archiveren

Tagarchief: oplossing

De grote en enige juiste vraag is, wil ik echt ontwaken uit de droom en terug herinneren in Waarheid?
Het enige echt eerlijke antwoord dat eerst gegeven zou moeten worden is “nee!”, want het feit dat ik geloof in een “hier” te zijn als een “ik+ lichaam” betekent dat ik niet wil ontwaken uit de droom.
Wil ik dit niet eerst onder ogen zien, dan kan het wel lijken alsof ik m’n best aan het doen ben uit de droom te ontwaken, maar eigenlijk ben ik dan alleen maar m’n best aan het doen in de droom te blijven steken.
En wat is het meest slimme idee om “veilig” in de droom te blijven (geloven): doen alsof ik uit de droom wil ontwaken.
Op deze manier blijft er heel slim een “ik” die zogenaamd wil ontwaken uit de droom, zich daarmee juist vaster verankerend in de droom, want er is namelijk geen “ik” die moet of kan ontwaken uit de droom. Dus zolang er een “ik” lijkt te zijn die wil ontwaken uit de droom, bevestig ik mijn wil om een “ik” te blijven en bescherm ik mijzelf tegen ontwaken uit de droom.
De “ik” en het daarbij behorende lichaam en het geloof erin, blokkeert het zicht op de bron waar dit “idee”, van een “ik+lichaam” vandaan komt, namelijk uit een gedachte, gedacht door de denkgeest die gelooft afgescheiden te kunnen zijn van de ene geest. En daar zo sterk in gelooft dat het nu “waarheid”, de enige waarheid lijkt te zijn.

Echter als dit zichzelf verblindende denksysteem stap voor stap onvermijdelijk in het bewuste bewustzijn komt en het eerlijk zonder oordeel onder ogen wordt gezien, dan pas kan de eerste vraag echt gemeend worden beantwoord met een “ja, dat wil ik” en kan het terug herinneren in Waarheid echt beginnen.

En dit kan niet worden “gedaan”, of geforceerd door de “ik+lichaam”.
Die “ik” identificatie is precies de reden waarom het zo lang lijkt te duren en waarom we ons afvragen waarom duurt het zolang, wanneer gebeurt het nou eens, ik ben al 30 jaar bezig te vergeven en er gebeurt niets. Dat komt omdat het tijd nodig heeft om als het ware af te kicken van de verslaving aan de gedachte en het geloof een “ik+ lichaam” te zijn. En die verslaving kan alleen maar stap voor stap afgebouwd worden. En zelfs al gaat het stap voor stap zal het nog bij tijd en wijle als cold turkey ervaren worden. Werkelijk alles wat wij als “ik+lichaam” als normaal ervaren zoals het belangrijkste wat we als normaal zien; ademhalen, is een verdediging tegen Waarheid, tegen Eenheid.
Beweren dat ik dan moet stoppen met ademhalen, gaat echter ook niet werken, omdat er dan eerst het geloof is dat we moeten ademen om te kunnen leven. Stoppen met iets houdt in dat er eerst iets is waarmee gestopt kan worden, namelijk een “ik+lichaam”.
Het enige waarmee gestopt kan worden, stap voor stap, middels Ware Vergeving, is ophouden met geloven een “ik+lichaam” te zijn en erkennen dat er alleen een gedachte is, gedacht door de denkgeest die wil geloven in afscheiding. Meer (maar ook niet minder) is er aan de hand.

Ware Vergeving biedt een uitweg, omdat het dat vergeeft wat nooit gebeurt is.
En het heet vergeving, omdat we eerst onder ogen moeten willen zien wat we allemaal denken/doen om maar niet uit de droom te ontwaken. En dat is letterlijk elke gedachte+projectie van zonde, schuld en angst die we hebben tijdens dat wat we ons leven noemen.
Dus bij alles wat ik denk en geloof te beleven op een dag zou ik me moeten afvragen helpt dat wat ik nu doe, wat ik denk, wat ik voel, geloof en ervaar en zeg op mijn pad naar het ontwaken uit de droom, of houdt het dat juist tegen.
De op zich simpele constatering of iets waar of onwaar is (onveranderlijk of veranderlijk) helpt daarbij.
En wat ook helpt is de aanvaarding van de gedachte dat er maar één probleem is, het geloof in afscheiding, en dus ook maar één oplossing het terugtrekken van het geloof in afscheiding.

‘Is extreem ongeduldig’, staat er in mijn ego-blauwdruk.
Ongeduld dient dus een doel, net als al mijn eigenschappen en karaktertrekken.
Het dient niet het doel dat het lijkt te dienen, namelijk mijn functioneren (goed/slecht) als lichaam in een wereld, maar het verborgen ego doel; afgescheiden zijn en blijven van Eenheid, Waarheid, Liefde, God.

Ok, dacht ik toen ik weer eens in zo’n ongeduld stuk zat en het behalve voelen en ervaren ook mijn observeer post innam en me toen meteen vanuit die positie afvroeg, wat gebeurt er als ik niet meer ongeduldig zou zijn? En ik kreeg toen als antwoord, niet wat ik eigenlijk verwachtte: eindeloos geduld, maar: ‘dan kan niets mij meer wat schelen’. Ah, dat is de angst van het egodenken hierachter, de andere zijde van de ego medaille. Ongeduld met aan de andere kant van de dualistische egomedaille niets meer kunnen schelen, niets meer willen, kunnen, mogen, de stilte van het ‘niets’. Ongeduld houdt de boel, de droom, op een angstige, (want beide van ego en ego is angst) luidruchtige, onrustige manier in stand binnen mijn blauwdrukje.
Ah, dus dat heeft de functie ‘ongeduld’ eigenlijk voor mij, het gaat helemaal niet om ongeduldig zijn over iets of iemand het is een manier om ‘veilig’ in het egodenken te blijven dus in afscheiding.

Mooi zo, en wil ik daar mee doorgaan, wil ik hierin gelijk blijven hebben, wil ik ‘ongeduld’ deze functie blijven geven?
Nee, want ik wordt er behoorlijk beroerd van, terwijl ik tegelijkertijd weet dat het niet hoeft en alles, zelfs in de droom (vorm), altijd wel goed komt op de een of andere manier.

Wat blijft er dan nog anders over dan zo’n eigenschap, naast nog vele anderen natuurlijk, als deze wordt doorzien, zoals gebeurde, tijdens dat het wordt ervaren, alleen nog maar te zien (vanuit de waarnemende denkgeest post) als eye opener en te ‘Vergeven’, wat inhoudt: doorzien, terugnemen en op laten lossen in het niets waar het ook vandaan komt?
En dan krijgt die hele ego-blauwdruk een geheel andere functie…
Dan pas zal de omkering van ongeduld, Eindeloos Geduld zijn.
Dient het ten minste nog ergens voor 🙂

Dit voorbeeld op de eerste plaats om het voor mijzelf even heel scherp te krijgen en ook om te laten zien, dat eerlijk kijken naar elke angst gedachte hoe geniaal vermomd ook onontbeerlijk is in het proces van ontwaken. En niet gewoon weer een ego oplossing te volgen.

 

 

 

Niemand die gelooft dat de wereld werkelijkheid is, die gelooft dat het lichaam welke een wereld ziet werkelijkheid is, die gelooft dat er problemen in en met die wereld, in en met lichamen, dieren, dingen en situaties zijn die werkelijk zijn, is in staat met oplossingen te komen die alle zogenaamd bestaande problemen kunnen oplossen.
Dat is onmogelijk, van wegen het doel van het werkelijk maken van dit alles.
Deze schijn werkelijkheid waarvan we denken dat we daarin leven en zijn is gemaakt om Werkelijkheid te doen laten vergeten en daardoor schijnbaar te doen laten verdwijnen.
Maar gelukkig is vergeten niet hetzelfde als volledig verdwijnen.

Het doel van deze onwerkelijke wereld teneinde Werkelijkheid te doen laten vergeten is zoveel chaos te maken dat Werkelijkheid wordt vergeten en de focus nu ligt op het herstellen van chaos. Iets wat onmogelijk is, daar chaos gemaakt is om chaos uit te breiden, dus elke actie binnen chaos maakt chaos alleen maar groter.

Kijk maar naar elk denkbaar probleem wat je maar voorbij ziet komen, van klimaat, milieu problemen, het vluchtelingen probleem, geweld, terrorisme, alle conflicten groot en klein waarover dan ook, komen niet voort uit waar ze uit lijken te komen, de vorm waarin ze zich vertonen, maar vanuit de wens chaos te maken en uit te breiden.
Er is dan ook geen eenduidige oplossing vanuit chaos mogelijk.
Vandaar dat elke oplossing voor welk probleem dan ook altijd gepaard gaat met nog meer strijd en tegenstrijdigheid, die schijnbaar persoonlijk lijken. En degene met de meeste stemmen binnen de chaos wint en mag de oplossing uitvoeren, welke vroeg of laat toch weer achterhaalt wordt, want nogmaals het doel is niet een oplossing te vinden, maar om meer chaos te maken. Dat is de aard van de denkgeest die zich denkt te kunnen afscheiden van Waarheid.
Wat ook al niet mogelijk is, dus hoe kan vanuit iets wat onmogelijk is iets zinnigs komen?!

Ik heb dan ook geen enkele behoefte meer om met mezelf, en met wie of wat dan ook nog wat voor strijd dan ook aan te gaan over iets wat zich in deze geprojecteerde fantasie wereld afspeelt.
Want wat zich lijkt af te spelen in een wereld speelt zich niet af in een wereld, maar in de denkgeest, en lichtbeelden, schaduwen te lijf gaan en denken dat daar de oplossingen liggen heeft een erg hoog Don Quichot gehalte. Zinloos.

Het conflict bevindt zich in de denkgeest die kiest voor afscheiding en daar kost wat kost in wil blijven geloven als verdediging tegen Waarheid (God, Liefde) en dat kan alleen door conflicten te vermeerderen. En zo krijgt de bijbelse uitdrukking “Gaat heen en vermenigvuldigt u – Genesis”, een heel andere (ego)betekenis.
Het zou beter zijn te denken, ‘denk’ nergens heen, blijf één.

Wat dan te doen met en in een wereld vol conflicten?
Welke wereld, welke conflicten, en wie stelt eigenlijk die vraag?:
Dat wat ‘we’, ‘Eenheid’, eigenlijk zijn, of dat wat zich wil verdedigen tegen Eenheid, van wegen een volstrekt ongegronde angst tegen Waarheid, God, Liefde en dat doet door middel van het verzinnen van een wereld vol met conflicten die alleen maar zijn bedacht om chaos te maken, zodat het ene probleem de onzinnige gedachte dat het mogelijk is af te scheiden van Eenheid, mogelijk lijkt!?

Ware Vergeving reikt een oplossing aan binnen het krankzinnige concept van afscheiding van Eenheid. Het ziet alle zogenaamde aardse problemen, die van jezelf en die van anderen (dat is namelijk hetzelfde) groot of klein als één probleem, brengt ze terug naar de bron, de denkgeest, dat gedeelte van de denkgeest dat zich Waarheid nog herinnert (HG/J) en vraagt om door ‘ogen’ (niet de ogen van het lichaam natuurlijk) van Waarheid, van oordeelloosheid te kijken en elke oordeel te vergeven.

Vervolgens hoef ik me niet meer af te vragen wat te doen, (want wie/wat stelt die vraag?) want dat zal vanzelf vanuit Inspiratie volgen en zal altijd liefdevol zijn, (let op!) hoe het er ook uit moge zien in de nog steeds droom, maar nu de vergeven droom.

En elke denkgeest, dat wat achter de projectie ‘het persoonlijk lichaam’ schuilt als bron ervan, heeft z’n ‘eigen’ portie vergevingsmateriaal; dat wat de denkgeest achter de projectie van het persoonlijk lichaam aan problemen in zijn ‘leven’ tegen komt, in interactie met andere projecties, die alleen maar een spiegel zijn van de persoonlijk genomen (ene) afscheidingsgedachten.

 

 

Vraag jezelf bij elke vraag, opmerking, oordeel dat je jezelf hoort denken af: “wie of wat vraagt dit”.Wie of wat stelt deze vraag, je brengt jezelf met deze vraag terug naar de ‘blauwe stip’, de denkgeest waar alles begint. Het is niet iets of iemand buiten mij die mij deze vraag, of deze opmerking of dit oordeel laat maken. De oorzaak van wat dan ook wat ik maar kan bedenken ligt nooit buiten mij, het bevindt zich allemaal binnen de ‘blauwe stip’, de denkgeest en nergens anders.

De oplossing ligt dan ook in het terugnemen van elke gedachte naar de ‘blauwe stip’.
Steeds maar weer de vraag stellen: “wie of wat zegt en denkt dit”, is een prachtig hulpmiddel om steeds maar weer terug te keren naar de bron, de denkgeest. Zonder het terugnemen in de denkgeest, in de ‘blauwe’ stip, is Ware Vergeving onmogelijk.
Het is dan ook niet waar dat de Cursus niet werkt, maar dat ik niet ‘doe’ wat de Cursus zegt.
Dus als de Cursus niet lijkt te werken, komt dat omdat ik niet wil dat hij werkt, en dat komt omdat de angst om terug te keren naar de denkgeest te groot is. Maar nooit te groot om te voorkomen dat terug herinneren in de denkgeest onvermijdelijk is…
Bereidwilligheid, geduld en vertrouwen zullen het uiteindelijk altijd winnen van angst.

Oordeelloos kijken naar al je oordelen via J(uist)-gerichtheid, betekent al je oordelen tegenkomen en zien dat als de wereld als doel wordt gezien oordeel-gerichtheid het enige mogelijke is binnen dat denkkader. Je (de denkgeest) kan alleen oordeelloos kijken als eerst het oordeel-gericht denken wordt onderkent en ten volle wordt gezien voor wat het is en vergeven, het resultaat is dan tevens oordeelloos kijken. Het is absoluut een feit dat binnen het egodenken niet zonder oordeel gekeken kan worden, het onderkennen van dit feit zorgt voor een verschuiving van het denken naar oordeelloosheid, mits eerst wordt onderkend dat oordeelloos kijken binnen het egodenken onmogelijk is.
Oordeelloos kijken is niet iets wat je ‘doet’, maar is het resultaat van het kijken naar je oordeel over iets en bereid zijn dit te willen vergeven.
Een oplossing zoeken voor een probleem binnen het ego-oordelend-denken werkt niet en zal alleen maar de wanhoop en het oordelen vergroten.
Wat wel werkt is al het oordelen als vergevingskans te gaan zien, zo wordt het niet verworpen, of ontkend, maar hergebruikt.

Het is onmogelijk, zelf oordeelloos te kijken naar een oordeel.
Kijken door de ‘ogen’ van de egodenkgeest is immers een oordeel, het ego kán niets anders dan oordelend kijken, het is zijn ‘natuur’.

Oordeelloos kijken met de egodenkgeest naar een oordeel zal alleen leiden tot het wegstoppen van het oordeel, het negeren, het goedpraten, schuld voelen of het zogenaamd vergeten.
Het lijkt dan weg te zijn, maar dat is het niet, het sluimert gewoon door en zal zijn kop weer opsteken als er een vergelijkbare situatie voorbij komt.

Werkelijk oordeelloos kijken kan alleen als het oordeel gezien wordt en herkend wordt als afscheidingsgedachte en middel, gemaakt door de egodenkgeest, en er vervolgens wordt besloten dit niet meer als aanval of verdedigingsmiddel te gebruiken, maar het als vergevingsmiddel en kans te zien. Vervolgens kan dan de projectie en de oordelende gedachte teruggenomen worden, aan J/HG gegeven (de Juist gerichte Denkgeest) en vergeven worden.
Op deze manier wordt een oordeel niet meer als iets fouts gezien, maar als een geschenk, aangeboden via vergeving aan de hele ene denkgeest.

Elk oordeel laat zodoende zien waar nog een blokkade zit, en is dus erg behulpzaam bij het opsporen van blokkades.
Als je zo naar alle oordelen kunt gaan kijken, als detectoren voor blokkades die we voor Liefde hebben gezet, dan is het nog maar één kleine stap naar het laten oplossen ervan, via vergeving en zal terug herinneren in Liefde het onvermijdelijke gevolg zijn.

 

 

 

%d bloggers liken dit: