archiveren

Tagarchief: liefdevolle

Het stap voor stap terug herinneren in Waarheid, gaat gepaard met het terug trekken van alle investeringen in on-waarheid. Door dat toe te staan komt vanzelf de herinnering aan Waarheid weer naar boven, daar investeren in on-waarheid maar één doel heeft, het doen laten vergeten van Waarheid.
Dat betekent ook dat alles wat in de plaats wordt gezet van Waarheid, on-waar is, maar door het ‘vergeten’ van wat Waarheid is, nu waar lijkt.

Dus bijvoorbeeld alles wat wij in deze (onware) wereld zien als geneesmiddel en of dat nu regulieren medicatie of alternatieve medicatie betreft is dien ten gevolge ook onwaar.
Dus of de werking van geneesmiddelen nu wel of niet wetenschappelijk bewezen is, het behoort allemaal tot het domein van onwaarheid en binnen het geloof in dat denkkader worden de speciale regels van onwaarheid (het egodenken) gehanteerd.
Geneesmiddelen gebruiken (reguliere t/m alternatieve) is daardoor niet verkeerd, maar gewoon dat zoals het werkt binnen het egodenken. En daar is niets mis mee op zich.
Bewustwording hiervan gaat dan ook niet over het niet nemen van medicatie “want het is toch onwaar”, of “het komt van het ego dus is het slecht en mag ik dat niet meer nemen, want dat is niet spiritueel”,  of “laat ik alleen maar natuurlijke geneesmiddelen gebruiken, want dat is vast wel spiritueel”, al deze beweringen bevestigen juist weer dat onwaarheid toch waar zou kunnen zijn door het ene fout te vinden en het andere goed.
Het is niet fout en niet goed het is een ego gedachte, gedacht door het geloof in de ego kant van de denkgeest die als doel heeft afscheiding van Waarheid.

Zolang ik nog ervaar in een wereld in een lichaam is het geloof daarin nog niet verdwenen en blijf ik ‘normaal’ doen binnen de regels die gelden voor de wereld van het geloof in het ego.
Dus neem ik die medicatie waarvan ik geloof dat deze het beste voor mij is,met dit verschil dat nu bewust wordt gezien dat de soort medicatie niets uitmaakt, maar mijn geloof erin. Het is dan om het even of ik kies voor reguliere medicatie of voor alternatieve medicatie, wetende dat beide van het geloof in ego komen en dus beide magie zijn.

Ondertussen verandert in dit proces van bewustwording wel stap voor stap het doel van de keuze voor afscheiding naar de keuze voor het terug herinneren in Waarheid, waarbij het voorheen afscheidingsmateriaal (dus alles wat ik als mijn leven beschouw inclusief alle ervaringen die daarbij horen), nu ‘herinneringsmateriaal’ wordt, in Cursus termen ‘vergevingsmateriaal’.
Met deze stappen in bewustwording verdwijnt ook de kracht van het geloof in zonde, schuld en angst de drie hoofd emoties waaruit alle andere emoties voortkomen, die de afscheiding stevig verankeren in de denkgeest. Dat betekent in de praktijk dat mijn beslissingen om iets te ‘doen’, als deze beslissingen steeds minder vaak voortkomen uit het geloof in zonde, schuld en angst, vanzelf door het verdwijnen van het geloof in zonde, schuld en angst, de meest behulpzame en liefdevolle keuzes zullen zijn voor mij en de ander voor dat moment, zonder dat ik daar een oordeel over hoef te hebben, of een beslissing hoef te sturen.

Het verschil derhalve tussen genezen vanuit het egodenken (de keuze voor afscheiding) en genezen vanuit ‘Heilige Geest’ denken (de keuze voor het terug willen herinneren in Waarheid) is dat bij de eerste genezing van het lichaam voorop staat en bij de tweede keuze genezing van de denkgeest.
En bij de laatste vorm van genezing, die van de denkgeest is het om het even of er nog steeds een lichaam is wat ziek lijkt te zijn, omdat dat volledig gezien wordt dat niet een lichaam beslist, maar altijd de denkgeest. En daar zijn maar twee keuzemogelijkheden: de keuze voor afscheiding (egodenkgeest, onjuist-gerichte-denkgeest) of voor Eénheid (Heilige Geest denkgeest, juist-gerichte-denkgeest).

 

 

Als ik op wat voor manier dan ook in onvrede ben, van de kleinste irritatie, tot de grootste opwindingen van woede en alles wat daar tussen zit, is mijn vraag niet, (1) dit moet ophouden, maar is de uitnodiging hier (2) anders naar te leren kijken.
De eerste vraag: ‘dit moet ophouden’ is een ego vraag, want de vraag is alleen gericht op de vorm waarin de irritatie t/m de woede zich uit lijkt te spelen en die vraag gaat, als ik eerlijk durf te kijken, altijd gepaard met vormen van schuld en angst.
De tweede vraag: ‘ik wil hier anders naar leren kijken’, laat de irritatie en de woede voor wat het is, omdat dat niet de oorzaak is, en alleen een reminder is om terug te gaan naar de bron de denkgeest, daar waar ik eerst onbewust koos voor zonde, schuld en angst en nu de uitnodiging volg deze keuze te vergeven en open te staan voor ‘de andere manier’.
Vervolgens vul ik niet in hoe ‘die andere manier’ er uit moet zien, ik heb immers geen idee van wat voor mij en voor de ander het ‘beste’ is.

De liefdevolle benadering van HG is een hele andere benadering dan wat de egodenkgeest verstaat onder ‘liefdevol’.
En aangezien ik, die denkt en gelooft een lichaam te zijn in een wereld te midden van andere lichamen, dingen en situaties, en voor wie “Liefde van God” totale abstractie is, kan ik alleen dat herkennen binnen wat ik ken omdat ik het geloof. Dus ik heb het herkennen van mijn keuze voor zonde, schuld en angst nodig en dat kan ik alleen herkennen in wat ik ervaar binnen mijn geloof in zonde, schuld en angst, binnen het denkkader van de egodenkgeest.
Dit herkennen binnen het ervaren kan dan als ik daartoe bereid ben en de (keuzemakende/waarnemende) denkgeest eraan toe is, als vergevingsmateriaal en vergevingskans dienen. Wat vervolgens de uitkomst is van ware vergeving kan ik niet weten want ik weet immers niet wat in mijn hoogste belang is, dat gaat mijn beperkte ego denkvermogen ver te boven.
Ik kan natuurlijk zeggen dat Gods Liefde mijn hoogste belang is, dat is ook zo, maar nogmaals we hebben geen idee wat dat precies betekent. En de ego kant van de denkgeest zal altijd meteen als eerste klaar staan met precies te vertellen hoe de uitkomst er uit moet gaan zien. Het luisteren naar die zachtere altijd oordeelloze ‘stem’ van HG/J is iets wat geleerd dient te worden. En het vertrouwen in het geleerde zal groeien naarmate de bewijzen worden aanvaard door de bereid zijnde en er aan toe zijnde denkgeest.

Een tekst uit het Handboek voor leraren helpt mij altijd weer hieraan te herinneren:

“De leraar van God aanvaardt de woorden die hem geboden
worden en geeft zoals hij ontvangt. Hij beheerst niet de richting van
zijn spreken. Hij luistert en hoort en spreekt.

5. Een aanzienlijke belemmering bij dit aspect van zijn leerweg is de angst
van Gods leraar over de geldigheid van wat hij hoort. En wat hij hoort kan
zonder meer heel verbijsterend zijn. Het kan ook ogenschijnlijk helemaal
niet van toepassing zijn op het voorliggende probleem zoals hij dat ziet,
en kan de leraar zelfs met een situatie confronteren die hem in grote verlegenheid
lijkt te brengen. Dit zijn allemaal oordelen die geen waarde
hebben. Ze zijn van hemzelf en komen voort uit een armoedig zelfbeeld
dat hij achter zich zou kunnen laten. Vel geen oordeel over de woorden
die tot je komen, maar biedt ze in vertrouwen aan. Ze zijn veel wijzer dan
de jouwe. Gods leraren beschikken over Gods Woord achter hun symbolen.
En aan de woorden die ze gebruiken geeft Hij Zelf de kracht van Zijn
Geest, en verheft ze van betekenisloze symbolen tot de Roep van de
Hemel zelf” (H21.4:7,5:1-9)

%d bloggers liken dit: