archiveren

Tagarchief: praktisch

Ziek zijn is de goed verborgen wens van de denkgeest om afgescheiden te zijn en te blijven van God, Liefde, Éenheid.
En die wens wordt door de denkgeest geprojecteerd zogenaamd, schijnbaar buiten de denkgeest. Nu lijkt er een projectie te zien te zijn die ziek lijkt en lijdt.
Maar aangezien er in werkelijkheid geen “buiten de denkgeest” bestaat en het alleen “een nietig dwaas idee is”, een gedachte dus, en geen feit, en het een ongelooflijk geforceerde gedachte is, sterker nog een onmogelijke gedachte die toch mogelijk lijkt, kan het niet anders zijn dat zo’n gedachte-projectie pijnlijk moet zijn.
Vandaar dat alles wat wij in onze afscheidingsgedachte gelovende denkgeest als pijn ervaren, van een klein ongemakje tot niet te verdragen pijn, een poging tot afscheiding van Liefde, van God, van Éénheid moet zijn. Het onmogelijke (afscheiding) toch als mogelijkheid willen zien kan niet anders dan het tegenovergestelde van Liefde laten zien: pijn en lijden in alle gradaties die we kunnen bedenken.

Als alles alleen maar uit denkgeest kan komen, kan er niets ontstaan vanuit wat wij zien als lichamen, dingen en situaties. Wat wij “zien” zijn projecties vanuit de denkgeest, dat kan niet anders. Dus als we genezen van een ziekte, of niet genezen van een ziekte, komt dat niet door medicatie, of wat voor behandeling dan ook, maar door een besluit van de denkgeest, die dat besluit. En dat besluit is niet welke pillen, welke behandeling, of niet behandeling, of geen pillen, of wat voor vorm dan ook, maar het besluit (dat verborgen moet blijven) van de (waarnemende/keuzemakende) denkgeest om voor ego (voor afscheiding) of voor HG/J (voor terug herinneren in Liefde) te kiezen.
Aangezien deze besluitvormende gedachte verborgen blijft denken we dat genezing of niet genezing door het wel of niet nemen van medicatie of wat dan ook komt.
Er is geen keuze mogelijk los van de denkgeest.
Dat betekent dat wat wij de hele dag aan het “doen” lijken te zijn geen keuzes zijn op het niveau van de vorm (ook al lijkt dat zo te zijn, sterker nog daar zijn we 100% van overtuigd, dat moet eerst erkend worden), maar altijd onveranderlijk keuzes zijn op denkgeest niveau ALTIJD.

Is de ervaring nu sterke weerstand, (een kwestie van eerlijk kijken) dan is dat afkomstig van de keuze voor egodenkgeest, die niet in weerstand is van wegen wat gelezen wordt, maar voor weerstand kiest om maar in het idee van afscheiding te blijven geloven, uit pure angst voor God, Liefde, Éénheid.

Denk maar aan les 5 “Ik voel nooit onvrede [weerstand, pijn, ongemak, boosheid, speciale liefde enz. enz.] om de reden die ik denk”.

In de mogelijkheid geloven dat afscheiding van God, Liefde Éénheid mogelijk is, is het enige, ENIGE doel van het willen blijven geloven in egodenkgeest.
En als extra beveiliging wordt “vergeten” dat er alleen denkgeest is. Blijft over het zien en ervaren van alleen de projecties, schijnbaar zonder hun bron de denkgeest.
De denkgeest wordt dus een blinde vlek.

Gelukkig valt het hele egodenkgeest idee onder het onmogelijke en wordt alleen met veel moeite in stand gehouden door het geloof erin en in het geloof dat de projecties die we schijnbaar zien en ervaren waar zijn. De pijn het lijden, emoties of welk gevoel dan ook dat lichaamsgerelateerd is, dient als extra “beveiliging” om “het nietig dwaas idee” in stand te houden.

Maar er komt onvermijdelijk een moment dat dit onmogelijke geloof niet meer vol te houden is door de denkgeest en er “gaten” vallen in het schijnbaar goed dichtgetimmerde egodenksysteem.
En dan kan het proces van terug herinneren beginnen, stap voor stap.
Het proces bestaat grof gezegd uit alle egogedachtes, die in eerste instantie als doel hebben het geloof in afscheiding in stand te houden, te (ver)geven aan HG/J, het juist gerichte deel van de denkgeest, waar nog steeds de herinnering aan God, Liefde, Éénheid “huist”, waardoor hetzelfde in eerste instantie egodenkgeest-materiaal de functie krijgt van terug herinneren (HG functie) in plaats van vergeten (ego functie).
Daarvoor moet wel al dat egomateriaal wat in elke gedachte zit herkend, erkend en onder ogen worden gezien. Dat is een leerproces, een lang stap voor stap leerproces.
En de enige reden dat het “lang” duurt is dat onze eigen weerstand, die van de egodenkgeest dus, enorm is. Het leren kijken naar die enorme weerstand, die komt vanuit het geloof in zonde, schuld en angst, omdat we onbewust geloven dat we het voor elkaar gekregen hebben om ons echt af te scheiden van God, Liefde Éénheid, het leren kijken naar dit alles gaat niet werken als we er opnieuw vanuit de keuze voor egodenkgeest naar kijken. Wat we dan zien is dat we zonde, schuld en angst echt maken en daar door boetedoening, lijden, offeren, onderhandelen (zie elke religie) van proberen verlost te worden in de hoop dat God ons dan terugneemt of alsnog naar de hel stuurt als het niet genoeg blijkt wat we opgeofferd en geleden hebben.

Het leren kijken naar weerstand met als doel terug herinneren in God, Liefde Éénheid kan alleen werken olv dat gedeelte van de denkgeest waar de herinnering daaraan huist en dat noemen we symbolisch Heilige Geest met als bekendste manifestatie hiervan het symbool “Jezus”.
Dit is behulpzaam omdat het nodig is dat we aangesproken worden op het niveau waar we denken en geloven te zijn: in een wereld, in een lichaam, in situaties.

Vandaar dat ECIW 100% alleen maar praktisch genoemd kan worden, want het werkt met ons op het niveau van dat we kennen en denken te snappen. Vandaar dat ECIW zegt dat de Heilige Geest alles kan gebruiken. Alles wat ik denk, geloof en ervaar geef ik aan ego of aan HG, meer keuzes zijn er niet.
Dus als ik ziek denk en geloof te zijn, dan ga ik dat niet ontkennen of nog erger mezelf op de kop geven omdat ik zou moeten weten dat het lichaam niet ziek kan zijn en als ik dat wel zo ervaar ik dat over mezelf heb afgeroepen.
Het is ook niet “fout” als ik dat wel denk/doe, de vraag is alleen wat is het doel; afscheiding (ego) of terug herinneren (HG/J).
Ik hoef mijn gedrag niet te veranderen, maar alleen bewust te worden van onder leiding van wat/wie (ego of HG) ik er naar wil kijken.
De keuze voor het egodenken hoeft ook niet ontkend te worden of er bijvoorbeeld iets spiritueels van te maken door bijvoorbeeld te zeggen dat de Heilige Geest mij verteld heeft dit of dat te doen, dat is gewoon weer opnieuw kiezen voor egodenkgeest.
HG denkgeest en of Jezus geven nooit advies op vorm niveau. Het advies wat eventueel gehoord wordt is opnieuw zoals ik al eerder schreef, een keuze voor ego of voor HG.
Dus niet voor rechts of linksaf, maar voor ego of HG, voor afscheiding of voor terug herinneren.
MEER VALT ER NIET TE KIEZEN.

Dus als ik denk, ok ik weet zeker dat ik hier rechtsaf moet, dan zit daar niet de keuze voor rechtsaf gaan achter, maar EERST een denkgeest keuze voor ego (afscheiding) of voor HG (terug herinneren).
En dat kan er in beide gevallen uitzien als een projectie die “rechtsaf” gaat, maar de ervaring van die keuze, zal verschillen.
En dat nuance verschil leren zien en ervaren is het proces, waardoor we bewust leren kiezen.
En zoals we ongetwijfeld zullen merken naarmate we eerlijker durven kijken, komen we enorm veel weerstand tegen. Dat is niet goed of fout, dat is precies wat het ego “moet” doen, want zo is het geprogrammeerd. Als we dat zien hoeven we er ook niet meer zo bang voor te zijn. Dan is het een mechanisme wat doet wat het doet.

Uiteindelijk zal blijken, na veel, heel veel oefenen met elke gedachte/ervaring, eerst met een paar gedachtes die opvallen, maar uiteindelijk zichtbaar in elke gedachte, die elke seconde van de dag en nacht langskomen, dat de enige werkelijke bewuste keuze die kan worden gemaakt op denkgeest niveau ligt en wel voor ego of voor Heilige Geest.
De wijze waarop de projectie vervolgens op de door ons bekende wijze ervaren wordt zal getuigen van deze keuze. Dus niet de projectie zelf, maar de wijze waarop de projectie ervaren wordt.

Dus uiteindelijk is er geen lichaam dat ziek is of niet ziek is, maar de denkgeest die ziek is of niet ziek is, wat er geprojecteerd, als projectie uit ziet als een wel of niet ziek lichaam.
En kan een projectie ziek zijn, of niet ziek zijn?

Terwijl ik zit te kijken naar een programma over de oerknal, het ontstaan van het heelal en alles wat we nu kennen als onze wereld, treft me de symboliek van dit alles.

Men stelt dat het universum een stip was die explodeerde en zich uitdijde, even heel kort door de bocht. En meteen moest ik denken aan dat Ken Wapnick onze uitdijende gedachten steeds weer terug brengt naar één punt, de blauwe stip, die de denkgeest voorstelt, als één gedachte die zich opsplitst in miljarden gedachten en zich zodoende afscheid van Eenheid.

Dat is het dus, als alles een gedachte is, gemaakt door de ene denkgeest, dan is elke gedachte een afsplitsing van de Ene gedachte, het Onnoembare, toen gedachte nog geen gedachte was, maar ZIJN.

Woorden zijn in dezen absoluut volstrekt nutteloos, want de afscheiding kan nooit de afscheiding beschrijven.
We kunnen op z’n best  woorden die herinnering aan wat IS ons laten triggeren, en ons af te laten vragen, wat zien we over het hoofd, wat zijn we vergeten.
Nou dit dus, elke gedachte die we hebben in het nu, dus de gedachte die ik nu heb, is een herhaling van die oerknal, of een afspiegeling, van het ontstaan van het nietig dwaas idee in de denkgeest die zich dacht af te kunnen scheiden van Eenheid. Dit waanzinnige idee moest wel het tegenovergestelde van Totaalheid, van Eenheid, van non-dualisme zijn en dat kan niets anders zijn dan geweld, een enorme kernsplitsing binnen de ene denkgeest, waardoor wat onverbrekelijk Een was (en is) uit elkaar spatte en zich verspreidde en uitbreidde in miljarden en miljarden fragmentjes, die allemaal de herinnering van Eenheid in zich dragen, omdat Eenheid niet veranderlijk is, maar wel gedacht en geloofd kan worden.

Dus wat is een pad als ECIW en wat doet het?
Een pad als ECIW herinnert ons eraan dat de herinnering aan Eenheid, die onverbrekelijk is, nog steeds in onze denkgeest (verbeeld door Ken Wapnick als de blauwe stip) aanwezig is. En dat we door Ware Vergeving, wat niets anders is dan toegeven dat wat we denken dat gebeurt is (die oerknal, de onmogelijke afsplitsing van de denkgeest van Geest), niet heeft plaatsgevonden. En dat wat we ervaren slechts een droom is die ons (denkgeest) doet geloven dat het wel gebeurd is.
Dus hoe werkt Ware Vergeving?
Elke gedachte die ik heb, die dus een afsplitsing verbeeldt van de ene denkgeest,  breng ik terug naar die ‘blauwe stip’ (de denkgeest) en vergeef de gedachte. Keer op keer doe ik dus de oerknal op die manier teniet, ik maak deze onschadelijk door Ware Vergeving. De ene denkgeest bleek in staat tot afscheiding, dus is de ene denkgeest ook in staat deze ongedaan te maken.

En dit klinkt misschien allemaal abstract, maar het is heel praktisch, in ons alledaagse leven, want elke gedachte die we hebben in ons dagelijkse bestaan, wat dus eigenlijk niets anders dan een droom over een bestaan is, kan worden terug gebracht naar die ene blauwe stip en ongedaan worden gemaakt.
Dit gaat onvermijdelijk met angst gepaard, omdat we denken dat wat we gemaakt hebben, deze waanzinnige onmogelijke droom van afsplitsing, is wat we zijn. En dat als we dat terug brengen naar die ene stip, de denkgeest, het afgelopen is met ons.
Deze angst is niets anders dan een bescherming van de afgesplitsheid (ego denkgeest) die de afscheiding in stand wil houden.
Maar als de afscheiding ongedaan is gemaakt blijft ‘dat wat IS’, dat wat we ZIJN, over en wat kan dat anders zijn dan Liefde en juist het tegenovergestelde van wat we in de afscheiding ervaren: angst, zonde en schuld?

De wereld waar we in denken te leven en wat we denken te zijn is een onmogelijke afsplitsing van Liefde en dus ervaren we angst in miljarden vormen.
Deze angst kan enkel en alleen ongedaan worden gemaakt door ze te vergeven en terug te brengen naar de ‘blauwe stip’, de denkgeest waar het nietig dwaas idee (de oerknal) is ontstaan, zodat we terugkeren naar Eenheid, naar Liefde naar God, waar we nooit uit zijn weggeraakt.

Kortom ga alles eens bezien als een symbool, die de achterliggende gedachte achter alles verbeeld.
Zoals het kijken naar zo’n programma over de oerknal de herinnering bij mij triggert aan in werkelijkheid denkgeest te zijn, die in staat is zich in te beelden zich af te kunnen scheiden uit Eenheid, maar ook in staat is om dit proces weer om te keren en ongedaan te maken.
Dan wordt alles anders…

20160324_002316

Reisgenoot André Uittenbogert bij de “chart met de blauwe stip” bij de Foundation For A Course in Miracles te Temecula CA.

 

Waar en wat zou ik zijn zonder mijn projecties?

… dacht ik toen ik me eerst afvroeg, waar en wat zou ik zijn zonder die en die lastige, pijnlijke gedachte?
Toen ik de  gedachte terugnam, duidelijk een gedachte van ‘ongenoegen’, en aan m’n J-gerichte kant gaf (HG/J) bleef ik de vorm die ik had geprojecteerd teneinde het ‘ongenoegen’ kwijt te raken in al z’n glorie zien en voelen.
Wacht even… dacht ik, kan ik de gedachte wel terugnemen, en tegelijkertijd de projectie (de vorm dus die het ongenoegen had aangenomen) als iets aparts laten staan?
Nee, dat werkt niet, want de projectie zit aan de gedachte vast.  En zolang ik de projectie als iets los zie van de emotie, werkt terugnemen in de denkgeest niet. Ik moet dus ook de projectie terugnemen.
Wat er toen gebeurde was, dat ik ineens zonder projectie zat… oeps… m’n doel, m’n schietschijf is ineens weg! En wat bleef erover, de lastige, pijnlijke gedachte die ineens geen projectie meer had als vluchtweg, veranderde in pure angst. Het voelde als, er is nu geen uitweg meer, vluchten kan niet meer…

Ik stond oog in oog met ‘angst’ en liet de angst helemaal toe, want ik had me al tot m’n J-gerichtheid gewend, dus keek ik met Liefde (HG/J) naar mijn angst en was vergevingsbereid.
Kijk ik met angst (ego)  naar die angst dan zal de angst zo groot worden dat ik niets anders lijkt te kunnen dan mezelf afsluiten of in de aanval gaan.
Dus ik stond oog in oog met ‘angst’ olv HG/J en wilde het dolgraag ‘anders’ zien nu met vergeven ‘ogen’ en daardoor loste de angst gewoon op, ik stapte er ahw gewoon doorheen. En ervoer een niet te beschrijven vrijheid. En voelde echt dat dus alleen de angst voor de angst het probleem was, en niet de angst voor iets buiten mij, want er is niets buiten mij er is alleen een gedachte van afscheiding, vormen van zonde, schuld en angst, met een bijbehorende projectie.

Het werd me dus heel duidelijk nu nog sterker, dat ik niet alleen m’n gedachte over iets terug moet nemen, maar ook de bijbehorende projectie.

Mocht dit een ietwat abstract verhaal lijken, weet dan dat het wel degelijk een persoonlijke ervaring is die heel intens was, maar ik vind het niet nodig de complete persoonlijke beleving met naam en toenaam te beschrijven.
En je kan alleen iets echt ervaren als je het persoonlijk beleeft.
Dus op de plaats waar ik het over ‘lastige gedachte’ heb, en ‘ongenoegen’ kan je zelf je eigen situatie met bijbehorende projectie, emoties en gevoelens invullen.
En dan wordt het ineens allemaal heel praktisch.

%d bloggers liken dit: