archiveren

Tagarchief: reis

Image may contain: nature and outdoor

Dit valt pas te begrijpen en te accepteren als de mind (denkgeest) eraan toe is. Dwingen, forceren, je best doen, ertegen in gaan, ontkennen, is niets anders dan het onmogelijke van het bestaan van een wereld en identificatie met het lichaam in stand houden. Want alleen afscheidingsgedachtes, en dat is elke gedachte gericht op het in stand houden van een wereld, en de identificatie met het lichaam welke verbeterd of aangevallen moeten worden, houdt de afscheiding in stand. En dat is dan ook het enige doel van “de wereld”.

Het is heel normaal over dit idee woedend te worden, of het met alle macht te ontkennen. Maar vraag je af waarom dat is. Word ik wel woedend om de reden die ik denk?
En als het niet deze uitspraak over de totale waanzin van het geloof in een bestaan van een wereld en een lichaam is, wat is er dan zo bedreigend aan?
Besef goed dat dat wat deze wereld heeft bedacht, de denkgeest die anders wilde dan dat wat IS, en de egodenkgeest leven inblies met als doel om af te scheiden van Eenheid, Waarheid, God, Liefde, never nooit er voor kan zorgen dat dit doel ongedaan kan worden gemaakt, vanuit dit geloof in egodenken.
En toch kan het niet anders dan dat het ongedaan zal worden gemaakt, omdat het onmogelijke, namelijk afscheiding van Eén onmogelijk is en het alleen lijkt te gebeuren van wegen het geloof erin. Alleen het geloof erin houdt de afscheiding in stand, meer niet.
Het is een nietig dwaas idee. En het is onvermijdelijk dat de waarnemende/keuzemakende denkgeest uiteindelijk weer tot bezinning komt en langzaamaan ontwaakt uit deze onmogelijke slaap van het geloof in het onmogelijke.
En dat is een stap voor stap proces, dat zich als een heel persoonlijk individueel proces lijkt af te spelen, omdat het concept van een persoonlijke ik te zijn voor de denkgeest die daar in is gaan geloven te begrijpen is. En dat wat begrepen kan worden wordt nu door de denkgeest die eraan toe is positief omgekeerd her-gebruikt om weer terug te herinneren in dat waar nooit uit is weggegaan.
En dat vereist vooral heel veel vertrouwen in een proces wat onvermijdelijk is: Een reis zonder afstand…

Ik kan pas door te ervaren wat ik niet ben leren wat ik niet ben, waardoor wat IS, Waarheid vanzelf weer tevoorschijn komt. Ik hoef niets anders te doen om dat te bereiken dan oordeelloos te leren kijken terwijl ik mijn persoonlijke script ten volle ervaar.
Dat is het leerproces van Ontwaken uit de droom; ten volle leven met alles wat voorbij komt in wat zich “ik” noemt, en tegelijkertijd dit alles observeren en leren doorzien als dat wat niet waar kán zijn.
En dat gaat via allerlei lagen en stadia van weerstanden en inzichten die heel persoonlijk zijn en dan ook alleen door de ervarende (mind) zelf kan worden gezien en begrepen. Het denken te kunnen zien in de ander en daar iets zinnigs over denken te kunnen weten over de ander en dat ook zeggen tegen de ander, is wederom alleen een reflectie van het eigen denken van de ervarende zelf over de ervarende zelf en kan dan ook alleen maar dan ook alleen in die zin behulpzaam zijn voor de ervarende zelf.
Dus ja, we hebben ‘anderen’ nodig, maar niet om de reden die we denken. We hebben ‘anderen’ nodig om ons eigen gedachten van afscheiding te kunnen observeren, terwijl we ze ervaren en ze vervolgens, als de mind daar aan toe is, en dat zullen we weten, een andere functie te laten geven door ze te vergeven. Dat soort van vergeven is werkelijk zien dat er ‘niets’ gebeurt is, terwijl het volledig zonder uitvluchten en ontkenning ervaren wordt. Dit proces gaat stap voor stap in een tempo dat de denkgeest zelf aangeeft, zodat het nooit te veel zal worden, ook al lijkt dat soms wel zo te zijn.
Ik ben waar ik denk en geloof te zijn en dat is precies waar ik nu ben ik (mind) kán eenvoudig niet ergens anders zijn dan daar waar ik denk en geloof te zijn op deze gruwelijk-prachtige reis zonder afstand.

 

De denkgeest kan nooit leren waar deze nog niet aan toe is.

De ene denkgeest (dat wat we zijn) heeft alle kennis in huis, maar het waarnemende/keuzemakende gedeelte van de denkgeest, neemt waar en kan alleen die keuze maken waar de denkgeest op dat moment aan toe is.

Dat wat zich zorgen maakt en denkt niet te begrijpen is de keuze van de waarnemende/keuzemakende denkgeest voor de verdediging tegen het ‘leren’ van waar de denkgeest indien deze geen weerstand zou bieden, moeiteloos aan toe is. De keuze voor de egodenkgeest, de keuze voor angst, is het leren tegen Liefde.

De denkgeest beslist altijd wat de denkgeest wil leren en dat is altijd precies dat waar de denkgeest aan toe is.
Er bestaat derhalve geen ‘foute’ keuze.

Al lerend/ervarend, beweegt de denkgeest zich gedachte voor gedachte door het labyrint van zijn gedachte-projecties terug naar daar waar het nooit uit is weggegaan. Een reis zonder afstand.

%d bloggers liken dit: