archiveren

Tagarchief: slaapdroom

Ontwaken uit de droom die ik “mijn leven” noem, is niet precies hetzelfde als ontwaken uit wat we de slaapdroom noemen. Ontwaken uit de slaapdroom is wakker worden uit de slaapdroom en verder dromen in wat we ons dagelijkse leven noemen en niet door hebben dat het nog steeds een droom is.
Ontwaken uit de droom die ik “mijn leven” noem is totaal bewust worden van dat de droom die ik “mijn leven” noem (inclusief de slaapdroom) een droom is. Als daaruit ontwaakt wordt wordt er geen andere wakkere “ik” wakker in nog weer een droom, zoals dat bij de slaapdroom het geval is. Het totale ontwaken uit de droom die alles omvat wat ervaren kan worden ligt buiten welk bewustzijn dan ook.
Dit gebeurt niet in één keer, de weerstand, de angst is daarvoor te groot. Het is dan ook een stap voor stap proces, waarbij beetje voor beetje de droom ontmanteld wordt door alle droomervaringen eerlijk onder ogen te gaan leren zien en te vergeven. Door te vergeven dat wat ik denk en geloof dat ik ben werkelijkheid is.
Het ego denken te moeten vernietigen, bestrijden, elimineren, omarmen zal niet werken, daar dit allemaal bewegingen zijn juist vanuit mijn keuze voor het ego.

Ik begin langzaamaan te accepteren dat zolang ik in een “hier” lijk te ervaren het ego in elke gedachte aanwezig is. Dat kan niet anders, want als dat niet zo zou zijn dan was er geen droom “mijn leven”. Echter niet alleen het ego is in elke gedachte aanwezig, ook de herinnering ( in ECIW de Heilige Geest genoemd), welke nooit verdwijnen kán, aan dat wat buiten het terrein van het ego ligt, buiten tijd en ruimte en ik voor het gemak “Waarheid”, of “Éénheid”, “Non-dualisme”, “God”, “Liefde” noem, is in elke gedachte aanwezig. En wat ook aanwezig blijkt te zijn in elke gedachte is een soort wakkerheid dat dit alles kan observeren. Deze observeerder blijkt tevens een keuzemaker te zijn welke kan kiezen om naar het ego te luisteren of naar de Heilige Geest.

Tijdens het proces van ontwaken wordt het bewustzijn van een keuze te hebben en wel maar één keuze (de keuze tussen luisteren naar het ego of naar de Heilige Geest) welke zich alleen op denkgeest niveau kan afspelen, steeds sterker.
Het is niet de keuze tussen goed en fout, maar tussen dromen van afscheiding of dromen van het helen van afscheiding, het helen van de denkgeest door nu meer en meer bewust de keuze te maken in plaats van onbewust alleen maar voor ego te kiezen, zonder te weten dat er gekozen wordt, voortdurend, bij elke gedachte.
Ook de keuzemaker, als deze eenmaal in het bewustzijn naar boven komt, maakt een steeds bewuster wordend proces door van altijd onbewust kiezen voor ego (afscheiding) naar de steeds bewuster wordende keuze voor terug herinneren in uiteindelijk volmaakte Éénheid, een concept dat zich buiten de droom bevindt en dus met de zelf opgelegde beperking van de keuze voor afscheiding, niet begrepen kán worden.

Dus er lijken (blijken) drie denkgeest toestanden te zijn: het ego, de waarnemende/keuzemaker, de Heilige Geest. En deze drie denkgeest toestanden zitten verstopt achter ELKE gedachte (+projectie).
En wat het proces van ontwaken behelst is dat er geleerd wordt dat die keuze opties er zijn en dat geleerd wordt onderscheid te leren maken tussen deze ogenschijnlijke drie keuze mogelijkheden.
De ervaring leert dat dat een lastig, heftig, pijnlijk, langdurig proces is. De les en de opgave is echter niet hoe kom ik zo snel mogelijk van die pijn en dat lijden af, want dat zou duidelijk een keuze voor egodenkgeest zijn, want alleen die kan kiezen voor pijn en lijden en hoe er vanaf te komen, zodat het allemaal “echt” lijkt (wat ook het doel van het egodenken is), maar te leren vanuit een waarnemende denkgeest positie oordeelloos te kijken naar alle keuzes die gemaakt worden voor de egodenkgeest (voor afscheiding dus) en deze vervolgens te vergeven. Elke gesignaleerde keuze voor egodenkgeest dient daarbij niet te worden gecorrigeerd door deze te veranderen, en aan te passen tot een betere ego keuze, maar enkel als zodanig te worden herkend en onderkend en als vergevingsmateriaal en kans te worden gezien.

Het ego (de keuze voor het ego) doet immers voortdurend mee, dat is geen seconde stil. Het ego doet dus ook de Cursus of welke ander pad dan ook. Gedachten zoals, “nou kies ik verdomme weer voor het ego”, “o ja ik moet dit vergeven, anders raak ik nooit die pijn kwijt”, “Ik ben een slechte leerling, want ik kies nog steeds voor het ego”, “Anderen zijn veel verder dan ik”, “Ik ben veel verder dan anderen”, “ja, ik ben ontwaakt!”, “Ik moet leraar worden en de wereld gaan vertellen hoe het allemaal werkt en wat er gedaan moet worden om te ontwaken”, “Ik ben totaal ongeschikt als leraar”, “Ik zal echt nooit ontwaken uit deze nachtmerrie, het is gewoon onmogelijk”, “Ik haat iedereen en dat is heel erg slecht van mij”, “Ik hou van iedereen en dat voelt goed!”, “oh, ik genoot daarnet van iets, oeps dat mag niet, want dan maak ik het echt”, “oh, ik genoot daarnet van iets, dat komt natuurlijk omdat ik zo goed bezig ben met vergeven”… ik kan zo bij wijzen van spreken nog uren doorgaan met voorbeelden op te schrijven hoe de denkgeest werkt. Het kenmerk van de keuze voor egogedachten is dat ze als goed gekeken wordt voortkomen uit de drie basis behoeften van de egodenkgeest:  zonde, schuld en angst. Deze zijn te herkennen achter elke bovengenoemde gedachte voorbeelden. Maar let op, deze keuze voor egogedachten is niet “fout’, want dat zou weer een  keuze voor het ego zijn, het is gewoon een oordeelloze constatering, waardoor de gedachte neutraal wordt en er vanuit die denkgeest toestand opnieuw gekozen kan worden. Dat is de enige keuze die gemaakt kan worden, een keuze op denkgeest niveau, dus niet de keuze op het niveau van de projectie die altijd volgt nadat de keuze in de denkgeest is gemaakt.

De ervaring leert dat dit echt geleerd moet worden al doende, midden in het eigen droommateriaal, (de projecties), precies zoals de droom zich aandient en zich lijkt uit te spelen en dat dit een langdurig proces is waarvan niet geweten kán worden hoe lang het duurt of hoe het zal verlopen. De uitkomst staat echter vast, omdat ontwaken uit de droom onvermijdelijk is, afstel is onmogelijk, uitstel lijkt wel mogelijk binnen het concept “dromen”. Uitstel is echter gewoon weer de keuze voor de egodenkgeest die gelooft dat het zal verdwijnen als er wordt gekozen voor luisteren naar de Heilige Geest.

Alleen de keuze van de waarnemende/keuzemakende denkgeest is nodig en mogelijk, de keuze voor afscheiding (egodenkgeest) of voor terug herinneren in Eenheid (HG/J denkgeest), waar nooit uit is weggegaan.
Deze keuze is niet een soort duiveluitdrijving waarbij het kwade verslagen en vernietigd dient te worden en Waarheid, God, Eenheid overwint. Dat zou een 100% gewoon weer de keuze voor ego zijn, want daarbij wordt immers “het kwaad” als werkelijk bestaand gezien, wat vervolgens bestreden en vernietigd moet worden.
Het is als de eenvoudige keuze je slaapdroom als echt gebeurt te zien of als slechts een droom die echt leek, maar het niet is.
De slaapdroom kan daarom als symbool worden gezien van dat alles een droom is, welke er lijkt te zijn doordat erin wordt geloofd. Een ander bestaansgrond dan het geloof erin heeft het niet.
Als dit gegeven wordt geaccepteerd dient de droom, net zoals de slaapdroom, alleen nog als symbool voor wat de wereld, mijn leven NIET is en om eruit te ontwaken, door dat wat niet waar kan zijn te vergeven.
Het enige probleem, wat niet eens een probleem is, omdat het een onmogelijk slechts verzonnen probleem is, is de wens om afgescheiden te willen zijn en blijven van wat met opzet vergeten moet worden.

Kijk maar eens goed naar elke gedachte en ontdek dan dat eigenlijk elke gedachte symbool staat voor de wil tot afscheiding: ik, jij, wij, zij, het, daar, hier, morgen, gisteren, vandaag, seconde, minuten uren, dagen, weken, maanden, jaren, gebeurtenissen, en zo maar door, een eindeloze lijst met losse elementen die schijnbaar buiten mij plaatsvinden in lichamen en dingen die schijnbaar los van elkaar plaats lijken te vinden.

Daar gaan de eerste lessen van het werkboek ook over. Leren zien dat alles als los en gescheiden van elkaar gezien wordt en daarom niets (kunnen) betekenen. De symbolen van de wil tot afgescheiden willen zijn is in alles, echt alles terug te herkennen.
Dit willen leren waarnemen zijn de eerste stappen tot het onvermijdelijke terug herinneren in de natuurlijke staat van Eenheid.
Onvermijdelijk, omdat het slechts dromen van afscheiding zijn en dus niet werkelijk gebeurt, net als de slaapdroom, die daar symbool voor staat.

Dit kan in eerste instantie een enorme opluchting geven, precies zo als het wakker worden uit een nachtmerrie, wetende dat het niet echt gebeurt is.
Daarna begint de lange weg van afkicken van de egodromen, welke altijd ook onvermijdelijk als heftig en zwaar wordt ervaren. Niet omdat dat moet, maar omdat de keuze voor het ego zo’n gewoonte is geworden en zo lang voor waar is aangezien. Het is daarom een stap voor stap proces van terug herinneren, waarbij het droommateriaal nu als vergevingsmateriaal en kans wordt her-gebruikt.

Ja, de ervaring is toch echt dat ‘het niet serieus nemen’, wat betekent bewust niet kiezen voor het waarnemen door de zeer serieuze bril van de egodenkgeest, gewoon werkt.
Niet als het zoveelste trucje om me beter te voelen, maar als resultaat van het echt accepteren en weten dat de wereld niet meer is dan een droom, te vergelijken met wat we een slaapdroom noemen, maar dan weten dat alles een droom is en er geen verschil is tussen de slaapdroom en wat wij ons wakkere leven noemen.
Het is dus niet het lichaam dat slaapt en droomt, maar de denkgeest die een lichaam droomt dat kan slapen en dromen en wakker kan zijn.
Dat wat ik werkelijk ben, denkgeest bevindt zich niet in een lichaam, het idee van een lichaam bevindt zich in de denkgeest.
Ideeën zoals uittreden uit het lichaam is dus ook een droom.
Dus dat wat ECIW boven het slagveld hangen noemt, de zgn waarnemende/keuzemakende denkgeest positie, is niet de geest die uit het lichaam treed en zichzelf, het lichaam, bezig ziet.
Het is de denkgeest die zich niet meer vereenzelvigt met het lichaam, omdat deze weet dat het geen lichaam kan zijn, en het lichaam een projectie is geprojecteerd door de denkgeest zelf.
Dus dat kan je vergelijken met het kijken naar een film waar ‘ik’ de hoofdrol in speel (en ook alle bijrollen trouwens en ook de regie doe) en allerlei wilde zeer serieuze avonturen beleef. Als ik me volledig vereenzelvig als lichaam met de film en alle rollen en met wat er zich daar afspeelt dan kan ik niet anders dan het allemaal heel serieus nemen en al het lijden en de pijn en de vreugde echt voelen.
Denk maar weer aan de vergelijking dat als je naar een film zit te kijken, hoe je daar dusdanig in op kan gaan dat je de pijn, het lijden, en ook de vreugde echt lichamelijk voelt.
ECIW zegt onder andere over ‘het serieus nemen’:

“Het geheim van de verlossing is slechts dit: dat jij dit jezelf aandoet. Wat
ook de vorm van de aanval is, dit is nog steeds waar. Wie ook de rol van
vijand of van aanvaller op zich neemt, dit is nog steeds de waarheid. Wat
ook de oorzaak lijkt van enig leed of lijden dat je voelt, dit is nog steeds
waar. Je zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom
waarvan je wist dat je die droomde. Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig
zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve
wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is” (T27.VIII.10:1-6).

en ook:
“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen” (T27.VIII.6:2-3).

Het niet serieus nemen, wil dus niet zeggen, dat ik onverschillig ben geworden of alles met een bulderende lach weg-lach…
Immers als ik lach om vreselijke dingen die gebeuren in de droom, maak ik de droom ‘echt’ en probeer het met een lach weg te lachen. Het lachen is dan gewoon weer de sluier van vergetelheid in dienst van de keuze voor de egokant van de denkgeest.

Het werkelijk niet serieus nemen is van een andere orde.
Het werkelijk niet serieus nemen is het gevolg van Ware Vergeving, of van het ‘echt’ zien en weten dat wat ik denk te zien slechts een reflectie is van mijn keuze om afgescheiden te zijn van wat ik werkelijk ben: denkgeest, de Ene Denkgeest, Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
En als ik daardoor mezelf (denkgeest+projectie (wat hetzelfde is)) weer terug herinner in wat ik werkelijk Ben: Liefde kan het niet anders zijn dan dat er alleen nog maar Liefde uitgebreid zal worden. Daar hoef ik niet bij na te denken, dat zal een vanzelfsprekendheid zijn.

De film zal nog steeds ‘draaien’, of de droom zal nog steeds doorgaan, zolang ik nog ‘ervaar’, maar ik ben nu de bewuste denkgeest die ‘Weet’ die niet meer geloofd of zich vereenzelvigt met zonde, schuld en angst, de componenten waarop de film, de droom is gebaseerd. En het in die zin ook niet meer serieus kan nemen, maar omdat het geloof in zonde, schuld en angst niet meer aanwezig is, zal er vanzelf Ware Inleving, en Ware Behulpzaamheid voor in de plaats komen.

Deze bewustwording speelt zich dus nog wel steeds af in de (droom)wereld van de ‘ervaring’, maar zal nu niet meer de serieuze droom onder leiding van het geloof in zonde, schuld en angst zijn, maar ‘de gelukkige droom’ onder leiding van de keuze van de waarnemende/keuzemakende positie van de denkgeest voor de Heilige Geest kant van de denkgeest. Gelukkig betekent dus in deze zin zonder, zonde, schuld en angst zijn.
En nogmaals het is een valkuil (dus opnieuw de keuze voor de egokant) te denken dat dan de wereld een betere wereld wordt, want dan vergeten we weer voor het gemak, en dat is duidelijk een ego vergeten, dat er geen wereld is…
En waarom zou ik een leukere droom willen hebben, als ik Weet dat het slechts een droom is, die ik dan gewoon weer serieus neem en alleen een beetje opleuk, maar daarmee de Waarheid weer volkomen negeer, en ‘vergeet’?

Het bewust worden en vervolgens opleuken of een betere versie maken van de droom is dus niet wat Ontwaken is. Ontwaken is Ontwaken uit de droom, dus bereid zijn met volkomen lege handen, zonder zonde, schuld en angst (symbool voor zonder invulling van wat Ontwaken zal opleveren voor mij) en volledige openheid van geest en vol vertrouwen me te laten vallen in wat ik Ben.

Ik kan dus elke morgen bij het opstaan, of op wat voor moment dan ook ervoor kiezen en me voornemen, het geloof in het serieus nemen van de droom op te geven, want ook het serieus nemen is weer een geloof. Dat wat ik werkelijk ben, denkgeest kan alleen gedachten+projecties (wat hetzelfde is) voortbrengen en ik ben als waarnemende/keuzemakende denkgeest volledig verantwoordelijk voor welke gedachtegang ik kies, die van de egokant of die van de HG kant.
Dat is de enige ‘serieuze’ overweging die bij elke gedachte die mij uit onvrede lijkt te halen gemaakt mag worden.
En naarmate ik de ladder (symbool voor het proces van terug herinneren waar ik in werkelijkheid nooit uit ben weggegaan) terug naar Huis verder bestijg zal er een moment komen dat ik de bewuste keuze (voor ego of HG) niet meer hoef te maken en ik alleen nog maar onder leiding van HG sta.
ECIW noemt dit ‘een periode van voltooiing’:

“En tenslotte is er ‘een periode van voltooiing’. Hier wordt wat werd geleerd
geconsolideerd. Wat vroeger louter werd gezien in schaduwbeeld,
wordt nu solide verworvenheid waarop zowel in alle ‘tijden van nood’ als
in rustige tijden kan worden gerekend. Zeker, rust is het resultaat ervan,
de vrucht van oprecht leren, van consequent denken en volledige overdracht.
Dit is de fase van werkelijke vrede, want hier wordt de hemelse
staat ten volle weerspiegeld. Van hieruit ligt de weg naar de Hemel open
en is hij makkelijk begaanbaar. In feite is hij hier. Wie zou ergens ‘heen’
gaan als innerlijke vrede al totaal is? En wie zou willen proberen gemoedsrust
te ruilen voor iets wat nog begerenswaardiger is? Wat zou
nog begerenswaardiger kunnen zijn dan dit? (H4.I.A.8:1-10)”

…life is but a dream…

Het leven is een droom, wat betekent dat…
Laten we eerst kijken naar wat we onze slaapdroom noemen, dat is een begrip wat we kennen en ook min of meer snappen.
We denken en geloven dat we een lichaam zijn en dat lichaam kan als het gaat slapen dromen.
Als we dan ’s ochtend wakker worden, dan weten we soms nog heel goed wat we gedroomd hebben, of we zijn het vergeten. We beweren echter nooit dat de droom ‘echt’ gebeurd is, ook al leek deze heel echt, het was maar een droom, en we accepteren hooguit dat de droom een symbolische betekenis heeft, of bedoeld is als manier voor de hersenen om alle impulsen van de dag te verwerken.
En als het een nachtmerrie was halen we opgelucht adem dat we gelukkig weer wakker geworden zijn uit die nachtmerrie en hopen dat die nachtmerrie niet weer terug zal komen.
En we beweren soms ook dat ook al zijn we een droom vergeten, we altijd dromen.
We kunnen ook leren, wordt beweerd, controle over onze slaapdromen te krijgen. Daar zijn zelfs cursussen voor.  En we kunnen dromen gebruiken als toekomstvoorspellers, de zogenaamde voorspellende dromen.
Kortom we denken alles te weten over dromen en maken duidelijk onderscheid tussen de dromer van de droom, het lichaam en de droom. En we noemen de dromer van de droom, het lichaam ‘echt’ en de droom… een droom, een illusie. En daarmee is het verhaal klaar zo denken we…

Maar stel dat bovenstaand verhaal alleen maar als functie heeft te verbergen wat er achter dat verhaal  verborgen wordt gehouden?
Als dat idee plotseling naar boven komt, ben ik dan paranoia, of heb ik last van complot gedachten?
(erg ‘in’ tegenwoordig).
Of raak ik aan een belangrijke herinnering, een ‘vergeten’ dat zich langzaam een weg baant omhoog in het bewustzijn?

Misschien staat bovenstaand verhaal wel symbool voor iets heel anders, iets wat we vergeten zijn, iets wat we willen vergeten, waardoor de symboliek als ‘waar’ wordt gezien. Stel dat de wereld die we als ‘echt’ beschouwen ook een droom is, een nachtmerrie vaak, en symbool staat voor iets anders?
Het feit dat ik dit kan denken staat al symbool voor dat het wel eens zo zou kunnen zijn, want als het een onmogelijk idee zou zijn, dan zou het niet in me op kunnen komen, of het zou niet in me op kunnen komen omdat ik het wil vergeten en dus ontken. Maar ontkennen kan alleen als er ‘iets’ dreigt wat door angst ervoor vervolgens ontkent wordt.

De eerste ontkenning is al dat we denken een lichaam te zijn dat kan denken. Dit blokkeert al elke verder gedachte. Het uitgangspunt is immers, ik ben een lichaam dat denkt dankzij de hersenen en ja dat lichaam, de hersenen, kunnen als het lichaam slaapt een droom hebben. En ja die dromen kunnen een symbolische betekenis hebben die mij, het lichaam iets probeert te vertellen over mijzelf als lichaam in een wereld tussen andere lichamen, situaties en dingen.
Maar daar stopt het. Het ‘waar’ maken van de wereld, het ‘waar’ maken van lichamen en de ‘ik’ als lichaam blokkeert iedere verdere mogelijkheid tot verder kijken, dan onze neus lang is.

Mijn lichaam is de held van de droom, het centrale punt in de droom, waardoor het niet eens meer gezien kan worden als een droom, maar als ‘echt’ wordt gezien en ervaren.

Maar ja dan komt toch vroeg of laat het onvermijdelijke moment dat de ‘ik’ dit in twijfel gaat trekken.
En zich gaat afvragen: “wie of wat is die ‘ik’”, en dan begint het grote zoeken.

Het zoeken begint altijd daar waar we denken en geloven te zijn: in het lichaam, waarvan we overtuigd zijn dat we dat zijn.
Dat wat we ‘kennen’ en ‘vertrouwen’ wordt her-gebruikt om onszelf stap voor stap terug te voeren op de weg terug naar het herinneren van wat we wilde vergeten, maar nooit compleet kunnen vergeten, omdat we zijn wat we Zijn.

We zijn de dromer van onze eigen droom, maar de dromer is niet het lichaam wat droomt, de dromer is zelf een droom, die droomt van afscheiding en de afscheiding is dus ook een droom, gedroomd als een gedachte, die zich denkt en geloofd los te kunnen maken uit  Eenheid, welke dus ook verworden is tot een gedachte, een geloof binnen de droom, een onmogelijke gedachte, die dus nooit plaats kan hebben…

Het leven is een droom, in een droom, in een droom, in een droom… en dat blijft zo… totdat we de stekker van het geloven erin eruit trekken. Want alleen het geloof erin houdt de droom in stand. Dus houden we angstvallig vast aan het waarmaken van de droom, koesteren we onze dromen van angst, want alles beter dan het idee van een lichaam te zijn moeten laten vallen, want dat vormt onze enige bescherming tegen Eenheid. Want wat zijn we zonder een lichaam, een gedachte? en dan nog slechts een geloof in een gedachte, een waanzinnige droom?

Een waanzinnige droom. En moeten we waanzin te lijf gaan door deze te bestrijden, of te ontkennen?
Als we de droom gaan bestrijden, ontkennen we dat het slechts een droom is. Het geloof in een droom kan alleen stoppen als we werkelijk zien en erkennen dat het een droom is en eruit ontwaken, zoals we ‘s morgens ontwaken uit onze slaapdromen en weten dat het niet werkelijk gebeurd is.

Dus zo kan het verhaal over onze slaapdromen symbool staan voor wat erachter verborgen wordt gehouden, namelijk dat ook het lichaam en dus de wereld een droom is, een geloof, dat maar één doel kan hebben: eruit te ontwaken. Want daar dienen dromen voor, dat is het kenmerk van dromen;  er uit te ontwaken. Niet één droom is eeuwig, want niets binnen de droom van tijd en ruimte is eeuwig, want dromen binnen tijd en ruimte zijn er juist voor bedacht de eeuwigheid te beperken en af te scheiden van Eeuwigheid, wat dus onmogelijk is.

Zo ontmoet een ontwaak programma als ECIW ons daar waar we denken en geloven te zijn en staat het tegelijkertijd symbool voor de onvermijdelijkheid van het ontwaken uit een droom, die nooit heeft kunnen plaatsvinden.
En zo is een ontwaak pad zoals ECIW ook een droom binnen de droom, een reis zonder afstand.
Maar wel een behulpzame droom die ons helpt zachtjes te ontwaken uit een droom die nooit bestaan heeft…

Echter het zachtjes ontwaken uit de droom, zal tijdens de reis van het terug herinneren in Waarheid niet als zachtjes ervaren worden. De weerstand zal groot zijn van wegen het geloof in de angst en de zonde en schuld die aan de bron van de geboorte van de afscheiding staat.
Het is dus zaak goed te beseffen dat niet de angst en de zonde en de schuld de oorzaak van de droom zijn en dus bestreden moeten worden, of ontkend, maar dat slechts het geloof eruit terug getrokken hoeft te worden. En aangezien geloof altijd zijn oorsprong vindt in het denken, dus in de denkgeest (mind), heeft het niets te maken met het lichaam, dat ook slechts een gedachte projectie is, een geloof, vanuit de denkgeest. De pijn die dus ervaren wordt tijdens het ont-denken van de afscheiding is niet de pijn en het lijden van het lichaam, maar het geloof in de pijn en het lijden van de denkgeest, die zich door het te geloven, op deze manier verdedigt tegen het proces van het ontwaken uit de droom.

Vergeving is het milde middel dat ECIW ons aanbied om uit de droom te ontwaken. Vergeving ziet dat wat wij (denkgeest) denken en geloven dat heeft plaatsgevonden slechts een droom is en de eigenschap van een droom is dat deze niet voor eeuwig is, maar slechts een tijdelijke toestand waaruit onvermijdelijk ontwaakt zal worden en gezien zal worden, dat er niets gebeurd is.

…life is but a dream… niet gedroomd door het lichaam, maar door de dromer van de droom, die zelf ook een droom is in een droom van afscheiding, welke ook een droom is, een droom is, een droom is, een droom is…en niet ‘waar’.

Gary Renard als levend voorbeeld van het ‘nietig dwaas idee’ wat zich uitspeelt in wat wij ruimte en tijd noemen.

Voor wie dit nieuw is:

Gary Renard’s boeken, ‘De verdwijning van het universum’, ‘Jouw onsterfelijke werkelijkheid’,  en ‘De Liefde is niemand vergeten’, zijn ontstaan uit een dialoog die plaatsvond vanaf het begin van de negentiger jaren van de vorige eeuw, tussen Gary en twee ‘Verheven Meesters’ Arten en Pursah.

Deze zgn. Verheven meesters blijken, beelden (projecties) te zijn uit een volgende incarnatie en tevens uit vorige incarnaties. Gary zal in zijn volgende incarnatie Pursah zijn, en een relatie hebben met Arten. Ondertussen is Gary ook een incarnatie van de apostel Thomas en Pursah dus ook. Arten is een incarnatie van de apostel Thaddeüs, en leeft nu als Cindy Lora, die dus de volgende keer als Arten zal terugkeren en met Gary, dan Pursah samen leeft en samen in dat leven zullen ontwaken.

In de laatste Nieuwsbrief van Gary Renard verteld hij hierover en op zijn website kan je kennismaken met deze Cindy Lora, die hij in dit leven al ontmoet.

Het leuke hiervan is dat het alles wat ik denk te weten over tijd en ruimte volkomen op z’n kop wordt gezet, een van de favoriete bezigheden van Een cursus in wonderen trouwens, je wereld volledig op z’n kop zetten.

Ook het begrip reïncarnatie wat volgens de algemene begrippen ook een lineair begrip is en als ‘echt’ wordt beschouwd door degene die erin geloven wordt hierdoor volledig onderuit gehaald. Ruimte en tijd zijn illusies van de denkgeest die denkt afgescheiden te zijn van de Eenheid, van God en deze afscheiding in stand houd door op allerlei manieren, door juist het idee van tijd en ruimte als waar aan te nemen, de ontdekking van deze vergissing aan het oog probeert te ontrekken.

Gary laat zien door deze voor het ego enorm ingewikkelde onmogelijke constructie, dat het hele tijd en ruimte gebeuren een holistisch gegeven is en dat alles tegelijkertijd plaatsvindt.

Volgens ECIW is er maar Een Waarheid, volkomen heel en volstrekt ondualistisch.

Er is ook maar één ego, één waanidee, één afscheidingsidee, waardoor in woorden van ECIW De Zoon van God denkt dat het onmogelijk mogelijk is, nml. afscheiden van de Eenheid.

Wat ik dus waarneem als miljoenen aparte deeltjes, mensen dingen enz. kan niets anders zijn dan één afscheidingsgedachte vanuit de ene Zoon van God die een droom (nachtmerrie) heeft van afgescheiden te zijn van de Eenheid. Dus is die Ene Zoon van God, die Geest is en niet zijn projecties (de wereld) wel al deze projecties in de zin van dat hij al die droombeeldjes lijkt te zijn. Ongeveer zoals als wij dromen in onze slaap ook al de figuren zijn die daar in voorkomen, maar ondertussen komen al deze figuren in mijn slaapdroom uit mijn geest voort,

maar ben ik ze niet.

Ik ben dus niet mijn projecties, ik projecteer ze vanuit de denkgeest, derhalve ben ik geest.

Zo kan ik los komen van de identificatie met de droomfiguur en het als waarnemer waarnemen.

Gary laat dit dus door zijn eigen leven zien aan ons, en Gary is een vertegenwoordiger van de ene ontwakende denkgeest die dit door projecties, zoals Gary, in de droom laat doorschemeren. In termen van ECIW is de Zoon van God langzaam aan het wakker worden en herinnerd zich stukje bij beetje wat hij in werkelijkheid is. Als symbool en hulp bij dit herinneren zijn er de Heilige Geest en Jezus, die de brug vormen tussen de droom en wat ik Werkelijk ben en de droom gebruiken als leermateriaal/vergevingsmateriaal.

Deze van oorsprong christelijke termen kunnen heel veel weerstand oproepen, maar deze weerstand kan niet anders gezien worden dan de weerstand van het ego, dat het gewoon niet herkend het is immers bedacht om de afscheiding in stand te houden.

Onder leiding van de Heilige Geest en Jezus (of een anders voor ons behulpzaam symbool) mogen wij al die weerstand Vergeven, zien voor wat het is, een droom van afscheiding en het teruggeven aan de bron de geest.

Het hoofdthema in de boeken van Gary Renard is dan ook Vergeven. Door de blokkades die wij in onze ‘dromen’ (ons dagelijks leven) tegenkomen te vergeven zal vanzelf dat wat we werkelijk zijn: Liefde,  overblijven, want ‘De Liefde is niemand vergeten.’

En is dat niet een prachtige nieuwe functie die ik mag geven aan mijn leven, zoals les 62 zegt: Vergeving is mijn functie als het licht van de wereld.

LEESTIP: ‘In and Out of the Hologram, Vivace’. Een buitengewoon duidelijk en boeiend artikel van Rogier Fentener van Vlissingen te lezen op zijn blog: http://rogierfvv.xanga.com/697509589/in-and-out-of-the-hologram-vivace/

Website Gary Renard: www.garyrenard.com

de E-nieuwsbrief: http://www.hhemarketing.com/author/renard/e_news/renard_mar09.htm

En luister ook eens naar Gary Renard´s podcast:  http://genebogart.com/podcasts/GaryRpcst-ep029.mp3

%d bloggers liken dit: