archiveren

Tagarchief: omslag

Ware Vergeving, oftewel doorzien dat er “niets” gebeurt is, en Waar nog steeds Waar is, geldt voor elke gedachte die langskomt.
Ware Vergeving gaat niet over alleen de grote opvallende vervelende of verschrikkelijke gedachten + situaties (projecties) die ervaren worden vergeven. Het is alles of niets. Alles wat ervaren wordt is een poging tot afscheiding en wordt als zodanig gezien, of niet.
Ook het gesjoemel en selecteren van gedachten welke wel geschikt zijn voor vergeving en welke niet, is gewoon weer een afscheidingsgedachte, een keuze voor ego-denken, met maar één doel, de afscheiding in stand houden.

Uiteindelijk zal Ware Vergeving resulteren in het automatisch herkennen van de vergevende functie in plaats van de afscheidende functie, die in elke gedachte aanwezig is, zonder daar opnieuw een oordeel over te hebben.
Tot het zover is, is elke gedachte oefenmateriaal, vergevingsmateriaal, en een vergevingskans.

Elke gedachte+projectie als oefenmateriaal om te leren vergeven gaan zien, betekent dat ook de ontkennende en verbergende kracht (dissociatie) van het egodenken wordt doorzien en ook weer als vergevingsmateriaal en kans kan worden gezien.
Niets hoef meer verborgen gehouden te worden, niets ontkend of veranderd, alleen oordeelloos kijken en vergeven, terwijl gelijktijdig op het toneel “mijn” dagelijkse leven zich afspeelt.
Vergevingsmateriaal kan immers alleen herkend worden op het moment dat er wordt ervaren. Vindt er tijdens het ervaren of er vlak voor al censuur plaats, bijvoorbeeld “ik moet me voortaan spiritueel gedragen en geen domme egogedachten meer hebben, nu ik weet hoe het zit”, dan is er gewoon weer gekozen voor ego-denken en wordt het kostbare vergevingsmateriaal weer netjes verborgen in het onderbewuste, waar het veilig beschermd is tegen vergeving. En wordt ook niet gezien dat die zojuist gedachte gedachte: “ik moet me voortaan spiritueel gedragen en geen domme egogedachten meer hebben, nu ik weet hoe het zit”, ook weer niets anders is dan opnieuw vergevingsmateriaal en vergevingskans.
Dus opnieuw, elke gedachte is vergevingsmateriaal en een vergevingskans.
En dat heel vervelend en irritant vinden is ook weer vergingsmateriaal en een vergevingskans enz. enz.

Dit eerlijk observeren en alles als vergevingskans en materiaal zien kan niet volgehouden worden als dat gebeurt vanuit vasthouden aan een “ik” identificatie die dit alles in z’n eentje moet zien te volbrengen.  Hoe merk ik dat? Als er irritatie, woede, hopeloosheid, twijfel enz. optreed. Het lijkt dan dat dat komt door het vergeven, maar op een dieper verborgen niveau is het weer “gewoon” de egoweerstand, welke kost wat kost afgescheiden wil blijven van wat onveranderlijk Waar is.
Anders gesteld, de weerstand die ervaren wordt is een keuze, en wordt gebruikt om afscheiding in stand te houden. Met andere woorden “ik wil dit”, ik wil weerstand ervaren, want dit houdt mij afgescheiden van wat onveranderlijk Waar is.

Als er werkelijk de bereidheid is tot eerlijk kijken, dan moet er eerst bewust gekozen worden voor de juist gerichte-waarnemende-denkgeest (in ECIW gesymboliseerd als Heilige Geest en of Jezus), in plaats van de keuze voor de onjuist gerichte-waarnemende-denkgeest (ego). Dat is slechts een keuze, niet gevolgd door een “doen” welke razendsnel gaat interpreteren hoe dat er dan uit moet gaan zien, want dat is ook weer kiezen voor ego-denken. Wat trouwens ook meteen weer, mits “gezien” een vergevingskans en materiaal is!
Er kan dus niet “fout” gedacht worden, daar nogmaals, elke gedachte de potentie in zich heeft om als vergevingskans en materiaal te dienen.
En dit kan alleen gezien worden vanuit juist gericht-denken, de oordeelloze, waarnemende denkgeest stand.
Naarmate er vaker gekozen wordt om een gedachte als vergevingskans en materiaal te zien, zal het ook makkelijker worden bewust voor juist gericht-denken te kiezen in plaats van voor onjuist gericht-denken (ego). Totdat de “weegschaal” definitief doorslaat naar alleen nog maar de keuze voor juist gericht-denken en alles wat ervaren wordt automatisch richting Ware Vergeving wordt gevoerd.
Met als resultaat dat er nog steeds wordt ervaren wat er wordt ervaren, maar dan 100% vanuit juist gericht-denken, waardoor automatisch alles anders wordt gezien en ervaren.
Maar nogmaals dit is niet een “doen” vanuit een persoonlijk “ikje”, maar een logisch gevolg van consequent toegepaste Ware Vergeving, welke dan wordt gezien als de nog enig overgebleven functie, zolang er nog wordt ervaren.

Trouwens, elke weerstand die gevoeld wordt tijdens het lezen van dit blogje (en dat doet het, ook bij mij, dit ontkennen is ook weer de keuze voor ego-denken, maar dus ook weer een vergevingskans), is de “normale” weerstand als gevolg van een (onbewuste) keuze voor het afgescheiden willen zijn van wat Waar is. Normaal, omdat elke gedachte die er is, op de eerste plaats vanuit de keuze voor ego-denken komt, maar er kan gekozen worden dat niet meer serieus te nemen, en alleen nog als louter vergevingskans en vergevingsmateriaal te zien en alleen in die zin “belangrijk”, om te leren herkennen en onderkennen.

Een cursus in wonderen gaat over het leren vergeven middels Ware Vergeving en nergens anders over.
En het heet Een cursus in wonderen, omdat het wonder een totale omslag in het denken van de denkgeest is als gevolg van Ware Vergeving.

 

Ware vergeving (echt zien/weten dat er in werkelijkheid niets gebeurt kán zijn) leidt tot het geschenk van het wonder, het wonder van een totale omslag in het denken van de denkgeest. De omslag van het “ik” identificatie denken naar het grenzeloze onpersoonlijke denkgeest denken.
Het wonder, de totale omslag in het denken van de denkgeest, is geen einddoel, want het speelt zich nog steeds af binnen het denkgeest kader van de illusie, maar het is wel een stap richting van het totale terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God. Daar waar woorden, namen, omschrijvingen, ervaringen, en ook ware vergeving en wonderen geen betekenis meer hebben, omdat ze simpelweg niet meer nodig zijn…

In die zin zijn wonderen “mijn” geboorte recht en heb “ik” recht op wonderen. Het is zeker geen beloning voor “goed” gedrag van de “ik” persoonsidentificatie. Het is een vanzelfsprekendheid, in die zin een recht, omdat wonderen glimpen laten zien van wat Werkelijkheid, Eenheid, Liefde, God is. Een wonder voelt daarom als vanzelfsprekend, “normaal”, vrij, grenzeloos, en helemaal niet als iets spectaculairs. Het voelt zelfs zo “normaal” dat er zomaar aan voorbij gezien kan worden.
Het voelt het dichtstbij “Thuiskomen” als maar mogelijk is binnen het concept van de droom.
Het wonder laat ook zien, dat wat “ik” dacht wat ik was, niet klopt. En dat het in stand houden van die illusoire “ik” identificatie, enorm veel moeite kost, dat is het lijden wat ervaren wordt. Het is niet te doen om blijvend uit Eenheid, Waarheid, Liefde, God trachten te blijven, omdat het onmogelijk is. Het toch blijven volhouden is de oorzaak van alle lijden en pijn.
Wonderen verzachten deze pijn, omdat ze richting uitgang uit de waanzin van het afgescheiden willen zijn, uit het lijden en de pijn leiden.
Dat is de ware boodschap van Pasen.

 

%d bloggers liken dit: