archiveren

Tagarchief: Liefde van God

Alles liever dan de liefde van God, is de grondgedachte van het ego, voelbaar als “mijn” ego. Deze gedachte is echter diep opgesloten in een zogenaamd onderbewuste. En op zogenaamd bewust niveau wordt een nieuw geloof geintroduceerd met aan het hoofd (ego)god aan wie we juist om hulp vragen om een einde te maken aan al ons lijden.
Hierdoor blijft de grondgedachte en verborgen ego-doel: “alles liever dan de liefde van God” op een hele slimme en vooral zeer effectieve manier verborgen.
De wereld kan er nu schijnbaar echt zijn, want hij is immers geschapen door god die ons daardoor ook zou kunnen helpen om uit onze ellende en lijden te ontsnappen. Terwijl we dat juist helemaal niet willen en juist deze god bedacht hebben om juist te kunnen lijden. Dit geloof is zo sterk dat we het officieel omgezet hebben in “geloof” met de daarbij behorende projecties; alle religies. Welke niets anders vertegenwoordigen dan de wens om afgescheiden te zijn en blijven van de liefde van God, door juist de liefde van god te prediken. Een gebed tot een dualistische god die gelooft in schuld en zonde, en straft of beloont afhankelijk van hoe wij ons gedragen. Met als ultieme beloning het ultieme zich eindeloos herhalende ego verhaal op een tijdlijn van geboorte t/m dood.

Elke reactie van ontkenning, weerstand, woede, verbijstering, schrik op deze ego gedachte lijn is wederom de bevestiging van het werkelijk waar kunnen zijn van deze waanzinnige (gelukkig) onmogelijke gedachte en is dus wederom een ego gedachte.

Nadat van de schrik bekomen is van deze verbijsterende boodschap en er op een gegeven (onvermijdelijk) moment toch iets daagt van, wat als dat nou eens waar is dat ik me vergis en dit allemaal een droom is waarin afscheiden van God het doel is?
Dan kan het terug herinneren in de liefde van God beginnen, stap voor stap.
Daarbij wordt niets wat eerst geloofd werd vermeden en of weggegooid (nooit het kind met het badwater weggooien), integendeel, dat wat als waar werd aangenomen vanuit een nietig dwaas idee waarin geloofd werd, kan nu worden hergebruikt als vergevingsmateriaal en kans, waarbij wordt gezien dat wat ik denk en geloof dat was gebeurt niet gebeurt kán zijn, maar slechts nare dromen van de wil tot afscheiding van God zijn. En dat slechts mijn geloof daarin dit verhaal, deze nare droom in stand houdt.
Sprookjes, verhalen, dromen zijn een afspiegeling van wat zich in mijn denkgeest afspeelt. En er zijn maar twee keuze mogelijkheden binnen de denkgeest, de keuze voor ego (afscheiding) of Heilige Geest (éénheid) en de keuze kan opnieuw gemaakt worden, nu heel bewust door de waarnemende/keuzemakende denkgeest.

We kiezen dus nooit voor een losstaande vorm, dus gebeurtenis in de wereld in een lichaam, maar voor afscheiding (ego) of voor Één (HG). De wereld, en gebeurtenissen zijn  de projecties en nooit de bron van alle lijden, dat kan alleen de denkgeest zijn.
En dat is zoals in het begin van dit stuk wordt beweerd zorgvuldig en angstvallig opgesloten in het onderbewuste waarop we gezworen hebben er nooit naar te kijken.
En waarom niet, niet omdat we zoals het lijkt bang zijn voor de wraak van god, maar omdat de ego gedachte is, wat als ontdekt wordt dat er achter die angst om te kijken “niets” is, geen angst, geen zonde, geen schuld, geen wraak van god, geen “bang godvrezend ikje”, maar juist de liefde van God?

Deze vraag mag nooit gesteld worden en kan nooit gesteld worden door ego, want ego is juist gemaakt om deze vraag diep weg te stoppen in een zogenaamd onderbewuste.
Dit onnatuurlijke egodenksysteem tegen God, kan echter niet werkelijk bestaan en daarom komt de onvermijdelijke herinnering aan God altijd weer naar boven en wordt de onnatuurlijke op z’n kop visie van het egodenken weer stapje voor stapje omgedraaid naar Visie en maakt terugherinneren in de ondualistische waarheid van God onvermijdelijk en hoogst wenselijk.

De hele wereld is gebaseerd op angst, als verdediging tegen de Liefde van God.
De wereld is een uiterlijke verbeelding van een innerlijke conditie.
En die innerlijke conditie is angst.
Wat ik bijvoorbeeld in die hele zwartepieten discussie mis, is die ene oorzaak en dat is angst.
Als kind zijnde is het enige wat ik me herinner van zwarte Piet en Sinterklaas angst, alleen maar angst. Ego angst die ook wel als een soort opwinding wordt ervaren, het adrenaline shotje van de angst.
En wat ik nu zie gebeuren in deze hele discussie is het angstig vastklampen en vasthouden aan die angst, bij alle betrokken partijen. Precies wat de ego functie is van alle rituelen, tradities, geloven, religies enz., het vasthouden aan angst, zonde en schuld als verdediging tegen de Liefde van God, terwijl het juist lijkt dat het dat wil bevorderen. We krijgen in dit geval immers geschenken van die goed heilig man en zijn onvermijdelijke dualistische donkere schaduw kant.
Is dat niet heel duidelijk de verbeelding van het ego, de dualiteit, licht en donker, zwart en wit, de regels van ego liefde volgend; geven en nemen.
We kopen onze angst af voor straf met het geven en nemen van geschenken in de hoop er liefde voor terug te krijgen.
Het enige wat angst in stand houdt is ons geloof erin, meer niet, dus ja het is ons (het ego) er erg aan gelegen het ‘geloof’ in Sinterklaas en zwarte Piet in stand te houden, dus moet het geloof in Sinterklaas en zwarte Piet van jongs af aan worden aangeleerd. Angst moet worden aangeleerd, want angst is niet onze ware aard, dus moet deze worden aangeleerd, dat is de ego kant functie van dit soort verhalen en sprookjes die we in alle culturen over de hele wereld tegenkomen in talloze rituelen en tradities. Zo leren we angst aan en bezweren we ze tegelijkertijd.
Kortom deze hele discussie is gewoon weer zoals alle discussies in deze wereld, een maladaptieve oplossing voor een niet bestaand probleem, met als enig doel het verbergen van de oorzaak en het in stand houden van deze oorzaak en dat is angst (+zonde en schuld).
Aangezien dat zo is, moet er dus ook een andere manier zijn en kan dit hele opgezette ego plan dit verzonnen angst verhaal ook als vergevingsmateriaal en kans gezien worden.
Niet door er op ego vorm niveau eindeloos over te discussiëren en te bekvechten, wat tot niets leidt, althans niet tot een echte oplossing, maar door het te laten her-gebruiken en te vergeven wat niet waar kán zijn, zodat dat wat Waar is vanzelf zal overblijven.
En dan zullen we misschien deze uiterlijke verbeelding van de innerlijke conditie angst, ánders gaan zien en ervaren.

%d bloggers liken dit: