archiveren

Tagarchief: lijden

Het ego denken kronkelt zich in allerlei geniaal bedachte bochten om de grondoorzaak, namelijk de keuze voor afscheiding van Eenheid, Waarheid, Liefde, God aan de aandacht te onttrekken.
Ik ontdek er steeds meer, naargelang de ‘helderheid’ van het doorzien toeneemt.

Het lijden, de pijn die ik ervaar komt nooit van waar het vandaan lijkt te komen, namelijk van iets of iemand buiten mij. Het lijden en de pijn komt vanuit mijn denkende denkgeest (p.s niet het brein!), die voor afscheiding heeft gekozen en deze keuze projecteert in een uiterlijke vermomming, zodat de bron aan de aandacht is onttrokken en ik, die nu gelooft een lichaam te zijn, nu ook gelooft in de ervaring van lijden en pijn veroorzaakt door andere lichamen, dingen en situaties.

De volgende (on)logische stap op dit ego dwaalspoor is zo snel mogelijk af zien te komen van het lijden en de pijn. Echter omdat de oorzaak aan de aandacht is onttrokken, is ‘vergeten’, richt ik mijn aandacht op het lichaam en de situaties om de pijn te bestrijden.
Daar waar de oorzaak van het lijden en de pijn niet kan liggen, dus logischerwijs ook niet kan worden opgelost en worden genezen.
Echter ik, die denkt en gelooft een lichaam te zijn denkt, gelooft en ervaart dat wel zo.
Ik, die denkt, gelooft en ervaart een lichaam te zijn, ben dus een leven lang en vele levens lang bezig aan lijden en pijn te ontkomen welke ik (de keuze voor egodenken) juist bedacht heb om in afscheiding van Eenheid, Waarheid, van Liefde, van God te blijven en dat kan alleen door lijden en pijn als bescherming en verdediging tegen Eenheid, Waarheid, Liefde, God te gebruiken, zonder me hiervan bewust te willen zijn, want dat moet juist verborgen blijven.
Vanuit het egodenken zijn lijden en pijn mijn beste vrienden, maar die gedachte moet natuurlijk verborgen blijven achter de vele vormen van zonde, schuld en angst gedachtes.
Dat schild, die verdedigingsmuur van zonde, schuld en angst lijkt heel effectief te werken, zolang er in wordt gelooft en de ervaring dit geloof bevestigd en in stand houdt.

De egodenkgeest is eigenlijk symbolisch gezien een geniale krankzinnige, aan hoogmoed lijdende moordlustige doorgedraaide, machtswellustige wetenschapper een soort Dr. Strange Love alias Dr. Merkwürdigliebe… (voor wie deze filmfiguur iets zegt).
Een van de vele merkwaardige ego rollen die de denkgeest aan kan nemen. Niet om serieus te nemen, maar meer als een hoogst merkwaardige grap, hahaha.

Echter het geloof in het werkelijk mogelijk zijn van het ervaren van lijden en pijn, kan dusdanig ondraaglijke vormen aannemen, dat de egodenkgeest ook kan kiezen uit die pijn en lijden te vluchten door niet meer te voelen.
Zowel het helemaal opgaan in lijden en pijn, als het weglopen van lijden en pijn, zijn beide zijden en beide mogelijkheden die de egodenkgeest kan gebruiken om de afscheiding ‘echt’ te doen laten lijken, en te doen laten ‘vergeten’ waar het allemaal vandaan komt; niets anders dan altijd weer uit de keuze voor liever afgescheiden te blijven van Eenheid, Waarheid, Liefde, God. Het motto van de keuze voor egodenken en ervaren is dan ook: “alles liever dan de Liefde van God”.
En als ultiem afsluit mechanisme worden zonde, schuld en angst gebruikt en geprojecteerd op Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
Eenheid, Waarheid, Liefde, God is nu de vijand die hoe dan ook ten koste van alles moet worden bestreden.

De wereld, het hele universum en alles wat daar in rond loopt, kruipt, vliegt, zwemt en kronkelt plus het bijbehorende onvermijdelijke lijden en de pijn, is een uitdrukking en projectie van deze krankzinnige onmogelijke wens: “alles liever dan de Liefde van God”.

Dit alles doorzien is niet genoeg. Ik kan het volledig doorzien, maar toch gewoon doorgaan met het geloven en bovenal ervaren in dit krankzinnige denksysteem.
Wat nodig is, is weer het natuurlijke contact te hervinden met wat we in werkelijkheid ZIJN: onveranderlijke Eenheid, Waarheid, Liefde, rustend in God.
En dit kan alleen door wat ik in eerste instantie heb opgeworpen ter verdediging tegen Eenheid, Waarheid, Liefde, God, nu te leren zien als middel, als sleutel om weer terug te herinneren in Eenheid, Liefde, God. En dat kan alleen via de weg van de ervaring, maar nu aan de hand van de nog altijd aanwezige herinnering (de brug) aan Eenheid, Waarheid, Liefde, God, in plaats van aan de hand van zonde, schuld en angst, het middel om te vergeten dat we in werkelijkheid nooit uit Eenheid, Waarheid, Liefde, God weggelopen zijn.

Deze herinnering aan Eenheid, Waarheid, Liefde, God wordt in ECIW voorgesteld als de Heilige Geest en of Jezus, beide symbolen voor de brug van het terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde God.
In principe kan elk symbool, welke symbool kan staan voor mij voor non-dualistische Liefde, dienen als hulpmiddel in contact te komen met het natuurlijke verlangen terug te herinneren in waar nooit uit is weggegaan.

Ervaren, observeren en de bereidheid dat wat niet gebeurt kan zijn te vergeven aan de hand van HG/J of een ander symbool, is de sleutel voor terug herinneren in Waarheid, Liefde, God.

Daarom is ECIW geen cursus in Liefde.
Dat wat we in werkelijkheid zijn als onveranderlijke Geest in God (Liefde) hoeft immers niet geleerd te worden, maar slechts herinnerd. En dat herinneren kan alleen maar door alles wat misbruikt werd met als doel Liefde te vergeten, dus dat zijn al mijn afscheidingsgedachten en ervaringen van vormen van zonde, schuld en angst, opnieuw in de ogen te kijken onder leiding nu van HG/J (of een ander behulpzaam symbool), en te laten ontmaskeren en te laten vergeven.
Dat is de enige weg terug.
ECIW is een 100% praktische cursus, omdat ze mij leert dat wat ik geloof en ervaar kan her-gebruiken om weer terug te herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God.

Binnen het domein van het egodenken/ervaren heerst de dualiteit van de egodenkgeest. Weliswaar geheel illusoir, maar niettemin ook een ervaring van de ervarende denkgeest, die heeft besloten illusies voor waarheid aan te zien, maar vervolgens vergeten is dat dat besluit genomen is en nu denkt gelooft en ervaart een lichaam te zijn te midden van andere lichamen, dingen en situaties.
De denkgeest die eraan toe is wakker te worden uit deze illusoire droom, herinnert zich weer dat dit besluit genomen is en kan dan besluiten alle illusoire gedachten terug te nemen in de denkgeest en te vergeven.
Dat klinkt simpel, is het ook eigenlijk, als idee, want we hebben het hier over gedachten, maar wordt niet als makkelijk ervaren, nee zeker niet.
Afkicken van een verslavend denksysteem doet pijn. En het doet pijn, niet om de reden die ik denk.  De functie van het ervaren van pijn, lijden is het vasthouden aan de verslaving.
Pijn, lijden, emoties treden aan op het toneel van de egodenkgeest om een andere reden dan dat het lijkt. Ik lijd niet vanwege wat er lijkt te gebeuren in enige vorm in een wereld, maar om de oorzaak van het lijden aan het ‘oog’ te onttrekken. De oorzaak van al mijn lijden, pijn, emoties is mijn keuze voor afscheiding en lijden, pijn, emoties houden die keuze in stand. En de keuzemakende denkgeest is verantwoordelijk voor elke gedachte en voor de keuze voor welke functie de gedachte wordt gebruikt. En er zijn maar 2 keuzemogelijkheden, namelijk de keuze voor angst, of de keuze voor het vergeven van angst. De keuze voor angst is de keuze voor het echt maken van angst en de projectie als oorzaak zien van de angst (dus wat er lijkt te gebeuren buiten mij of met mij als lichaam). De keuze voor het vergeven van angst is de keuze voor het doorzien van waar de angst vandaan komt namelijk vanuit de denkgeest (niet van iets buiten mij) die kiest voor vanuit angst te denken en te ervaren, en vervolgens bereid is deze keuze terug te nemen in de denkgeest, en te vergeven.

In het begin van het proces, lijkt het alsof vergeving alleen toegepast kan worden als er iets ‘ergs’ gebeurt, iets wat opvalt doordat de emoties, de pijn en het lijden als ondragelijk worden ervaren. Gaandeweg het proces wordt duidelijk dat vergeving op elke gedachte toegepast kan worden, omdat elke ervaring zolang er nog ervaren wordt binnen de ervaring die we onze wereld noemen en ons lichaam eerst als egogedachte opkomt.
Er kan pas gekozen worden voor vergeving van iedere vorm van angst (alle vormen van pijn en lijden, groot en klein), als het eerst als zodanig ervaren is en gezien en benoemd is als zijnde pijnlijk en als keuze voor afscheiding is (h)erkend.

Wordt ik dan een emotieloos wezen, zou een zichzelf verdedigende, dus angstige egodenkgeest zich af kunnen vragen.
Nee, De pijn, het lijden en de emoties kunnen een andere functie krijgen. Ze kunnen een uitnodiging worden om ze te laten her-gebruiken voor Ware Vergeving, in plaats van de denkgeest nog verder de afscheiding in te laten leiden.

Als ‘ik’ de ervarende denkgeest, ervoor kies pijn, lijden, emoties te gaan leren zien als een reminder en een kans om te Vergeven, zal ‘ik’, de nog steeds ervarende denkgeest ook precies weten wat wel of niet te doen in enige vorm, omdat Ware Vergeving ziet dat er niets gebeurt is en Eenheid nog steeds onveranderlijk Een is.
Dat betekent dat ‘ik’, de ervarende denkgeest, nooit te veel of te weinig zal doen, maar precies dat wat nodig is, zonder stress en haast (beide ook vormen van angst, dus ego) en het meest behulpzaam en liefdevol zal zijn voor iedereen (de hele ene ervarende denkgeest), zowel voor de hulpvragende denkgeest als de hulpgevende denkgeest, want die zijn altijd één.
De veelgehoorde opmerking: “denk je wel aan jezelf”, zal dan ook vanzelf oplossen in de Eenheid, het Zelf van Werkelijk Behulpzaam zijn:
(T2.V.A.18.(8):1-6)

 

Onderschat en ontken vooral de kracht van de egodenkgeest niet.
Kijk eens wat de egodenkgeest allemaal nodig heeft en moet doen om Waarheid, Eenheid aan de aandacht te onttrekken en te doen laten vergeten! Een hele wereld, een heel universum, bergen en bergen aan opgeworpen bedachte blokkades met maar één doel; ontsnappen aan Eenheid. Er is een enorme denkkracht voor nodig om toch te geloven dat het onmogelijke mogelijk is.
Dus noem jezelf niet zwak als het maar niet lukt te ontwaken, terwijl je het zo graag lijkt te willen. Integendeel er is enorm veel wilskracht voor nodig de natuurlijke staat van Eenheid te doen laten vergeten en te ontkennen.
De egodenkgeest zal nooit krachtig genoeg zijn om Eenheid echt te vernietigen, maar het heeft wel de kracht dat te kunnen en willen geloven.
Het kost enorm veel energie de wil om weerstandsgedachten in stand te houden, een heel universum aan wilskracht energie.

Pas als de denkgeest dermate uitgeput is en gewoon niet meer verder kan, het niet meer lukt de weerstand in stand te houden, de weerstand breekt, opgeven het enige is wat nog rest, dan pas zal de natuurlijke staat van Eenheid weer in de herinnering terugkeren.
En dat is eigenlijk de uiteindelijk onvermijdelijke staat van de denkgeest die eraan toe is zichzelf terug te herinneren in zijn natuurlijke Staat.

Dus hard werken, vechten, je best doen om te ontwaken? Vergeet het maar, het enige waarvoor we hard werken, vechten, lijden, opofferen, ons best doen, is juist om te voorkomen dat ‘ik’, de denkgeest ontwaakt uit de slaap en dromen van waanzin.

Voor de egodenkgeest is zwakte een vorm van zonde, schuld en angst, niet omdat we sterk moeten zijn om te overleven in een wereld, maar omdat zwakte een bedreiging is. Een moment van zwakte kan een onherstelbaar gat slaan in de verdedigingsmuur van de egodenkgeest en dat moet te allen tijden voorkomen worden. Daar wordt tijd dan ook voor gebruikt.

Voor de eraan toe zijnde denkgeest is dat moment van zwakte een zegen, omdat dan even de sluier van weerstand vervaagt en de herinnering weer even wordt herinnerd. Dan start het omgekeerde proces van ontwaken door langzaam aan stap voor stap zonde, schuld en angst in al zijn vormen, de motor die de egodenkgeest draaiende houdt, van zijn brandstof af te sluiten, totdat hij is uitgedoofd…

 

Als ik ECIW als mijn pad kies dan dringt het vroeg of laat door dat alles waarvan ik dacht dat het echt was, onecht is, met als enig doel dat wat Echt is en tot Waarheid behoort, aan de aandacht te onttrekken.
Dit gegeven houdt dan ook in dat alles waarvan ik dacht dat het echt was niet is wat het lijkt en dus wel een symbool moet zijn.
Dat alles voortkomt uit de denkgeest, een projectie is en dus alleen een symbolische betekenis heeft. Wat kan het anders zijn?

Wat we echt noemen in de wereld lijkt een ‘iets’ te zijn, een vorm, een ding, een lichaam enz. enz. maar zelfs binnen het geloof in de vorm weten we dat zelfs al lijkt de vorm heel echt, het denken erover en de ervaring ermee van persoon tot persoon verschilt.
Dat gegeven hebben we allemaal geaccepteerd, hoewel het dan toch evengoed via ‘een gelijk willen hebben’ over iets bevochten moet worden.
Want ja binnen het geloof in de dualiteit is er een ja en een nee, aanval versus verdediging.
We zien deze dualiteit overal om ons heen.
Als we twee partijen tegenover elkaar zien staan en je weet niet waar het over gaat, zien beide partijen er hetzelfde uit, en lijken ze maar één doel te hebben; elkaars standpunt bevechten en het eigen gelijk te verdedigen. Aan beide kanten wordt gescholden, getrapt en geslagen. Beide partijen doen dus precies hetzelfde. En daarom brengt dat nooit een definitieve oplossing.

Als het bewustzijn begint te dagen en de herinnering aan Waarheid langzaamaan terug begint te komen, (gaan we, die ook langzaamaan gaan en willen accepteren dat we denkgeest zijn en niet een lichaam), wordt het onderscheiden van wat onwaar is ook steeds duidelijker.
Maar ook de weerstand tegen dit steeds duidelijker worden zal meer en meer gaan lijken op te spelen.

Dit komt omdat er maar één denkgeest is, waarbinnen alles één is en alles gevat zit. Dus binnen de ene Geest bevindt zich ook de gedachte van afgescheiden kunnen te zijn: egodenkgeest, maar ook de herinnering aan dat dat onmogelijk is en er niets gebeurt is: Heilige Geest, en de waarnemende/keuzemakende denkgeest die zich hiervan bewust is en bewust leert kiezen tussen afgescheiden te blijven: egodenkgeest, of terug te herinneren in wat we Zijn: Heilige Geest, die zich vol herinnert Een te zijn in God.

Het lijkt dus dat er ook in de Geest dualisme is binnen geslopen.
Maar dat is niet zo, Geest is Geest en onveranderlijk Een. Binnen dat gegeven is er geen ervaring zoals wij denken dat ervaring is, er is geen denken zoals wij denken dat denken is, en binnen Eén is ook vergeving niet nodig, dus onbekend.

Dualiteit ‘lijkt’ zich alleen te bevinden binnen het onmogelijke idee van afscheiding, dat in werkelijkheid nooit heeft plaatsgevonden.
Dus alleen binnen het nietig dwaas idee van het egodenken, lijkt dualiteit te bestaan.
Dit onmogelijke conflict, wat onmogelijk echt heeft kunnen plaatsvinden, maar waar toch ‘heilig’ in wordt geloofd en aan vastgehouden (zie de wereld), kan niets anders dan voor grote stress, pijn en lijden zorgen. Want het non-dualisme van Eenheid, ook wel Liefde genoemd krijgt nu ineens een tegengestelde en dat moet wel angst zijn, en een enorm zonde en schuld gevoel oproepen, omdat dat wat onmogelijk is toch wordt nagestreefd, met grote koppigheid.

En dit ego scenario zien we elke seconde van ons zogenaamde leven terug als symbool van dit krankzinnige, onmogelijke denksysteem van de onmogelijkheid afgescheiden te kunnen zijn van Eenheid, maar wat we toch met grote vasthoudendheid proberen waar te maken.

En zo zijn we voortdurend op de vlucht voor Waarheid, maar zijn vergeten dat we daarvoor op de vlucht zijn, want zodra we dat ons zouden herinneren, zou onmiddellijk worden ingezien dat vluchten voor wat onveranderlijk is (EEN) geen enkele zin heeft.

We hebben dus allemaal en vluchtelingen probleem, we zijn die vluchteling, maar we willen dat niet zien en dus projecteren we deze onmogelijke gedachte uit onze denkgeest naar een ‘buiten’ ons, en ja hoor daar is ineens een vluchtelingen probleem, schijnbaar buiten mij nu. En nu het buiten mij ligt kan ik mijn dualistische keuze maken: aanvallen of verdedigen, maar beide zijn hetzelfde, beiden spelen zich af binnen de denkgeest die gelooft en kiest voor afscheiding, maar dat tegelijkertijd ‘vergeten’ is en nu ‘vriend’ of ‘vijand’ buiten zichzelf ziet en niet meer weet en begrijpt dat het altijd over ‘hemzelf’ gaat, in zijn hoedanigheid als denkgeest.

Nogmaals als we als bezig te ontwaken denkgeest dit gaan zien, gaan we ook onvermijdelijk heel anders naar dit alles kijken, vanuit de waarnemende/keuzemakende denkgeest positie.
De wereld en alles waarvan we dachten en geloofde dat het ‘echt’ was krijgt nu een heel andere functie. Alles wordt nu gezien als symbool, als projectie van de gedachte die erachter schuilgaat. De focus ligt niet meer op de vorm, op de projectie, maar op de gedachte, de denkgeest die projecteert.

We hebben de ‘film’ nog wel steeds nodig, zolang we hier denken en geloven te zijn en ervaren, maar nu als ‘onderwijs materiaal’ (en dus ook als vergevingsmateriaal) om de symboliek, de projecties van zonde, schuld en angst te leren zien en herkennen. Daardoor wordt alles wat we zien en ervaren een symbool, zoals bijvoorbeeld het vluchtelingen probleem nu ineens gezien kan worden als een projectie van onze poging te vluchten uit Eenheid, uit Liefde. En dat we allemaal, de hele ene egodenkgeest zijn, die probeert te vluchten uit waar niet uit gevlucht kan worden. Dit inzicht zal ook onvermijdelijk leiden tot compassie voor en ware inleving tov ‘anderen’, (zie T16.I) omdat we dan zien dat we allemaal hetzelfde uitbeelden en in wezen nog steeds onveranderlijk één zijn en het een onzinnig, onnodig idee is éénheid te bevechten. En we elkaar, binnen het leersysteem van Heilige Geest, nodig hebben als spiegel, symbool voor het leren ‘zien’ en leren herinneren wat we in werkelijkheid Zijn.

O ja, wat lijkt het gerechtvaardigd als het toch echt lijkt dat iemand mij onrecht aandoet!
En, o ja, ik heb toch echt gelijk dat mij dit wordt aangedaan!
Ik ervaar het toch, ik voel het toch, ik heb toch ogen in mijn hoofd!
Zo sterk is de verslavende aantrekkingskracht van de wereld die mijn ogen denken en geloven te zien.

Maar is dit wel zo?
Heb ik gelijk?
Nee, ik kan ervoor kiezen geen gelijk te hebben en te krijgen, ook al lijken de verslavende gedachten aan mij te trekken en lijkt een hele wereld van ‘gelijk hebben’ te bewijzen dat ik gelijk heb en de zgn ‘ander’ niet.
Ten eerste voelt het allemaal heel pijnlijk, dat is al een teken dat deze gedachten niet van de HG/J  kant van de denkgeest kunnen komen, dus kan ik vaststellen dat ze van de keuze voor de ego kant komen. En ook mijn gelijk willen hebben en schijnbaar eventueel ook krijgen is een pijnlijk proces met altijd een winnaar en een verliezer, dus ook duidelijk egodenkgeest materiaal.
Zodra ik mij opstel in het waarnemende/keuzemakende stuk van de denkgeest kan ik dit onderscheid duidelijk zien.
Ik kijk dan naar de film, de geprojecteerde gedachten van de egodenkgeest, een film waarin mij het (droom)lichaam onrecht wordt aangedaan en ik mijzelf moet verdedigen dmv aanval. Een volstrekt dualistisch gebeuren, dat moge duidelijk zijn.
En ik kan dan zien, ten minste als ik ervoor kies het te zien, dat wat zich lijkt af te spelen in die film, niet de grond reden is van mijn onvrede (les 5).
Er is geen ‘vijand’ die mij onrecht aandoet, er is een afscheidingsgedachte die zich uit projecteert als een ‘iets’, of ‘iemand’ die ‘mij’ onrecht aandoet. De (afscheidings)gedachte lijkt nu zijn bron te hebben verlaten en een eigen leven te leiden nu.
Maar is dat werkelijk zo?
Wil ik dit nog steeds geloven, neem ik dit ‘nietig dwaas idee’ nog steeds serieus?
Er is ook een andere keuze mogelijk. Ik kan in plaats hiervan ook voor vrede kiezen (les 34).

Ik doe een stap terug en laat ‘Hem’ de weg wijzen, ik laat mijn ‘Juist gerichte-denkgeest’ de weg wijzen, en neem alle gedachten+projecties  over wat ik dacht dat mij werd aangedaan terug en vergeef ze.
En ik weet één ding, kiezen voor lijden, dus kiezen voor het gelijk van de egodenkgeest is gewoon geen optie meer, ik ben verantwoordelijk voor al mijn gedachten, projecties en gevoelens van lijden, dus kan ik ook beslissen of ik dit nog wil of niet. Dat is het enige wat mij te doen staat, vanuit mijn waarnemende/keuzemakende post de keuze maken;  voor afscheiding (ego) of voor het terug herinneren in Eenheid. En ondertussen speelt de door de egodenkgeest geprojecteerde film gewoon verder en kan de ik in de film gewoon ‘nee’ zeggen, of kan ik nog steeds boos worden. Met dit verschil dat ik me er niet meer mee identificeer, het niet meer persoonlijk maak, het niet meer probeer te rechtvaardigen en het alleen nog als vergevingsmateriaal en vergevingskans wil zien en laten gebruiken. Het is niet de bedoeling, ook een prachtige valkuil, dat ik mijn zgn Heilige keuze de droom in sleep en er een heilige ego versie van maak.
Dus bijvoorbeeld door mijn keuze en gedrag toch te rechtvaardigen onder het mom van, ja maar de Heilige Geest en of Jezus hebben mij verteld dat ik dit of dat moet doen.  Heilige Geest en of Jezus geven nooit vormgerichte oplossingen, want het zijn geen personen of dingen buiten en los van mij als denkgeest. Dus in die hoedanigheid als zijnde Geest en louter symbolen, weten ‘zij’ niets van de geprojecteerde wereld die ik door te kiezen voor leiding van de egodenkgeest heb gemaakt. Heilige Geest ‘weet’ alleen van mijn keuze voor egodenkgeest of HG denkgeest, de keuze dus voor angst of voor LIefde. Ware Vergeving zorgt er juist voor dat ik mijn aandacht op vormgerichtheid loslaat, terugkeer in de denkgeest  en daar als het ware inplug op de HG kant van de denkgeest en vandaaruit ‘geinspireerde’ gedachten krijg. Dit is de scheppende kracht van Heilige Geest. Scheppend in de zin van uitbreiding van Liefde, die vormloos is. En ja, daardoor ga ik wel anders kijken naar de egofilm, en ben mij ervan bewust dat het alleen een projectie is en niet iets ‘werkelijks’, losgeraakt van de egodenkgeest.
In de film kan ik mijzelf als droom figuur dan nog kwaad zien worden en nee zeggen en de wetten volgen van de wereld, maar er is geen enkele identificatie meer.
“Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets” (WdII.1.).
en
“Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, (…)” (WdII.5:1).
Het grote verschil zit ‘m dus in het ‘doen’ via egodenkgeest of het ‘doen’ via HG denkgeest.
Via egodenkgeest ‘doen’ is denken en geloven dat het lichaam iets doet, via HG denkgeest ‘doen’ is zien en weten dat het lichaam niets doet, omdat het een projectie is, en niet een autonoom ‘iets’ wat zelfstandig kijkt, denkt en doet.
Niets zo verblindend als waarneming:

“Deze ogen, niet gemaakt om te zien, zullen nooit zien. Want het idee
waarvoor ze staan, heeft zijn maker niet verlaten, en het is hun maker die
met behulp daarvan ziet. Wat was het doel van hun maker anders dan
niet te zien? Hiervoor zijn de ogen van het lichaam het perfecte middel,
maar niet om te zien. Zie hoe de ogen van het lichaam op uiterlijkheden
rusten, en daar niet aan voorbij kunnen gaan. Kijk hoe ze stoppen bij het
niets, en niet in staat zijn om achter de vorm naar de betekenis te gaan.
Niets zo verblindend als de waarneming van vorm. Want het zien van
vorm betekent dat begrip aan het zicht is onttrokken” (T22.IV.6:1-8).

Dit unieke vergevingsproces van ECIW is radicaal, zwart wit, zonder ‘maren’ en ‘ja maars’, maar wel een stap voor stap proces, waarbij mijn hele leven een compleet ander doel krijgt en stap voor stap verschuift van de verblindende kijk vanuit egodenkgeest naar de heldere kijk vanuit Heilige Geest, de Juist gerichte-denkgeest die ‘mij’, denkgeest zal doen ontwaken uit de ego droom.

Ware dienstbaarheid

‘Mijn denkgeest kan alleen maar dienen’ (WdII.236.1:5).

Mijn denkgeest kan alleen of egodenkgeest dienen of Heilige Geest Denkgeest, meer smaken zijn er niet. De keuze is niet de keuze voor wat er in de vorm moet gebeuren, maar op de eerste plaats voor welke denkgeest kiest ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest. De keuze moet worden gemaakt, voortdurend, ik ben nooit op wat voor manier dan ook een slachtoffer van effecten van buitenaf. En de ‘ik’ die de keuze maakt is niet de projectie, is niet de droomfiguur, is niet de vorm, niet het lichaam, het is dat wat werkelijk de bron is en dat is altijd de denkgeest. Aan de mogelijkheid tot kiezen voor de egodenkgeest wordt meer en meer en steeds sneller voorbijgegaan en zie ik steeds duidelijker dat kiezen voor Heilige Geest Denkgeest geven en ontvangen is in één.

De keuze voor egodenkgeest resulteert altijd in geven en ontvangen is twee. En gaat uit van gebrek, schaarste, ongelijkheid; ik heb iets wat jij niet hebt en ik geef dat jou. Of andersom jij hebt iets wat ik niet heb, dus moet jij dat wat ik nu mis aan mij geven. Allemaal duidelijk gebaseerd op zonde/schuld en het geloof daarin.

Werkelijk dienstbaar zijn gaat via het vergeven van wat het niet is.
Het is niet zo dat Heilige Geest ons vertelt hoe we dienstbaar kunnen zijn, HG vertelt ons niet hoe we in de vorm dienstbaar kunnen zijn door bijvoorbeeld bepaalde diensten te verlenen aan anderen omdat we denken dat ze daar om vragen, of waarvan we denken dat ze het nodig hebben.
Werkelijk dienstbaar zijn werkt niet door te zien dat er gebrek wordt geleden of dat er schaarste is in een of andere vorm en dat ik dan Heilige Geest en of Jezus kan vragen mij te vertellen hoe ik daar iets aan kan doen.
Werkelijk dienstbaar zijn is ook niet denken dat ik iets weet wat de ander nog niet weet, maar wel moet weten en dat ik met behulp van HG/J wel even zal doorgeven wat de ander dient te weten.
Werkelijk dienstbaar zijn is ook niet denken dat ik speciaal ben en door HG/J uitgekozen ben ‘Waarheid’ te verkondigen en door te geven via lezingen, het leiden van groepen, het schrijven van een blog, het uitgeven van boeken, enz. enz. omdat ik denk en geloof dat anderen daarom vragen.
Dat is allemaal dienstbaar zijn gebaseerd op ongelijkheid, op het zien van ‘twee’: jij lichaam en ik lichaam, waarvan de een iets weet of heeft dat de ander niet heeft of weet en de een denkt de ander iets te moeten geven wat deze niet heeft of weet en alleen ik jou als nederige dienaar van HG/J jou kan geven. Dat is ego dienstbaarheid, gebaseerd op ongelijkheid.
Dat is dienstbaar zijn ter vernietiging.
Hetzelfde als vergeving-ter-vernietiging; ik vergeef jou wat jij fout gedaan hebt in een bepaalde situatie (vorm) en omdat ik ‘beter’ ben, het beter weet, mag ik jou onder leiding van HG/J redden:

‘Vergeving berust hier op een houding van genadige hooghartigheid, zo ver van liefde verwijderd dat arrogantie nooit ver te zoeken is’ (LII.2.2:2).

Dit alles heeft niets met ware dienstbaarheid te maken, omdat ze lichaamsgericht is, dus alleen afscheiding, onwaarheid, egodenkgeest kan dienen.
Ware dienstbaarheid kan nooit gericht zijn op het zien van schaarste en gebrek in enige vorm en dat werkelijk maken en het dan vanuit die schijnwerkelijkheid op gaan lossen in de vorm onder het mom van HG/J heeft mij hiertoe opdracht gegeven.
En nogmaals Heilige Geest denkgeest is niet iets buiten mij dat mij opdrachten geeft en helpt, HG/J denkgeest is wat ik (denkgeest) in werkelijkheid ben, maar slechts ben ‘vergeten’, zoals ik ook ben ‘vergeten’ dat ik de egodenkgeest bedacht heb als afscheidingsmiddel en daardoor nu alleen maar denk en geloof een lichaam te zijn.

Er is dus grote alertheid geboden op wat mijn gedachten zijn: wat is de ware intentie achter mijn gedachten?
Angst, zonde en schuld kan zich namelijk ook verstoppen achter zogenaamde ware dienstbaarheid. Zo kan wat eindeloos geduld hebben met iemand lijkt te zijn, ook angst zijn voor het kwetsen van de ander waar weer achter ligt de angst voor gekwetst worden dóór de ander, angst voor aanval door de ander, angst voor de boosheid van de ander, schuld over het lijden van de ander, schuld over de armoe, over de schaarste waaronder iemand lijd, schuld over de vreselijke omstandigheden waaronder iemand lijd.
En ware dienstbaarheid kan nooit werkelijk werken als deze vanuit gedachten van zonde, schuld en angst start.
Al deze gedachten + projecties (ideeën verlaten nooit hun bron) dienen eerst Vergeven te worden, terug genomen in de denkgeest, alleen dan zal ik weten hoe ik werkelijk behulpzaam kan zijn. Een behulpzaamheid waarvan ik de uitkomst niet van te voren plan of wenselijk acht.
Ik wens alleen werkelijk behulpzaam te zijn en oordeel niet over hoe dat eruit ziet.

Alleen (HG) denkgeest kan werkelijk dienstbaar en behulpzaam zijn:

‘Mijn denkgeest kan alleen maar dienen. Vandaag geef ik zijn dienstbaarheid aan de
Heilige Geest om die naar Zijn goeddunken te benutten. Zo bestuur ik mijn denkgeest, die alleen ik regeren kan. En zo maak ik hem vrij om de Wil van God te doen’ (WdII.236.1:5-8)

Mijn enige verantwoordelijkheid is als waarnemende/keuzemakende denkgeest te kiezen voor mijzelf als denkgeest onder leiding te stellen van of egodenkgeest of HG denkgeest de rest zal vanzelf volgen.

En zo zal door middel van Ware vergeving, vanzelf Ware dienstbaarheid volgen en zal ik alleen dan Werkelijk behulpzaam kunnen zijn.

Eén probleem, één oplossing.
Als ik een probleem ervaar lijkt dat een probleem buiten mij te zijn.
De oorzaak lijkt buiten mij te liggen en wordt mij aangedaan door iets of iemand buiten mij.
Om dit op te lossen kijk ik wat ik kan doen, ik analyseer het probleem, verzamel bewijzen, verzamel medestanders en ga het probleem buiten mij te lijf. En soms win ik en soms verlies ik. En het probleem lijkt soms opgelost en soms niet, maar het is altijd tijdelijk tot het volgende probleem zich aandient. Ik ben nooit zonder problemen.

Waarom is dat?
De wereld van de afscheiding die kiest voor de egodenkgeest als gids en leermeester heeft problemen nodig als brandstof. Heeft aanval en verdediging nodig als brandstof.
De wereld kan alleen bestaan als de dualiteit in stand blijft, de kleine zeemeermin die haar staart in tweeën moest laten splijten tot twee benen om op het land te kunnen leven. Zij koos hiervoor, ondanks de ondragelijke pijn en lijden die dit besluit opleverde. En zo kiezen wij voor dualiteit, ondanks de pijn en het lijden dat dit besluit oplevert.

De bron van elk probleem is dus nooit gelegen in de dualiteit, maar in de keuze voor dualiteit.
Het probleem bevindt zich niet buiten mij, maar in mijn besluit voor afscheiding te kiezen, en dat besluit wordt genomen in en door de denkgeest en niet door een lichaam dat in conflict lijkt met een ander lichaam.

Het probleem, elk probleem, vindt dus zijn oorsprong in de denkgeest. De denkgeest die kiest voor afscheiding en deze projecteert buiten zichzelf en de bron waar het probleem begon, de denkgeest, vergeet. De denkgeest die vergeten is dat hij denkgeest is doolt nu als een ongeleid projectiel rond in een wereld van schijnbare chaos, aan elkaar hangend van schijnbaar toeval, het lot, karma en andere vormen van zonde, schuld en angst. Het oorzaak en gevolg sprookje van de egodenkgeest.

De egodenkgeest die gemaakt is om te vergeten dat het denkgeest is, heeft zich vermomd als lichaam, dingen en situaties en geloofd daar heilig in.
Er lijkt nu een wereld te zijn vol met aanvallende en of verdedigende mensen, dingen en situaties.
Er lijken nu miljarden problemen te zijn, en hoewel de wanhoop toeslaat dat er nooit een einde komt aan pijn en lijden blijft de dolende en aan vergetelheid lijdende denkgeest het proberen.
Zelfs als de denkgeest op een gegeven moment kiest voor een uitweg en een pad kiest als ECIW of een ander vergelijkbaar pad, wat als doel heeft terug te herinneren in denkgeest, zal de denkgeest proberen vast te houden aan het geloof in een wereld buiten hem.
Het zal aanval blijven zien en daarvan walgen, maar wel blijven kiezen voor aanval, en het willen veranderen en verbeteren van een wereld buiten zichzelf, in plaats van zich werkelijk terug te trekken in wat het nog steeds onveranderlijk is: denkgeest verantwoordelijk voor zijn eigen gedachten en projecties.

Eén probleem, één oplossing.
Het probleem wordt veroorzaakt door en in de denkgeest die voor afscheiding kiest, dat is de basis van elk probleem, hoe complex het ook lijkt te zijn in zijn geprojecteerde vorm.
De oplossing ligt waar het probleem ontstaat, in de denkgeest dus, de enige plaats waar afscheiding ongedaan kan worden gemaakt.
Dit ongedaan maken van die telkens weer ene keuze voor afscheiding geschied door Ware Vergeving.
Ware Vergeving kiest voor het ongedaan maken van de afscheiding, hersteld Eenheid, omdat Eenheid nooit gespleten kan worden, het kan alleen gefantaseerd worden, verzonnen worden in pijnlijke dromen van afscheiding, maar het veranderd niets aan Waarheid, de non-dualistische eeuwig durende Liefde van Waarheid.

En dit ongedaan maken is een zeer praktisch proces.
Ik heb een probleem, waarvan ik ervaar dat de oorzaak buiten mij ligt. Iemand heeft mij onheus bejegend, heeft mij onterecht beschuldigd van iets, ik ben bestolen, ik zie onrecht om mij heen anderen aangedaan, ik zie schuldigen om me heen, ik zie slachtoffers, ik zie een vijand, ik ervaar schaarste, ik lijd honger, ik ben ziek, ik zie rivaliserende groepen, ik zie oorlog, ik zoek wanhopig naar mijn eigen veilige afgescheiden eilandjes van tijdelijk geluk en omgeef mij met zware verdedigingsmuren. Duizenden problemen en toch maar één oorzaak en maar één oplossing.
Als ik bereid ben Ware Vergeving echt toe te leren passen zal de oorzaak, een zieke schizofrene aan waanvoorstellingen lijdende denkgeest genezen.
En ik zal de wereld die nog steeds een droom is, een projectie, alleen nog door vergeven ogen zien en ervaren, zolang ik nog een wereld ervaar.

En een zien vanuit een vergeven denkgeest, zal dan ook alleen maar liefdevolle, werkelijk behulpzame inspirerende gedachten opleveren, niet met als doel de wereld te verbeteren, maar de hele ene denkgeest te laten ontwaken in Liefde, in Waarheid.
Zoals de kleine zeemeermin uiteindelijk ook weer koos voor terugkeer in Zee, terug naar haar Vader.
De innerlijke drang tot terugkeer in Eenheid is altijd sterker dan de keuze voor afscheiding, omdat Eenheid nooit en te nimmer verbroken kan worden, hoe sterk de aantrekkingskracht voor afscheiding ook lijkt te zijn. Terugkeer in Eenheid, ontwaken uit de droom van afscheiding, is dan ook, ondanks dat het wel uitgesteld kan worden, onvermijdelijk.
Maar waarom no langer uitstellen wat onvermijdelijk is?

%d bloggers liken dit: