archiveren

Tagarchief: terugnemen

“Stel dat blijkt dat het universum helemaal niet bestaat” hoor ik op de tv op Discovery… heerlijk denk ik, dan besta ik ook niet ben ik overal van af…

Uh… ben “ik” overal van af?
Dan speelt “mijn” de ego denkgeest op dat moment voor “ikje”, dat beweert niet te bestaan, maar gezien als niet bestaand “ikje” moet ik er eerst een bestaand “ikje” van hebben gemaakt, dat zogenaamd kan verdwijnen als datzelfde ” ikje” zegt dat het niet bestaat.
Slimme ego truc weer.
Dus hoe harder een “ik” roept oh, heerlijk niets bestaat dus ik ben ook niets, des te meer wordt het bevestigd in zijn bestaan.  Bestaan en niet bestaan zijn nog steeds 2 kanten van het ego-denken-spectrum.
Dus achter dat “heerlijk ik besta niet” ligt de ego angst van echt niet te bestaan, omgezet in een spirituele ego-gedachte, waardoor het weer veilig zogenaamd onder controle staat van het egodenken.
Dat laat weer mooi zien hoe groot de angst voor “het grote niets” wat achter het ego schuil gehouden wordt is. Het grote niets zal door het ego altijd geïnterpreteerd worden als “iets” dat alles zal vernietigen en wordt daarom omschreven als “het grote niets”.

Mijn depressieve gevoel vandaag, moeheid zonder te weten “waarom, en hoe dan…” liet me alleen maar weer alle hoeken van doodlopende ego gedachten zien, uitzichtloos. En nu na zo’n zinnetje op tv, is het weer helemaal duidelijk hoe het zogenaamde ego werkt.
En dus kwam ik wederom tot de conclusie, gewoon alles vergeven, ook als ik geen zin heb, het geen zin hebben vergeven, kortom vergeven bij elke gedachte, 24/7 alles, elke gedachte terugnemen in de denkgeest, dat is het enige wat werkt.
Als het niet eerst teruggenomen wordt in de denkgeest blijft het geloof in het idee dat er buiten mij iets is dat begrepen en geanalyseerd moet worden bestaan.
Ik hoef niets anders meer te doen dan vergeven, de rest zal van daaruit volgen en zal eruit zien als in “ik weet precies wat te doen”, omdat dat de taal is die “ik” kan begrijpen in het stadium waar de nog steeds ervarende denkgeest nu is.

 

 

 

Waar en wat zou ik zijn zonder mijn projecties?

… dacht ik toen ik me eerst afvroeg, waar en wat zou ik zijn zonder die en die lastige, pijnlijke gedachte?
Toen ik de  gedachte terugnam, duidelijk een gedachte van ‘ongenoegen’, en aan m’n J-gerichte kant gaf (HG/J) bleef ik de vorm die ik had geprojecteerd teneinde het ‘ongenoegen’ kwijt te raken in al z’n glorie zien en voelen.
Wacht even… dacht ik, kan ik de gedachte wel terugnemen, en tegelijkertijd de projectie (de vorm dus die het ongenoegen had aangenomen) als iets aparts laten staan?
Nee, dat werkt niet, want de projectie zit aan de gedachte vast.  En zolang ik de projectie als iets los zie van de emotie, werkt terugnemen in de denkgeest niet. Ik moet dus ook de projectie terugnemen.
Wat er toen gebeurde was, dat ik ineens zonder projectie zat… oeps… m’n doel, m’n schietschijf is ineens weg! En wat bleef erover, de lastige, pijnlijke gedachte die ineens geen projectie meer had als vluchtweg, veranderde in pure angst. Het voelde als, er is nu geen uitweg meer, vluchten kan niet meer…

Ik stond oog in oog met ‘angst’ en liet de angst helemaal toe, want ik had me al tot m’n J-gerichtheid gewend, dus keek ik met Liefde (HG/J) naar mijn angst en was vergevingsbereid.
Kijk ik met angst (ego)  naar die angst dan zal de angst zo groot worden dat ik niets anders lijkt te kunnen dan mezelf afsluiten of in de aanval gaan.
Dus ik stond oog in oog met ‘angst’ olv HG/J en wilde het dolgraag ‘anders’ zien nu met vergeven ‘ogen’ en daardoor loste de angst gewoon op, ik stapte er ahw gewoon doorheen. En ervoer een niet te beschrijven vrijheid. En voelde echt dat dus alleen de angst voor de angst het probleem was, en niet de angst voor iets buiten mij, want er is niets buiten mij er is alleen een gedachte van afscheiding, vormen van zonde, schuld en angst, met een bijbehorende projectie.

Het werd me dus heel duidelijk nu nog sterker, dat ik niet alleen m’n gedachte over iets terug moet nemen, maar ook de bijbehorende projectie.

Mocht dit een ietwat abstract verhaal lijken, weet dan dat het wel degelijk een persoonlijke ervaring is die heel intens was, maar ik vind het niet nodig de complete persoonlijke beleving met naam en toenaam te beschrijven.
En je kan alleen iets echt ervaren als je het persoonlijk beleeft.
Dus op de plaats waar ik het over ‘lastige gedachte’ heb, en ‘ongenoegen’ kan je zelf je eigen situatie met bijbehorende projectie, emoties en gevoelens invullen.
En dan wordt het ineens allemaal heel praktisch.

%d bloggers liken dit: