archiveren

Tagarchief: moord

Wat gedachten naar aanleiding van een gedeelde ervaring van vriendin, na het met verbazing observeren van een kamikaze muisje die zich als het ware aanbood aan een kat.
Wat mij meteen door de gedachte ging was dat dit eigenlijk een demonstratie is (symbolisch gezien) van de aantrekkingskracht van de dood binnen wat wij denken en geloven en benoemen als “het leven” en ons persoonlijke leven als lichamen (ook dieren vanzelfsprekend). De dood als ultieme (ego)bewijs dat eindigheid bestaat versus Oneindigheid, Éénheid (God, Liefde, Waarheid).
Wij als schijnbaar afgescheiden deeltjes van Éénheid, die geloven afgescheiden deeltjes in lichamen te zijn, moeten wel met “verhalen” komen over afgescheidenheid, eindigheid, en met “ziel” verhalen die bewaard blijven en naar de hemel, of hel gaan of reïncarneren, of gerecycled worden door de aarde, teneinde “geloofwaardig” over te komen binnen het ego-denksysteem.
Want ergens zit die herinnering aan Werkelijke Onsterfelijkheid van Éénheid er nog, maar is nu vermomd in afscheidingsverhalen die aan onsterfelijkheid een eigen draai geven vanuit het schijnbare bestaan van lichamen, dingen en situaties.
Dus als ik naar dat kamikaze muisje kijk, zie ik daar dat hele proces van afscheiding en het willen bewijzen daarvan in terug.
Ook wij als schijnbare lichamen hebben dit denkgeest geloof en hebben daardoor dit kamikaze geloof en voeren dat keurig uit op wat voor manier dan ook, “natuurlijk”, “onnatuurlijk”, zelfmoord, moord, ongeluk, ziekte en verzin het maar.

De egodenkgeest is geprogrammeerd vanuit de wil tot afscheiding van Éénheid en daarom dromen wij (denkgeest die kiest in sterfelijkheid te geloven) in termen van de onvermijdelijkheid van de lichamelijke dood en dat alles hier in de wereld van deze droom sterfelijk is. En als extra beveiliging om dit geloof in het zadel te houden wordt dit vanuit angst en schuld geprojecteerd, waardoor het nog meer waar en geloofwaardiger lijkt te zijn.
En zo is de hele ene egodenkgeest, (want er is maar één egodenkgeest ook al lijken het er miljarden te zijn) het geloof erin, verslaafd geraakt aan dit zieke denkgeest geloof, dat ongeneeslijk lijkt en onvermijdelijk tot de schijnbare dood leidt.

Als dit hele verhaal serieus wordt genomen, (en dat wordt het door de egodenkgeest) betekent dit alleen dat de keuzemakende-denkgeest opnieuw kiest voor vanuit het ego hiernaar te kijken. Je kan er dan vreselijk depressief en hopeloos van worden, want dat is waarvoor het ego is gemaakt, om het tegenovergestelde van Éénheid te kunnen bedenken, en dat betekent eigenlijk dat we (de denkgeest die voor ego kiest) dit juist willen. Dus als je goed kijkt dan zal je zien dat er onder de depressiviteit en de schuld van waaruit de projectie komt, de tevredenheid en de “ego vreugde” schuilgaat van dat het weer gelukt is afgescheiden te blijven van Éénheid. (Vandaar als je heel eerlijk kijkt, is er het heimelijke genoegen om naar rampen vooral die van anderen, te kijken. wat “beschaafder” onder andere vermomd in de populariteit van het kijken naar de meest gruwelijke films. En denk ook aan “kijkers” naar een ongeluk, we doen het allemaal, of hebben in ieder geval de neiging, die we dan uitvoeren of onderdrukken, beide nog steeds een keuze voor het egodenksysteem).
Dit vereist heel eerlijk kunnen en vooral willen kijken, en dat kan pas als het ego denksysteem doorzien gaat worden. En uiteindelijk als het egodenksysteem volledig doorzien wordt, zal het vanzelf zijn aantrekkingskracht verliezen en de wil tot investeren en identifieren ermee vanzelf stoppen.

Wat niet wil zeggen dat er dan geen dood meer wordt gezien èn ervaren, nee, alleen er wordt dan geweten en doorzien dat het slechts een nietig dwaas idee is, alleen bedoeld om af te scheiden van Éénheid en wordt volledig gezien dat dat onmogelijk is en dat al dat lijden, sterven en vechten gewoon niet nodig is, omdat het zinloos is, want: “Niets werkelijks kan bedreigd worden. Niets onwerkelijks bestaat. Hierin ligt de Vrede van God.
Op die manier kan de film (het leven, de wereld) gewoon nog gezien en ervaren worden, inclusief sterven, (dus niet ontkend en afgedaan als, oh, het is toch maar een illusie) maar heeft het niet meer de macht van waar te lijken zijn, simpelweg omdat het geloof erin verdwijnt (als je ECIW doet middels ware vergeving).
En dan krijgt dit alles de functie van terug herinneren en niet meer de functie van afscheiding.
Dat is de diepere betekening van wat in ECIW staat:
“Maak dit jaar anders door het helemaal hetzelfde te maken” (T15.XI.10:11).

… eigenlijk heeft iedereen die in een “hier” in tijd en ruimte als lichaam denkt en geloofd te zijn “Zelfmoord” gepleegd. Met nadruk op “denkt en gelooft” omdat het mechanisme van “geloven” er voor zorgt dat het ervaren in tijd en ruimte als lichaam als enige waarheid wordt gezien en daardoor (opzettelijk) totaal blind is voor dat het onmogelijk is “Zelfmoord” te plegen.
Door opzettelijk, onbewust blind te zijn voor dit vreemde, eigenlijk onmogelijke geloof ervaren we deze onmogelijke Zelfmoord niet als onmogelijk, maar projecteren de onmogelijkheid (welke onbewust moet blijven) als mogelijkheid binnen het idee van het ego-geloof, waardoor zelfmoord wel degelijk mogelijk lijkt. Sterker nog elk zogenaamd “leven” leidt binnen het ego-geloof regelrecht en onvermijdelijk tot de dood. In principe is dus elke binnen het ego-geloof onvermijdelijke “dood”, zelfmoord, of zelfdoding.
Ondertussen heeft het oorspronkelijk doel van het ego-geloof het Zelf te vermoorden, geen enkel effect op het Zelf.

Deze gedachten kwamen in mij op, toen ik een verhaal las van een moeder wiens zoon zelfmoord pleegde en waarbij dan de tranen over mijn wangen lopen. En ik wilde daar toch even naar kijken, want les 5 “Ik voel nooit onvrede [of verdriet] om de reden die ik denk” zit stevig verankerd in mijn denkgeest.
Emoties hebben tegenwoordig voor mij de betekenis en waarde van kiezen voor iets wat onmogelijk waar kan zijn, maar waar ik dan kennelijk toch voor kies het wel waar te laten lijken zijn, wat niets anders kan betekenen dan kiezen voor de ego kant van de denkgeest, oftewel kiezen voor afscheiding van het non-dualistische Zelf.

Door dit te willen zien en volledig toe te laten krijgen emoties een andere functie.
Niet meer het oorspronkelijke doel van het ego, namelijk als manier om de afscheiding toch waarheidsgehalte te laten krijgen, maar juist om terug te herinneren in het Zelf, middels ware vergeving.
Les 34 “Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien”

Dit besef en het opnieuw maken van de keuze is “stil binnenwerk”. In de wereld van de droom, de geprojecteerde wereld van het ego-geloof, in die film, op dat toneel speelt zich schijnbaar een emotioneel drama af, maar tegelijkertijd, doordat het een andere functie heeft gekregen, neemt de denkgeest een andere beslissing. Daardoor verdwijnt de blokkade die tot doel heeft af te scheiden en komt de herinnering aan de oneindige ruimte welke we het Zelf kunnen noemen weer volledig terug.

Het lijden in de droom zal daardoor beslist dragelijker worden, daar het niet meer “persoonlijk” wordt genomen en geweten wordt dat niets ooit werkelijk kan sterven:

“Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de vrede van God” (In.2:2-4)

Image may contain: one or more people and text

De “we”(wij)  die hier aangesproken wordt, is niet het lichaam “ik”, maar de projector “ik”, de keuzemakende-denkgeest die zich op deze manier wil en denkt te kunnen afscheiden van de ene Geest.
Iets wat onmogelijk is, maar niettemin met hardnekkige vasthoudendheid, gevoed door het geloof in zonde, schuld en angst, wordt nagestreefd. Een streven waardoor het doel afgescheiden blijven van Eén, verborgen blijft, achter de sluier van vergetelheid.
Daardoor moet het antwoord op Leven (God, Liefde, Waarheid, Eenheid) wel het tegenovergestelde van Leven zijn en dat is “dood”, het middel, een bedenksel van de egodenkgeest om zijn doel, afscheiding in stand te houden.
Dus ook “dood” is weer niet wat het lijkt, en zijn wij als we onvermijdelijk met “dood” worden geconfronteerd niet in onvrede, verdrietig, boos, ongelukkig, wanhopig, bang om de rede die we denken. We treuren eigenlijk om de dood die niet kan bestaan. Dat wat ons lief is kan niet sterven, en kan ons niet worden afgenomen. Dat wat we voelen en ervaren aan verdriet is eigenlijk de vermomde triomf van het egodenken dat maar één doel heeft, zich door de dood af te kunnen scheiden van Eenheid, van God, van Liefde.
En dat is onmogelijk.
En omdát het onmogelijk is kan er ook anders naar gekeken worden. Terwijl er wordt gerouwd, gehuild, geleden, gemist enz. kan ook de gedachte juist door het lijden opkomen: “dit kan niet waar zijn, ik trek dit niet meer, er moet een andere manier zijn”. En dan krijgt de altijd nog aanwezige herinnering aan Eenheid, die nog altijd aanwezig is achter al dit enorme verdriet en lijden, wat er gewoon is en niet moet worden ontkend, of tegengehouden een andere functie. Niet meer die van afscheiding, maar van terug herinneren in Eenheid, Leven, Liefde, God.

 

 

 

 

 

Het terugnemen van projecties is geen roof, geen diefstal, geen moord, geen verlies, geen offer.
Het is precies omgekeerd, projecteren is een poging tot moord, een poging te beroven, iets proberen af te pakken, verlies te laten lijden, te offeren.
De egodenkgeest, doet voortdurend een serieuze, doch vergeefse poging tot het wegnemen van dat wat altijd is en onveranderlijk is en nooit kan en zal veranderen en derhalve nooit weggenomen kán worden.

De egodenkgeest is in zichzelf al een onmogelijkheid, een onmogelijk denksysteem met daaruit vloeiende onmogelijke gedachtes en van onmogelijke gedachtes en ideeën kunnen alleen onmogelijke gedachtes en ideeën komen met bijbehorende onmogelijke projecties.
Dit is een gesloten onmogelijk gedachtesysteem het gedachtesysteem van de onmogelijke egodenkgeest.

Het terugnemen en vergeven van onmogelijke ideeën en gedachtes, met de daaraan verbonden projecties aan de bron waar ze ontstonden en van waaruit de keuze werd gemaakt ze te projecteren vanuit zonde, schuld en angst, kan daarom geen verlies betekenen. Terugnemen, vergeven en de andere keuze maken, geeft juist alles terug en hersteld Eenheid, hersteld Liefde.
En doet de ‘Zoon van God’, die Liefde is, ontwaken uit zijn dromen van angst, roof, moord, surrogaat vreugde en liefde, schaarste, lijden verdriet en verlies en terugkeren naar waaruit nooit is weggegaan.
En alles zal van deze onveranderlijke Liefde getuigen, alleen daarvan…

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens het leren en ‘doen’ van ECIW leren we het eerst de negatieve gedachtes binnen de ego-denkgeest te herkennen, zoals het herkennen van woede, aanval, verdediging, moord en doodslag en al lerende door de ervaring ervan ook de meer subtiele uitingen van angst en ook de ego-uitingen van wat binnen de dualiteit liefde wordt genoemd.

We leren dan dat niet persoonlijk te nemen en het louter te zien als komende uit de ego-denkgeest, en geprojecteerd in een projectie die we de wereld noemen, dienend als verdediging tegen liefde, en de afscheiding te vergroten het enige doel van de ego-denkgeest.

 

Lastiger is het de zgn liefdevolle uitingen van de ego-denkgeest te zien,  alles wat de ego-denkgeest van ‘liefde’ heeft gemaakt. Het is heel lastig dit ook niet persoonlijk te zien, omdat het gewoon een prettige ervaring is, in schril contrast met de onprettige ervaringen. Maar ook dit leren we al ervarend niet persoonlijk te nemen.

 

En de ego-denkgeest zal met tegenaanvallen en verdedigingen komen zoals, ‘dan ben je gevoelloos, emotieloos, hard, egoïstisch’ enz. Dat is weer niet meer en niet minder dan nog meer verdediging van de ego-denkgeest die weer niet persoonlijk moet worden genomen. Pas als we het hele spectrum, beide zijden van het ego-spectrum hebben ervaren en op deze wijze kunnen bezien en bereid zijn om dit te vergeven, terug te geven aan de denkgeest en de keuze willen maken voor de juist gerichte-denkgeest, symbolisch als HG/J Denkgeest, dan kunnen we ervaren dat wat Liefde werkelijk is, totaal anders is dan wat we onder leiding van de ego-denkgeest hebben geleerd.

 

Het leren zien van het contrast door de ervaring binnen de ego-denkgeest van wat het ego onder angst en liefde verstaat wordt zodoende niet meer een feit, maar een leermiddel om te leren vergeven.

Beide komen in de ervaring tot gestalte, maar worden nu met een ander doel ervaren, voordat de wens voor de andere manier en de keuze door en in de denkgeest kan worden gemaakt. 

Dus zodra ervaren wordt dat de denkgeest zich identificeert met een lichaam, iets persoonlijk neemt, kan hier het vergevingsdoel aan gegeven worden, in plaats van het persoonlijk te nemen en de persoon (de projectie) te gaan analyseren, uitleggen, veranderen, verbeteren enz.

Als de ontwakende denkgeest dit opmerkt, het ineens doorheeft verandert het in kostbaar vergevingsmateriaal en heeft het niets meer te maken met de persoon, de projectie dus.

 

Juist doordat de ego-denkgeest alleen met contrasten kan werken, dualistisch is, is juist door dit contrast, door het nu te laten gebruiken als vergevingsles, de ego-denkgeest eenvoudig te ontmaskeren, als men het systeem eenmaal doorheeft.

En juist op het moment van het doorhebben, als het (angstige) vermoeden rijst…. storten de twee torens (dualisme) van de ego-denkgeest in, om tot niets gereduceerd te worden, want in plaats van vernietiging zal er alleen nog Héélheid blijken te zijn.

En dat is wat de doorbraak is, de omslag, het wonder….

 

De wereld als feit dient geen doel, omdat het geen feit is. Het hologram, de projecties die wij wereld noemen  dient wel een doel, het heeft als bedoeling als vergevingsmateriaal te dienen. Zo wordt de wereld een reminder voor Heelheid, in plaats van dat voor afscheiding.

 

 

 

hologram-eye-in-the-sky-7660851_large

 

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: