archiveren

Tagarchief: meditatie

…:”De Godsherinnering komt tot een denkgeest in rust”(T23.I.1:1)
“The memory of God comes to the quiet mind” (T-23.I.1:1)
lees ik.
Dat verklaart meteen waarom het onmogelijk is “zelf” de denkgeest tot rust te brengen.
Het zelf doen, betekent altijd het ego-zelf doen, wat hetzelfde is als zelf sabotage. Want het ego gebruikt de chaos en de herrie van de denkgeest juist om te voorkomen dat er zoiets als een “Godsherinnering in de denkgeest in rust” kan ontstaan, want dat betekent einde ego.
En ja, we kunnen de denkgeest trainen rustiger te zijn, door allerlei technieken toe te passen, maar dat resulteert vaak alleen in het veranderen van de egodenkgeest in een “verbeterde” versie, maar het blijft de egodenkgeest, die de egodenkgeest behandelt. Gevalletje van het verzetten van de dekstoelen op de Titanic: zinloos.
Let wel daar is niets mis mee, er is niets mis met het ervoor zorgen dat je leven tijdelijk wat draaglijker wordt, maar dat is niet wat ECIW ons aanbiedt. ECIW gaat over het terug herinneren van het Onveranderlijke, Eeuwige, dmv vergeven van alles wat veranderlijk is (de ondraaglijkheid en de tijdelijke draaglijkheid van het leven), waardoor vanzelf het Onveranderlijke Ene, de “Godsherinnering” overblijft.

De denkgeest “zelf” tot rust brengen kan niet, hooguit tijdelijk, wat wel kan en verder voert dan tijdelijk, is te kijken (samen met de Juist gerichte denkgeest J/HG) naar alle onrust (groot en klein en alles daar tussen) die ik waarneem in mijn denkgeest en deze vergeven. Dat is het enige middel dat de denkgeest werkelijk tot rust kan brengen en de “Godsherinnering” weer zal doen terug herinneren.
En dat “kijken” kan altijd en overal, zowel midden in het heetst van de strijd, op je meditatiekussentje, krukje in een grot bovenop een berg, lopend op straat, midden in de drukte van de stad, in de buurt super, in een rustig bos, midden op zee, gewoon thuis op de bank, in je bed, in bad, in de tuin, tijdens je werk, in de auto, in de file, op de fiets, eindeloos veel mogelijkheden waarin ik de keuze kan maken voor totale identificatie met de herrie van het egodenken of kan kiezen voor kijken samen met HG/J vanuit de rust van boven het slagveld te worden getild en vanuit dit allesomvattende overzicht de vergissing wordt gezien en kan worden vergeven waarna de Godsherinnering heel natuurlijk zal worden herinnerd.

 

 

Het is niet de ‘zwaarte’ van leven of de hoeveelheid lijden dat bepaalt wanneer de denkgeest ontwaakt in zichzelf, het is de denkgeest die bepaalt, en ervoor kiest wanneer de projectie van zonde, schuld en angst stopt.
Ontwaken is niet beloond worden voor het lijden, is niet het opschonen van karma, is niet de beloning voor vele levens van lijden, is niet de beloning voor opoffering, ontwaken is niet het resultaat van geven en nemen.
Ontwaken is ook niet het resultaat van je best doen, hard werken, en het is ook niet de beloning van een speciaal jou goedgezinde God. Ontwaken is ook niet een speciale beloning voor uitverkorenen en ook niet de beloning voor dagelijks bidden, contemplatie, of meditatie.

Bovengenoemde opsomming van wat ontwaken niet is, kan echter wel gebruikt worden als vergevingsmateriaal, door al deze speciale egogedachtes terug te nemen in de denkgeest waar ze door middel van vergeving zullen oplossen in de Eenheid van de Geest.

Ontwaken is de beslissing van de denkgeest niet meer te geloven en te kiezen voor zonde, schuld en angst, maar deze te vergeven, dan ontwaakt de denkgeest in zichzelf, waar HIJ nooit uit is weggeweest.

It is not how ‘heavy’ your life is or the amount of suffering which determines when the mind awakens within itself, it is the mind which determines when the projection of sin, guilt and fear stops.
Awakening is not a reward for suffering, or the cleaning up of your karma, nor a reward for many lives of suffering, or a reward for sacrifice, awakening is not the result of giving and taking. Awakening is also not the result of doing your best, working hard, and it also is not a reward from a God who feels especially benevolent towards you.
Awakening is also not a special reward for a chosen one, nor is it a reward for daily prayer, contemplation or meditation.

The above catalog of everything awakening is not, can however be useful as forgiveness material, by taking back all of these ego-thoughts in the mind, where they can dissolve into the Oneness of Spirit through forgiveness.

Awakening is the decision of the mind to no longer believe in, or choose for, sin, guilt, and fear, but to forgive these, so that the mind awakens to itself, where it has never left.


Tijdens een meditatie ontvouwt zich de volgende diepe vergevingservaring.

Ik heb geleerd om al mijn angsten samen met J onder ogen te zien en ik voel het heel duidelijk als er weer iets zit wat de aandacht vraagt en ga er dan uiteindelijk voor zitten, sluit mijn ogen vraag Hulp, pak de Hand wacht af en luister ….. het volgende gebeurde er:

Ik wordt binnen gevoerd geboeid in de arena van het Colosseum in Rome.
Een uitzinnige massa juicht en schreeuwt, ik ben zwanger, hoog zwanger, en ik ben een groot zondares…
De Keizer kijkt smalend en spottend toe…
Hij geeft het teken dat het kan beginnen.
In de arena bevinden zich een grote leeuw en zijn temmer een grote Romein in glimmende wapenuitrusting (goudkleurig)  schitterend in de zon.
Hij heeft een groot zwaard in zijn hand.
Dan wordt ik op een soort altaar gelegd, het witte kleed wat ik aan heb wordt van mijn lijf gerukt en met één haal haalt hij mijn buik open, ik zie mezelf het uitschreeuwen van angst en pijn.
Hij rukt de baby uit mijn buik houd het aan één been omhoog laat het aan het uitzinnige volk zien en gooit het dan met een grote zwaai voor de leeuw die zich er hongerig op stort en het verslindt.
Ik kijk ernaar als waarnemer stevig de hand van J vasthoudend, ik voel de tranen als vanzelf over mijn wangen stromen, maar voel me ook veilig, dit wil mij meer zeggen dan de gruwel die ik denk te zien.
Jezus vertelt mij dat het symbool staat voor de waangedachte dat mijn onschuld mij afgepakt is door God als straf voor mijn vermeende afscheiding van God. En eigenlijk over de schuld gaat die ik heb over dat ik denk dat ik God verlaten heb, en dat vervolgens omgekeerd heb uit angst voor wraak in een geprojecteerd verhaal waarin god mijn onschuld heeft vermoord als straf voor dat ik hem verlaten heb en ik voor eeuwig verdoemd ben, schuldig en verloren.

En ik ben zelf met de keizersnee geboren, passend in dit waanidee, als diep ‘schuldig’ geboren en wat kon dit anders dan een leven van schuld projectie tot gevolg hebben en een gevoel van altijd op het punt staan verslonden te worden, vernederd, aangevallen, en wat kon de schuld anders dan terug vechten teneinde de schuld in stand te houden, vechtend om de schuld in stand te houden, terugkeer naar god voor eeuwig onmogelijk makend, kortom het gesloten waan- angst-systeem van de egodenkgeest.
En ik zie nu dat ik al die figuren in deze ‘droom’ speel de Keizer, het uitzinnige volk, de Leeuw, de Romein, de vrouw, de baby… de vermoorde onschuld…

En ik vergeef, vergeef diep samen met J, ik ben onschuldig er is niets gebeurt, Ik rust in God…

Een half uur later:
Vervolg….

Nadat ik het allemaal vlug heb opgeschreven, omdat ik het niet wilde vergeten, maar echt onder ogen zien, voelde ik me alsof ik uit de bioscoop kom na een heel spannende film, een beetje zweverig en onwerkelijk, kwetsbaar ook. Dus ik besluit in plaats van boodschappen te gaan doen enz. nog weer even naar mijn rustige plek terug te gaan en even piano te spelen, na twee stukken moet ik nog even gaan zitten op mijn kleedje samen met J en dan voltrekt het volgende totaal verrassende, onverwachte  tafereel zich voor mijn geestesoog:
Ik zit achter de coulissen in een ruimte, coulissen stukken, kleding, rommelig, te midden van die rommel zit de Romein, helm naast zich, zwaard slordig in een hoek tegen de muur, borstschild afgegespt, in zijn hand een kop koffie voeten op tafel de krant lezend. De baby ligt op tafel, is een lappen pop, de leeuw ligt zoet aan de voeten van de Romein te slapen,  ik ben bezig mijn nep buik af te gespen…. de Keizer gooit zijn lauweren kroontje op de kapstok, verderop een hoop geroezemoes van alle figuranten die rondlopen en wat eten en drinken en kletsen en de regisseur komt langslopen en zegt: ‘goed gedaan jongens…. dit wordt een klapper.’  ….
en ik moet zo vreselijk lachen, dat ik omrol op m’n kleedje. En zie ook nu dat plaatje van J voor me wat ik een paar dagen geleden op internet tegen kwam:


…. ja samen kunnen we dit weglachen…. Een nietig dwaas idee.

 

En dan nog wat gedachten over wie wat en waar en waarom speelt in de drama’s van ons leven..
Ik ben er nu voorgoed achter dat de ene egodenkgeest al die rollen speelt.
Dat gebeurde toen ik probeerde te zien wie de verschillende rollen speelde in het drama wat ik net had mogen aanschouwen en daar kwam ik niet achter, omdat er niet verschillende personen zijn die de rollen speelde. Er zijn geen losse personen, poppetjes. Er is één egodenkgeest die het allemaal bedenkt en naar buiten projecteert.
Het is natuurlijk verleidelijk te weten en te zien wie in welk leven die je nu ook kent een bepaalde rol speelde, maar zo werkt het dus niet.
Er is één egodenkgeest die al die rollen speelt dus ook de rollen die nu schijnbaar gespeeld worden, de poppetjes staan niet op zichzelf, dus het heeft geen zin om te zeggen ik ken jou of jou uit een vorig leven toen was jij dit en ik dat… het is één egodenkgeest die al die rollen speelt. En dan kan het niet anders omdat het vanuit de ene denkgeest komt dat het allemaal tegelijkertijd plaatsvindt, want ook tijd en ruimte is niets anders dan de coulissen waarin het zich lijkt af te spelen. Dus het idee reïncarnatie is alleen behulpzaam om dit mechanisme te ontdekken meer niet. En het schijnbare toneelstuk is enkel en alleen leermateriaal, aanschouwelijk onderwijs door HG/J het heeft geen enkele andere functie of doel dan vergeving.

 

 

%d bloggers liken dit: