm een reminder voor wat zich achter dit verlangen bevindt, een reminder om dat te vergeven wat ik ‘niet’ ben zodat wat ik ‘wel’ ben vanzelf tevoorschijn komt en mijn ware verlangen onthuld, die onmiddellijk een einde maakt aan alle verlangen.

(Eerder gepubliceerd in 2009)

 

Als denkgeest zich volledig terug-herinnerd in de Denkgeest dooft de vorm uit als een vlam die geen zuurstof meer krijgt.
 Niet meer gevoed door schuld/zonde/angst, de brandstof voor de ego-denkgeest, doven de projecties uit,

Het projectieapparaat staat stil.

De waarnemer ziet terug naar wat geweest is, tijdsflarden, onsamenhangend, door elkaar en allemaal tegelijk,

 terug naar één punt, terug in de Denkgeest.

Onwennig nog rust de Denkgeest in Geest, hoeft niets te doen, de droom is voorbij…

De dromer was iedereen, de droom leek velen maar was één.

Geen dromer, geen droom, alleen Denkgeest.

En dan schijnbaar nog in de droom, onwennig, verveeld, ongeïnteresseerd, tegenstribbelend, dor, daar niet meer willen zijn.

En toch het moet volbracht volledig, geen droomflard kan achterblijven, alles nu ‘gezien’ met ogen van vergeving en Liefde

Alleen voor het Ene: uitbreiden van Liefde en het helpen volledig terugtrekken van de droom in de Geest.

Werkelijke Behulpzaam zijn samen met Hem nu. De Zoon van God terug-herkennen in zijn Heelheid.

Ik Her-Ken jou Zoon van God, keer terug in de armen van je Vader je bent Thuis.

 

 

197_Picture18

 

 

 

 

 

Verwachtingen op ego niveau zullen altijd heen en weer kaatsen tussen uitkomen en teleurstelling. Verwachtingen op ego niveau zullen nooit blijvend resultaat bieden. Verwachtingen op ego niveau hebben als doel de afscheiding in stand te houden.

 

Verwachtingen volkomen loslaten en aan HG/J  geven zullen altijd blijvend resultaat geven.

De enige werkende verwachting kan derhalve alleen maar zijn: ik laat alle verwachtingen los die ik kan bedenken en vertrouw volkomen op Heilige Geest die mij verwacht…

Verwachtingen op HG niveau hebben als doel loslaten/vergeven,  zodat ik me weer Thuis weet in God. Van waaruit Inspiratie weer voluit kan en mag en zal stromen…

 

 

%d bloggers liken dit: