archiveren

Tagarchief: pijnlijk

…iedere keer dat “ik” (schijnbaar het lichaam) verdriet (alle soorten verdriet) voel, of spijt, schuld, boosheid, gekwetstheid, of me slachtoffer voel, of wat voor emotie dan ook ervaar dan wordt er eigenlijk bepaald op ego-denkgeest niveau (niet op lichaamsniveau, dus ook niet met de hersenen, want dat bestaat niet, er is alleen denkgeest (mind)) dat er een manier is om groter te zijn, beter te zijn, meer te zijn dan Waarheid, Liefde, oftewel God.
Dus dat wat ervaren wordt en voelt als iets heel negatiefs en pijnlijk is eigenlijk een poging om te triomferen over God.
Het is, als je dit begrijpt eigenlijk pure arrogantie om te bepalen dat “ik” veel meer ben dan God, door het tegenovergestelde van God in te zetten: ego=zonde, schuld, angst, haat, woede enz.
Het gevolg van dit ego besluit is, op ego niveau zelfs de ervaring van trots, door het tonen van nederigheid, opoffering, martelaarschap, enz. dat juist lijkt te zeggen dat “ik” minder ben dan God.

Zie daar weer een voorbeeld van de schizofrene aard van de egodenkgeest.

Beide ego opties; ik ben meer dan God en/of ik ben minder dan God, zijn onjuist.

Er is alleen Één mogelijk, en dat overstijgt sowieso “mogelijk” omdat het niet bestaat, in de zin zoals wat wordt verstaan onder “bestaan” in de “wereld”.

ECIW zegt hierover in WdI.169.5:1-7,6:1-7)

“Eenheid is eenvoudig het idee: God is. En in Zijn Wezen omvat Hij alles. Geen enkele denkgeest bevat iets anders dan Hem. We zeggen: ‘God is’, en doen er dan het zwijgen toe, want in die wetenschap verliezen woorden hun betekenis. Er zijn geen lippen om ze uit te spreken en er is geen deel van de denkgeest onderscheiden genoeg om te voelen dat hij zich nu gewaar is van iets dat niet hijzelf is. Hij heeft zich verenigd met zijn Bron. En als zijn Bron Zelf, is hij alleen maar.

6.We kunnen hierover absoluut niet spreken, schrijven, en niet eens denken. Het komt tot elke denkgeest, wanneer het totale inzicht dat zijn wil de Wil van God is, volkomen is gegeven en volkomen is ontvangen. Het brengt de denkgeest terug in het oneindige heden, waarin verleden en toekomst niet denkbaar zijn. Het ligt voorbij verlossing, voorbij elke gedachte aan tijd, voorbij vergeving en het heilige gelaat van Christus. De Zoon van God is eenvoudig opgegaan in zijn Vader, zoals zijn Vader in hem. De wereld is er helemaal nooit geweest. De eeuwigheid blijft een constante staat.”

Ontwaken uit de droom die ik “mijn leven” noem, is niet precies hetzelfde als ontwaken uit wat we de slaapdroom noemen. Ontwaken uit de slaapdroom is wakker worden uit de slaapdroom en verder dromen in wat we ons dagelijkse leven noemen en niet door hebben dat het nog steeds een droom is.
Ontwaken uit de droom die ik “mijn leven” noem is totaal bewust worden van dat de droom die ik “mijn leven” noem (inclusief de slaapdroom) een droom is. Als daaruit ontwaakt wordt wordt er geen andere wakkere “ik” wakker in nog weer een droom, zoals dat bij de slaapdroom het geval is. Het totale ontwaken uit de droom die alles omvat wat ervaren kan worden ligt buiten welk bewustzijn dan ook.
Dit gebeurt niet in één keer, de weerstand, de angst is daarvoor te groot. Het is dan ook een stap voor stap proces, waarbij beetje voor beetje de droom ontmanteld wordt door alle droomervaringen eerlijk onder ogen te gaan leren zien en te vergeven. Door te vergeven dat wat ik denk en geloof dat ik ben werkelijkheid is.
Het ego denken te moeten vernietigen, bestrijden, elimineren, omarmen zal niet werken, daar dit allemaal bewegingen zijn juist vanuit mijn keuze voor het ego.

Ik begin langzaamaan te accepteren dat zolang ik in een “hier” lijk te ervaren het ego in elke gedachte aanwezig is. Dat kan niet anders, want als dat niet zo zou zijn dan was er geen droom “mijn leven”. Echter niet alleen het ego is in elke gedachte aanwezig, ook de herinnering ( in ECIW de Heilige Geest genoemd), welke nooit verdwijnen kán, aan dat wat buiten het terrein van het ego ligt, buiten tijd en ruimte en ik voor het gemak “Waarheid”, of “Éénheid”, “Non-dualisme”, “God”, “Liefde” noem, is in elke gedachte aanwezig. En wat ook aanwezig blijkt te zijn in elke gedachte is een soort wakkerheid dat dit alles kan observeren. Deze observeerder blijkt tevens een keuzemaker te zijn welke kan kiezen om naar het ego te luisteren of naar de Heilige Geest.

Tijdens het proces van ontwaken wordt het bewustzijn van een keuze te hebben en wel maar één keuze (de keuze tussen luisteren naar het ego of naar de Heilige Geest) welke zich alleen op denkgeest niveau kan afspelen, steeds sterker.
Het is niet de keuze tussen goed en fout, maar tussen dromen van afscheiding of dromen van het helen van afscheiding, het helen van de denkgeest door nu meer en meer bewust de keuze te maken in plaats van onbewust alleen maar voor ego te kiezen, zonder te weten dat er gekozen wordt, voortdurend, bij elke gedachte.
Ook de keuzemaker, als deze eenmaal in het bewustzijn naar boven komt, maakt een steeds bewuster wordend proces door van altijd onbewust kiezen voor ego (afscheiding) naar de steeds bewuster wordende keuze voor terug herinneren in uiteindelijk volmaakte Éénheid, een concept dat zich buiten de droom bevindt en dus met de zelf opgelegde beperking van de keuze voor afscheiding, niet begrepen kán worden.

Dus er lijken (blijken) drie denkgeest toestanden te zijn: het ego, de waarnemende/keuzemaker, de Heilige Geest. En deze drie denkgeest toestanden zitten verstopt achter ELKE gedachte (+projectie).
En wat het proces van ontwaken behelst is dat er geleerd wordt dat die keuze opties er zijn en dat geleerd wordt onderscheid te leren maken tussen deze ogenschijnlijke drie keuze mogelijkheden.
De ervaring leert dat dat een lastig, heftig, pijnlijk, langdurig proces is. De les en de opgave is echter niet hoe kom ik zo snel mogelijk van die pijn en dat lijden af, want dat zou duidelijk een keuze voor egodenkgeest zijn, want alleen die kan kiezen voor pijn en lijden en hoe er vanaf te komen, zodat het allemaal “echt” lijkt (wat ook het doel van het egodenken is), maar te leren vanuit een waarnemende denkgeest positie oordeelloos te kijken naar alle keuzes die gemaakt worden voor de egodenkgeest (voor afscheiding dus) en deze vervolgens te vergeven. Elke gesignaleerde keuze voor egodenkgeest dient daarbij niet te worden gecorrigeerd door deze te veranderen, en aan te passen tot een betere ego keuze, maar enkel als zodanig te worden herkend en onderkend en als vergevingsmateriaal en kans te worden gezien.

Het ego (de keuze voor het ego) doet immers voortdurend mee, dat is geen seconde stil. Het ego doet dus ook de Cursus of welke ander pad dan ook. Gedachten zoals, “nou kies ik verdomme weer voor het ego”, “o ja ik moet dit vergeven, anders raak ik nooit die pijn kwijt”, “Ik ben een slechte leerling, want ik kies nog steeds voor het ego”, “Anderen zijn veel verder dan ik”, “Ik ben veel verder dan anderen”, “ja, ik ben ontwaakt!”, “Ik moet leraar worden en de wereld gaan vertellen hoe het allemaal werkt en wat er gedaan moet worden om te ontwaken”, “Ik ben totaal ongeschikt als leraar”, “Ik zal echt nooit ontwaken uit deze nachtmerrie, het is gewoon onmogelijk”, “Ik haat iedereen en dat is heel erg slecht van mij”, “Ik hou van iedereen en dat voelt goed!”, “oh, ik genoot daarnet van iets, oeps dat mag niet, want dan maak ik het echt”, “oh, ik genoot daarnet van iets, dat komt natuurlijk omdat ik zo goed bezig ben met vergeven”… ik kan zo bij wijzen van spreken nog uren doorgaan met voorbeelden op te schrijven hoe de denkgeest werkt. Het kenmerk van de keuze voor egogedachten is dat ze als goed gekeken wordt voortkomen uit de drie basis behoeften van de egodenkgeest:  zonde, schuld en angst. Deze zijn te herkennen achter elke bovengenoemde gedachte voorbeelden. Maar let op, deze keuze voor egogedachten is niet “fout’, want dat zou weer een  keuze voor het ego zijn, het is gewoon een oordeelloze constatering, waardoor de gedachte neutraal wordt en er vanuit die denkgeest toestand opnieuw gekozen kan worden. Dat is de enige keuze die gemaakt kan worden, een keuze op denkgeest niveau, dus niet de keuze op het niveau van de projectie die altijd volgt nadat de keuze in de denkgeest is gemaakt.

De ervaring leert dat dit echt geleerd moet worden al doende, midden in het eigen droommateriaal, (de projecties), precies zoals de droom zich aandient en zich lijkt uit te spelen en dat dit een langdurig proces is waarvan niet geweten kán worden hoe lang het duurt of hoe het zal verlopen. De uitkomst staat echter vast, omdat ontwaken uit de droom onvermijdelijk is, afstel is onmogelijk, uitstel lijkt wel mogelijk binnen het concept “dromen”. Uitstel is echter gewoon weer de keuze voor de egodenkgeest die gelooft dat het zal verdwijnen als er wordt gekozen voor luisteren naar de Heilige Geest.

Binnen het domein van het egodenken/ervaren heerst de dualiteit van de egodenkgeest. Weliswaar geheel illusoir, maar niettemin ook een ervaring van de ervarende denkgeest, die heeft besloten illusies voor waarheid aan te zien, maar vervolgens vergeten is dat dat besluit genomen is en nu denkt gelooft en ervaart een lichaam te zijn te midden van andere lichamen, dingen en situaties.
De denkgeest die eraan toe is wakker te worden uit deze illusoire droom, herinnert zich weer dat dit besluit genomen is en kan dan besluiten alle illusoire gedachten terug te nemen in de denkgeest en te vergeven.
Dat klinkt simpel, is het ook eigenlijk, als idee, want we hebben het hier over gedachten, maar wordt niet als makkelijk ervaren, nee zeker niet.
Afkicken van een verslavend denksysteem doet pijn. En het doet pijn, niet om de reden die ik denk.  De functie van het ervaren van pijn, lijden is het vasthouden aan de verslaving.
Pijn, lijden, emoties treden aan op het toneel van de egodenkgeest om een andere reden dan dat het lijkt. Ik lijd niet vanwege wat er lijkt te gebeuren in enige vorm in een wereld, maar om de oorzaak van het lijden aan het ‘oog’ te onttrekken. De oorzaak van al mijn lijden, pijn, emoties is mijn keuze voor afscheiding en lijden, pijn, emoties houden die keuze in stand. En de keuzemakende denkgeest is verantwoordelijk voor elke gedachte en voor de keuze voor welke functie de gedachte wordt gebruikt. En er zijn maar 2 keuzemogelijkheden, namelijk de keuze voor angst, of de keuze voor het vergeven van angst. De keuze voor angst is de keuze voor het echt maken van angst en de projectie als oorzaak zien van de angst (dus wat er lijkt te gebeuren buiten mij of met mij als lichaam). De keuze voor het vergeven van angst is de keuze voor het doorzien van waar de angst vandaan komt namelijk vanuit de denkgeest (niet van iets buiten mij) die kiest voor vanuit angst te denken en te ervaren, en vervolgens bereid is deze keuze terug te nemen in de denkgeest, en te vergeven.

In het begin van het proces, lijkt het alsof vergeving alleen toegepast kan worden als er iets ‘ergs’ gebeurt, iets wat opvalt doordat de emoties, de pijn en het lijden als ondragelijk worden ervaren. Gaandeweg het proces wordt duidelijk dat vergeving op elke gedachte toegepast kan worden, omdat elke ervaring zolang er nog ervaren wordt binnen de ervaring die we onze wereld noemen en ons lichaam eerst als egogedachte opkomt.
Er kan pas gekozen worden voor vergeving van iedere vorm van angst (alle vormen van pijn en lijden, groot en klein), als het eerst als zodanig ervaren is en gezien en benoemd is als zijnde pijnlijk en als keuze voor afscheiding is (h)erkend.

Wordt ik dan een emotieloos wezen, zou een zichzelf verdedigende, dus angstige egodenkgeest zich af kunnen vragen.
Nee, De pijn, het lijden en de emoties kunnen een andere functie krijgen. Ze kunnen een uitnodiging worden om ze te laten her-gebruiken voor Ware Vergeving, in plaats van de denkgeest nog verder de afscheiding in te laten leiden.

Als ‘ik’ de ervarende denkgeest, ervoor kies pijn, lijden, emoties te gaan leren zien als een reminder en een kans om te Vergeven, zal ‘ik’, de nog steeds ervarende denkgeest ook precies weten wat wel of niet te doen in enige vorm, omdat Ware Vergeving ziet dat er niets gebeurt is en Eenheid nog steeds onveranderlijk Een is.
Dat betekent dat ‘ik’, de ervarende denkgeest, nooit te veel of te weinig zal doen, maar precies dat wat nodig is, zonder stress en haast (beide ook vormen van angst, dus ego) en het meest behulpzaam en liefdevol zal zijn voor iedereen (de hele ene ervarende denkgeest), zowel voor de hulpvragende denkgeest als de hulpgevende denkgeest, want die zijn altijd één.
De veelgehoorde opmerking: “denk je wel aan jezelf”, zal dan ook vanzelf oplossen in de Eenheid, het Zelf van Werkelijk Behulpzaam zijn:
(T2.V.A.18.(8):1-6)

 

Het doel van ECIW is volledig terug te keren in de waarnemende/keuzemakende wakkere denkgeest positie.
En te leren/onderwijzen dat binnen de ervaring van de waarneming alleen nog kiezen voor ware vergeving van elk ego gedachte/projectie, uiteindelijk de enige ware optie is.

Dat wat buiten de waarneming ligt, ligt buiten het bereik van de nog waarnemende/keuzemakende denkgeest en dus speelt het onderwijs/leren van ECIW zich enkel en alleen af binnen de ervaring van de waarneming, precies daar waar de denkgeest denkt en gelooft te zijn.

Buiten het ‘gebied’ van het waarnemen/ervaren is onderwijs overbodig en dus niet meer nodig.

Zolang we onszelf hier nog waarnemen en ervaren is dat wat waargenomen wordt en ervaren ons leer/onderwijs materiaal.
Mits we als denkgeest daarvoor kiezen, dus bereid zijn wat we onze wereld en ons leven noemen deze andere functie te geven. Kiezen we hier niet bewust voor dan zal automatisch het leren/onderwijzen, geleerd en onderwezen worden vanuit egodenkgeest.

Het lastigste is in die soort van twilight zone te zitten, van bewust weten dat dit zo is en zo werkt als ik voor een pad als ECIW kies, maar onvermijdelijk het leer/onderwijs proces zal moeten doorlopen via de verschillende stadia. Het is onmogelijk meteen volledig in het bewustzijn te springen en ineens alleen nog maar vanuit de ‘wakkere’ positie te kunnen waarnemen en ervaren.
Het is een geleidelijk proces en zal als moeilijk, lastig en pijnlijk worden ervaren afhankelijk van onze weerstand ertegen.
ECIW zegt hierover:

“7. De brug zelf is niets anders dan een overgang in perspectief op de werkelijkheid.
Aan deze kant is alles wat je ziet grof vervormd en totaal uit
perspectief. Wat klein en onbeduidend is wordt uitvergroot, terwijl wat
sterk en machtig is tot kleinheid wordt teruggebracht. Tijdens deze overgang
is er een periode van verwarring, waarin een gevoel van daadwerkelijke
desoriëntatie kan optreden. Vrees dit echter niet, want het betekent
alleen dat je bereid bent geweest je greep los te laten op het verwrongen
referentiekader dat jouw wereld bij elkaar leek te houden. Dit
referentiekader is opgebouwd rond de speciale relatie. Zonder deze illusie
zou er geen betekenis kunnen zijn waar je hier nog naar zoeken zou.

8. Vrees niet dat je opeens zult worden opgetild en de werkelijkheid in geslingerd.
De tijd is mild, en als je hem ten behoeve van de werkelijkheid
benut zal hij bij jouw overgang zachtjes gelijke tred met je houden. De
dringende noodzaak bestaat alleen hierin dat jij je denkgeest loswrikt uit
zijn verstarde positie hier. Je zult hierdoor niet ontheemd of zonder referentiekader
raken. De periode van desoriëntatie, die aan de eigenlijke
overgang voorafgaat, is vele malen korter dan de tijd die het vergde om je
denkgeest zo stevig op illusies te fixeren. Uitstel zal jou nu meer pijn doen
dan vroeger, alleen al omdat je beseft dat het uitstel is, en dat het werkelijk
mogelijk is aan pijn te ontsnappen. Vind hoop en vertroosting in
plaats van vertwijfeling hierin: zelfs de illusie van liefde zou jij in welke
speciale relatie ook hier niet lang kunnen vinden. Want je bent niet langer
volslagen krankzinnig, en je zou al snel de schuld over zelfverraad aanzien
voor wat die is” (T16.VI.7-8).

We kennen allemaal wel het gevoel van ontmaskerd te worden, door de mand te vallen en ook dan weer kan ik zien, als ik bereid ben dat te willen zien, dat ik niet bang ben ontmaskerd te worden om de reden die ik denk.
De reden is helemaal niet de angst dat ik me als persoon, als lichaam, als meer voordoe dan ik ben en of kan en dat ik niet zal kunnen waarmaken dat wat ik beloof te zullen doen. Het is niet faalangst en ik als lichaam die last van faalangst en daardoor de angst om door de mand te vallen en bang is verstoten te worden heeft.

Mijn angst is wederom een verdediging tegen dat ontmaskerd zal worden, dat de oorzaak van mijn angst ontmaskerd te worden, niet in de wereld buiten mij ligt, maar dat het ‘ontmaskerd’, aan het licht zal brengen, dat ik als denkgeest probeer te maskeren dat de bron van de angst ontmaskerd te worden in mij als denkgeest ligt en dat die angst komt van de gedachte dat ik de waangedachte moet verbergen dat het onmogelijke mogelijk is, namelijk dat het mogelijk is mij als denkgeest te kunnen verstoppen voor Waarheid, Eenheid, Liefde, God, achter het masker van een lichaam in een wereld.

Deze waanzinnige onmogelijke gedachtegang mag natuurlijk niet ontmaskerd worden, mag niet aan het licht worden gebracht en daarom projecteer ik deze hele gedachtegang naar buiten, zodat het lijkt dat nu de oorzaak ligt in mij als lichaam dat bang is ontmaskerd te worden, door de mand zal vallen, verstoten wordt.
En dan is het niet zo moeilijk te zien dat dit over afscheiding gaat, de wens van de denkgeest tot afscheiding, uit geprojecteerd als ‘ik’ het lichaam dat bang is ontmaskerd te worden en te worden verstoten.

Dus die hele complexe chaotische gedachtegang is enkel en alleen bedoeld om het tegenovergestelde, dat wat ik in Werkelijkheid Ben, Geest en Een en Heel in God te verbergen.
En de pijn en het lijden dat ik hierbij ervaar is ook al niet wat het lijkt, de pijn en het lijden worden ervaren door ‘ik’ de denkgeest die zich probeert wijs te maken dat het onmogelijke mogelijk is geworden. Iets toch doen wat niet kan, is altijd pijnlijk.
Het is onmogelijk grenzeloze Geest in miljarden stukjes te hakken en in allerlei vreemde vormen te proppen, zoals lichamen en verder alle vormen die we, de (ene) egodenkgeest, maar bij elkaar geprojecteerd heeft, dat is pijnlijk en roept bovendien, omdat het onmogelijk is schuld op.
En toch proberen we het telkens weer als we denken een lichaam te zijn dat pijn kan hebben en kan lijden.We doen er alles aan te voorkomen dat deze vreemde, onmogelijk wens dat wat oneindig is in iets eindigs te forceren, ontmaskerd zal worden, waardoor de kans bestaat dat we ineens wakker zullen worden en verbaast om ons heen kijken en ons afvragen, waar was ik in vredesnaam mee bezig, gelukkig was het maar een droom. Want dat zou wel eens kunnen betekenen, einde wereld en ook dus einde ‘ik’, het lichaam en wie of wat ben ik dan nog? Dat is een hele angstige gedachte, waar niet naar gekeken mag worden, niet ontmaskerd mag worden.

Nee, ik ben niet bang als persoon, als lichaam dat ik ontmaskerd zal worden als een bedrieger die niet nakomt wat ze belooft, niet haar afspraken nakomt, niet zo’n geweldige partner moeder, dochter, zus, vriendin, is. Dat is slechts een afleiding van wat ik als denkgeest wil verbergen achter het masker van de wereld, zoals hierboven beschreven.
Dit maakt de wereld tot één grote pijnlijke maskerade. Maar een maskerade is maar een maskerade en de eigenschap van een maskerade is dat deze ontmaskerd kan worden.
Ik de waarnemende/keuzemakende denkgeest maak de keuze…

 

 

De wilskracht van de ego kant van de denkgeest is een pijnlijke, zware, vol met lijden en afzien soort van wilskracht.
De wilskracht van de Heilige Geest kant van de denkgeest is een helende, lichte, moeiteloze soort van wilskracht.
De wilskracht van de ego kant van de denkgeest gaat over iets willen bereiken in een wereld, is dus vormgericht en daar moet enorm veel moeite voor worden gedaan. Er moet voor gevochten worden, voor gestreden, verdedigd, overwonnen, geleden, beschuldigd, aangeklaagd, opgeofferd en dat alles onder leiding van de wilskracht van de egodenkgeest.
En ja er lijken overwinningen te zijn, doelen bereikt, bergen bedwongen, successen behaald, maar allemaal van korte duur. Altijd weer gevolgd door nieuwe doelen, nieuwe beren op de weg, nieuwe problemen. En na korte successen en vernieuwde energie en optimisme, volgt altijd weer de andere kant van de egomedaille, de afgang, de deceptie, de vermoeidheid. En daar moet dan weer met vernieuwde wilskracht tegen gevochten worden; doorzetten, niet opgeven, ga door, je kan het… En zo gaat dat maar door, totdat er een moment komt van inzicht dat niets werkt in deze wereld en de vraag opkomt; ‘er moet een andere manier zijn’…
En dat is de wilskracht van de Heilige Geest kant van de waarnemende/keuzemakende denkgeest (dat wat we uiteindelijk werkelijk Zijn, en niet de egodenkgeest kant, want die is daar juist een verdediging tegen) ziet de verdedigingspogingen van de egodenkgeest kant onder ogen, geeft toe dat het een vergissing is, neemt het terug en vergeeft het, moeiteloos.
Het enige wat moeite lijkt te kosten is de keuze maken tussen voor de ego manier van ‘kijken’ en de HG manier van ‘kijken’. Een keuze die alleen gemaakt wordt op denkgeest niveau. Er kan nooit een keuze worden gemaakt op vorm niveau, want dat is altijd de keuze voor egodenkgeest, met als enig doel, te ‘vergeten’ dat we denkgeest zijn wat de keuze maakt.

Dus de enige wilskracht die daar voor nodig is, is dit alles onder ogen te willen zien en er geen ego wilskracht meer aan te willen besteden.
Een Juist gericht wilskracht-besluit, versus een onjuist gericht wilskracht-besluit.
Er is alleen wilskracht voor nodig dit te willen, en dat alleen, de rest zal automatisch als weerspiegeling van welk besluit ik neem volgen.
En met het nemen van de Juist gerichte denkgeest wilskracht keuze zal ook het vertrouwen groeien.

En we kennen allemaal wel het verschil, ook al was dat misschien nog niet bewust.
Het verschil tussen een besluit nemen vanuit ego wilskracht, wat altijd gepaard gaat met enige vorm van angst, (ik ga het proberen, ‘ik doe het voor jou’, weet niet of het gaat lukken, is wel lastig hoor, ik ben zo bang voor de afkickverschijnselen, enz. enz.) of een besluit genomen vanuit HG wilskracht, wat een besluit is gekenmerkt door het zeker te weten, zonder enig gevoel van angst. Het soort besluitvaardigheid, dat geen terug kent, en vooral gekenmerkt wordt door een heel zeker vertrouwen in de goede afloop, en een gevoel van diepe vrede geeft, die bestendig is en blijft, wat er ook op vorm niveau schijnbaar lijkt te gebeuren.
Het is een besluit dat veel dieper gaat en voorbij aan de vorm gaat waar het om leek te gaan. Het is het besluit de oorzaak die gelegen is in de denkgeest onder ogen te gaan zien, met als enig doel terug herinneren in Waarheid, in Eenheid, in Liefde, in God.

De eigenschap van angst ís angst.
De wereld is ontstaan vanuit angst en kan dus alleen maar angst uitbreiden, projecteren.
Angst bestrijden vanuit angst gaat dus niet de angst oplossen, maar leid alleen maar tot nog meer angst, zie daar ‘de wereld’ van de egodenkgeest.
Alleen angst vergeven neutraliseert angst en doet deze verdwijnen.
De angst voor Liefde is enorm en kan alleen stap voor stap verdwijnen.
Angst is een verslaving en moet in stand worden gehouden, want ‘alles liever dan de Liefde van God’, is de verborgen gedachte.
We zijn onze ware aard: Liefde, zogenaamd ‘vergeten’ en zoeken nu onze veiligheid in angst, een zoeken waar niet gevonden kán worden, een prima beveiliging dus tegen de Liefde van God.
De wereld als één grote vlucht voor Liefde.
En afkicken van onze verslaving aan angst kost tijd en moeite en vooral heel veel bereidwilligheid.
En het is een ervaringstherapie, door niet langer te vluchten voor angst, wat in wezen vluchten voor Liefde is, een dubbele ontkenning dus. De angst onder ogen zien, heel eerlijk precies zoals deze zich voordoet, met alle bijbehorende verdedigingen zoals gevoelens van schaamte, verlegenheid, hoogmoed, trots, arrogantie, bescheidenheid, jaloezie, angst voor afwijzing, en dit alles ervaren en dan beslissen wel of niet te vergeven.
Dat is ECIW ‘doen’ heel praktisch.
Zo opgeschreven lijkt dat eenvoudig, maar dat is niet zo. Een ervaring van angst in zijn talloze vormen is buitengewoon pijnlijk, en roept weer nieuwe angst op, zo voed angst angst. Het niet willen ‘doen’ en in theorie blijven hangen is ook weer een vlucht. Een vlucht voor angst en de daaronder gelegen laag de vlucht voor Liefde.
Ook het niet willen ‘doen’ door te blijven hangen in drama, emoties en gevoel is eenzelfde soort vlucht, een vlucht voor angst, met de daaronder gelegen vlucht voor Liefde.
Een liefdevolle, geduldige benadering is dus handiger en werkt gewoon beter. Vergeving is een liefdevolle zachte benadering die mits goed begrepen en werkelijk uitgevoerd angst volledig doet verdwijnen… stap voor stap… vergeving na vergeving… tot het ‘klaar’ is.
Wanneer dat is, hoe lang dat duurt? Onbelangrijk, het is klaar wanneer het klaar is en ik zal dat ‘weten’.
En dan keert als natuurlijk gevolg daarvan ook ‘vreugde’ en werkelijk ‘plezier’ weer terug in de denkgeest. Want wat kan er anders beleefd worden als terug herinneren in Liefde een feit is? De eigenschap van Liefde is immers Liefde en zal alleen maar Liefde kunnen uitbreiden.

%d bloggers liken dit: