archiveren

Tagarchief: onwaarheid

Alleen waarheid is waar. Het kenmerk van waarheid is dat deze onveranderlijk is. Dus alles wat veranderlijk is is onwaar.
Als ik dat idee over mijn leven leg, dan is mijn leven en alle verdere leven dat ik ken en waarneem onwaar, inclusief dat wat zich “ik” noemt, want ook dat is enorm veranderlijk.

Het feit dat de gedachte er kan zijn dat alleen onveranderlijke waarheid waar kan zijn, maar dat dat kennelijk niet is wat als waar wordt aangenomen binnen onwaarheid, er vanuit gaande dus dat waarheid alleen waarheid is als het onveranderlijk is, geeft aan dat er iets anders moet zijn dan het veranderlijke wat een veranderlijke “ik” kan waarnemen.

Een ander bewijs dat er onveranderlijke waarheid moet zijn is dat de “ik” voortdurend opzoek is binnen onwaarheid, welke als kenmerk heeft veranderlijk te zijn, naar waarheid.
Dat is zoeken naar iets waar het onmogelijk kán zijn. Het zoeken op zich is dus al een onware handeling.
Waarheid kan niet gezocht worden, en niet gevonden worden door er actief naar te zoeken binnen onwaarheid.

En waarom is dat toch de belangrijkste motivatie en is elke handeling daar op gericht binnen de veranderlijke waarheid?
Omdat onwaarheid als functie heeft waarheid te verbergen. Onwaarheid moet dus actief in stand worden gehouden ten einde waarheid te verbergen. Een onmogelijke zoektocht die niet gericht is op vinden, maar juist op niet vinden, met als verborgen doel dat waarheid niet meer herinnerd mag worden.
Onveranderlijke waarheid is nu immers de grootste bedreiging voor veranderlijke (on)waarheid.
Aangezien dit hele mechanisme verborgen blijft achter een scherm van projecties, die de aandacht zeer succesvol afleiden van het doel van de veranderlijke (on)waarheid, namelijk uit waarheid zien te blijven, blijft de nu onwetende denkgeest/mind ijverig zoeken binnen de veranderlijke (on)waarheid naar waarheid, zich zogenaamd niet bewust van de onmogelijkheid ervan.

Wat doet het terug herinneren van dit vreemde onmogelijke en vooral onnodig mechanisme van het ontkennen van waarheid met dat wat de als “ik” vermomde denkgeest als zijn/haar leven is gaan zien en heeft aangenomen als waarheid?
Dat onvermijdelijke dreigende terug herinneren zal op de eerste plaats heftig ontkend worden, omdat het voelt als een rechtstreekse aanval op “mijn” waarheid. Deze ontkenning kan ook geuit worden als een schijnbaar omarmen van dit idee door razendsnel een onware versie van onveranderlijke waarheid te integreren binnen de veranderlijke (on)waarheid.
En elke keer als die zelfgemaakte waarheid toch eigenlijk ook weer veranderlijk blijkt te zijn, wat niet anders kan binnen nog steeds veranderlijke (on)waarheid, wordt deze weer aangepast, zodat het veranderlijke toch weer de schijn van onveranderlijkheid krijgt.

Een voorbeeld hiervan is dat god als iets daar buiten wordt gezien als vertegenwoordiger van de waarheid en het leven, maar dat diezelfde god als verschillend wordt gezien en ervaren en bevochten en verdedigd moet worden, onder het mom van “er is maar één god en dat is die van mij (ons)”.

Het gevolg van het onvermijdelijke terug komen van de herinnering aan onveranderlijke waarheid, is dat langzaamaan stap voor stap de schellen van de ogen vallen (van de denkgeest eigenlijk) en wordt gezien dat alles wat veranderlijk is niet waar kan zijn, omdat het veranderlijk is.
Dat betekent dat wat de “ik” “mijn leven” noemt per definitie niet waar kán zijn.

Heel begrijpelijk dat dat niet in één keer gezien wil worden, de weerstand tegen dit zien is dan ook enorm, hoewel het zich kan vermommen en ook doet in het schijnbaar juist wel willen zien, bijvoorbeeld door het enthousiast omarmen  de als “ik” vermomde denkgeest van een spiritueel pad.

De als “ik” vermomde denkgeest kan namelijk doen alsof de als “ik” vermomde denkgeest nu actief moet gaan zoeken naar waarheid wat niet lukt en zich vervolgens in een zware depressie denkt, waarbij de als “ik” vermomde denkgeest zichzelf gaat beschuldigen van het zondige besluit zich van waarheid (god) af te keren en het daardoor voorgoed verbruid heeft bij god, welke mij, de zondaar zal straffen en eeuwig zal blijven vervolgen. En wat ik verwerpelijke zondaar ook zal proberen om weer in een goed blaadje te komen bij god, ik zal me toch uiteindelijk moeten verantwoorden na mijn dood en maar hopen dat god een goeie bui heeft en mij toelaat in de eeuwigheid.
Kortom angst is nu mijn leidraad, mijn anker, mijn leermeester.

Deze angst is niet zomaar weg als in de als “ik” vermomde denkgeest begint te dagen dat het in angst leven toch eigenlijk ondragelijk is en dat er misschien toch een andere manier moet zijn, want dit kan toch niet waar zijn!?
Nee. precies dit kan niet waar zijn en is niet waar, omdat het onwaar is door de veranderlijkheid ervan. De situaties zijn niet waar of onwaar, de gedachtes die de situaties projecteren zijn onwaar, dus zijn de projecties ook niet waar.

Na het verwerken van deze eerste schokkende onthulling kan het schiften beginnen.
Stap voor stap is de denkgeest er nu klaar voor alles wat als waarheid werd gezien, nu te ontmaskeren als onwaarheid, door steeds de vraag te stellen is dit wat ik nu ervaar 100% waar of niet.
Dat zal in het begin van het proces van ontmaskeren alleen voor de schijnbaar dramatische projecties in mijn leven lijken te gelden, maar al gaande door het proces zal onvermijdelijk moeten worden aanvaard dat het voor elke gedachte geldt.
Van het meest verschrikkelijke wat gebeurt tot de kleinste bijna niet merkbare verstoring in mijn dagelijkse leven.
Tot definitief onthuld wordt dat de als “ik” vermomde denkgeest in zijn totaliteit onwaar is, van wegen zijn voortdurend en altijd veranderlijke aard.

Dit bevragen van of dat wat de als “ik” vermomde denkgeest ervaart waar of onwaar is, heeft dus niet als doel om een beter leven te maken, want dat zou weer de focus leggen op de projectie als zijnde de oorzaak en gevolg, wat gewoon weer de keuze zou zijn voor het waar maken van het veranderlijke onware.
Het doel van het bevragen is de onwaarheid van de als “ik” vermomde denkgeest te ontmaskeren.

De angst dat dit besef in één keer zal gebeuren is ongegrond, omdat de denkgeest precies dat kan denken wat het kán denken. Het is dus een geleidelijk proces, waarbij de denkgeest gedachte, voor gedachte wordt terug herinnerd door gedachte voor gedachte terug te nemen naar de bron en het daar te (ver)geven aan waarheid, in dat wat het eigenlijk van nature is: onveranderlijke waarheid.

Dus dat wat de als “ik” vermomde denkgeest heeft bedacht als vlucht voor onveranderlijke waarheid, namelijk dat wat de als “ik” vermomde denkgeest als zijn leven in een wereld ervaar, wordt nu her-gebruikt als de manier om terug te helpen herinneren in waarheid, door alles wat ik ervaar als een “ik” in mijn wereld als onwaar te zien en te vergeven.

Dit kan alleen onder leiding van een andere gids dan de gids van onwaarheid (ego), namelijk de gids van waarheid dat zich bevindt in dat gedeelte van de denkgeest dat de verbinding vormt met de herinnering aan onveranderlijke waarheid door zijn eigenschap oordeelloos te kunnen kijken naar de zelfgemaakte veranderlijke versie van onveranderlijke waarheid. En in staat is het veranderlijke te laten vergeven door de keuze te maken voor waarheid.
Met nadruk op keuze, niet op een uitvoering hiervan, omdat deze altijd weer vormgericht zal zijn en het toch weer draait om het verbeteren van de wereld en een beter leven voor de als “ik” vermomde denkgeest.

Het stap voor stap terug herinneren in Waarheid, gaat gepaard met het terug trekken van alle investeringen in on-waarheid. Door dat toe te staan komt vanzelf de herinnering aan Waarheid weer naar boven, daar investeren in on-waarheid maar één doel heeft, het doen laten vergeten van Waarheid.
Dat betekent ook dat alles wat in de plaats wordt gezet van Waarheid, on-waar is, maar door het ‘vergeten’ van wat Waarheid is, nu waar lijkt.

Dus bijvoorbeeld alles wat wij in deze (onware) wereld zien als geneesmiddel en of dat nu regulieren medicatie of alternatieve medicatie betreft is dien ten gevolge ook onwaar.
Dus of de werking van geneesmiddelen nu wel of niet wetenschappelijk bewezen is, het behoort allemaal tot het domein van onwaarheid en binnen het geloof in dat denkkader worden de speciale regels van onwaarheid (het egodenken) gehanteerd.
Geneesmiddelen gebruiken (reguliere t/m alternatieve) is daardoor niet verkeerd, maar gewoon dat zoals het werkt binnen het egodenken. En daar is niets mis mee op zich.
Bewustwording hiervan gaat dan ook niet over het niet nemen van medicatie “want het is toch onwaar”, of “het komt van het ego dus is het slecht en mag ik dat niet meer nemen, want dat is niet spiritueel”,  of “laat ik alleen maar natuurlijke geneesmiddelen gebruiken, want dat is vast wel spiritueel”, al deze beweringen bevestigen juist weer dat onwaarheid toch waar zou kunnen zijn door het ene fout te vinden en het andere goed.
Het is niet fout en niet goed het is een ego gedachte, gedacht door het geloof in de ego kant van de denkgeest die als doel heeft afscheiding van Waarheid.

Zolang ik nog ervaar in een wereld in een lichaam is het geloof daarin nog niet verdwenen en blijf ik ‘normaal’ doen binnen de regels die gelden voor de wereld van het geloof in het ego.
Dus neem ik die medicatie waarvan ik geloof dat deze het beste voor mij is,met dit verschil dat nu bewust wordt gezien dat de soort medicatie niets uitmaakt, maar mijn geloof erin. Het is dan om het even of ik kies voor reguliere medicatie of voor alternatieve medicatie, wetende dat beide van het geloof in ego komen en dus beide magie zijn.

Ondertussen verandert in dit proces van bewustwording wel stap voor stap het doel van de keuze voor afscheiding naar de keuze voor het terug herinneren in Waarheid, waarbij het voorheen afscheidingsmateriaal (dus alles wat ik als mijn leven beschouw inclusief alle ervaringen die daarbij horen), nu ‘herinneringsmateriaal’ wordt, in Cursus termen ‘vergevingsmateriaal’.
Met deze stappen in bewustwording verdwijnt ook de kracht van het geloof in zonde, schuld en angst de drie hoofd emoties waaruit alle andere emoties voortkomen, die de afscheiding stevig verankeren in de denkgeest. Dat betekent in de praktijk dat mijn beslissingen om iets te ‘doen’, als deze beslissingen steeds minder vaak voortkomen uit het geloof in zonde, schuld en angst, vanzelf door het verdwijnen van het geloof in zonde, schuld en angst, de meest behulpzame en liefdevolle keuzes zullen zijn voor mij en de ander voor dat moment, zonder dat ik daar een oordeel over hoef te hebben, of een beslissing hoef te sturen.

Het verschil derhalve tussen genezen vanuit het egodenken (de keuze voor afscheiding) en genezen vanuit ‘Heilige Geest’ denken (de keuze voor het terug willen herinneren in Waarheid) is dat bij de eerste genezing van het lichaam voorop staat en bij de tweede keuze genezing van de denkgeest.
En bij de laatste vorm van genezing, die van de denkgeest is het om het even of er nog steeds een lichaam is wat ziek lijkt te zijn, omdat dat volledig gezien wordt dat niet een lichaam beslist, maar altijd de denkgeest. En daar zijn maar twee keuzemogelijkheden: de keuze voor afscheiding (egodenkgeest, onjuist-gerichte-denkgeest) of voor Eénheid (Heilige Geest denkgeest, juist-gerichte-denkgeest).

 

 

De egodenkgeest is een enorme data base met elke afscheidingsgedachte die maar mogelijk gedacht kan worden.
En die enorme database met al die gedachten staat symbool voor het ene nietig dwaas idee, ‘dwaas’ omdat het tevens onmogelijk is, omdat er niets tegenover Eenheid, Waarheid kan staan.
Het dwaze onmogelijke idee moet dus wel het tegenovergestelde van Eenheid, Waarheid uitbeelden, namelijk tweeheid (dualiteit). Het tegendeel van Eenheid moet dus wel dualiteit zijn, oftewel het tegendeel van Waarheid moet wel onwaarheid zijn, oftewel het tegendeel van Liefde moet wel angst/haat zijn.
En kijk wat de egodenkgeest uitbeeld: dualiteit, onwaarheid, angst/haat. En omdat het onmogelijk is iets aan Eenheid/Waarheid/Liefde te veranderen, dus het onmogelijk is een tegendeel van Eenheid/Waarheid/Liefde te maken, ervaren wij voortdurend, zolang we erin geloven dat het onmogelijke heeft plaatsgevonden, zonde, schuld en angst, geprojecteerd als deze enorme data base van gedachten die niets anders zijn dan variaties op zonde, schuld en angst.

Daarom, nogmaals (zie vele vorige blogjes) is eerlijk kijken zo belangrijk.
Eerlijk kijken betekent dat ik naar elke gedachte kijk die langskomt. En dat kan alleen als ik die gedachten niet persoonlijk neem.
Bij elke gedachte komt immers de hele data base van de egodenkgeest langs, die ik vervolgens selectief persoonlijk neem, dus als gedachten van Annelies zie, in plaats van de ene egodenkgeest. Door ze selectief persoonlijk te nemen projecteer ik als mijn keuze voor egodenkgeest deze zonde, schuld en angst gedachten uit de egodatabase als een lichaam, andere lichamen, de wereld en situaties, en neem ze serieus, zeer serieus. Ik geloof nu dat ik een lichaam ben te midden van andere lichamen, in een wereld met situaties. Ik heb dus uit die enorme ego data base ‘mijn’ persoonlijke gedachten geselecteerd, en denk en geloof nu dat ik dat ben. Ik lijk nu een lichaam te zijn dat andere gedachten heeft dan andere lichamen en dat vraagt om conflict. En waar ik (als denkgeest, niet als lichaam) om vraag krijg (projecteer) ik ook, want ik maak ze zelf, dus ervaar ik mijzelf in een wereld vol met conflicten, en heb niet door dat ik tegen mijzelf (denkgeest) vecht. De ene denkgeest die zich denkt en gelooft af te hebben gesplitst als egodenkgeest, bevecht deze afsplitsing nu binnen de egodenkgeest in een dualistisch schaduwen gevecht en bij elke aanval splitst de egodenkgeest zich verder af en groeit de ego data base.

Echter, gelukkig is de herinnering aan wat we werkelijk zijn nog steeds aanwezig in de ene Denkgeest die zich wel herinnert, ondanks de sluier van vergetelheid van de egodenkgeest.

Door consequent elke ego gedachte uit de database van de egodenkgeest te vergeven (vergeven = dat vergeven wat niet gebeurt kán zijn) vervaagt de egodenkgeest en blijft alleen ‘dat wat we in werkelijkheid zijn’: Geest, Een en Heel in God, over.

Vertrouwen in dit proces is essentieel….

Eerlijk zijn over al mijn gedachten, hoeft niet hetzelfde te zijn als ‘eerlijk’ zijn in de zin van elke gedachte hardop uitspreken, en ongezouten en ongevraagd mijn mening geven.
Eerlijk zijn en vooral eerlijk kijken naar al mijn gedachten is nodig om de aard van al mijn gedachten aan het licht te brengen voor mijzelf. Want dat is nodig in het proces van ware vergeving.
Eerlijk kijken is mijn eigen gedachten, dus niet die van anderen, wel weer alle gedachten die ik zelf over anderen heb, oordeelloos observeren, als waarnemende/keuzemakende denkgeest en de keuze maken mijn denkgeest olv ego (afscheiding, angst) of HG (verbinding met Eenheid, Liefde) te zetten.

Dus als ik irritatie (groot of klein) voel tov iemand, dan kan ik onder het mom van ik mag zeggen wat ik wil, dat meteen uitspreken en de ander veroordelen, of ik kan meteen zien dat ik, de denkgeest aan het projecteren ben, om mijn eigen angst die daarachter schuil gaat te ontkennen en zo snel mogelijk kwijt wil raken.
Ik kan dan ook waarnemen dat de angstgedachte niet de non-dualistische Waarheid vertegenwoordigt, maar afscheiding en dus niet Waar is. En wat niet Waar is, is onwaar en dus een illusie over mijzelf en de ander (wat hetzelfde is, want er is alleen eenheid). En onwaarheid kan vergeven worden, omdat het slechts een vergissing is, omtrent Waarheid.

Dus in plaats van overal maar mijn zogenaamde eerlijke ongezouten mening over te ventileren onder het mom van eerlijkheid, persvrijheid, of vrijheid van meningsuiting en ik doe wat ik wil en ik zeg wat ik wil, en als jij je daardoor beledigd of aangevallen voelt, jammer dan, kan ik er als waarnemende/keuzemakende denkgeest ook voor kiezen deze gedachten als vergevingsmateriaal en vergevingskans te zien. Daardoor krijgen al mijn gedachten een andere functie, niet meer als wapen of verdedigingsmuur in dienst van afscheiding, maar als middel en sleutel tot het terug herinneren in Eenheid, in Liefde.

Op deze manier kan alles wat ik denk een bewust doel krijgen. Of het doel is afscheiding, of het doel is terug herinneren in Eenheid, in Waarheid, in Liefde.
Ik kan mij dus bij iedere gedachte afvragen, ‘wat is het doel’, en dan bewust de keuze maken: stel ik, als waarnemende/keuzemakende denkgeest mijzelf olv ego of HG.
Dat is de enige keuze die gemaakt kan worden, ook als ik dat niet bewust doe, want aangezien er alleen denkgeest is, maak ik die keuze altijd, alleen blijft dat verborgen, omdat mijn aandacht op de projecties is gericht en ik denk en geloof dat dat mijn waarheid is en vergeten wordt dat denkgeest is wat ik ben. En binnen dat gegeven kan ik kiezen voor de egokant van de denkgeest die afscheiding vertegenwoordigt, of voor HG kant van de denkgeest die de brug vormt voor terug herinneren in Eenheid.

%d bloggers liken dit: