archiveren

Tagarchief: loper

De klacht is vaak, “ik heb Hulp gevraagd en vergeven, maar er gebeurt niets ik merk er niets van, ik krijg geen antwoord!”

En dat is precies het antwoord dat ik verkies te krijgen, want “ik heb Hulp gevraagd en vergeven, maar er gebeurt niets ik merk er niets van, ik krijg geen antwoord!”, is juist het antwoord en tevens het (de keuze voor egodenkgeest) besluit om dit als antwoord te geven, waardoor (met opzet) verborgen blijft dat het het antwoord is door te “vergeten”, te verbergen dat het antwoord een keuze is van de keuzemakende denkgeest en door de keuzemakende denkgeest voor de ego-keuze-mogelijkheid. Waardoor ook (met opzet) verborgen blijft dat het probleem en het antwoord niet in de vorm (het probleem zoals het er schijnbaar uitziet in de vorm) maar zich in de denkgeest bevindt, altijd. “Er is geen wereld” (WdI.132.6:2). Dus moet er alleen denkgeest zijn die een wereld heeft bedacht en geprojecteerd, zodat het allemaal werkelijkheid lijkt en de werkelijke werkelijkheid welke vormloos en non-dualistisch is verborgen is en blijft.

Dus ik krijg altijd antwoord op elke vraag, omdat vraag en antwoord altijd één zijn. En “ik” krijg het antwoord wat ik wil, afhankelijk vanuit welke denkgeest positie ik wil kiezen: ego of HG/J (zonde, schuld, angst of Liefde, onjuist gerichte denkgeest of juist gerichte denkgeest).
Meer keuzes zijn er niet, er is geen lichaam dat keuzes maakt, ook al zal mijn keuze voor zonde, schuld en angst er alles aan doen om het serieus te nemen en tot werkelijkheid te maken en dat wat werkelijk werkelijk is verbergen.

In die zin is het waar dat de kracht van de denkgeest niet onderschat mag worden, want dat is de kracht waar alles wat wij denken en geloven te zien mee “gemaakt” is. En die zelfde kracht van de denkgeest zal er alles aan doen dit te ontkennen en zijn kracht inzetten om een complete bedachte en geprojecteerde muur (de wereld)  op te trekken om maar te verbergen dat dit alles slechts een gedachte is van de denkgeest en dat er alleen denkgeest is.

Dus de keuze voor egodenkgeest zal met het antwoord komen:  “ik heb Hulp gevraagd en vergeven, maar er gebeurt niets ik merk er niets van, ik krijg geen antwoord!”.
Hoe weet ik dat dit antwoord komt vanuit de keuze voor het egodenken? Doordat het een gevoel van onvrede veroorzaakt (WdI.5), wat altijd een vorm is van zonde, schuld en angst.
Dit gevoel kan mij bewust maken van mijn keuze en bewust maken van dat het een denkgeest keuze is. Daardoor kan ik leren doorzien, door naar het gevoel te kijken waarmee het antwoord gepaard gaat, wanneer en of ik weer voor ego kies en olv van “wie/wat” ik er naar wens te kijken. Olv ego of olv HG/J, meer smaken zijn er niet.

De keuze mogelijkheid voor ego zal altijd blijven meereizen, naast de keuzemogelijkheid voor de keuzemaker en de keuze voor HG/J (er is ook maar één denkgeest). Het is de kunst om “bij het gevoel, bij de pijn te blijven”, zonder de aantrekkingskracht van allerlei vormen van zonde, schuld en angst te volgen en te vluchten in weer andere zeer serieus genomen egoprojecties, maar steeds weer opnieuw te kiezen door terug te gaan naar de denkgeest en de projecties van zonde, schuld en angst te vergeven en te leren vertrouwen op dat de keuze voor HG/J denkgeest altijd uit zal lopen op Vrede in de denkgeest, ongeacht wat er in de vorm/projectie zal lijken te gebeuren.
Want vraag ik hulp aan HG/J denkgeest, maar vertel ik daarbij hoe die hulp er volgens mij dan uit moet zien, dan is dat weer een hele slimme verborgen keuze voor egodenkgeest welke de vorm serieus wil nemen. En dat komt door de schijnbaar enorme aantrekkingskracht om de stem van het ego te volgen: zonde, schuld en angst welke ook geprojecteerd zal worden op de werkelijke Hulp (juist gerichte denkgeest), waardoor deze nu serieus de vijand lijkt die mij op z’n minst zal vermorzelen, vernietigen.

Het geloof in deze waangedachte, want het is alleen maar een gedachte, die serieus wordt genomen, meer niet, lijkt daardoor zo sterk dat het alleen al een wonder is, dat die schijnbaar solide muur van waan gaten begint te vertonen en het geloof erin begint te wankelen en steentje voor steentje (gedachte voor gedachte) afgebroken kan gaan worden. Niet in één keer, maar stapje voor stapje, vergevingskans, na vergevingskans.

Onnodig te zeggen en dat leert de ervaring, dat het miljarden jaren oefenen in het luisteren naar het ego (de wens voor afscheiding) alleen teruggedraaid kan worden door de tijdslijn, eerst gebruikt door het ego, nu omgedraaid kan worden en kan worden her-gebruikt nu door te kiezen voor HG/J denkgeest waardoor de loper van de tijd stap voor stap wordt terug gerold (vergeven) tot het NUL punt en daarin oplost.

…als ik dan weer eens zo’n meditatief mijmer steegje in wandel:

als alles al gebeurt is, want alles gebeurde in die ene flits, die daarna ook meteen over was, omdat het onmogelijke niet kán gebeuren, dan kan ik (als waarnemende denkgeest) die deze ene flits steeds weer elke seconde opnieuw denkt te beleven toch niets anders dan alleen maar naar deze onmogelijke fantasie kijken, binnen dat beperkte onmogelijke idee van geloven, en steeds maar weer de gedachte vergeven dat het onmogelijke mogelijk is?
Alles is al gebeurt, de hele film. De hele film van de wereld en het universum, maar dus ook dat wat ik “mijn” persoonlijke film noem.
De film “mijn” leven lijkt zich al doende te ontwikkelen, met als enige zekerheid dat alle films beginnen met de geboorte, en eindigen met de dood, en daar tussenin bevindt zich de tijdlijn die ik “mijn leven” noem en door mij lijkt geregisseerd én gespeelt.
Dat lijkt zo te gaan, omdat besloten is dat te geloven.
Dat het niet gebeurt is, niet kán gebeuren, omdat het onmogelijke niet kán gebeuren, kan de denkgeest die wel geloofd dat het mogelijk is van Eénheid weg te lopen en er twee van te maken, niet bevatten.

Of beter, niet wil bevatten, want dit idee ook maar enigszins toelaten, dus de verdediging even laten vieren, leidt onvermijdelijk tot het gaan doorzien van wat onmogelijk is, waardoor het vanzelf zal oplossen in het enige wat mogelijk IS.
Dit gaan doorzien van wat onmogelijk is, gaat via de omgekeerde route. Het onmogelijke, en dat is het hele universum, de wereld, en alles wat binnen dat onmogelijke idee valt, wordt terug gegeven aan dat wat Waar is, dat wat niet in projecties of woorden kan worden gevat, maar er wel achter wordt vermoed, omdat de herinnering aan wat Waar is, omdat het waar is niet helemaal kan worden uitgewist en vergeten.
Terugkeer in de totale Herinnering is onvermijdelijk, omdat er een grens zit aan het volhouden van het onmogelijke.

Alles wat de “ik” denkt en geloofd te beleven is een continue her-beleving van wat al gebeurt is in die ene onmogelijke flits, die meteen ook weer uitdoofde. Welke keuze ik ook denk en lijk te maken in “mijn” leven is al gebeurt. Welke keuze ik maak, maakt niet uit, het is een keuze uit de miljarden keuzen die al gemaakt en gebeurt zijn in die ene onmogelijke flits.
Dit inzicht verlost mij uiteindelijk van slachtofferschap, oftewel van het geloof in zonde, schuld, en angst. Er blijft dan nog maar één keuze over, de keuze voor vergeving van wat niet kan hebben plaatsgevonden, namelijk afgescheiden raken van wat Waar, Eén, God, Liefde IS, uit geprojecteerd in al die miljarden onmogelijke verhalen van zonde, schuld en angst.
Telkens wanneer de keuze wordt gemaakt te vergeven van wat de “ik” (denkgeest) dacht en geloofde dat kon gebeuren binnen een eigen afgescheiden wereld van (on)waarheid, komt de Herinnering die nog altijd onvermijdelijk aanwezig is, sterker naar voren. Deze flitsen van herinnering van wat Waar is noemen we het wonder. En uiteindelijk zal de loper van de tijdswaan wonder voor wonder weer helemaal terug gerold zijn tot het Ene punt en dan oplossen…

Tot slot nog twee aanhalingen uit de Cursus die ook gaan over dat alles al gebeurt is en voorbij:

“1. Het wonder doet niets. 2Al wat het doet is: het maakt ongedaan. 3En zo
ruimt het de belemmeringen op ten opzichte van wat werd gedaan. 4Het
voegt niets toe, maar neemt alleen weg. 5En wat het wegneemt is allang
verdwenen, maar doordat het in herinnering is gehouden lijkt het directe
gevolgen te hebben. 6Deze wereld was lang geleden al voorbij. 7De
gedachten die haar hebben gemaakt, zijn niet meer in de denkgeest die
ze gedacht heeft en een tijdje liefhad. 8Het wonder laat slechts zien dat
het verleden voorbij is, en wat werkelijk voorbij is heeft geen gevolgen
meer. 9Het zich herinneren van een oorzaak kan alleen maar illusies van
haar aanwezigheid voortbrengen, geen gevolgen.

2. Al de gevolgen van schuld zijn hier niet langer aanwezig. 2Want schuld
is voorbij. 3En met haar voorbijgaan verdwenen ook haar consequenties,
achtergelaten zonder oorzaak. 4Waarom zou jij je er in de herinnering
aan vastklampen, als jij haar gevolgen niet verlangde? 5Herinneren is
even selectief als waarnemen, waarvan het de verleden tijd is. 6Het is de
waarneming van het verleden alsof het nu plaatsvond, en hier nog altijd
te zien was. 7Herinneren, net als waarnemen, is een vaardigheid die jij
hebt bedacht om de plaats in te nemen van wat God bij jouw schepping
ten geschenke gaf. 8En net als alle dingen die jij hebt gemaakt, kan het
worden gebruikt om een ander doel te dienen, en middel voor iets anders
te zijn. 9Het kan worden aangewend om te genezen en niet om te
kwetsen, als jij dat zou wensen” (T28.I.1,2).

en:

“14. Vergeef het verleden en laat het gaan, want het is voorbij. 2Jij bevindt je
niet langer in het gebied dat tussen die werelden ligt. 3Je bent verdergegaan,
en hebt de wereld bereikt die bij de Hemelpoort ligt. 4Er is geen hindernis
voor de Wil van God, noch enige noodzaak voor jou om opnieuw
een reis aan te vangen die lang geleden al beëindigd werd. 5Kijk met zachtmoedigheid
naar jouw broeder, en aanschouw de wereld waarin de waarneming
van je haat getransformeerd werd tot een wereld van liefde” (T26.V.14:1-5).

%d bloggers liken dit: