archiveren

Tagarchief: symbolisch

Het enige zinnige besluit wat genomen kan worden binnen een onmogelijke nietig dwaas idee van een onmogelijke droom van afscheiding is het willen leren herkennen van de keuze voor egodenken en daarmee te stoppen, terug te gaan naar de enige bron, de denkgeest, en dan opnieuw te kiezen. Niet voor een betere droomvorm/projectie deze keer, maar voor de andere bron in de denkgeest die van de juist gerichte denkgeest, in ECIW symbolisch weergegeven als Jezus/Heilige Geest. En dat is het enige wat gedaan hoeft te worden, en er dan op leren vertrouwen dat de effecten hiervan (nog steeds in de droom, dus droom effecten/projecties) automatisch zullen volgen:

“Je gelooft misschien dat je verantwoordelijk bent voor wat je doet, maar niet voor wat je denkt. De waarheid is dat je verantwoordelijk bent voor wat je denkt, omdat je alleen op dat niveau keuzen kunt maken. Wat je doet komt voort uit wat je denkt. Je kunt jezelf niet onttrekken aan de waarheid door autonomie te ‘verlenen’ aan gedrag. Dat komt automatisch onder mijn beheer zodra je wat je denkt onder mijn leiding plaatst. Iedere keer dat je bang bent is dat een duidelijk teken dat jij je denkgeest hebt veroorloofd te miscreëren en mij niet hebt toegestaan die te leiden.

3.Het is zinloos te geloven dat genezing kan ontstaan door de gevolgen van verkeerd denken onder controle te houden. Wanneer je bang bent, heb je verkeerd gekozen. Dat is de reden waarom jij je er verantwoordelijk voor voelt. Je moet je denken veranderen, niet je gedrag, en dat is een kwestie van bereidwilligheid. Je hebt geen leiding nodig, behalve op het niveau van je denkgeest. Correctie hoort alleen thuis op het niveau waar verandering mogelijk is. Verandering heeft geen enkele betekenis op het niveau van de symptomen, waar ze niet werkzaam kan zijn

4.Het corrigeren van angst is jouw verantwoordelijkheid. Wanneer jij vraagt om bevrijding van angst, suggereer je dat dit niet zo is. Je zou in plaats daarvan hulp moeten vragen in de omstandigheden die de angst hebben teweeggebracht. Deze omstandigheden hebben altijd te maken met de wens afgescheiden te zijn. Op dat niveau kun jij er iets aan doen. Je bent veel te tolerant tegenover het afdwalen van je denkgeest en je vergoelijkt stilzwijgend de miscreaties ervan. Het specifieke resultaat [in de vorm, de projectie] doet er niet toe, maar de fundamentele vergissing [de keuze voor afscheiding] wél. De correctie is steeds dezelfde. Vraag mij, voor je iets besluit te doen, of jouw keuze in overeenstemming is met die van mij. Als je zeker weet dat dit zo is, zal er geen angst zijn” (T2.VI.2:5-10,3:1-7,4:1-10).

Hardop denken, een op z’n zachts gezegd verrassend inzicht…

Wij hebben van god een serial killer gemaakt.
Huh, hoe dan?
Dat wat verborgen moet blijven, het ultieme geheim van de egodenkgeest, is het onder ogen zien van het waarom van de angst voor de dood en hoe zich dat uit-projecteert.
En als ik daar naar kijk, olv de blik van “niet angst”, symbolisch voorgesteld als olv Jesus en of de Heilige Geest, omdat de denkgeest daar kennelijk aan toe is, “zie” ik de onthulling van de volgende tot dan toe zorgvuldig door de keuze voor het geloven in de verborgen gedachtes van de egodenkgeest:

We (de keuzemakende denkgeest die kiest voor egodenken) zien de dood als de ultieme onvermijdelijke wraak van god die ons uiteindelijk toch wel weet te vinden en te pakken krijgt, ook al zijn we ons hele leven bezig de dood te ontlopen, alsof we ons kunnen verstoppen voor god, door hem te paaien, te ontkennen, ziek te worden, tijdelijk te genezen, door zelf te doden in zijn naam, door te offeren aan deze onverzadigde serial killer die leeft op dood vlees. We leven daardoor in voortdurende doodsangst, want we weten nooit wanneer god op de rode doodsknop drukt en het mijn beurt is. Euthanasie plegen of zelfmoord plegen mag dan ook niet, want dan maak je god nog bozer, want dan ontneem je hem zijn ultieme speeltje: moorden en zal er na je dood nog een veel vreselijker lot wachten.
Kortom we lijken onvermijdelijk overgeleverd te zijn aan een psychopathische serial killer van het ergste soort, waar niet mee te onderhandelen valt.

Nou, introduceer deze gedachte maar eens in een wereld die leeft op een van angst, “godslastering” en “god zal je onmiddellijk straffen” doordrenkte gedachtesysteem.
Angst zal alleen vanuit angst kunnen reageren op deze stelling.
De denkgeest die nog niet aan dit idee toe is kan dit dan ook niet aanvaarden. En dat is niet erg, kwalijk, laat staan dom. De hele ene denkgeest gelooft immers in dit waanzinnige onmogelijke denksysteem. Maar het is ook onvermijdelijk dat dit waanzinnige denksysteem uiteindelijk door de mand zal vallen, omdat het onmogelijk is (God zij dank).

Natuurlijk speelt zich dit allemaal af in de waan van de droom, en ik kan je vertellen dat het een enorme opluchting voor mij is dit verborgen droom scenario ineens in een moment zo duidelijk in een flits overziend echt onder ogen te mogen zien en helemaal uit te “bekijken”, zonder angst. Als een ontmaskeren van een Wizzard of Ozz momentje zeg maar, maar dan als een “buiten de droom. boven het slagveld hangend moment”.

Het verklaard voor mij de angst voor de dood en het (noodzakelijk) verborgen houden van de angst voor de dood, voor ons (de dromer van de droom) die geloven werkelijk dood te kunnen gaan en dat god dat beslist.
En die angst hebben wij die denken en geloven en ervaren een lichaam te zijn allemaal, niemand uitgezonderd, ook niet degene die het maar gewoon accepteert als onvermijdelijk, of god accepteren en zien als een rechtvaardige vader die beslist wanneer hij jou weer tot zich roept in de hemel, “want dood gaan we allemaal, dus leg je er maar bij neer…..”

En natuurlijk geldt dit scenario ook voor de geboorte. Ego god geeft en neemt immers? Ego god moet immers wel blijvend worden voorzien van nieuw speelgoed om zijn serial killer mind te bevredigen.
De enige manier om van dat wat pure Liefde, Eenheid, Waarheid is een tegenhanger te maken is van God precies het tegenovergestelde te maken van wat “Hij IS”, en dat is het verzinnen en projecteren van een dualistische god, een god die het tegenovergestelde is van Liefde, Eenheid, Waarheid, een god van zonde, schuld en angst en deze met elke gedachte “vast te spijkeren” in dromen van zonde, schuld en angst. (zie daar de ultieme projectie hiervan, het christelijke Paas “feest” van de kruisiging en opstanding van Jezus de zogenaamde enige zoon van God).

Dit doorzien, vereist een enorme eerlijkheid bij het kijken naar al mijn gedachten, olv de gelukkig nog steeds in de denkgeest aanwezige verbinding met God: de symbolen Jezus en of de Heilige Geest. Dit zal vanzelf gaan als de denkgeest eraan toe is en dat weet je als het zover is. Dit forceren is juist weer kiezen voor het egodenken:

“En als je bemerkt dat je weerstand sterk en je toewijding zwak is, ben je er nog niet klaar voor.Vecht niet tegen jezelf” (T30.I.1:6-7).

Ik zie nu ook dat wij die angst proberen te overschreeuwen, door bijvoorbeeld het idee van serial killers  op het toneel te laten verschijnen (te projecteren), de Jokers, de Moriato’s, de Jack the Rippers, en noem ze verder maar op de serial killers door de eeuwen heen in verhalen, sprookjes en in onze zogenaamde dagelijkse droom verhalen. Allemaal projecties van de ontkenning en de afleiding van de angst voor de hoofd serial killer: god. Een oefening in het controleren van deze angst. Maar ook de scripts waarin zonen en of dochters hun vader en of moeders vermoorden, ook dat zijn geprojecteerde verhalen die de angst reflecteren én verbergen voor een denkbeeldige moordende god.
Een training in het overschrijven van angst, zodat we aan het onvermijdelijke ego scenario wennen en het voor waar kunnen aannemen, ook al is het een onmogelijk scenario.

En zo sussen we onze angst voor de dood en voor de achterliggende angst voor god met zelf bedachte verhalen die de oorzaak van de angst, de wens om afgescheiden te blijven van God, (wat immers onmogelijk is) keurig verbergen achter nog weer een muur van angst.
Angst is de ultieme beveiliging, want het voelt vreselijk en we willen dat gevoel vermijden, of kwijtraken niet om de reden die we denken, maar omdat de verborgen wens om afgescheiden te zijn en blijven van god niet mag worden ontdekt, want dat betekent einde ego.
Niet door de dood, maar omdat het ego niet kan bestaan als het geloof eruit is verdwenen, want dan lost het gewoon op in “niets”.

Maar het is (gelukkig) allemaal een droom, een nachtmerrie, gedroomd door de ene “Zoon van God”. En wat heerlijk hier uiteindelijk zonder angst, door de angst onder ogen te zien, precies zoals deze zich voordoet, er gewoon naar te kunnen leren kijken, zonder oordeel en zonder angst. En dat kan alleen maar als ik dat doe aan de hand van dat wat oordeelloos kán kijken, ook een symbool, maar dan het symbool van “niet angst” Jezus/Heilige Geest (of een ander symbool van niet angst).
En dat is, nogmaals, iets waar de denkgeest aan toe moet zijn. We kunnen dit allemaal lezen en eventueel intellectueel begrijpen, maar dat wil nog niet zeggen dat de denkgeest er dan ook aan toe is het “echt” onder ogen te zien.
Het egodenken blijft namelijk ook mee doen, omdat wij zelf ook de egodenkgeest zijn, ook al is het een waan idee. En onze egodenkgeest kan dit verhaal, de ontsluiering ook makkelijk weer inzetten voor zijn eigen doel: afscheiding.
Ook hier moet uiteindelijk onvermijdelijk eerlijk naar gekeken worden, en weer, niet onder dwang, maar als de denkgeest er aan toe is.

Het enige wat ik, als denkgeest hier tegen kan doen, is leren kijken naar al mijn gedachten, hoe erg ze ook lijken te zijn, hoe angstig ze ook lijken te zijn, samen leren kijken met J/HG. En dan zal de denkgeest stap voor stap uit dit labyrint van angst geleid worden, waarbij dus gebruik wordt gemaakt van mijn eigen in eerste instantie uit angst geprojecteerde script en het van een angstig script met als doel afscheiding, zal worden hergebruikt als script voor het terug laat herinneren in GOD. In dat geval GOD die staat voor Liefde, Waarheid, Eenheid, die geen enkele eigenschap heeft die het ego op een ego god heeft geplakt die eigenlijk alleen maar de wens voor afscheiding uitbeeld, een wens die (God zij dank) in Werkelijkheid onmogelijk is.

Het zogenaamde in de toekomst kunnen kijken, voorspellen dus, is niets anders dan een inkijkje krijgen in wat al gebeurt is en is eigenlijk precies hetzelfde als terugkijken in een verleden.
De Cursus zegt dat alles al gebeurt is in dat ene moment van ‘een nietig dwaas idee’, waarbij er een dwaas idee was (en nog steeds is bij elke gedachte) dat het mogelijk is afgescheiden te raken van Eenheid, van Waarheid, van God.
In dat ene moment leek dat te gebeuren wat niet kán gebeuren, maar wel leek te gebeuren door het geloof in, dat één, twee kon worden.
Eén enorme projectie van gedachtes die tegengesteld zijn aan de Ene gedachte.
De Ene gedachte, die Waarheid is, heeft maar één eigenschap en dat is Liefde, liefde zonder tegenstelling.
De onmogelijke afscheidingsgedachte moet dus wel het tegenovergestelde van Liefde zijn en dat is angst. En angst heeft de neiging zich te verstoppen, te verbergen achter een verdedigingsmuur. Ziedaar de egodenkgeest, de onmogelijke andere keuze (tweeheid) binnen het enige mogelijke: Liefde (Eenheid).

Dat ene moment van vluchten uit Eenheid veroorzaakte, en veroorzaakt nog steeds, tweeheid en splitst Liefde op in ego liefde en ego angst.
Zoals we al eerder besproken hebben gebeurde dit in één flits (explosie, big bang) en was daarna ook meteen weer verdwenen. Een explosie begint en stopt ook weer.
En in die ene explosie versnipperde Eenheid in miljarden stukje, dat wat wij nu denken te zien als de wereld, ons lichaam, andere lichamen, dingen en situaties. En al die miljarden snippertjes denken nog steeds dat het echt gebeurt is, omdat we geloven dat we snippertjes zijn. Dat geloof zit in alle snippertjes, dus ook in voorwerpen, want wat één is blijft één, ook al denken we iets anders te zien.
In al die snippertjes zit dus ook nog steeds de herinnering aan Eenheid.
Dat wordt duidelijk als de denkgeest aan het ontwaken is uit de illusie en zich als waarnemende denkgeest kan waarnemen en van daaruit kan kiezen, voor afscheiding of terugherinneren in Eenheid.
Dus Eenheid is nog steeds onveranderlijk één. Alles wat dus veranderlijk lijkt te zijn is ook nog steeds onveranderlijk één. Ook de keuze voor de zogenaamde afgesplitste egodenkgeest is een onmogelijke keuze en daardoor slechts een illusie van dat het wel kan.

Hoe dan ook Eenheid kan nooit twee worden, kan nooit vernietigd worden. Het logische gevolg daarvan is dat zich alles nog steeds in Eenheid bevindt, of we dat nu als afgescheiden ervaren of niet, ‘er is niets gebeurt’.
Bij sommige afgescheiden deeltjes (wij dus) lijkt de herinnering aan de onveranderlijke Eenheid wat sterker aanwezig, dan bij andere deeltjes en dat kan zich onder andere uiten door in de toekomst te kunnen kijken. Alleen wordt dat meestal verkeerd, ook weer vanuit afscheiding bekeken en als een bijzonder gaven in de tweeheid gezien.
Het is echter, nogmaals, niets anders is dan een doorkijke hebben in alle mogelijkheden die in dat ene moment van afscheiding maar mogelijk leken te worden en op een schijnbare horizontale lijn van tijd en ruimte werden geplaatst.
In dat ene wat een verticale moment was en is, waren daar even in een flits alle projecties die maar mogelijk zijn in de egodenkgeest . En zo’n mogelijkheid en van alle mogelijke mogelijkheden zie je als je ineens een toekomst of verleden flits hebt of een déjà vu. Het is een déjà vu, OMDAT het al gebeurt is. Het hele leven, de hele wereld is een déjà vu.
Het heeft dus niets met voorspellen te maken, het is simpelweg een mogelijkheid die al gebeurt is. Vandaar dat niet alle toekomstvoorspellingen ook uit komen. Wat in een flits ‘gezien’ wordt is slechts een van de vele mogelijkheden die allemaal al gebeurt zijn.
Ik zeg altijd, als je het kan bedenken betekent dat alleen maar dat het al gebeurt is.
Elke gedachte gebeurde in één keer ten gevolgen van dat ene nietig onmogelijke dwaze idee.
En wat is het beste wat je met een nietig dwaas onmogelijk idee kan doen, het terug sturen naar waar het vandaan kwam, terug naar de bron, de (be)denkgeest en het vergeven, zodat de Eenheid symbolisch wordt hersteld. Symbolisch, omdat we alleen ons geloof erin maar hoeven te vergeven, in werkelijkheid is er niets gebeurt.

 

Het lichaam is een projectie, vanuit de denkgeest.

Het lichaam wordt gehaat of geliefd, verdoemd of opgehemeld, verguisd, of aanbeden, of genegeerd.

 

Elke geestelijke gedachte, geestelijk omdat ze uit de denkgeest komt, wordt belichaamd in een vorm.

Ook de gedachte ‘God’, wordt belichaamd en in een vorm geprojecteerd, ook al wordt dat ook in de vorm als een symbolisch beeld, weergegeven, in een meer transparant beeld.

 

De wereld van de vorm kent ook een geestelijke wereld, vormgegeven in verschillende esoterische, zgn spirituele vormen en natuurlijk in de diverse religies.

Maar dan in een meer transparante vorm en geplaatst na de dood van het lichaam, in de vorm van geesten of aparte zielen, een hemel of een hel, of in bijzondere gevallen vóór de dood, alleen te ervaren en te zien door mensen (geprojecteerde lichamen) met speciale eigenschappen en of opleidingen, die het weer gebruiken om lichamen (projecties) te genezen.

 

Geen van deze uitingen, gevoelens worden door het lichaam (de projectie) zelf geuit, gedaan.

Al deze gedachtes hebben hun oorsprong in de denkgeest, in de afgescheiden denkgeest, die het lichaam projecteert en dan zijn ‘intrek’ neemt in het lichaam (de projectie) en daar volledig mee samenvalt en het lichaam (de projectie) daardoor als een bestaand feit is gaan zien, terwijl het eigenlijk nog steeds een projectie is.

 

Dit betekend dat de denkgeest de beslisser, en de bestuurder is van het lichaam (de projectie), zoals een poppenspeler zijn poppen laat bewegen en dingen doen.

Dit bewustzijn uit zich inmiddels ook in de wereld in verschillende stromingen zoals The Secret, maar heeft ook in de psychologie al vaste bodem gevonden. Uitspraken zoals: Je maakt je eigen leven, en als je het echt wilt dan gebeurt het ook, volg je dromen, doe waar je zin in hebt, laat je niet leven enz, laten dit zien, maar als centrum hierbij wordt nog steeds het lichaam (de projectie)  gezien en niet de bron de denkgeest.

 

Wel het denken wordt al als oorzaak gezien, maar het heeft nog steeds als doel het welzijn van het lichaam en het prettig hebben in de wereld van de vorm. Dus ontstaat nu de bewust maakbare wereld.

 

ECIW gaat hierin verder.

ECIW leert ons (de ene denkgeest) dat de wereld van het lichaam een projectie is en dus niet waar, op geen enkel moment werkelijk. En daaruit logischerwijs volgend dat er alleen Geest is. Onveranderlijke Geest, één Geest.

 

De uitweg die ECIW ons (de ene denkgeest) aanbied uit deze waangedachte met zijn bijbehorende waanbeelden (projecties) is middels de weg van vergeving.

Het soort vergeving waarbij vergeven wordt: ‘dat wat nooit heeft kunnen plaatsvinden’, namelijk het maken van een wereld van vlees en bloed, een wereld van angst, in evenwicht gehouden door aanval of verdediging los van de Ware Wereld, die zuiver Geest is, die van God.

 

ECIW brengt die herinnering die nog steeds aanwezig is binnen de denkgeest weer aan het licht en zet een proces van terugkeer, ontwaken in God in gang met als hulpmiddel vergeving.

De wereld van het lichaam (de projectie) wordt nu niet meer ingezet met als doel het vervolmaken van het lichaam, en de wereld (de projecties), maar als reminder, telkens als er een lichaamsgedachte opsteekt, deze te zien als reminder voor vergeving. Zo verschuift het doel van de projecterende denkgeest (de onjuist gerichte-denkgeest) terug naar puur Geest, de juist gerichte-denkgeest.

 

Van daaruit, vanuit die juist gerichte-denkgeest, wordt nu niet meer geprojecteerd met als verborgen doel een wereld te maken los van God, maar wordt de wereld (de projectie) aangeraakt met vergeving, waardoor de projectie oplost en angst terugkeert in Liefde.

 

 

 

Tijdens het leren en ‘doen’ van ECIW leren we het eerst de negatieve gedachtes binnen de ego-denkgeest te herkennen, zoals het herkennen van woede, aanval, verdediging, moord en doodslag en al lerende door de ervaring ervan ook de meer subtiele uitingen van angst en ook de ego-uitingen van wat binnen de dualiteit liefde wordt genoemd.

We leren dan dat niet persoonlijk te nemen en het louter te zien als komende uit de ego-denkgeest, en geprojecteerd in een projectie die we de wereld noemen, dienend als verdediging tegen liefde, en de afscheiding te vergroten het enige doel van de ego-denkgeest.

 

Lastiger is het de zgn liefdevolle uitingen van de ego-denkgeest te zien,  alles wat de ego-denkgeest van ‘liefde’ heeft gemaakt. Het is heel lastig dit ook niet persoonlijk te zien, omdat het gewoon een prettige ervaring is, in schril contrast met de onprettige ervaringen. Maar ook dit leren we al ervarend niet persoonlijk te nemen.

 

En de ego-denkgeest zal met tegenaanvallen en verdedigingen komen zoals, ‘dan ben je gevoelloos, emotieloos, hard, egoïstisch’ enz. Dat is weer niet meer en niet minder dan nog meer verdediging van de ego-denkgeest die weer niet persoonlijk moet worden genomen. Pas als we het hele spectrum, beide zijden van het ego-spectrum hebben ervaren en op deze wijze kunnen bezien en bereid zijn om dit te vergeven, terug te geven aan de denkgeest en de keuze willen maken voor de juist gerichte-denkgeest, symbolisch als HG/J Denkgeest, dan kunnen we ervaren dat wat Liefde werkelijk is, totaal anders is dan wat we onder leiding van de ego-denkgeest hebben geleerd.

 

Het leren zien van het contrast door de ervaring binnen de ego-denkgeest van wat het ego onder angst en liefde verstaat wordt zodoende niet meer een feit, maar een leermiddel om te leren vergeven.

Beide komen in de ervaring tot gestalte, maar worden nu met een ander doel ervaren, voordat de wens voor de andere manier en de keuze door en in de denkgeest kan worden gemaakt. 

Dus zodra ervaren wordt dat de denkgeest zich identificeert met een lichaam, iets persoonlijk neemt, kan hier het vergevingsdoel aan gegeven worden, in plaats van het persoonlijk te nemen en de persoon (de projectie) te gaan analyseren, uitleggen, veranderen, verbeteren enz.

Als de ontwakende denkgeest dit opmerkt, het ineens doorheeft verandert het in kostbaar vergevingsmateriaal en heeft het niets meer te maken met de persoon, de projectie dus.

 

Juist doordat de ego-denkgeest alleen met contrasten kan werken, dualistisch is, is juist door dit contrast, door het nu te laten gebruiken als vergevingsles, de ego-denkgeest eenvoudig te ontmaskeren, als men het systeem eenmaal doorheeft.

En juist op het moment van het doorhebben, als het (angstige) vermoeden rijst…. storten de twee torens (dualisme) van de ego-denkgeest in, om tot niets gereduceerd te worden, want in plaats van vernietiging zal er alleen nog Héélheid blijken te zijn.

En dat is wat de doorbraak is, de omslag, het wonder….

 

De wereld als feit dient geen doel, omdat het geen feit is. Het hologram, de projecties die wij wereld noemen  dient wel een doel, het heeft als bedoeling als vergevingsmateriaal te dienen. Zo wordt de wereld een reminder voor Heelheid, in plaats van dat voor afscheiding.

 

 

 

hologram-eye-in-the-sky-7660851_large

 

 

 

 

 

 

Toen ik 2 zomers geleden twee keer per dag een ezelstal uit mocht mesten had ik nooit kunnen bevroeden hoe dit symbolisch perfect aan zou sluiten bij het begrip ‘de augiasstal schoonvegen’ symbolisch voor het grote ‘schoonveeg’ proces zoals ik mijn leven op het moment zou willen omschrijven….

Afbeelding 1084

Liefde is de essentie, de essentie van alles. Liefde is vormloos, Liefde IS.

Zijn wij, de Zoon van God, (om in termen van ECIW te spreken waarmee symbolisch aangegeven wordt dat er maar één Geest is die alles omvat en in zich heeft) daar buiten geraakt zoals symbolisch wordt voorgesteld in het bijbelse verhaal van de verloren zoon?

Kan wat Een, volmaakt is toch afgescheiden worden? Nee, dan moet wat ik beleef wel een droom zijn een droom van afscheiding, maar absoluut onmogelijk een bedreiging voor de Werkelijkheid.

 

De droom, die het onmogelijke probeert uit te beelden, droomt dat het mogelijk is afgescheiden te zijn van de Eenheid, door eerst wat een is uit elkaar te trekken zodat er tegenstellingen ontstaan (dualiteit) en deze dan weer bij elkaar te voegen tot een surrogaat voor eenheid. Maar omdat Ware Eenheid niet bestaat uit twee helften samenvoegen kan het gewoon niet en vallen de helften regelmatig weer uit elkaar en is elke lijmpoging gedoemd te mislukken en houd het ons lekker bezig in deze zinloze droom.

 

Tot we zien wat we aan het doen zijn en op het idee komen dat er een andere manier moet zijn, die we even vergeten waren, maar nog ergens in ons geheugen ligt te wachten om wakker gekust te worden.

Dit hele proces zien we mooi uitgebeeld bijvoorbeeld in onze speciale liefdesrelaties.

Onze honger naar liefde, die eigenlijk het terug verlangen naar Liefde, naar Eenheid is, uit zich op vele manieren, o.a. door verliefd te worden op een ander. Een krachtige poging tot eenwording die niet mogelijk is binnen de droom van de afscheiding. We weten allemaal hoe dat gaat, we worden verliefd, heerlijk, genieten van elkaar, vergeten de wereld om ons heen, en verliezen onszelf in lichamelijke heerlijkheden ook weer in een poging de eenheid te bezegelen. Totdat…. Nou ja dat hoef ik hier niet allemaal uit te leggen…. die prachtige liefde kan van het ene moment op het andere omslaan in haat, en wat één leek valt weer uit elkaar.

Dit ritueel speelt zich miljoenen keren af en op vele manieren in alle grijstinten tussen wit en zwart in die maar mogelijk zijn.

 

Tot op een dag er ineens de gedachte naar boven komt, naar de zoveelste pijnlijke lijmpoging om van iets wat gescheiden is iets heels te maken, er moet toch een andere manier zijn. En die gedachte is niets anders dan de herinnering dat het inderdaad anders is en kan.

En de Cursus (o.a.) kan ons hierbij verder helpen als het ons aanspreekt.

 

Ik heb ontdekt dat Jezus een geweldig symbool is een brug is tussen de droom vanafscheiding en de Eenheid. Jezus als leraar aannemen die mij bij de hand neemt en door de symboliek heen, gebruik makend van symboliek, weer terug leidt uit de droom naar de Werkelijkheid die IS. Dat is (meestal) een lange weg. En “J” gebruikt daar, als wij dat toestaan, bijvoorbeeld de speciale liefdesrelatie voor als demonstratie hulpmiddel.

Hij laat mij zien dat in het speciale liefdesrelatie geval, verliefdheid eigenlijk een enorme honger is naar de Liefde, de Liefde van God. Waarvan we denken afgescheiden te zijn, maar omdat dat onmogelijk is (Eenheid is Eenheid) blijft die onderhuidse drang aanwezig zich uitend in vele vormen.

Zodra ik Jezus toeliet in deze pijn zag ik dit verlangen en de pijn verdween (geleidelijk), ik vergaf en in plaats van speciale liefde gericht op afscheiding van de rest, breidde deze Liefde zich uit en omvatte alles en alles.

 

Jezus demonstreerde dit in zijn eigen leven in zijn liefdesrelatie met Maria Magdalena, later handig weggemoffeld door allerlei instituten en gewoontes die bij die tijd hoorde, en dus ook niet anders dan de afscheiding uitbeelden, dmv de symboliek die toen voorhanden was.

Hij liet eigenlijk zien dat er niets mis is met een speciale relatie, dat het zo begint in de droom, maar zij demonstreerde dat er een andere manier is en in plaats van zich af te scheiden van de rest herkende zij de Eenheid in elkaar en dus ook in anderen. Zij als stel demonstreerde Liefde in plaats van liefde. En speelde hun script op het toneel die wij deze wereld noemde.

 

Maria Magdalena zat vast niet huilend onder het kruis haar geliefde bewenend, nee ze wist dat hij zijn lichaam niet was en de Eenheid ongeschonden was en dat dat het was wat er werd gedemonstreerd door de kruisiging. Ze herkende de Liefde van God in elkaar, hij hangend aan het kruis zij eronder dwars door de schijnbaar afschuwelijke vorm heen die slechts een sluier is voor de werkelijkheid.(het voorhangsel voor de Tempel) Ook Maria Magdalena Wist, net als Jezus, ook zij was een demonstratie van Ontwaakt zijn, dus ook Maria Magdalena kan als symbool gezien worden voor wat wij werkelijk zijn, volmaakte Liefde en Een in God.

Jezus en Maria Magdalena als symbolische demonstratie van volmaakte symbiose en communie in God.

Jezus als onze oudere broer, die ons de weg wijst en/of samen met Maria Magdalena onze oudere zuster die ons de weg wijst. Wij zijn in onze Kern als hen de potentie is in ons aanwezig. En zij laten zien elk moment weer als wij dat willen zien en wij bereid zijn hun Liefde toe te laten en ons door Hen te laten leiden, dat wij zijn als Hen.

 

 

%d bloggers liken dit: