archiveren

Tagarchief: saboteren

“En als je bemerkt dat je weerstand sterk en je toewijding zwak is, ben
je er nog niet klaar voor. Vecht niet tegen jezelf” (T31.I.1:6-7).

Zoals dat met alles zo gaat, als je ergens niet aan toe bent, en toch iets doet, omdat een ander je verteld dat dat toch wel een goed idee zou zijn, of dat het beter voor je is, of dat die en die bepaalde methode of leergang je leven zal verbeteren, of de wereld zal verbeteren, dan werkt het gewoon niet, omdat je onbewust jezelf zult gaan saboteren en dan een ander of jezelf of de leergang de schuld zult gaan geven van je zogenaamde falen.

En omdat je hiermee alleen jezelf aan het saboteren bent zal je dus ook niet zien dat je dan ook weer gewoon voor het geloof in zonde, schuld en angst kiest en daar zelf voor kiest, omdat je helemaal niet iets anders wilt leren zien, ook al lijk je voor een enorme bereidwilligheid te kiezen.
Die enorme bereidwilligheid kan zich namelijk ook vermommen als in het aanpassen van de leergang aan de eigen zogenaamde ego-bereidwilligheid, een hele slimme sabotage truc van de egodenkgeest, waar we (keuzemakende/waarnemendedenkgeest) dus zelf voor kiezen, want de egodenkgeest is weliswaar illusoir, maar in die hoedanigheid wel onderdeel van de ene denkgeest en slechts een illusoire keuzemogelijkheid.
Dus nogmaals:

“En als je bemerkt dat je weerstand sterk en je toewijding zwak is, ben
je er nog niet klaar voor. Vecht niet tegen jezelf” (T31.I.1:6-7).

Als iemand echt bijvoorbeeld ECIW wil gaan doen (of iets anders) en het echt als zijn\haar pad wil zien dan zal het ook werken, ook al zal het niet gemakkelijk zijn, omdat we toch al onze weerstandsgedachtes onder ogen moeten leren gaan zien, zodat we ons weer gaan herinneren dat we denkgeest zijn en niet een lichaam en kunnen ontwaken uit deze vreemde droom.
Dat waar de denkgeest aan toe is, is dat wat op je pad komt en het zal werken als je het ook toe laat en je luistert naar je natuurlijk verlangen terug te herinneren in Waarheid, Eenheid, Liefde, God.

“Les 185
Ik verlang de vrede van God.

  1. Deze woorden uitspreken is niets. Maar deze woorden menen is alles.
    Als je ze maar één moment kon menen, dan zou voor jou geen verdriet
    meer mogelijk zijn, in welke vorm, en waar of wanneer dan ook. De
    Hemel zou weer geheel tot het volle bewustzijn zijn gebracht, de
    Godsherinnering totaal hervonden, en de opstanding van heel de schepping
    volledig zijn beseft” (WdI.185.1:1-4).

Even een kanttekening hierbij; met “dan zou voor jou geen verdriet meer mogelijk zijn..” wordt niet bedoeld dat je geen verdriet meer ziet en niet meer empathie kunt opbrengen voor de ander, of leed en lijden negeert en alleen nog maar in je eigen geluksbulbje rond drijft.
Integendeel zelfs, je zwelgt niet meer in je verdriet of dat van een ander. Je neemt het waar, ervaart het, maar tegelijkertijd vergeef je je eigen gedachten erover, zodat het geloof in zonde, schuld en angst verdwijnen en je juist enorm werkelijk behulpzaam zult kunnen zijn, maar nu vanuit Liefde.
Geven en ontvangen zijn dan gelijk. (leestip T16.I.Ware inleving)

Zoek je je heil en verlossing toch buiten je, in of door een ander, of in of door iets anders en voel je je daar afhankelijk van, dan is het enige wat je doet de leiding van je ego kant van je denkgeest kiezen.
Maar men kan altijd opnieuw kiezen, steeds weer,  want ontwaken uit de illusoire droom is onvermijdelijk.

… over zelf-sabotage, zelfhaat en eerlijk en oordeelloos leren kijken naar dit hele ego mechanisme. Kijk ik hiernaar olv mijn keuze voor de ego kant van de denkgeest, dan zal dat de angst en de haat alleen nog maar versterken, ik (denkgeest) ben in staat dit waar te nemen. Ik (denkgeest) zal, als ik bereid ben heel eerlijk te kijken naar mijn eigen gedachtes, om maar wat ego zelf saboterende mogelijkheden te noemen die mogelijk zijn: geen zin hebben om te kijken, steeds afgeleid worden, ineens honger krijgen, eerst nog even koffie, oh, is het al zo laat ik moet opschieten, oh, dit moet ik bespreken, want dit moet iedereen weten, plotseling midden in het filmpje heel ergens anders zitten met mijn gedachten, gestoord worden door iets of iemand enz… En dit vereist eerlijk kijken, en dat kan alleen als ik bereid ben al mijn gedachten onder ogen te zien en daar ‘hulp’ bij te vragen aan de symbolen van mijn Juist gerichte denkgeest: HG/J.
Er zijn immers maar twee mogelijkheden waarmee ik (denkgeest) denk: ego of Heilige Geest, respectievelijk symbolen voor zonde, schuld, angst, of het symbool voor Liefde, de non-dualistische toestand die we God, Liefde, Eenheid, Waarheid kunnen noemen.
Er is geen derde mogelijkheid van een lichaam dat denkt en beslist, want er is geen wereld en er is geen lichaam, er is alleen, zolang we hier denken te zijn denkgeest, die als het ware droomt van een wereld en in een lichaam te zijn. We kunnen ons echter ‘bewust’ worden van dat mechanisme wat we denkgeest noemen. Ons bewust worden dat elke gedachte die we hebben uit ego, HG, en de waarnemende keuzemaker bestaat,  dus uit zonde, schuld, angst, uit Liefde en uit de waarnemer/keuzemaker voor een van die twee.

Er is geen een gedachte die deze keuzes niet in zich heeft, zolang ik (denkgeest) denk, geloof en ervaar hier in een wereld te zijn in een lichaam en ik/we dus volledig verantwoordelijk zijn voor elke gedachte die we verkiezen te hebben.
Lees ik voorgaande zin olv de ego keuze dan zal ik wederom vormen van zonde, schuld en angst in mijzelf kunnen waarnemen, kies ik voor lezen/kijken olv HG/J dan zal ik hier oordeelloos naar kunnen kijken, en mijzelf kunnen vergeven, omdat ik ‘weet’ dat ik me slechts vergiste in wat ik ben, (niet lichaam maar denkgeest) en niet meer voor deze zelf-sabotage/zelfhaat wil kiezen.
Zonder dit ego mechanisme van zelf-sabotage en zelfhaat onder ogen te zien is het onmogelijk om een pad zoals ECIW echt te ‘doen’. Het zichzelf saboterende mechanisme van de keuze voor ego zal er alles aan doen dit ‘leren’ te saboteren, niet om een soort persoonlijke reden, maar simpelweg omdat het egomechanisme alleen dat kan doen waar het voor gemaakt is en dat is koste wat kost in afscheiding blijven, dus uit de buurt van God, uit de buurt van Liefde zien te blijven, onderwijl zichzelf wijsmakend dat het juist opzoek is naar liefde. Vandaar onderschat de kracht en slimheid van de egodenkgeest niet, neem simpelweg er de verantwoordelijkheid voor, het zijn immers ‘maar’ gedachten (dromen), waar ik voor kies, en kies opnieuw en vergeef elke weerstandsgedachte die tijdens dit proces, in elke gedachte voorbij komt.

 

 

 

Het doen van ECIW is een proces, net als elke vorm van leren een proces is.
Men gaat door verschillende stadia van vooruitgang heen, stap voor stap wordt de ladder beklommen.
En als we met een pad zoals ECIW beginnen hebben we nog geen idee wat het inhoudt en betekent dit pad te volgen.
Perioden van weerstand wisselen zich af met perioden van euforie, in allerlei gradaties.
Tijdens de periodes van weerstand kunnen we dan besluiten af te haken, en in periodes van euforie kunnen we denken er al te zijn en te weten hoe het werkt en daar blijven hangen en het bereikte inzicht als het einde te zien van de leergang en dan soms de behoefte voelen dit eigen inzicht te veralgemeniseren en er een ‘eigen methode’ van te maken en dit te willen delen met anderen.

Deze ‘eigen methode’ ergens onderweg kan niet anders zijn dan nog vorm-resultaatgericht en dus niets anders dan de keuze voor de ego kant van de denkgeest. We (keuzemakende denkgeest) hebben ons zelf (ego) aangesteld als ‘leraar’, met als enig (onbewust) doel  ons Ware Zelf (Heilige geest en of Jezus) als leraar te ontkennen.
Zelfs als we ontwaakt zijn ‘in’ de droom, dus een soort lucide dromers zijn geworden, en we ons best al wel prettig voelen, omdat we de droom niet meer serieus nemen, kan de vergissing worden gemaakt toch voor de verleiding te vallen simpelweg de droom aangenamer te maken. We, de waarnemende/keuzemakende denkgeest weet immers nu hoe dat werkt, gewoon vergeven en hoppa het probleem is opgelost.
En er is niets mis met een aangenamere droom te hebben, maar het is niet het doel.
En noem het dan niet het pad van ECIW, want dat is het niet.
Het doel is UIT de droom te ontwaken.

Ook de andere kant van de ego medaille moet onder ogen worden gezien en die is nog lastiger om te onderkennen. Het is de welhaast gretige paniek te willen ontwaken in en later uit de droom, het denken dat het de ‘ik’, het lichaam is dat ontwaakt in en daarna uit de droom. En die gretigheid die iets paniekerigs heeft, heeft niets anders tot doel juist in de droom te blijven, terwijl men denkt er juist uit te willen.
Deze gretige paniek leidt uiteindelijk alleen maar tot uitputting en een gevoel van falen.

Dat wat ik tot nu toe beschrijf zijn de stadia waar vrijwel elke Cursus student doorheen gaat en moet en als het goed is van leert. Want de enige manier waardoor wij als denkgeest kunnen leren is door te leren wat het NIET is.
Het heeft geen enkele zin te leren dat we al Liefde zijn. Dat zijn we wel, maar dat is niet wat we ervaren. En dat is het unieke van ECIW hij ontmoet ons waar we denken en geloven te zijn; in een wereld van vormen, dingen en situaties. En via het ontmantelen van dit denksysteem ontwaken we stap voor stap uit de droom. En dat kan alleen als we ons stap voor stap totaal overgeven aan de herinnering die nog altijd aanwezig is in onze denkgeest aan wat we werkelijk zijn, symbolisch weergegeven als Heilige Geest en Jezus. En tevens heel goed leren onze eigen gedachten te observeren, voortdurend. Niet met opgeheven vingertje, (leiding van het ego) maar zonder oordeel (leiding van HG/J). En dan langzamerhand, als we eraan toe zijn, en bereidwillig zijn, elke gedachte over te dragen aan onze Juist gerichte Leiding met de bereidheid elke gedachte te Vergeven. Met als enig Doel ontwaken UIT de droom.
Een doel dat stap voor stap bereikt zal worden, onvermijdelijk, omdat de afscheiding in werkelijkheid nooit gebeurd is. Dus wat wij als weerstand ervaren, in wezen is de hele wereld die we ervaren één grote weerstand, dus ook de weerstand die we voelen tijdens het doen van ECIW, is niets anders dan een verdediging tegen wat we Zijn en nooit niet kunnen zijn.
Dus falen is onmogelijk, we kunnen wel het proces van ontwaken op allerlei manieren boycotten, saboteren en vertragen, maar uiteindelijk is het onvermijdelijk…

De gelukkige droom is dus niets meer en minder dan onszelf, de waarnemende/keuzemakende denkgeest volledig onder leiding te stellen van de Heilige Geest kant van de denkgeest. Niet met als doel een leukere droom en een betere wereld te maken, maar juist om uit die droom, die niet meer dan een nietig dwaas idee is te ontwaken. En ja, dat we ons als denkgeest daarbij gelukkiger voelen is ook onvermijdelijk, maar nogmaals dat is niet meer afhankelijk van de toestand van een wereld.

Het ego doet ook ECIW

Aangezien er maar één denkgeest is, waarbinnen zich alles afspeelt en er dus niets is buiten de ene denkgeest, omdat er alleen maar ‘geest’ is, betekent dat automatisch dat de dualiteit waarin wij ons zelf ervaren ook zich nog steeds in eenheid bevindt, maar nu vermomd als gespletenheid, waardoor het lijkt dat er een onwaarheid mogelijk is en een Waarheid. Dit wordt nog versterkt doordat we de vermomming, de wereld die wij denken te zien, zelf hebben geprojecteerd met als doel verborgen te houden dát het projecties zijn vanuit denkgeest, met als enig doel uit Eenheid te raken en te blijven.
In Werkelijkheid is dit onmogelijk, Eenheid blijft Eenheid, omdat het Eenheid is.
Alles wat anders lijkt te zijn dan volledige Eenheid is bedacht, onwaar en daardoor een illusie.

Het is het ego (de ego kant van de denkgeest die in af gescheidenheid geloofd) er erg aan gelegen verborgen te houden dat er alleen maar denkgeest is, en dan ook nog alleen maar één denkgeest.
Een wereld projecteren die uit miljarden verschillende stukje lijkt te bestaan is een enorm goed middel, om dat wat we werkelijk zijn, één geest, te verbergen, en te ‘vergeten’.

Elk gespleten stukje denkgeest, dat denkt zich succesvol te hebben kunnen afscheiden van de ene Geest, projecteert zijn eigen verhaal.
En al die verhalen (dat wat we ons persoonlijke leven noemen dus) hebben maar één doel en dat is de afscheiding bevestigen en deze stevig in het zadel te houden.

Dat betekent dat de ego kant van de denkgeest (want onthoud er is alleen maar denkgeest) elke natuurlijke poging van de denkgeest om terug te keren naar zijn natuurlijke staat, namelijk éénheid, zal saboteren.
Elke gedachte die wij hebben, omdat we gedachten zijn, draagt nu een ego kant in zich, maar ook de herinnering aan wat we werkelijk zijn.
Het is onvermijdelijk dat de natuurlijke kant, die verbonden is met dat wat we zijn, éénheid, sterker zal blijken te zijn, omdat nu eenmaal niets tegen éénheid, oftewel waarheid op kan.
De ego kant van de ene denkgeest moet dus voortdurend enorm zijn best doen om tegen die natuurlijke aantrekkingskracht van wat we in werkelijkheid zijn, éénheid, op te boksen.
Maar uiteindelijk ‘wint’ éénheid altijd, omdat de egokant niet ‘waar’ is en nooit ‘waar’ zal kunnen worden.

Een teken dat de ego kant ook de Cursus mee doet is bijvoorbeeld een pad gaan volgen zoals ECIW, dat eigenlijk de opening naar de verbinding die terug leidt naar eenheid vertegenwoordigt, als de aantrekkingskracht van éénheid even iets sterker wordt dan de aantrekkingskracht van de afscheiding, maar daardoor tegelijkertijd ook de ego kant uitnodigt om meer weerstand te geven.

Onthoud steeds, dat er maar één denkgeest is, die ook de ego kant van de ene denkgeest bevat, en ook al kan dat niets anders zijn dan een illusoire gedachte, we ervaren het wel als behoorlijk serieus en daardoor behoorlijk sterk en aantrekkelijk.
Dus de ego kant van de ene denkgeest, de illusoire kant, zal ook de Cursus, of een ander ontwaak pad, mee doen, met evenveel doorzettingsvermogen en wilskracht.
Het vereist behoorlijk veel helderheid, bereidheid en vooral eerlijkheid hiernaar te durven kijken.
Durven onder ogen te zien dat ik de Cursus helemaal niet wil doen om terug te herinneren, te ontwaken in éénheid, maar juist om het te saboteren en te gebruiken om juist in de afscheiding te blijven.

Eigenlijk zoals Freud al ontdekte dat sommige van zijn patiënten helemaal niet wilden genezen, terwijl het tegelijkertijd leek dat ze wel bij hem kwamen om genezen te worden.

Andere duidelijk saboterende tekenen zijn, als men ze wil zien ten minste, een pad zoals de Cursus te moeilijk vinden, het taalgebruik de schuld te geven van het niet kunnen begrijpen, te moe te zijn, vergeten de lessen te doen, nou ja we kennen het allemaal, iedereen herkent dit in meer of mindere maten en komt het tegen op zijn reis.

Wat lastiger is om te onderkennen zijn weerstanden die er niet uitzien als weerstanden zoals, juist met groot enthousiasme de Cursus gaan doen, de wekker zetten om toch op tijd de lessen te doen, geen weerstand herkennen, maar meteen alleen maar liefde zien in iedereen en alles en al vergevend en zegenend door de wereld gaan huppelen, zonder daarbij de weg van het stap voor stap ongedaan maken van de ego kant die in elke gedachte ook mee doet te onderkennen en terug te geven aan de HG kant van de denkgeest die in verbinding staat met de eenheid die we in werkelijkheid zijn.
Dat is stappen overslaan en dat idee kan alleen maar komen van de ego kant van de denkgeest die ook de Cursus mee doet, maar tegelijkertijd saboteert.
Hierbij boos worden op jezelf, als je het al wilt zien als afkomstig van je keuze voor egodenken, is alleen maar weer een saboterende ego gedachte, angst naar angst laten kijken werkt niet helend.

Er is dus een grote alertheid en een nog grotere eerlijkheid nodig als we de Cursus echt willen doen zoals deze bedoeld is.
Daarom is telkens weer bewust de keuze maken voor de Waarheids-gerichte kant van de denkgeest en onder leiding van die Juist gerichte kant de Cursus te doen en de wereld die dan ons klaslokaal wordt te benaderen.

Het kan dus ook voorkomen, dat de weerstand om terug te keren in eenheid zo sterk is, dat juist een pad wat tot terugkeer leidt, wordt gebruikt om nog steviger in het ego zadel te blijven.
De Cursus wordt dan bijvoorbeeld helemaal begrepen van A tot Z, men weet er alles over, men kan er als geen ander over vertellen, citeren, en men ziet de eigen ego valkuilen glashelder voor zich, maar men durft niet de ervaring in van het ongedaan maken, durft niet de hulp van de HG kant in te roepen en komt niet aan ware vergeving toe.

Een andere manier om de ego weerstand te versterken is binnen de gestoordheid die de egodenkgeest is, is ons nog dieper in gestoordheid in te graven. Wij, denkgeest, die denken hier te zijn lijden allemaal aan een afwijking, zijn allemaal schizofreen, lijden aan angststoornissen, hallucinaties, contactstoornissen. Meestal is dat niet zo duidelijk, ook al lijden we hier allemaal aan, maar soms wel en die stukjes denkgeest bestempelen we dan als mensen met een psychisch probleem. Het enige wat deze stukjes denkgeest laten zien is een extra beveiliging van het ego slot, waardoor ontwaken uit de droom nog lastiger en onbereikbaarder lijkt te zijn.
Het is gewoon weer een sabotage trucje van de ego kant van de denkgeest en dus illusoir, niet waar.
Uiteindelijk is ontwaken uit de droom voor de hele ene denkgeest onvermijdelijk, daar er in werkelijkheid niets gebeurt, is en de denkgeest alleen droomt van afscheiding en deze droom net zolang herhaald tot het genoeg herhaald is en de denkgeest ontwaakt in Waarheid, waar het nooit uit is weg gegaan.

Dit stuk is niet bedoeld om nu te gaan onderzoeken bij ‘anderen’ tot welke categorie weerstand ze behoren en dat vervolgens te veroordelen, want dan activeren we juist de ego kant van de denkgeest weer. Het is bedoeld, zoals ik dat ook ervaar, als een uitnodiging tot zelfonderzoek en het bevorderen van ‘eerlijk’ kijken naar elke gedachte die voorbij komt, olv de Juist-gerichte kant van de denkgeest, en de saboterende aantrekkingskracht van de ego kant van de denkgeest te herkennen en te onderkennen en te leren zien dat we juist dat herkennen en onderkennen nodig hebben als we werkelijk open staan voor Ware Vergeving.
En dat oordelen over anderen altijd over onszelf als denkgeest gaat, daar er maar één denkgeest is, waarbinnen alles zich afspeelt.

En Werkelijk Vergeven kan alleen olv. de Juist-gerichte kant van de denkgeest, die de brug vormt naar Éénheid, naar Waarheid, naar Liefde, naar God.
En ons geesteszieke leven, dus iedereen die denkt en geloofd hier in een wereld te zijn die werkelijk is, wordt dan alleen nog maar gezien als vergevingskans en mogelijkheid tot ontwaken uit deze gestoorde en krankzinnige droom die we onze wereld noemen.
We zullen dan, wetende dat we denkgeest zijn en één in God een vergeven wereld zien en alleen maar Werkelijk Behulpzaam kunnen zijn louter Liefde uitbreidend.
Resultaat gerichtheid zoals het maken van een betere wereld zal dan plaatsmaken voor het genezen van de denkgeest die dan niet langer meer ‘ziek’ is en dus ook geen behoefte meer heeft aan het projecteren van ziekelijke beelden ter verdediging tegen Waarheid. Dat wat Liefde uitbreidt, zal ook alleen maar Liefde zien en ervaren en weten wat te ‘doen’.

Het opschrijven van dit hele verhaal is een uitnodiging vanuit en voor de waarnemende en keuze makende denkgeest kant die weet dat ontwaken uit zijn eigen droom onvermijdelijk is en die bereid is elke gedachte onder ogen te zien, te onderkennen dat in elke gedachte ook die ego kant verpakt zit, deze te willen gaan zien en louter en alleen als vergevingskans wil gaan zien en laten gebruiken.

%d bloggers liken dit: