archiveren

Tagarchief: projecteert

Wat ik buiten me denk en geloof te zien is altijd de projectie van wat er vanuit een schijnbaar persoonlijke denkgeest gedacht wordt.
Niets van wat de “ik” buiten de “ik” denk en geloof te zien is als schijnbaar uiterlijke vorm waar. Ik kan dus nooit in onvrede zijn om wat ik denk en geloof buiten mij te zien in iets of iemand anders.
Ik kan wel mijn aandacht van de projectie (dat wat ik als oorzaak van mijn onvrede buiten mij zie) terug nemen naar de bron van mijn onvrede, die zich in “mijn” denkgeest bevindt.
Daar aangekomen vraag ik altijd hulp aan iets anders dan dat wat projecteert (de keuze voor egodenken), namelijk dat wat oordeelloos kan kijken, de keuze voor Heilige Geest en of Jezus, oftewel vanuit Juist-gericht denken. Dat is een keuze gemaakt vanuit de keuzemakende/waarnemende denkgeest positie.

Vanuit die oordeelloze post kijk ik naar alles wat zich lijkt af te spelen buiten mij, precies zoals het zich voor lijkt te doen met alles wat er bij hoort aan emoties en gevoel. Ik verander er niets aan, ik hou niets achter ik kijk alleen naar alle weerstand.
Want weerstand is wat ik zie uitgebeeld als ik eerlijk en oordeelloos naar mijn projecties kijk. Of ze nu liefdevol of haatdragend zijn, als ik mijn projecties zie als de oorzaak van wat ik voel dan heb ik voor afscheiding/weerstand (van Eenheid, Waarheid, Liefde, God) gekozen en de uitbeelding van de keuze voor afscheiding is wat ik denk en geloof te zien.

Ik voel nooit eerst de rechtstreekse verdediging/weerstand tegen Eenheid, Waarheid, Liefde, God, want dat is onder leiding van het egodenken onmogelijk geworden, omdat het egodenken juist ervoor is om dat te doen laten vergeten, zodat de bron van mijn onvrede geheel achter de sluier van vergetelheid is verdwenen en nu dat wat zich buiten mij lijkt te bevinden als oorzaak wordt gezien. Een rechtstreekse confrontatie met de onderliggende angst en weerstand tegen Eenheid, Waarheid, Liefde God, wordt dus door het ego vertaald/geprojecteerd in een meer handelbare verdraagbare vorm, zodat het nu lijkt dat er een “ik” is die nu volledige macht en autonomie heeft over alles wat ervaren wordt.

Als ik echter bereid ben om terug te gaan naar de bron (de denkgeest) en eerlijk leer kijken naar al mijn gedachten, olv Oordeelloosheid (HG/J) zal ik leren door de (ego) angst (verdediging/weerstand) heen te gaan en de confrontatie aan te gaan met de daaronder liggende angst/weerstand tegen Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
Nogmaals dit is onmogelijk olv het egodenken, en alleen mogelijk olv Heilige Geest/Jezus, dus het oordeelloze denken. Dit is een keuze, niet een “doen” maar een keuze.

Ik hoef niets te veranderen aan wat zich af lijkt te spelen buiten mij, zeg maar wat zich op het filmdoek (de situatie) afspeelt. Dat is niet mijn werkelijke functie. Mijn functie is nu, alles wat zich lijkt af te spelen buiten mij te gaan leren zien en accepteren als vergevingsmateriaal en vergevingskans, en het proces te volgen zoals hierboven beschreven.

Het grote verschil tussen voor ego leiding of voor HG leiding kiezen is dat voor ego kiezen altijd de drang met zich mee brengt dat er iets buiten mij moet veranderen zodat ik me beter zal gaan voelen in een meer plezieriger wereld. Voor HG/J leiding kiezen is oordeelloos naar de keuze voor ego leiding en de gevolgen daarvan kijken, deze terug te nemen en te vergeven en me niet meer op de eerste plaats te bekommeren op een uitkomst in enige vorm buiten mij.

Het vertrouwen zal dan groeien dat alles gebeurt precies zoals het gebeurt en niet meer als oorzaak gezien zal worden van mijn onvrede. Het vertrouwen van volledig terug herinneren in denkgeest en vrij te leven vanuit Inspiratie. En leven vanuit Inspiratie is precies weten wat te doen in elk gegeven situatie die nog binnen het ervaren ervaren wordt. Dat is de betekenis van de gelukkige droom. Niet op vorm geluk buiten een mij in een wereld gericht, maar op de totale innerlijke vrijheid van de nu genezen denkgeest.

Er is geen wereld welke ziek is of niet deugt, het is denkgeest die ervoor gekozen heeft zich af te scheiden van Eenheid, Waarheid, Liefde, God. En aangezien dat een onmogelijk ziek idee is, voelt de denkgeest die dit nu voortdurend projecteert zich ziek, ongelukkig, boos enz. en lijkt er een wereld te bestaan die ziek is en niet deugt.

Vandaar dat les 5 in het Werkboek echt een sleutel les is:
“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (WdI.5)

 

De denkgeest neemt het besluit te stoppen met projecteren van het lichaam. Er is dus nooit werkelijk een autonoom bestaand lichaam van vlees en bloed, het is en blijft een projectie. Ja en natuurlijk is dat moeilijk om te begrijpen, want de egodenkgeest is gemaakt om te ‘vergeten’ dat er überhaupt een denkgeest is, die projecteert. De egodenkgeest is er immers voor gemaakt om zich af te scheiden van Eenheid, dus alles wat vanuit de egodenkgeest komt kunnen alleen maar afscheidingsgedachtes zijn die vervolgens worden geprojecteerd in een bepaalde vorm en vervolgens vergeten we (de denkgeest) dat dat is wat er gebeurt.

De egodenkgeest is niet bewust bezig met: nu ga ik ziekte of gezondheid projecteren, of nu projecteer ik dat ik naar een dokter ga. Dat is te kort door de bocht en gedacht vanuit het kader dat wij binnen het egodenken gewend zijn.
De ene ego denkgeest is chaos, een grote droom chaos kluwe van afscheidingsmogelijkheden en scenario’s, miljoenen mogelijkheden om af te scheiden.
En door die chaos lijkt het of het ons allemaal overkomt, we zijn een speelbal van het lot.

Al die miljoenen mogelijkheden lijken geprojecteerd te worden in afzonderlijke egodenkgeesten, die afzonderlijke lichamen projecteren.
Maar ook dat is, slechts schijn.

De ego denkgeest, die gemaakt is om af te scheiden, splitst zich (scheid zich af) in miljoenen verhaaltjes en projecteert daar acteurs bij die die verhaaltjes spelen en vergeet dat hij, de denkgeest, dat zelf doet, zodat de egodenkgeest denkt dat deze zelf al die afzonderlijke verhaaltjes en acteurs is en dus vindt er identificatie plaats met al die afzonderlijke acteurs en verhaaltjes en is de gedachte dat het allemaal bedacht is en uit geprojecteerd door één egodenkgeest uit het ‘geheugen’ van de denkgeest verdwenen.

En ja dan zit de denkgeest gevangen in het spel van de dualiteit, en ervaart verhalen van afscheiding; van ziekte, genezen worden, arm zijn, rijk zijn, gelukkig zijn, ongelukkig zijn, rechtvaardigheid, onrechtvaardigheid enz. enz. vul maar in, kijk maar om je heen in je eigen leven.

Echter als dit hele waansysteem doorzien wordt, of zelfs als er alleen nog maar een licht vermoeden is dat er iets niet klopt, dan zeggen we dat de denkgeest ontwaakt of aan het ontwaken is en komt de herinnering van hoe het echt zit naar boven drijven.

De Cursus kan je als symbool zien, naast anderen paden, van het zich herinneren en het vermoeden hebben dat er een andere manier moet zijn, dat er iets niet klopt.

Als dat besef begint te dagen, dan begint het proces van het loslaten van dat hele ego gebeuren, van het geloven in de waarheid van al die miljoenen verhalen en jouw schijnbaar eigen verhaal in het bijzonder.

Wat er dan gebeurt is een verschuiving van egodenkgeest, van de afgescheiden denkgeest, terug naar de ene Denkgeest. Dit is een proces wat zich stap voor stap afspeelt in de tot ontwaken bereid zijnde denkgeest. De Cursus helpt ons daarbij als een brug met als symbolisch gids hierbij ‘Jezus’ en/of De Heilige Geest.

Want deze overgang – terug naar de ene Denkgeest – kan natuurlijk niet gebeuren door de egodenkgeest zelf, want deze kan zich ook heel spiritueel voordoen, maar  het is dan, als je goed kijkt en voelt vooral, gewoon weer een ander toneelstukje van afscheiding. Het geeft nooit dat vredige rustige gevoel dat je hebt als je samen met je innerlijke gids Jezus en of HG ernaar kijkt.
Vervolgens zullen al deze verhaaltjes en ervaringen, hergebruikt worden, maar nu als vergevingsmateriaal. Dus de Cursus zegt niet dat het ego vernietigd moet worden, nee het is slechts een gedachte die gecorrigeerd mag worden, door het een andere functie te geven, niet die van afscheiding, maar van poorten waardoor teruggekeerd wordt naar de herinnering één met God te zijn.
Het klinkt misschien abstract, maar ik ervaar het als zeer praktisch in het leven in de droom, het bood mij en biedt mij nog steeds een weg uit de droom terug in de werkelijkheid van de Geest rustend in God die ‘we’ in werkelijkheid zijn. Alle gevoelens die ik, en iedereen heeft, van verlangen, van het verlangen naar iets lekkers, tot het verlangen van iets schijnbaar groters (vul zelf maar in), zijn terug te voeren tot het diepe verlangen terug te willen keren in God, waar ‘we’ nooit uit zijn vertrokken.

(eerder gepubliceerd in 2011, nu aangepast)

%d bloggers liken dit: