archiveren

Tagarchief: spiegel

“Spiegelbeeld vertel eens even…” (Voor iedereen boven de 50 een herkenbare regel uit een liedje van Willeke Alberti), (of om in de sprookjes sfeer van de naam van dit blog te blijven “Once upon a time”: “spiegeltje, spiegeltje aan de wand”.)

Deze regel kwam in mij op als metafoor voor dat wat ik denk te zien in een wereld om mij heen, én wat ik denk en geloof te zien en weten over mijzelf als mens, “slechts” een weerspiegeling is van wat ik wil denken en geloven over de wereld en mijzelf als mens.

In het voorwoord van Een cursus in wonderen wordt dit prachtig verwoord:

“De wereld die wij zien weerspiegelt slechts ons eigen innerlijk referentiekader
– de ideeën, wensen en emoties die de overhand hebben in onze denkgeest.
‘Projectie maakt waarneming’ (T13.V.3:5; T21.In.1:1). Eerst kijken we
naar binnen, besluiten welke wereld we willen zien en vervolgens projecteren
we die wereld naar buiten, en maken haar tot de waarheid zoals wij die
zien. We maken die waar door onze interpretaties van wat we zien. Als we
waarneming gebruiken om onze eigen vergissingen te rechtvaardigen – onze
woede, onze neiging tot aanvallen, ons gebrek aan liefde in welke vorm ook
–, dan zien we een wereld van slechtheid, verwoesting, kwaadaardigheid, afgunst
en wanhoop. Dat alles moeten we leren vergeven, niet omdat we ‘lief
en aardig’ zijn, maar omdat niet waar is wat we zien. We hebben de wereld
door onze verwrongen verdedigingsmechanismen vervormd en zien daarom
wat er niet is. Naarmate we leren onze waarnemingsfouten te herkennen,
leren we ook eraan voorbij te zien of te ‘vergeven’. Op hetzelfde moment vergeven
we onszelf, en kijken we voorbij ons verwrongen zelfbeeld naar het
Zelf dat God in ons en als ons geschapen heeft” (Vw.xi).

En ondanks ik weet dat het werkelijk “doen” van wat Een cursus in wonderen werkelijk uitdraagt, wat neerkomt op vergeven wat niet gebeurt is, een zeer persoonlijk proces is, ook al is er maar één denkgeest die genezen mag worden, wil ik toch even delen dat die metafoor van de spiegel enorm behulpzaam is voor mij.

Het werkt als volgt:
Bij elk gevoel van ongenoegen, onrust, hoe klein of groot dan ook, ga ik voor mijn denkbeeldige spiegel staan en kijk naar mijn geprojecteerde gedachten in de spiegel, die ik op dat moment heb. Ik verander niets aan het beeld dat ik zie en het gevoel wat ik ervaar, ik kijk alleen. En ik zeg dan tegen mijzelf, dat ik dit wat ik nu denk en geloof te zien en voel niet meer wil gebruiken om afgescheiden te blijven van God (Liefde, Eenheid). En dan pak ik Jezus hand en stap samen met “Hem” (symbool voor Juist gerichtheid van denken) door de spiegel heen en ervaar dan dat ik in een alles vergevend licht stap waarin alles oplost.
Voor mij werkt dit perfect en voel me daarna enorm bevrijd.
En omdat ik me bevrijd voel van alle op dat moment wegvallende blokkerende gedachten is er enkel en alleen vrijheid en ruimte voor werkelijke Inspiratie.

Ik wil hierbij wel aantekenen dat ik dit alleen deel, omdat het voor mij zo geweldig werkt. Waar ik voor wil waken is dat het weer als een zoveelste trucje gebruikt gaat worden om zich beter te voelen en de wereld te veranderen.
Het gaat niet over het veranderen van de wereld of mijzelf als lichaam+brein, maar over het denken en geloven erover. Ware Vergeving is enkel en alleen een denkgeest gebeuren, omdat er alleen denkgeest is.

Daarbij opgemerkt, dat ik bij het schrijven van deze “waarschuwing”, ook weer een licht ongenoegen bespeur (lees: vorm van het geloof in zonde, schuld en angst) en ik precies deze projectie nu meteen weer kan gebruiken als vergevingskans en materiaal voor de spiegel.

Het is slechts als voorbeeld bedoeld om te laten zien dat Ware Vergeving werkt. Maar dat de vorm waarmee dat gebeurt, heel persoonlijk is en voor iedereen anders kan zijn.
Als we werkelijk serieus bezig zijn met het willen leren van Ware Vergeving zal vanzelf het middel waardoor het het beste geleerd kan worden verschijnen.
Mijn “middel” is niet uniek, dus als het wel voor je werkt, gebruik het dan, als het niet werkt dan zal er een ander symbolisch”middel” voor je opduiken waar jij op dat moment het meeste aan hebt.

Wat zie ik als ik in een spiegel kijk?
Wat kan ik eigenlijk anders zien/waarnemen dan mijn eigen gedachten!
En wie/wat kan het anders zijn dan een waarnemer die tot deze conclusie komt.
En wat kan deze waarnemer anders zijn dan ook een gedachte die een gedachte denkt en waarneemt.
Daaruit volgt dat het nooit een lichaam kan zijn dat kijkt in een spiegel door de ogen van een lichaam. Dat wat gezien/waargenomen wordt is een gedachte, gedacht door de denkgeest.

Wat metafysische onderbouwing kan de logica hiervan onderstrepen voor zover dat mogelijk is via woorden.
Er is in werkelijkheid alleen Geest, onveranderlijke Geest, één Geest. Dit wordt gedacht en in een geprojecteerde vorm als dat wat we ‘schrijven’ noemen op dit moment opgeschreven, door zich hiervan bewust wordende ‘denkgeest’.
Er ‘bestaat’ alleen gedachte, elke projectie is een gedachte en blijft dat ook, gedachten kunnen nooit hun bron, de denkgeest, verlaten.

Dat wat ik in een spiegel zie is niet een lichaam met bepaalde kenmerken, maar een geprojecteerde gedachte, een gedachte over hoe de denkgeest over zichzelf denkt.
Dus zeker niet een lichaam dat een lichaam ziet door de ogen van dat lichaam.
Als er nooit een lichaam is dat wordt gezien door de ogen van een lichaam kunnen er ook geen zogenaamde ‘andere’ lichamen zijn die kijken door de ogen van een lichaam.
Dat betekent dat als ik andere lichamen denk te zien/waarneem ik (denkgeest) ook eigenlijk alleen mijn gedachten zie/waarneem, gespiegeld zie.
Wat ik ook denk te zien met de ogen van het lichaam, het zijn altijd de reflecties van mijn gedachten als denkgeest, omdat er alleen Geest is.

Hierop is de leergang van ECIW gebaseerd; het terug leren herinneren dat er niet een lichaam is dat denkt en doet, maar alleen denkgeest. Dat we alleen denken als denkgeest niet als lichaam. We zijn denkende denkgeest, die altijd alleen maar zijn eigen gedachten kan waarnemen, via de spiegels welke de projecties zijn van de denkgeest.

Dit alleen theoretisch begrijpen is een bijna noodzakelijkheid, in ieder geval heel behulpzaam, maar niet genoeg. Dit echt als waar aannemen en weten, of beter herinneren, want er is alleen een vergeten wat voor het herinneren ligt, kan niet anders geschieden dan via dezelfde weg waarop het ‘vergeten’ heeft plaatsgevonden, maar nu omgekeerd door het ‘vergeten’ weer te ‘herinneren’ door middel van Ware Vergeving van elke gedachte welke het herinneren blokkeert.

De dagelijkse oefeningen van het Werkboek zijn oefeningen in het weer willen en bereid zijn dit te herinneren. Vooral de eerste 50 Werkboek lessen gaan hierover.

Dat wat ik in de spiegel zie is altijd een gedachte over mijzelf als denkgeest, ook al lijkt het een gedachte te zijn over mij als lichaam. Dat is niet zo, en is alleen een afleiding van het feit dat er alleen Geest kan zijn. Het bewust worden hiervan projecteert zich binnen dit veld van ‘vergeten’ (dat wat we de wereld noemen) als denkgeest die eraan toe is zich dit weer te herinneren. Het is een hulpmiddel, niet meer en niet minder, want als de herinnering voltooit is, is er alleen Geest…

Niemand die gelooft dat de wereld werkelijkheid is, die gelooft dat het lichaam welke een wereld ziet werkelijkheid is, die gelooft dat er problemen in en met die wereld, in en met lichamen, dieren, dingen en situaties zijn die werkelijk zijn, is in staat met oplossingen te komen die alle zogenaamd bestaande problemen kunnen oplossen.
Dat is onmogelijk, van wegen het doel van het werkelijk maken van dit alles.
Deze schijn werkelijkheid waarvan we denken dat we daarin leven en zijn is gemaakt om Werkelijkheid te doen laten vergeten en daardoor schijnbaar te doen laten verdwijnen.
Maar gelukkig is vergeten niet hetzelfde als volledig verdwijnen.

Het doel van deze onwerkelijke wereld teneinde Werkelijkheid te doen laten vergeten is zoveel chaos te maken dat Werkelijkheid wordt vergeten en de focus nu ligt op het herstellen van chaos. Iets wat onmogelijk is, daar chaos gemaakt is om chaos uit te breiden, dus elke actie binnen chaos maakt chaos alleen maar groter.

Kijk maar naar elk denkbaar probleem wat je maar voorbij ziet komen, van klimaat, milieu problemen, het vluchtelingen probleem, geweld, terrorisme, alle conflicten groot en klein waarover dan ook, komen niet voort uit waar ze uit lijken te komen, de vorm waarin ze zich vertonen, maar vanuit de wens chaos te maken en uit te breiden.
Er is dan ook geen eenduidige oplossing vanuit chaos mogelijk.
Vandaar dat elke oplossing voor welk probleem dan ook altijd gepaard gaat met nog meer strijd en tegenstrijdigheid, die schijnbaar persoonlijk lijken. En degene met de meeste stemmen binnen de chaos wint en mag de oplossing uitvoeren, welke vroeg of laat toch weer achterhaalt wordt, want nogmaals het doel is niet een oplossing te vinden, maar om meer chaos te maken. Dat is de aard van de denkgeest die zich denkt te kunnen afscheiden van Waarheid.
Wat ook al niet mogelijk is, dus hoe kan vanuit iets wat onmogelijk is iets zinnigs komen?!

Ik heb dan ook geen enkele behoefte meer om met mezelf, en met wie of wat dan ook nog wat voor strijd dan ook aan te gaan over iets wat zich in deze geprojecteerde fantasie wereld afspeelt.
Want wat zich lijkt af te spelen in een wereld speelt zich niet af in een wereld, maar in de denkgeest, en lichtbeelden, schaduwen te lijf gaan en denken dat daar de oplossingen liggen heeft een erg hoog Don Quichot gehalte. Zinloos.

Het conflict bevindt zich in de denkgeest die kiest voor afscheiding en daar kost wat kost in wil blijven geloven als verdediging tegen Waarheid (God, Liefde) en dat kan alleen door conflicten te vermeerderen. En zo krijgt de bijbelse uitdrukking “Gaat heen en vermenigvuldigt u – Genesis”, een heel andere (ego)betekenis.
Het zou beter zijn te denken, ‘denk’ nergens heen, blijf één.

Wat dan te doen met en in een wereld vol conflicten?
Welke wereld, welke conflicten, en wie stelt eigenlijk die vraag?:
Dat wat ‘we’, ‘Eenheid’, eigenlijk zijn, of dat wat zich wil verdedigen tegen Eenheid, van wegen een volstrekt ongegronde angst tegen Waarheid, God, Liefde en dat doet door middel van het verzinnen van een wereld vol met conflicten die alleen maar zijn bedacht om chaos te maken, zodat het ene probleem de onzinnige gedachte dat het mogelijk is af te scheiden van Eenheid, mogelijk lijkt!?

Ware Vergeving reikt een oplossing aan binnen het krankzinnige concept van afscheiding van Eenheid. Het ziet alle zogenaamde aardse problemen, die van jezelf en die van anderen (dat is namelijk hetzelfde) groot of klein als één probleem, brengt ze terug naar de bron, de denkgeest, dat gedeelte van de denkgeest dat zich Waarheid nog herinnert (HG/J) en vraagt om door ‘ogen’ (niet de ogen van het lichaam natuurlijk) van Waarheid, van oordeelloosheid te kijken en elke oordeel te vergeven.

Vervolgens hoef ik me niet meer af te vragen wat te doen, (want wie/wat stelt die vraag?) want dat zal vanzelf vanuit Inspiratie volgen en zal altijd liefdevol zijn, (let op!) hoe het er ook uit moge zien in de nog steeds droom, maar nu de vergeven droom.

En elke denkgeest, dat wat achter de projectie ‘het persoonlijk lichaam’ schuilt als bron ervan, heeft z’n ‘eigen’ portie vergevingsmateriaal; dat wat de denkgeest achter de projectie van het persoonlijk lichaam aan problemen in zijn ‘leven’ tegen komt, in interactie met andere projecties, die alleen maar een spiegel zijn van de persoonlijk genomen (ene) afscheidingsgedachten.

 

 

De denkgeest is altijd precies daar aan toe waar de denkgeest aan toe is, op het moment dat de denkgeest eraan toe is, omdat de denkgeest eraan toe is, als deze denkt wat hij denkt, op het moment dat deze denkt….
Watte?
Ja, daarom kan ik (denkgeest) vanuit mijn eigen denkgeest perspectief welke op dat moment precies is waar deze is, in de gedachte die ik denk, die gedachten denkend waar ik aan toe ben als denkgeest, op dat denk-moment, nooit bepalen waar een ander denkgeest perspectief (de zgn ‘ander’) op dat moment aan toe is.
Ik kan alleen maar mijn eigen denkgeest perspectief zien, aan de hand van mijn eigen gedachten en via hoe ik mijn eigen gedachten terug gespiegeld zie in de zgn ‘ander’ die alleen maar als spiegel werkt voor mijn eigen gedachten. Het gaat nooit over de ‘ander’ het gaat altijd over hoe en wat ik (denkgeest) denk. En dat geeft weer aan waar ik (denkgeest) denk te zijn en waar ik aan toe ben op denkgeest niveau, precies daar waar ik denk te zijn, het enige niveau welke de bron is van alles wat ik denk en geloof te zien, ervaar, en voel.

De ‘ik’ denkgeest is dus precies waar deze is, met al zijn gedachten, dat is wat er is.
De ‘ik’ denkgeest kan dus nooit fout of goed zijn, ‘hij’ is slechts waar ‘hij’ denkt te zijn.
‘Ik’ de denkgeest kan wel denken ergens anders te willen zijn, of ergens niet te willen zijn, maar dan nog is die gedachte precies ‘waar’ de denkgeest is, namelijk die gedachte denkend op het moment dat het gedacht wordt.

Dit aanvaardend, kan ik ook werkelijk zien dat genezing alleen op denkgeest niveau plaats kan vinden en dat dat alleen kan als de denkgeest eraan toe is. En dan is ook duidelijk dat de denkgeest eraan toe is als deze eraan toe is. Denkt de denkgeest namelijk dat ‘hij’ er nog niet aan toe is, of het nu nog niet kan, dan heeft dat niets met tijd te maken, maar met de gedachte die er dan is waaruit blijkt dat de denkgeest er niet aan toe is.
Vandaar dat Ware Vergeving zo’n krachtige denkgeest genezer is. Vergeving laat immers zien dat er niets ‘gebeurt’ is, er is slechts een gedachte, een niet-vergevende gedachte of een vergevende gedachte.
En de denkgeest denkt altijd datgene waar deze op dat moment aan toe is, dat wat er is, op dat denk-moment.
Vandaar ook dat vergeving stil is en in alle rust niets doet. Het rust in wat is en “Ze schendt geen enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien tot een verschijningsvorm die haar aanstaat” (WdII.1.4:2).

De denkgeest zal dit alles begrijpen als het bereid is zichzelf te begrijpen als zijnde denkgeest en weet en aanvaard dat er alleen gedachte is, gedachte die denkt wat ie denkt op het moment dat deze denkt, omdat het niet anders kan dan precies dat denken op dat denk moment.
Er is alleen maar de NU gedachte het NU van de denkgeest, die alleen maar NU gedachten kan hebben, ook als ze over verleden, heden en toekomst gaan, ze worden altijd NU gedacht.

 

‘Waarneming is een spiegel, en geen feit. Wat ik zie is de staat van mijn denkgeest die naar buiten is gespiegeld.’ (WdII.304.1:3-4)

‘Perception is a mirror, not a fact. And what I look on is my state of mind, reflected outward.’ (W.pII.304.1:3-4)

 

user3338_pic35_1221115341

%d bloggers liken dit: