archiveren

Tagarchief: pad

Dit hoeft dan ook niet geschreven en of gelezen te worden…
En dat is het, zal het of wordt het ook niet, want er is niets gebeurt…

Ineens dringt het vol door dat een zogenaamd pad volgen dat helpt terug herinneren in God, slechts een bewustwording is van dat er niets gebeurt is, niets gebeurt, en er niets gaat gebeuren.
Er is nooit iets of iemand losgeraakt van Eenheid, God. Dus een pad volgen om bewust te worden van een wil tot afscheiding van Eenheid, God, is “niets”. Het is niet zo dat “bewust” of  “onbewust” iets uitmaakt. Afscheiding heeft niet plaatsgevonden, dus er zijn geen miljarden afgescheiden deeltjes. Dus ook geen afgescheiden deeltjes die ineens weer willen terugkeren naar Eenheid. Want hoezo terug herinneren als er nooit ergens uit vertrokken is?
Maakt het dus uit of er een “pad” gevolgd wordt of niet? En kan het ene “pad” beter of slechter zijn dan de ander, of kan een “pad” fout gelopen worden? NEEN! Want hoe zou dat kunnen!? Een pad zonder begin of einde…

Als ik s’nachts droom in m’n bed en droom dat ik ergens anders ben, moet ik dan een pad volgen om weer in m’n bed terug te belanden? Dacht het niet!
Moet ik dan wel m’n best doen en bepaalde paden volgen om uit de droom die “mijn leven” wordt genoemd weer in Eenheid in God terug te herinneren?

Het enige antwoord dat “ik” hier nu op heb is een soort lucide droomtoestand welke zich bewust aan het worden is van “ik hoef niets te doen”…. Er is niets gebeurt, er gebeurt niets, en er gaat niets gebeuren…

Er is wel wat gebeurt of er is niets gebeurt. Sowieso zijn beide eigenlijk onmogelijk.

Kan dit besef leiden tot onverschilligheid, apathie, depressie of wat dan ook voor gemoedstoestand, dus iets wat gebeurt, binnen het kader van “gebeuren”?
Zolang er wordt geloofd en gedacht dat er wel iets gebeurt is, en dat het gebeuren zelf moet zorgen dat het ophoudt met gebeuren, ja.
Dan houdt het gebeuren zelf “gebeuren” in stand als totaal onnodige en onmogelijke tegenhanger van dat er niets gebeurt kán zijn.

Wat kan dat wat geloofd in “gebeuren” hiermee?
Niets…
Wat kan dat wat niet geloofd in “gebeuren” hiermee?
Niets…

Laat gebeuren wat er gebeurt binnen het onmogelijke kader van “gebeuren”.
Droom het met volle teugen, droom zo waanzinnig en nog waanzinniger als in eveneens onmogelijke slaapdromen maar mogelijk is.
Het doet niets af of verandert niets aan wat WAAR IS.

Het “gebeuren” wordt zich bewust van “gebeuren” en wordt zich stap voor stap bewust van dat er niets gebeurt kán zijn.

“Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de vrede van God” (In.2:2-4).

Dit maakt ECIW tot een soort lucide droomtoestand, het “gebeuren” beseft zich dat er niets gebeurt kán zijn en keert zachtjes terug naar waar het nooit uit is vertrokken…

Een cursus in wonderen is een van de vele paden die niets meer of minder de reflectie zijn en uitbeelden van de herinnering aan Onveranderlijkheid die onveranderlijk nog altijd aanwezig is in elk schijnbaar afgescheiden stukje denkgeest. De herinnering kan alleen herinnerd worden als de denkgeest die voor veranderlijkheid heeft gekozen binnen het Onveranderlijke er aan toe is en bereid is de herinnering aan het Onveranderlijke weer toe te laten, en al het veranderlijke weer terug te laten keren middels ware vergeving in het Onveranderlijke, omdat aanvaard wordt dat niets het Onveranderlijke werkelijk kán veranderen naar een staat van veranderlijkheid.

Als dat proces van terug herinneren aanvaard wordt dan wordt alles wat veranderlijk is omgekeerd tot hulpmiddel weer terug te herinneren in het Onveranderlijke.
Dat doel is universeel de paden die ernaar toe leiden en de middelen die daarbij behulpzaam kunnen zijn, zijn divers en individueel.
Daarom is een pad als Een cursus in wonderen en elke andere methode een leermiddel wat nodig is zolang het proces van (ont)leren nog bezig is, daarna heeft het geen functie meer.
Het is niet de bedoeling dat een methode die bedoelt is terug te herinneren in het Onveranderlijke dezelfde functie krijgt als dat wat moet worden (ont)leert op het niveau van het veranderlijke, door er bijvoorbeeld iets speciaals als; het enige ware pad van te maken.
Dan krijgt de methode, het pad, gewoon weer de status van het veranderlijke. En veranderlijkheid moet of verdedigd of aangevallen worden.

Het is dus vooral zaak alert te zijn en blijven op de voortdurende weerstand van het veranderlijke, wat veranderlijk wil blijven, door dat wat het Onveranderlijke vertegenwoordigt het veranderlijke binnen te lokken, waardoor het Onveranderlijke niet verdwijnt of verandert, maar wel wordt geblokkeerd.

Mocht dit allemaal abstract klinken, pas het dan gewoon toe op jezelf en observeer hoe de ‘ik’ voortdurend probeert alles te veranderen door het beter maken of slechter (dat maakt voor het veranderlijk ego niet uit) van alle vormen die we in ons eigen leven ervaren en denken en geloven dat we dat zijn. En kijk dan of je wilt gaan zien dat al dat beter of slechter maken helemaal niet gaat om het beter of slechter maken van allerlei vormen en ervaringen, maar slechts één doel heeft; in het veranderlijke te blijven en uit het Onveranderlijke.
En kijk naar de weerstand die dit oproept, ook de weerstand is niet wat het lijkt.
Weerstand is het domein van het veranderlijke en helpt het veranderlijke in stand te houden, een andere functie heeft het niet.

Welke methode men ook kiest of niet kiest het terug herinneren in het Onveranderlijke is onvermijdelijk, omdat alleen het Onveranderlijke IS.
En daarom heeft het geen enkele zin om welke methode dan ook aan te vallen en of te verdedigen, want dat zegt alleen: “nee, ik wil gelijk hebben dat alleen het veranderlijke bestaat en dat wil ik niet, nooit, never opgeven.”
Dat zou in ieder geval een heel eerlijke observatie zijn, waarna de keuze gemaakt kan worden of ik dat echt meen en wil, of dat het het begin is van het willen terug herinneren in het Onveranderlijke…

Het doen van ECIW is een proces, net als elke vorm van leren een proces is.
Men gaat door verschillende stadia van vooruitgang heen, stap voor stap wordt de ladder beklommen.
En als we met een pad zoals ECIW beginnen hebben we nog geen idee wat het inhoudt en betekent dit pad te volgen.
Perioden van weerstand wisselen zich af met perioden van euforie, in allerlei gradaties.
Tijdens de periodes van weerstand kunnen we dan besluiten af te haken, en in periodes van euforie kunnen we denken er al te zijn en te weten hoe het werkt en daar blijven hangen en het bereikte inzicht als het einde te zien van de leergang en dan soms de behoefte voelen dit eigen inzicht te veralgemeniseren en er een ‘eigen methode’ van te maken en dit te willen delen met anderen.

Deze ‘eigen methode’ ergens onderweg kan niet anders zijn dan nog vorm-resultaatgericht en dus niets anders dan de keuze voor de ego kant van de denkgeest. We (keuzemakende denkgeest) hebben ons zelf (ego) aangesteld als ‘leraar’, met als enig (onbewust) doel  ons Ware Zelf (Heilige geest en of Jezus) als leraar te ontkennen.
Zelfs als we ontwaakt zijn ‘in’ de droom, dus een soort lucide dromers zijn geworden, en we ons best al wel prettig voelen, omdat we de droom niet meer serieus nemen, kan de vergissing worden gemaakt toch voor de verleiding te vallen simpelweg de droom aangenamer te maken. We, de waarnemende/keuzemakende denkgeest weet immers nu hoe dat werkt, gewoon vergeven en hoppa het probleem is opgelost.
En er is niets mis met een aangenamere droom te hebben, maar het is niet het doel.
En noem het dan niet het pad van ECIW, want dat is het niet.
Het doel is UIT de droom te ontwaken.

Ook de andere kant van de ego medaille moet onder ogen worden gezien en die is nog lastiger om te onderkennen. Het is de welhaast gretige paniek te willen ontwaken in en later uit de droom, het denken dat het de ‘ik’, het lichaam is dat ontwaakt in en daarna uit de droom. En die gretigheid die iets paniekerigs heeft, heeft niets anders tot doel juist in de droom te blijven, terwijl men denkt er juist uit te willen.
Deze gretige paniek leidt uiteindelijk alleen maar tot uitputting en een gevoel van falen.

Dat wat ik tot nu toe beschrijf zijn de stadia waar vrijwel elke Cursus student doorheen gaat en moet en als het goed is van leert. Want de enige manier waardoor wij als denkgeest kunnen leren is door te leren wat het NIET is.
Het heeft geen enkele zin te leren dat we al Liefde zijn. Dat zijn we wel, maar dat is niet wat we ervaren. En dat is het unieke van ECIW hij ontmoet ons waar we denken en geloven te zijn; in een wereld van vormen, dingen en situaties. En via het ontmantelen van dit denksysteem ontwaken we stap voor stap uit de droom. En dat kan alleen als we ons stap voor stap totaal overgeven aan de herinnering die nog altijd aanwezig is in onze denkgeest aan wat we werkelijk zijn, symbolisch weergegeven als Heilige Geest en Jezus. En tevens heel goed leren onze eigen gedachten te observeren, voortdurend. Niet met opgeheven vingertje, (leiding van het ego) maar zonder oordeel (leiding van HG/J). En dan langzamerhand, als we eraan toe zijn, en bereidwillig zijn, elke gedachte over te dragen aan onze Juist gerichte Leiding met de bereidheid elke gedachte te Vergeven. Met als enig Doel ontwaken UIT de droom.
Een doel dat stap voor stap bereikt zal worden, onvermijdelijk, omdat de afscheiding in werkelijkheid nooit gebeurd is. Dus wat wij als weerstand ervaren, in wezen is de hele wereld die we ervaren één grote weerstand, dus ook de weerstand die we voelen tijdens het doen van ECIW, is niets anders dan een verdediging tegen wat we Zijn en nooit niet kunnen zijn.
Dus falen is onmogelijk, we kunnen wel het proces van ontwaken op allerlei manieren boycotten, saboteren en vertragen, maar uiteindelijk is het onvermijdelijk…

De gelukkige droom is dus niets meer en minder dan onszelf, de waarnemende/keuzemakende denkgeest volledig onder leiding te stellen van de Heilige Geest kant van de denkgeest. Niet met als doel een leukere droom en een betere wereld te maken, maar juist om uit die droom, die niet meer dan een nietig dwaas idee is te ontwaken. En ja, dat we ons als denkgeest daarbij gelukkiger voelen is ook onvermijdelijk, maar nogmaals dat is niet meer afhankelijk van de toestand van een wereld.

%d bloggers liken dit: