archiveren

Tagarchief: Pasen

Deze week begint met palmtakken en eindigt met lelies, het witte en
heilige teken dat Gods Zoon onschuldig is. Laat geen duister teken
van kruisiging tussen de reis en het reisdoel komen, tussen de aanvaarding
van de waarheid en de uitdrukking daarvan. Deze week vieren
we het leven, niet de dood. En we eren de volmaakte zuiverheid
van Gods Zoon, en niet zijn zonden. Bied jouw broeder het geschenk
van lelies aan, niet de doornenkroon; de gave van liefde, niet het ‘geschenk’
van angst. Jij staat naast je broeder, doornen in de ene en lelies
in de andere hand, onzeker wat te geven. Schaar je nu aan mijn
kant en werp de doornen weg, en geef de lelies in hun plaats. Deze
Pasen wil ik graag het geschenk van jouw vergeving ontvangen, door
jou aan mij gegeven en door mij aan jou teruggegeven. We kunnen
niet verenigd zijn in kruisiging en dood. Noch kan de opstanding
compleet zijn tot jouw vergeving op Christus rust, samen met die van
mij. (T20.I.2:1-10)

Ware vergeving (echt zien/weten dat er in werkelijkheid niets gebeurt kán zijn) leidt tot het geschenk van het wonder, het wonder van een totale omslag in het denken van de denkgeest. De omslag van het “ik” identificatie denken naar het grenzeloze onpersoonlijke denkgeest denken.
Het wonder, de totale omslag in het denken van de denkgeest, is geen einddoel, want het speelt zich nog steeds af binnen het denkgeest kader van de illusie, maar het is wel een stap richting van het totale terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God. Daar waar woorden, namen, omschrijvingen, ervaringen, en ook ware vergeving en wonderen geen betekenis meer hebben, omdat ze simpelweg niet meer nodig zijn…

In die zin zijn wonderen “mijn” geboorte recht en heb “ik” recht op wonderen. Het is zeker geen beloning voor “goed” gedrag van de “ik” persoonsidentificatie. Het is een vanzelfsprekendheid, in die zin een recht, omdat wonderen glimpen laten zien van wat Werkelijkheid, Eenheid, Liefde, God is. Een wonder voelt daarom als vanzelfsprekend, “normaal”, vrij, grenzeloos, en helemaal niet als iets spectaculairs. Het voelt zelfs zo “normaal” dat er zomaar aan voorbij gezien kan worden.
Het voelt het dichtstbij “Thuiskomen” als maar mogelijk is binnen het concept van de droom.
Het wonder laat ook zien, dat wat “ik” dacht wat ik was, niet klopt. En dat het in stand houden van die illusoire “ik” identificatie, enorm veel moeite kost, dat is het lijden wat ervaren wordt. Het is niet te doen om blijvend uit Eenheid, Waarheid, Liefde, God trachten te blijven, omdat het onmogelijk is. Het toch blijven volhouden is de oorzaak van alle lijden en pijn.
Wonderen verzachten deze pijn, omdat ze richting uitgang uit de waanzin van het afgescheiden willen zijn, uit het lijden en de pijn leiden.
Dat is de ware boodschap van Pasen.

 

Pasen is het symbool voor opstaan, ontwaken uit de droom dat zonde, schuld en angst werkelijk zijn.
Pasen is Vergeven dat ik denk dat zonde, schuld en angst mogelijk zijn.
Pasen is al mijn projecties terugnemen en vergeven dat ik denk dat er iets buiten mij is dat zondig, schuldig en angstig is.
Pasen is Jezus Vergeven voor de rol die ik hem heb toebedacht, namelijk dat hij voor mijn zonde gestorven zou zijn.
Pasen is God Vergeven voor de rol die ik hem heb toebedacht, namelijk dat hij zijn Zoon voor mijn zonden heeft opgeofferd.

Voor de juiste verstaander, Vergeving zoals de Cursus dat bedoelt, namelijk dat er in Werkelijkheid niets gebeurt is en wat ik dacht dat er gebeurt is, een illusie is, een waanidee, geboren uit het geloof in zonde, schuld en angst gedachten, en dus onmogelijk gebeurt kan zijn, behalve in dromen van zonde, schuld en angst.
Dus in die zin is Vergeven, vergeven wat nooit gebeurt kan zijn. Terwijl de ego’s  versie van vergeven is, vergeven wat wel gebeurt is, maar ik zie het door de vingers, want ik ben nobeler, beter dan de iemand of iets die ‘gezondigd’ heeft. En God zal toch wel het laatste woord hebben over deze zondaar bij het laatste oordeel of na de dood.

Dus in die zin is Jezus en God vergeven zien dat de rol die ik heb toebedacht aan Jezus, als de Zoon van God die voor onze zonde is gestorven, niet waar is. En dus ook de rol die ik heb toebedacht aan God, dat hij zijn Zoon naar de aarde heeft gestuurd om ons van onze zonde te bevrijden, maar even goed nog met de afrekening komt bij het laatste oordeel, of na de lichamelijke dood, ook niet waar kan zijn. Een omgekeerd verhaal van de Werkelijkheid dus, omgekeerd door onze egokant van onze denkgeest  tot een onmogelijk verhaal, van zonde, schuld en angst, waar we in zijn gaan geloven en daardoor werkelijk lijkt.
Ware Vergeving neemt deze waanideeën terug en vergeeft ze, waardoor ze verdwijnen in het niets waar ze ook vandaan kwamen en ‘ik’ (denkgeest) weer herinner één te zijn in God, de Zoon te zijn die net als Zijn Vader alleen maar Liefde kan Zijn, en uitbreiden.

Pasen is het Licht zien, de vergissing doorzien en Vergeven.


Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de Vrede van God.

(T.In.2:2-4)

Birthday

Een mooi ervaring in stille tijd op mijn verjaardag, tevens eerste Paasdag:
Iedereen benadrukt dat op Pasen jarig zijn toch wel heel bijzonder is.
En in stille tijd komt dan de inderdaad mooie ware symboliek, die ik er dan in aangeboden krijg als geschenk, naar boven:

“Vier dat ‘je’ niet geboren bent en niet zult sterven,
vier dat er niets is gebeurt, dat alles is vergeven,
vier het met het uitbreiden van dit grenzeloze, tijdloze geschenk van Liefde aan het hele Ene Zoonschap.”

 “Celebrate ‘you’ are not born and never will die,
celebrate nothing happened, everything is forgiven,
celebrate this with extending this limitless, timeless gift of Love, to the whole One Sonship.”


 

%d bloggers liken dit: