archiveren

Tagarchief: situaties

Het viel me al eerder op dat wat vaak “tussen haakje” , zo even “tussen neus en lippen door”  wordt gezegd en of geschreven, heel vaak een enorme eyeopener voor mij is. Ik zou ook kunnen zeggen wat tussen de regels door wordt gezegd. Zo kwam ik in een V&A de volgende tussen – zin tegen (door mij in vet weergegeven):

” Wanneer de Cursus nieuw voor ons is – en dat is meestal minstens de eerste dertig of veertig jaar van onze studie en de beoefening ervan – denken de meesten van ons dat we anderen proberen te vergeven voor wat ze hebben gedaan, en onszelf omdat we in de val gelopen zijn die zij voor ons hebben gezet.” (V&A #1019 op de V&A website eciw.nl: https://www.eciw.nl/index.php/nl/)

Dat is voor de ongeduldige (Ongeduld komt altijd van egodenkgeest) een kans om weerstand in te zetten tegen de bewustwording van de denkgeest dat er altijd een keuze wordt gemaakt, dus voor ego (de keuze voor afscheiding) of voor Heilige Geest (de keuze voor terug herinneren in God, Liefde, Eenheid, Waarheid, of hoe je het onnoembare ook maar wil noemen). Dat er een keuze mogelijkheid is zal door het ego altijd verborgen worden gehouden, want dat is zijn door mij geprogrammeerde taak en dus kan het niet anders dan dat.

En in verreweg de meeste gevallen is het bewust worden en het willen aanvaarden van het feit dat er altijd een keuze wordt gemaakt (tussen ego en HG) een langdurig proces.
Een langdurig vaak levenslang proces, waarbij de weerstand van de denkgeest laagje voor laagje afgepeld wordt op een schijnbaar heel persoonlijke wijze. Dit gebeurt niet doordat ” ik”  iets wel of niet moet doen vanuit gedragsperspectief, maar puur vanuit de keuze die gemaakt wordt voor egodenkgeest of voor HG denkgeest. (Ook wel de onjuist-  (ego) of juist- (HG) gerichte denkgeest genoemd.)
Dus die opmerking tussen neus en lippen door,  – en dat is meestal minstens de eerste dertig of veertig jaar van onze studie en de beoefening ervan – is op het eerste gezicht misschien teleurstellend en demotiverend (=gedacht vanuit het egodenken die zogenaamd of zo snel mogelijk wil ontwaken, of de andere zijde van de egomedaille; het zo lang mogelijk uit wil stellen), maar ook wel rustgevend in het bewustzijn dat alleen gekozen hoeft te worden of ik de rest van mijn bewuste denkgeest leven(s) onder leiding van het ego of onder leiding van Heilige Geest wilt zetten.
Dat is namelijk de enige keuze die we als denkgeest steeds maar weer maken, eerst volledig onbewust, maar als eenmaal (her)ontdekt is dat er een keuze te maken is op denkgeest niveau, en alleen daar, want er is niets anders dan denkgeest, dan is er de uitnodiging steeds maar weer opnieuw een bewuste keuze te maken, vanuit wat de (bewuste) keuzemakende denkgeest genoemd kan worden.

Als ” ik”  (denkgeest) mij laat leiden door de keuze voor HG denkgeest zal ik op een heel (schijnbaar) persoonlijke wijze door alle weerstanden ten gevolgen van de keuze voor het ego, heen geleid worden. Het zal dan nooit als te veel of te weinig worden ervaren, maar precies als waar de denkgeest op dat moment aan toe is.
En hoe sterker het vertrouwen in deze leiding wordt des te makkelijker zal het verlopen en hoef ik me niet meer bezig te houden met egogedachtes als: hoelang duurt het nou nog, waarom gaat het zo langzaam, ik ben er helemaal klaar mee, volgens mij ben ik nu verlicht, ik ben veel verder dan anderen, alleen ik bewandel het juiste pad, ik maak er een puinhoop van, Jezus en de Heilige Geest luisteren niet naar mij, ik ben zo slecht dat ik verloren ben, hij/zij is wel verlicht/ontwaakt, maar ik niet, ik wordt zo deprie van mijn ontwaakproces, ik voel me zoooooo hysterisch gelukkig, ik doe iets niet goed, ik moet eerst door de donkere nachten van mijn ziel, ik wil nu wel eens een leuk leven, het wordt tijd voor een ander (beter) pad, ik moet me in het zweet werken om dit te volbrengen, ik moet streng zijn voor mezelf, oh, lekker ik kan de hele dag in mn bed blijven liggen, want ” ik hoef niets te doen”, ik haat goeroes, ik ben dol op goeroe’s, en de mijne is de beste, spirituele paden, boeken, bijeenkomsten, leraren zijn heilig, ik stop met dit pad. Allemaal stuk voor stuk gedachtes (best wel interessant en komisch en verhelderend om dit lijstje voor jezelf te maken) die duidelijk te herkennen zijn als de keuze voor het egodenken+identificatie met de projecties (lichamen, dingen en situaties). Gedachten die niet gaan over waar ze lijken over te gaan, (WdI.5), ze zijn dus niet fout of goed, maar gaan alleen maar over de wens om afgescheiden te blijven van Waarheid, Eenheid, God, Liefde. En ook duidelijk te herkennen als gedachtes+projecties die voortkomen uit de onheilige drie-eenheid van het ego: zonde, schuld en angst, met als enig doel in de afscheiding blijven.

Dus die opmerking:  – en dat is meestal minstens de eerste dertig of veertig jaar van onze studie en de beoefening ervan – gaf en geeft mij (nadat ik er eerst heel hartelijk om moest lachen) een heel opgelucht en bevrijdend gevoel van; zo, daar hoef ik me niet meer druk om te maken, want ik kan onmogelijk weten hoe “mijn” pad verloopt, omdat ik simpelweg geen all-over overzicht kan hebben over al die duizenden opgeworpen verdedigingslagen van ” mijn”  egodenkgeest. Ik kan ze echter wel leren zien en terug (ver)geven aan de denkgeest, daar waar ze worden gemaakt en opnieuw de keuze maken, en ze nu bewust onder leiding zetten van de Heilige Geest (en of Jezus, beide symbolen voor oordeelloosheid), meer valt er niet te doen. Alles wat daar uit mag volgen zal hoe dan ook behulpzaam zijn, hoe het er ook uit mag zien.
En daar staat in ECIW ook wat over wat ik hier even zal plakken:

” 5. Een aanzienlijke belemmering bij dit aspect van zijn leerweg is de angst van Gods leraar over de geldigheid van wat hij hoort. 2En wat hij hoort kan zonder meer heel verbijsterend zijn. 3Het kan ook ogenschijnlijk helemaal niet van toepassing zijn op het voorliggende probleem zoals hij dat ziet, en kan de leraar zelfs met een situatie confronteren die hem in grote verlegenheid lijkt te brengen. 4Dit zijn allemaal oordelen die geen waarde hebben. 5Ze zijn van hemzelf en komen voort uit een armoedig zelfbeeld dat hij achter zich zou kunnen laten. 6Vel geen oordeel over de woorden die tot je komen, maar biedt ze in vertrouwen aan. 7Ze zijn veel wijzer dan de jouwe. 8Gods leraren beschikken over Gods Woord achter hun symbolen. 9En aan de woorden die ze gebruiken geeft Hij Zelf de kracht van Zijn Geest, en verheft ze van betekenisloze symbolen tot de Roep van de Hemel zelf” (H21.5:1-9).

 

Een interne dialoog…
oké, alles is een projectie, geloof ik dat?, ja, want het is voor mij de enige logische verklaring van dit verschijnsel “wereld” en alles wat zich daarin lijkt te bevinden; mensen, dieren dingen, situaties, inclusief natuurlijk het “ik” lichaam.
Alles wat “ik” zie is een projectie en komt als ik verder terug denk schijnbaar uit een persoonlijke aparte denkgeest die ik nog steeds “ik” noem. Dat is zo’n beetje de reikwijdte van wat de denkgeest op z’n best kan en vooral wil begrijpen. Verder terug kan de beperkte reikwijdte van dat denksysteem niet. De beperking van dit denksysteem, en die beperking komt altijd voort uit angst en schuld, kan dan verschillende kanten op gaan:

–  het blijft waar het is, accepteert aan de uiterste grenzen van een als nog steeds persoonlijke denkgeest dat inderdaad alles een projectie is vanuit schuld en angst en besluit daar mee te leren leven en er maar het beste van te maken, nog steeds vanuit een persoonlijk lichaams idee.
–  denkt met deze gedachte, wat als openbaring gezien wordt verlicht te zijn en denkt zich daarnaar te moeten gaan gedragen, nu als officieel spiritueel wezen (mens) met speciale eigenschappen, nog steeds vanuit een persoonlijk lichaams idee.
–  schiet door deze ontdekking nog meer in de angst en schuld en trekt zich terug in een nog steeds als een persoonlijk zijnde “ik” lichaam.

Al deze mogelijkheden, en er zijn nog meer variaties denkbaar, hebben als kenmerk dat er nog steeds een persoonlijke identificatie is met een “ik” lichaam, of “ik” denkgeest.
Dit proces is onvermijdelijk en hoort bij het ontwaken uit de als “persoonlijk” geziene en ervaren droom. Immers dit zien en geloven dat er een “persoonlijk” “ik/lichaam” is te midden van andere “ik/lichamen, dingen en situaties” is een poging, en heeft enkel en alleen maar de functie om de ergens nog aanwezige vage diep weggestopte herinnering aan volledige non-dualistische Eenheid voorgoed te verbergen achter een denkbeeldige maar schijnbaar o zo “echte” muur van projectie vanuit zonde, schuld en angst.
Angst voor de herinnering dat afscheiding van Eén onmogelijk is en dat dat zich openbaart, omdát het onmogelijk is en schuld omdat er een poging wordt gedaan om uit Eenheid te geraken, terwijl deep down geweten wordt dat dat onmogelijk is, maar waar uit angst toch hardnekkig aan wordt vastgehouden. Een vicieuze cirkel van zonde, schuld en angst.

Als even goed en eerlijk even objectief gekeken wordt naar alles wat er gedacht wordt en geprojecteerd zal niets maar dan ook niets wat als persoonlijk wordt gezien en ervaren NIET uit zonde, schuld en angst voortkomen.
Dat betekent dat in elk gevoel van onrust, ongenoegen, woede, haat, speciale liefde en nog een paar duizend gevoelens en emoties die maar mogelijk zijn, de krampachtige wil tot afscheiding (wat dus eigenlijk onmogelijk is) tot uitdrukking komt.
En dat wordt niet als leuk ervaren, hoewel ik toen ik dit ontdekte wel meteen een missing link gevoel had in eerste instantie. Het was even een herinneringsflits als het ware, een even open gaan van de zelfgemaakte “gevangenis”, maar dat is slechts het begin van een lang, lang proces van langzaamaan terug herinneren in dat wat zo zorgvuldig en met alle macht verborgen moet blijven. Stap voor stap, want de weerstand, lees schuld en angst is groot.

Er is alleen Waarheid, Eénheid, non-dualisme, en niets van wat “hier” ervaren wordt voldoet aan dat criterium. Dus moet alles wat “hier” ervaren wordt wel een poging tot afscheiding zijn van Waarheid, Eénheid, non-dualisme. Het is het een of het ander, beide tegelijkertijd is onmogelijk.
Dit betekent ook als alleen één mogelijk is, dat een ervaring van twee (dualiteit) eigenlijk ook nog steeds één is, maar dan een omgekeerde versie ervan: één krijgt ineens twee kanten, ook al lijken het nu twee zijden van één te zijn, opgesplitst in goed en kwaad. En schijnbaar “ervaren” kan worden.
In non-dualisme is geen ervaring, is ook niet nodig.
Uit één wordt dus schijnbaar één stukje gehakt, wat in uitgehakte vorm twee kanten lijkt te hebben waardoor één plotseling een tegenstelling lijkt te hebben en die gedachte van twee splits zich en breid zich vervolgens uit waardoor Eén uit het “zicht”, uit de herinnering verdwijnt en tevens “vergeten” wordt dat de twee schijnbare zijden van één ook nog steeds één zijn (ideeën verlaten nooit hun bron, ook al zijn ze nog zo krankzinnig en onmogelijk).
Kortom er is ook maar één afscheidingsidee, ook al is dat een schijnbaar twee-zijdig, dualistisch idee.
Dus de ervaring van miljarden “ik lichamen”, dingen en situaties is onjuist en niets meer of minder dan een vergissing, (dus niets zondigs, schuldigs of angstigs) want het is niet werkelijk gebeurt.

Het lijkt alsof er individueel miljarden verschillende scripts zijn (mijn leven, jouw leven, ons leven enz.) maar dat is een schijnvertoning. Er is maar één afscheidingsidee, één ego dus en is alles nog steeds met alles verbonden ook in die ene egodenkgeest.
Vandaar dat als het proces van onvermijdelijk ontwaken vordert er ervaringen kunnen zijn van “iemands gedachte kunnen lezen”, of in de toekomst kijken, of aanvoelen wat er gaat gebeuren, met dieren en of planten of dingen kunnen communiceren of iets in een groter geheel kunnen overzien, of wat voor een grensoverschrijdende ervaring dan ook welke dan ook weer als “speciaal”, als plezierig of als zeer bedreigend kan worden ervaren. Het laat hoe dan ook zien dat er ook maar één egodenkgeest is waarbinnen ook alles met alles verbonden is. En vandaar dat we ook vrij simpel kunnen zien dat hoe bijzonder ook “mijn” persoonlijke “ik” ervaringen, verhalen lijken te zijn er niets nieuws onder de zon is en het allemaal op hetzelfde neer komt: de verborgen wil tot afgescheiden willen zijn van Eén.

Die ene egodenkgeest, dat ene afscheidingsidee, is dus ook nog steeds onvermijdelijk verbonden met Eén, met Waarheid, met non-dualisme, het is er alleen een op z’n kop versie ervan, waardoor binnen dit op z’n kop denken alles een tegenstelling is van Eén, zoals al eerder opgemerkt werd.
Vandaar dat die op z’n kop versie wel ook nog steeds de “kracht” of misschien beter de eigenschappen van Eén in zich draagt. En vandaar ook dat het zo hardnekkig is en schijnbaar heel veel (ego)kracht heeft. Zoals een kind het dna van zijn ouders in zich draagt, wat ook weer een op z’n kop afspiegeling is van Ware Eenheid, de Eenheid die geen vorm nodig heeft om dat uit te beelden in vormen die vervolgens als oorzaak en gevolg worden gezien.

Die op z’n kop kracht zien we terug in de projecties. We denken en geloven, van wegen de wil tot afscheiding van Eén, dat alles in de wereld gebeurt door krachten die we niet in de hand hebben, met het verschijnsel “natuur” voorop. Ook collectieve krachten op wereld schaal niveau zien we niet zo makkelijk als een projectie van de ene denkgeest die dit doet met maar één doel: afscheiding van Eén. Op kleinere schaal moeten we onvermijdelijk, omdat we het meer persoonlijk nemen, wel toegeven (of ontkennen) dat we er iets mee te maken hebben als er iets gebeurt en is de schuld en de angst die erachter schuil gaan makkelijker te herkennen. Maar als er goed gekeken en vooral eerlijk gekeken wordt is achter elk van deze gedachten, hoe groot of klein ze ook zijn in geprojecteerde vorm, de zonde en de schuld welke maar één doel heeft: afscheiding van Eén te herkennen.

Tot zover even deze persoonlijke dialoog, die persoonlijk lijkt omdat dat zo ervaren wordt, maar het niet kan zijn, omdat “persoonlijk” niet bestaat en slechts één nietig dwaas afscheidingsidee is…
Het “persoonlijke” als ervaring hoeft niet ontkent, verandert of vermeden te worden, want dat zou alleen nog maar meer poging tot afscheiding zijn. Het kan in het beste geval binnen het concept van de afscheiding vanaf een zogenaamde waarnemend langzaamaan wakker wordend uit de droom zich herinnerend bewustzijn geobserveerd worden en vanaf dat standpunt als hulpmiddel, door te leren zien wat het is en waarvoor het dient, her-gebruikt worden. Daardoor wordt het op z’n kop idee weer langzaamaan terug gegeven aan Waarheid, Eenheid, God, Liefde.

Het verschijnsel “ego” wat niets anders is dan een denksysteem dat bestaat bij de gratie van een geloof in afscheiding versterkt door geloof in zonde, schuld en angst is niet te vertrouwen.  Een gedachte systeem wat bedoelt is af te scheiden van Eén kan niet anders dan gebouwd worden op wantrouwen.
Vertrouwen investeren in welke ego projectie dan ook is gedoemd te mislukken, daar een denksysteem dat als kernwaarde wantrouwen heeft aangenomen als uitgangspunt, niet anders kan dan wantrouwen uitbreiden.
De natuurlijke wens en aard van non-dualisme die geaard is in non-dualistisch Vertrouwen, blijft in de herinnering van de denkgeest die tijdelijk voor dualisme (ego) heeft gekozen bestaan. Eenheid kan wel ontkend, maar niet vernietigd worden.
Binnen het geloven in afscheiding waarbij het natuurlijke idee van Eenheid ontkend wordt, blijft de natuurlijke verbinding met Eenheid onveranderlijk bestaan.
In de praktijk betekent dit dat als ik probeer in een relatie met wie of wat dan ook in wat voor vorm dan ook vertrouwen te vinden dit slechts een dualistische vorm van vertrouwen oplevert, waarbij vertrouwen en wantrouwen elkaar afwisselen, maar nooit binnen dit systeem van afscheiding de non-dualistische staat van Vertrouwen kan en zal bereiken.
Echter kan wel bereikt worden dat door het dualistische denksysteem van het ego denken te doorzien en er oordeelloos naar te leren kijken het nog altijd aanwezige Vertrouwen wat inherent is aan non-dualisme, Eenheid, kan worden herinnerd en het Ware Vertrouwen kan worden hersteld.
Het willen bereiken van vertrouwen binnen de dualiteit kan dan worden opgegeven en vergeven en alle relaties binnen het dualistische ervaren krijgen dan deze andere functie.

Zolang ik nog in vertrouwensrelaties met andere lichamen en dingen geloof, wat dus betekent geloven in afscheiding en in zonde, schuld en angst, zal ik keer op keer teleurgesteld worden, net zolang tot ik aanvaard dat alleen Vertrouwen mogelijk is op het grenzeloze denkgeest niveau waar alleen Eén mogelijk is.

Dan zullen al mijn relaties een totaal andere functie krijgen als weerspiegeling van mijn nu bewuste keuze voor Vertrouwen.

Bewustzijn is de eerste stap die leidde en leidt tot afscheiding.
Vanuit het Niets dat Alles Is, ook wel Werkelijkheid, Waarheid, Eenheid, God, Liefde genoemd, allemaal woorden welke slechts symbolen zijn van wat perfect Eén en dus onnoembaar is, leek iets te ontstaan wat zich bewust leek te kunnen zijn van iets anders dan Eén.
Eén valt buiten het bewustzijn, omdat bewustzijn twee is, dus gescheiden.
Dat wat bewust is, is afgescheiden van Eén.
Dat wat bewust is en afgescheiden van Eén, is zich hier niet van bewust en denkt en geloofd dat het dit is wat het nu is; bewust levend in een lichaam in een wereld los van andere lichamen, dingen en situaties.
Bewustzijn wordt nu gezien als; ik ben mij bewust van mijzelf en wat ik doe en wat anderen doen, en van wat ik om me heen zie.
De herinnering aan en wat Eenheid, Waarheid, Werkelijkheid, God, Liefde vertegenwoordigt is diep weggestopt, en vergeten in het zogenaamde onbewuste.

Wij die zich bewust zijn van zijnde mensen, dingen en situaties in een wereld ervaren dit alles, omdat de keuze werd gemaakt om iets anders te zijn dan Eén, waardoor we nu afgescheiden lijken te zijn van Eén en dat ook lijken te ervaren.
Elke ervaring is dus een omkering van Eén naar twee. Elke keer breken we Eén door en maken er twee van. Dit kost enorm veel energie, pijn en lijden, omdat opsplitsing van Eén in twee onmogelijk is en vooral onnodig. Vandaar dat al onze ervaringen hoe mooi  of lelijk we ze ook denken te kunnen maken stuk voor stuk getuigen van deze onmogelijke poging van Eén twee te maken. Sterker nog in deze wereld van dualiteit wordt alleen maar opgedeeld in een oneindige reeks afsplitsingen, waardoor afscheiding als natuurlijk wordt gezien, in plaats van een onmogelijke poging om van Eén, Waarheid, Werkelijkheid, God, Liefde te maken.

Gelukkig maar dat werkelijk afsplitsen van Eén onmogelijk is en slechts een dwaas onmogelijk idee is, een bange maar onschuldige droom, vaak een nachtmerrie, waaruit de dromer van deze droom uiteindelijk onvermijdelijk zal ontwaken.

Dat wat verborgen ligt in het onbewuste, de herinnering aan Eénheid, Werkelijkheid, Waarheid, God, Liefde komt vroeg of laat, maar onvermijdelijk bovendrijven niet meer tegengehouden door het uitgeputte bewustzijn dat de kracht niet meer heeft om dat wat verborgen moest blijven nog langer tegen te houden. Dat wat vergeten moest worden en blijven komt naar boven in het bewustzijn en de dromer van de droom wordt zich “bewust” van dat deze droomt en niets is wat het leek te zijn.
Dit “nieuwe” bewustzijn vormt nu de brug, de verbinding naar het terug herinneren in wat door het afgescheiden bewustzijn (het ego) verborgen moest worden gehouden.

Dan kan de weg terug naar totale herinnering aanvangen stap voor stap, waarbij het oude bewustzijn materiaal (ego), getransformeerd wordt naar het bewustzijn dat kan waarnemen en kan kiezen tussen Eén of twee, en de verbinding vormt naar het terug herinneren in Eénheid, Werkelijkheid, Waarheid, God, Liefde.

Het lichaam, dieren, dingen, situaties, de wereld het universum is een ervaring, ze ervaren niet zelf, omdat ze zelf een ervaring zijn, ze bestaan enkel als ervaring, een ervaring die de denkgeest ervaart, welke zelf ook een ervaring is, een onmogelijke ervaring, die slechts lijkt plaats te vinden bij de gratie van het geloof in een nietige dwaze onmogelijke ervaring.
Aangezien de ervaring wel in staat lijkt tot ervaren door de ervaring van erin geloven, kan alleen het terugtrekken van het geloof in de ervaring de ervaring ongedaan maken.
Ervaar, ervaar en ervaar totaal en volledig. zodat elke ervaring teruggebracht kan worden naar het totale NIET ervaren, dat wat niet te ervaren valt binnen het onmogelijke en daardoor beperkte ervaren van wat ik (de ervarende ervaring) denk en geloof te ervaren.

Denkgeest = mind

Laten we het eens hebben over denkgeest.
Denkgeest is een nieuw bedacht woord om het Engelse woord mind op een juiste manier te kunnen vertalen.
ECIW helpt ons herinneren wat we vergeten zijn, en voortdurend willen vergeten, namelijk dat we denkgeest/mind zijn.
En eigenlijk is het woord denkgeest een heel goede vertaling.
Geest zou namelijk niet helemaal de lading die het woord mind heeft dekken.
Denkgeest verwijst naar een bewust denkende, in staat tot waarnemen en keuzemakende geest.

Ja, we zijn 100% (denk)geest, helpt en leert ECIW ons herinneren, maar we zijn ons ook bewust. En binnen dat bewustzijn lijken we van alles te doen in een wereld die we zelf bedacht hebben. We zijn bedenkers, makers, denkende makers en makende denkers, kortom 100% denkgeest.
We hebben alles bedacht, ook lichamen. Wat niet wil zeggen dat we dan ook meteen volledig en alleen maar onze bedenksels zijn. Bedenksels, gedachten verlaten nooit hun bron, de denkgeest. Ja, de denkgeest kan zijn bedenksels projecteren, maar daarmee maakt zich het bedenksel nog niet los van de bedenker de denkgeest. Een bedenksel blijft een bedenksel, inclusief de daaraan nog steeds verbonden projectie.
Dus daarom is denkgeest een prima symbolisch woord. We zijn denkende geest, denkgeest.
We zijn dus niet denkende lichamen. Lichamen zijn immers projecties en zijn projecties in staat tot denken?
Denkt en doet de figuur op het filmdoek of de tv iets uit zichzelf, los van de bedenker?
Of is en blijft de figuur op het filmdoek of op tv misschien toch alleen een projectie?
En als je het stadium van in Sinterklaas, God of wat voor bedacht sprookjes figuur geloven als een letterlijk bestaand iets in de vorm voorbij bent, als je dus het kleuter bestaan van de denkgeest voorbij bent, of ten minste in twijfel begint te trekken, dan zal je misschien tot de (onvermijdelijk schokkende) conclusie komen dat het allemaal bedacht is en dat je je vergist hebt door het allemaal letterlijk te nemen.

En ja dat kan een schokkende ontdekking zijn, te vergelijken met toen je ontdekte dat Sinterklaas ook maar een bedenksel was en is. Een gevoel van verlies, van houvast enz. tot je Sinterklaas en ook God en verder alle sprookjesfiguren in je leven, hun rechtmatige plaats weer terug geeft, door ze louter als symbool te gaan zien.
Ja, ook God, want er komt in bijna ieders leven wel een punt waarop je ook aan God gaat twijfelen en we vervolgens wel of niet van ons geloof af vallen.
En wat is geloof anders dan een gedachte? Maar wel een gedachte die zijn bron dacht te kunnen verlaten en dacht in zijn geprojecteerde symbolen te kunnen gaan wonen en zich daar vervolgens helemaal mee identificeerde en dacht en vervolgens vergat dat hij (de gedachte nog steeds) die geprojecteerde symbolen was en is.
En dat is precies wat de wereld waarin wij denken en geloven te leven is; een geprojecteerde gedachte, waarvan we vergeten zijn dat het nog steeds gedachten zijn en dus nog steeds op z’n best symbolen.
Het geloof dat ik nu een echt kopje koffie ga maken en opdrinken is hetzelfde geloof als geloven in Sinterklaas of een God die mij wel of niet cadeautjes geeft.
We zien de symboliek niet meer, maar nemen het letterlijk, met als verborgen doel het uitwissen, vergeten van het feit dat we denkgeest zijn en dus niets anders kunnen dan ‘bedenken’, ‘verzinnen’.
Hierbij hoort dus ook het geloof in lichamen. Ik denk en geloof dat ik een lichaam ben dat kan denken dmv mijn brein.
Ook dit is een gedachte, een bedenksel, en het blijft een gedachte en een bedenksel, gedachten en bedenksels verlaten nooit hun bron; de gedachte, de bedenker, kortom de denkgeest.

En ja, als we dat echt tot ons door willen laten dringen, dan is dat net zo’n schok als toen we ontdekten dat Sinterklaas een bedenksel was of dat God met bijpassende diverse religies ook een bedenksel was/is. En dan nu de mega schok dat mijn lichaam ook een bedenksel is, en oh wacht, dus ook alle lichamen om me heen, mijn partner, mijn kinderen, ouders, familie, vrienden, buren, collega’s, kennissen, voorbijgangers, maar ook alle dingen, deze pc, dit boek (de cursus), deze lamp, dit potlood, dit glas, dit kopje, deze koffie en ook alle situaties en gebeurtenissen… *slik*
En dat kan niet anders dan gevoelens (gedachten dus ook) van angst naar boven brengen. Het slaat de bodem onder ons zorgvuldig bij elkaar bedachte wereld met alles d’rop en d’ran volledig weg.
Maar als het dan allemaal een bedenksel is, bedacht door denkgeest, wat is dan de angst, de *slik*, die we voelen?
Zijn we wel echt bang voor het verlies van een wereld, van lichamen, van dingen en situaties, kortom wat is het dat angst heeft?
Is het wel mijn lichaam dat bang is? Maar wacht even als mijn lichaam een bedenksel is, een projectie, kan het dan bang zijn, of komt de angst misschien uit de bedenker, de denkgeest en kan dan dus onmogelijk uit wat ik noem ‘mijn’ of een ander lichaam komen?

Kortom wat is die angst dan?
De angst is niets anders dan de bescherming van de angst. Angst houd angst in stand. Het is de angst voor de angst, voor de angst, voor de angst die de angst in stand houd. Het is niet het lichaam en het brein dat de angst in stand houd, het is de denkgeest die angst gebruikt om uit de herinnering te blijven dat de angst uit de denkgeest komt en alleen maar dient als bescherming van de angst.

Mocht de lieve lezer nu denken, uh… ja, dit wordt me te technisch, te theoretisch, ik leef liever vanuit mijn hart, dan vanuit de denkgeest, vraag je dan even af, wie of wat denkt dit? En hoe voelt die gedachte?
Verdedigend, verontwaardigd, vijandig, overmoedig, oordelend, kortom angstig. En wat zijn al die emoties anders dan gedachten?
En waar komen die gedachten dan vandaan? Uit je lichaam/brein, of misschien toch ergens anders vandaan, maar ben je gewoon te angstig om naar die vage omhoog komende herinnering te willen kijken en blijf je liever in je veilige comfort zone, in dat wat je denkt te kennen, namelijk ik ben wel degelijk mijn lichaam en ik denk met mijn brein, punt.
En wat is dan vanuit je ‘hart’ denken als je dat ziet vanuit de gedachte dat vanuit de denkgeest denken ‘fout’ is?
Als er alleen maar denkgeest is, kan dan vanuit je hart denken iets anders zijn dan denkgeest?
Is vanuit mijn hart denken, denken buiten de denkgeest? Kan dat?
Dat kan alleen als ik de denkgeest zie als een keuze buiten mijzelf, wat automatisch kiezen voor mijn ‘hart’ ook als iets buiten mij zien is. En wat is het dan wat dit denkt? Het lichaam of toch de denkgeest?
Als ik voor het lichaam kies als de denkende bron, ja dan zie ik mijn keuze voor denkgeest en de keuze voor het ‘hart’ als iets buiten mij. Kies ik voor de denkgeest als mijn bron, dan kan het niet anders dan dat ik ga zien dat alles zich in de denkgeest bevindt. En aangezien de denkgeest grenzeloos is, is er geen ‘buiten’ mij.

Welke gedachten ik ook ontdek te hebben, het is nooit fout, zondig of schuldig.
ECIW is geen cursus in wat we al zijn, namelijk denkgeest, want waarom zou ik een cursus volgen in wat ik al ben en ergens ook weet?
ECIW helpt ons terug herinneren in wat we opzettelijk willen vergeten, namelijk dat ik ergens nog steeds ‘weet’ dat ik 100% denkgeest ben, en niet een lichaam in een wereld vol met vormen en situaties.
En hoe leren we dat terug herinneren? Door alles wat we ingezet hebben om te kunnen vergeten, te herkennen, te onderkennen, als een vergissing te zien en te vergeven.
Ware Vergeving wel te verstaan, het soort vergeving dat ons laat zien dat wat we dachten (bedachten) dat waar was te onderkennen als louter en alleen een gedachte, een bedenksel van de (ego)denkgeest, en daardoor te zien dat er in werkelijkheid niets gebeurt is dat ons uit dat wat we zijn (HG) denkgeest heeft kunnen halen.

ECIW speelt zich dus louter en alleen af op denkgeest niveau, omdat dat is waar het grote vergeten, de vergissing, ‘een nietig dwaas idee’ ontstaat, dat is de bron. De denkgeest is ziek, gestoord, en alleen de denkgeest kan genezen.
Lichamen kunnen niet genezen, want ‘welke lichamen’, de projecties? Dat zijn projecties en dat blijven ze ook, ik ben niet mijn eigen denkgeest projecties, ik ben de bedenker van mijn eigen denkgeest projecties, waaronder dat wat ik mijn lichaam noem.

Trouwens als je tijdens het lezen van deze woorden enige vorm van weerstand voelt, vraag jezelf dan eens af, wat het is dat weerstand voelt. Je lichaam, je hersenen, of misschien je denkgeest? Kijk gewoon naar wat je voelt en kijk of je daar ook oordeelloos gewoon als observeerder naar kunt kijken. En vraag je dan ook af of je wel oordeelloos kán kijken als je dat vanuit lichaams/brein perspectief doe. En wil je wel zien dat het alleen maar een gedachte is dat je een lichaam/brein bent en geen feit in de vorm?
Is het (eerlijke) antwoord ‘nee’, ik ben mijn lichaam/brein en dat wil ik zo houden, dan is ECIW misschien niet het pad voor jou. En dat is geen schande, afgang, mislukking of iets waar je je schuldig over moet voelen, het is gewoon eerlijk kijken en accepteren dat dat is wat je op dit moment wilt. En je gaat gewoon door met je leven op de manier die jij verkiest, want je lijdt namelijk altijd het leven wat je verkiest te lijden. Dit kan je dan ook weer ontkennen als je dat wilt natuurlijk.

Het kan echter ook zo zijn dat je én de Cursus wilt doen én wilt blijven geloven dat je je lichaam/brein bent. Dat is een lastige om te onderkennen, omdat het met een omweg ook een manier is om mijzelf te verdedigen tegen de herinnering denkgeest te zijn en zo toch in het lichaam te blijven. Ik kan mezelf dan heel spiritueel voelen en geloven dat ik heel goed bezig ben, en geloven dat ik echt de Cursus of een ander prachtig spiritueel pad doe, maar ondertussen is het gewoon de egokant van mijn denkgeest die maar één doel heeft, blijven geloven dat ik hoe dan ook een lichaam ben en er alles aan zal doen en alles zal gebruiken om mijzelf maar uit de beurt van de herinnering te houden dat ik denkgeest ben.
ECIW willen doen vanuit het vasthouden aan het geloof toch een lichaam te zijn in een wereld die toch echt bestaat en dus veranderd kan worden is ECIW NIET doen, zoals deze bedoelt is.
En ook dat is niet fout of zondig, maar gewoon een kwestie van eerlijk zijn tegen jezelf.
En eerlijk zijn is oordeelloos kijken naar al mijn gedachten. Al mijn gedachten bevragen is een prima hulpmiddel.

Wat ook behulpzaam is, is kijken naar mijn gedrag, naar wat ik doe in de wereld, wat betreft mijzelf, tov anderen, met ECIW, met wat dan ook en dat zien als de uiterlijke vorm (projectie), van wat er zich in mijn denkgeest afspeelt. Op die manier wordt de wereld en wat ik ervaar een symbool, een spiegel, een reminder om terug te gaan naar de bron, de denkgeest, waar wat ik ervaar begint als gedachte en wordt uit geprojecteerd.
Blijf ik echter alles in de wereld, inclusief mijn lichaam en bijvoorbeeld ECIW letterlijk nemen, dan is het onmogelijk ECIW te doen zoals deze bedoeld is en is het enige wat ik wel doe, de illusies van de egodenkgeest in stand houden. ECIW doen wordt dan alleen maar een enorme worsteling, zonder uitzicht, het is de Cursus doen olv de egodenkgeest kant van de denkgeest, die kost wat kost het geloof een lichaam te zijn in stand wil houden.
En weer, kijk wat je nu denkt en vraag jezelf af, wat denkt dit…?
Ik een lichaam, of ‘ik’ denkgeest? En wees gewoon eerlijk tegen jezelf. Wat het antwoord ook is het laat zien waar je staat, wat je denkt en wat je gelooft en projecteert. En dat is niet zondig, niet fout, dat is wat het is nu op dit moment.

Vecht niet tegen jezelf…
Wat dat betreft is ECIW, ten minste, als je ECIW wel als jouw pad volledig aanvaardt, gewoon heel liefdevol.
Ook al komen we, onvermijdelijk bergen aan weerstand tegen als we ECIW werkelijk willen doen, het is geen weerstand van buiten mij als denkgeest, net zo goed als de Hulp die ik ervaar bij het doen van de Cursus niet van buiten mij als denkgeest komt.
Er is maar één denkgeest waarbinnen zich alles bevindt. Zowel de egodenkgeest, als de Heilige Geest denkgeest én de waarnemende keuzemakende denkgeest. Het is allemaal één denkgeest.
Onderkennen dat dat zo is, opent de weg naar bewustzijn, en bewust-zijn betekent gewoon me bewust zijn van het feit dat ik (denkgeest) de bedenker ben van alles wat ik ervaar en denk te zijn en dus ook kan kiezen wat ik wil denken en wil geloven. Zodoende wordt ik de enige verantwoordelijke voor alles wat ik wil zien, wil bedenken en wil geloven. Dan neem ik ook de verantwoordelijkheid voor al mijn weerstandsgedachten en de daarbij bijbehorende projecties en blijf ik als denkgeest de keuzemakende denkgeest, die alleen maar kan kiezen voor mijzelf, als denkgeest onder leiding van de ego kant van mijn denkgeest, of onder leiding van de HG kant van mijn denkgeest.

Enuh… even van denkgeest tot denkgeest, even onder elkaar… jij bent ik en ik ben jij, dit is een dialoog binnen de ene denkgeest die dankzij zijn bewustwording in staat is een dialoog aan te gaan binnen de ene denkgeest met als doel het onvermijdelijk terug herinneren in wat we werkelijk zijn; (één)denkgeest.
Maar dat is nog niet het eindstadium, of moet ik zeggen het Begin stadium, want uiteindelijk zal het totaal terug herinneren voltooid zijn en is alle ervaren met als enige functie vergeven ook overbodig, omdat het klaar is…

En dat kan alleen zo zijn als alle angstblokkades vergeven zijn, want angst is het enige wat mij in de wereld van de droom houdt en daarom enorm gekoesterd wordt, want alles liever dan de uiteindelijke angst voor Waarheid, voor Eenheid, voor God, voor Liefde onder ogen te moeten zien. En er is heel wat bereidwillig bewustzijn voor nodig al mijn egodenkgeest verdedigingen daar tegen onder ogen te zien en speciaal de in spiritualiteit verpakte verdedigingen zijn lastig te onderkennen. De egodenkgeest is briljant in het spelen van verstoppertje.

En ook is er heel wat bereidwillig bewustzijn voor nodig de krachtige wil om te projecteren onder ogen te zien waardoor de schuld zich buiten mijn denkgeest lijkt te bevinden. Zoals bijvoorbeeld een oordeel te hebben over anderen die de Cursus niet op de juiste manier doen… Welke anderen?
Als er maar één denkgeest is die zich bewust wordt van zichzelf en zijn eenheidsaard, wie is het dan die de Cursus niet wil doen? Iets of iemand buiten mij, de denkgeest? Ja, geef maar zelf antwoord, want ik ben jij en jij bent ik…
En wat is ECIW dan eigenlijk helemaal, een boek, een heilig boek? Welk boek?
Geef maar antwoord en kijk wat ‘klopt’ volgens jou en observeer wat de aard van je antwoord-gedachten zijn. Kijk, observeer en wees bloedeerlijk, want er is maar één denkgeest waarin alles zich afspeelt, tenzij ik dit niet geloof en dat is ook goed.
Ik ben jij en jij bent ik… één denkgeest… of toch één lichaam? Onderzoek zelf wat klopt en wat werkt en vergeef (of niet) wat niet werkt. Aanvaardt de Verzoening wel of niet voor jezelf, in beide gevallen doe je het voor de hele ene denkgeest.
Eén is één en wordt nooit twee.

Voor nu einde dialoog binnen de ene zich van zichzelf bewuste denkgeest…

%d bloggers liken dit: