archiveren

Tagarchief: les 5

Hoe langer je met ECIW bezig bent en ook echt toepast in het dagelijkse leven van alle dag en nacht, des te meer en duidelijker zie ik de truc van het egodenken om alles wat herinnert aan Waarheid eenvoudig weg om te keren, zodat het het tegenovergestelde van Waarheid laat zien. Als ik op die manier kijk naar wat het egodenken maakt kan ik ook beter zien wat het probeert te verbergen achter deze wisseltruc welke alleen maar een poging tot het verbergen en vergeten van Waarheid, Eenheid is.

Als de ervaring er een is van het leven van een ‘normaal’ rustig leven, met wat onvermijdelijke hobbels hier en daar afgewisseld met leuke en succesvolle ervaringen, valt de omkeer truc van het egodenken niet zo op en wordt het leven geaccepteerd zoals het is en berust men gelaten in zijn lot ondertussen een zo comfortabel mogelijk leventje te maken, door alle problemen die langskomen te negeren, of zo snel mogelijk uit de weg te ruimen.

Is de ervaring echter dat van een zeer intensief leven, met grote pieken en vooral zeer diepe dalen, dan zal vroeg of laat de vraag rijzen: ‘is dit nou leven, zoveel ellende dat kan toch niet echt de bedoeling zijn, dat moet toch anders kunnen?’
Dan wordt de waarnemer in ons wakker en groeit de bereidheid ‘anders te willen kijken’.

Als dat wat wij in de wereld van het ego denken waarnemen/ervaren als ‘weef foutjes’, als iets wat afwijkt van wat wij accepteren als ‘normaal’, dan kan ik dat zien als een reminder dat de wereld nu eenmaal niet perfect is, dat ‘shit happens’, of ja je hebt nu eenmaal slechterikken en braverikken, het is je eigen schuld, het zit in je genen daar doe je niets aan, het is de schuld van de ouders, kinderen, familie, buren, regering, dingen en situaties, maar ik kan het ook, als tot ontwaken bereid zijnde denkgeest zien als een reminder dat die ‘weef foutjes’ totaal niet passen binnen Waarheid, Eenheid, dus het ook gezien kan worden als slechts een poging Waarheid, Eenheid te verbergen achter het precies tegenovergestelde van Waarheid, Eenheid. Dat maakt het ‘weef foutje’ niet fout maar slechts een op z’n kop beeld van Waarheid, Eenheid.

Neem ik bijvoorbeeld waar dat het leven ervaren wordt als een aan ernstige angststoornis en depressiviteit lijdende persoon wat een ‘normaal’ leven onmogelijk maakt, dan kan ik dat als tot ontwaken bereid zijnde denkgeest ook zien als juist het omgekeerde van wat het lijkt te zijn.
Ik denk dan maar weer meteen aan les 5 uit het Werkboek:

“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk:

1. Dit idee kan, evenals het voorgaande, gebruikt worden bij elke persoon,
situatie of gebeurtenis waarvan jij denkt dat die jou pijn bezorgt. Pas het
uitdrukkelijk toe op alles waarvan jij gelooft dat het de oorzaak van je onvrede
is, en gebruik daarbij de omschrijving van het gevoel in een bewoording
die je juist lijkt. De onvrede kan zich voordoen als angst, bezorgdheid,
depressiviteit, verontrusting, kwaadheid, haat, jaloezie en nog
talloze andere vormen, die je allemaal als verschillend zult waarnemen.
Dit is niet waar.
Maar tot je geleerd hebt dat de vorm er niet toe doet, is
elke vorm geschikt als onderwerp van de oefeningen van de dag.
Hetzelfde idee op elke vorm afzonderlijk toepassen is de eerste stap naar
de uiteindelijke erkenning dat ze allemaal hetzelfde zijn” (WdI.5.1).

Ik zie deze woorden: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk”, dan ook als een uitnodiging, om dat wat ik dacht te zien en te geloven en als waarheid aannam, binnen het egodenken, als precies het omgekeerde van Waarheid te zien en dus als een poging om mijzelf aan Waarheid, Eenheid, Liefde te onttrekken. Wat natuurlijk sowieso een onmogelijk idee is, wat alleen mogelijk lijkt te zijn door mijn geloof erin.

Dus de waarneming van een aan angststoornis en depressie lijdende persoon welke eigenlijk een projectie laat zien van de keuze voor afgescheiden te willen zijn van Waarheid, Eenheid, Liefde wordt nu een uitnodiging ‘anders’ te willen gaan zien, door dat wat ik dacht te zien als waarheid, als vergissing te onderkennen, en deze vergissing te Vergeven, (Ware Vergeving zie: WdII.1 blz. 404) waardoor de herinnering aan Waarheid, Eenheid, Liefde weer in het bewustzijn terug keert.
Les 34 helpt mij hieraan te herinneren:

“Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien.

1. Het idee voor vandaag maakt een begin met de beschrijving van de voorwaarden
die gelden voor de andere manier van zien. Innerlijke vrede is
ontegenzeglijk een innerlijke zaak. Het moet beginnen bij je eigen gedachten
en zich dan naar buiten toe uitbreiden. Juist uit jouw vredige
denkgeest vloeit een vredige waarneming van de wereld voort” (WdI.34.1)

Een waarneming van een vredige wereld, niet een vredige wereld op zich als feitelijke vorm. (onthoud: “Er is geen wereld” (WdI.132.6:2))
Dus hoe dit zich als resultaat van Ware Vergeving zal projecteren in enige vorm, doet er dan niet meer toe, omdat ik dan werkelijk weet en ervaar dat niet de vorm de oorzaak is van angst en depressie, maar de keuze voor het denksysteem van zonde, schuld en angst en deze voor waarheid aan te zien en erin te geloven. Hoe dan ook zal er vanzelf de Inspiratie zijn om dat te doen wat het meest liefdevol is, hoe het er ook uit moge zien.

Dat wat ik in mijn broeder denk en geloof te zien is altijd een spiegel voor mijzelf die laat zien voor welk denksysteem ik kies; voor het geloof in zonde, schuld en angst (ego), of voor juist gerichtheid van denken (HG/J).
Zo zal de omkeer truc van het egodenken mij niet meer verblinden, maar juist een reminder worden voor wat het probeert te verbergen achter deze meester omkeer truc.

 

 

“Verder”, en dan het diepe inzicht dat werkelijke relaties in een wereld van lichamen, dingen en situaties onmogelijk zijn.
Als ik de metafysica van ECIW serieus neem, en dat doe ik, neem ik ook het “er is geen wereld” serieus, door de wereld niet serieus te nemen.
Wat niet wil zeggen dat ik de wereld ontken, of me eruit terugtrek, integendeel. Doordat ik meer en meer ervaar dat er geen werkelijke wereld te vinden is in een wereld die autonoom lijkt, omdat ik ‘vergeten’ ben dat het alleen maar een projectie is, dus een illusie, maar waar ik wel nog steeds ‘ervaar’ krijgt die illusoire wereld een totaal andere functie.
En al mijn ervaringen in die illusoire wereld zijn zeer behulpzame getuigen daarvan geworden.

Relaties die niet lijken te werken in mijn geprojecteerde wereld, getuigen alleen maar van de onmogelijkheid van relaties in de wereld van de vorm (de wereld zoals de ogen van het lichaam de wereld zien).
En ik ervaar dat mijn boosheid en alle andere emoties, die met het niet werken van bepaalde relaties gepaard gaan, niet over die bepaalde relatie gaan, maar over mijn wens en keuze voor afscheiding.
Als ik bijvoorbeeld niet met iemand lijk te willen kunnen samenwerken, gaat dat in wezen niet over het niet kunnen en willen samenwerken in een bepaalde vorm in de wereld, maar is het een projectie van de ontkenning en de wens me niet te willen herinneren, dat afscheiding op denkgeest niveau onmogelijk is en we in wezen onveranderlijk één zijn.

Denk aan les 5: “ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk”.

Ik lijk boos te zijn omdat de relatie met iemand of iets niet lukt, en die iemand of iets of ikzelf krijgt daar de schuld van (projectie).
En zodra ik die emotie van schuld waarneem, weet ik ‘hoe laat het is’; ik kies niet voor een moeilijke relatie met iemand of iets, maar voor geloven in schuld en projecteer dat vervolgens als iemand of iets buiten mij waar ik een moeilijke, onmogelijke relatie mee heb.
Ik zie nu zo helder dat die moeilijke, onmogelijke relatie niet moeilijk en onmogelijk is op het niveau waar ik denk dat deze moeilijk en onmogelijk is, namelijk de vorm, maar op het niveau van de denkgeest.
Het is de keuze voor egodenkgeest die ervoor zorgt dat ik denk en geloof dat ik een probleem heb in een relatie op vorm niveau, en vergeet dat deze gedachte + projectie afkomstig is vanuit de keuze voor egodenkgeest, welke, nogmaals,  de keuze is voor afscheiding.

Er is alleen denkgeest, er is geen autonome wereld van vormen en situaties. Projecties zijn projecties, zoals film projecties uit een projector altijd projecties blijven en niet ineens als bij toverslag van het witte doek afkomen wandelen. Gedachten, ideeën verlaten nooit hun bron.

Alle relaties die ik heb in de wereld, of ze nu goed of slecht zijn, zijn afkomstig uit mijn keuze voor te denken en te projecteren vanuit egodenkgeest. En dat wat die keuze maakt is de waarnemende/keuzemakende denkgeest, niet mijn lichaam.
Al mijn relaties, goed, of slecht, met mensen, dieren, dingen en situaties vormen nu mijn vergevingsmateriaal en zijn alleen nog maar vergevingskansen.
Zo krijgt dat wat ik mijn leven noem een totaal andere functie.
En al mijn ‘relaties’ welke alleen maar denkgeest relaties kunnen zijn, keren terug naar hun bron de denkgeest, waar ze altijd al waren, en waar alleen Eénheid mogelijk is.
Op het level van de ervaring, dat wat ‘mijn’ leven is, wil het vergeven van al mijn relaties niet zeggen dat ik dan in de vorm wel ineens wil en kan samenwerken met iemand. Het zal alleen duidelijk worden wat het meest liefdevol is om te doen, en dat kan eruit zien als wel willen en kunnen samenwerken, of niet willen en kunnen samenwerken. Hoe dan ook, na vergeving zal de zonde, schuld en angst lading volledig verdwenen zijn, omdat het geloof in zonde, schuld en angst altijd het enige probleem is en was en zal zijn.

Dit diepe besef dat verder gaat dan ‘theorie’, dus ervaren wordt, komt vanzelf en onvermijdelijk als de denkgeest eraan toe is.
Een groeiend Vertrouwen in het hele proces is behulpzaam en noodzakelijk.
“Verder” gaat niet over: “ik ben verder dan iemand anders in het proces”, maar over het proces van het steeds onvermijdelijk verder ontwaken uit mijn zelfgemaakte droom van afscheiding.

Laat ik met een conclusie beginnen wat betreft beloften.
De enige belofte die onmogelijk verbroken kan worden is de belofte dat er alleen Eenheid is, en de eigenschap van Eenheid is dat deze nooit verbroken kan worden.
Dus eigenlijk is de belofte niet eens nodig, want een belofte doen is suggereren dat er iets verbroken kan worden.
En suggereren dat de belofte van Eenheid wel verbroken kan worden, en werkelijkheid kan worden, is wat we ons leven noemen en wat onze wereld uitbeeld en weerspiegeld.

We maken dus een big deal van het verschijnsel onze beloften houden en waarmaken.
Maar niet om de reden die we denken (denk aan les 5).
Daarbij gaat het helemaal niet om bepaalde beloften die gedaan zijn over iets wat dan wel of niet nagekomen moet worden in enige vorm.
De achterliggende verborgen agenda is de onmogelijkheid van het verbreken van Eenheid toch waar te maken. Dus eerst wordt de onmogelijkheid om Eenheid te verbreken omgedraaid naar het toch mogelijk maken door zgn de belofte met Eenheid te verbreken. Dit verbreken van de belofte van Eenheid, wat dus onmogelijk is, moet wel tot zonde, schuld en angst gedachten/gevoelens lijden, welke ook eigenlijk onmogelijk zijn, omdat ze uit een onmogelijk idee stammen. Dit geeft wel even een andere kijk op de uitdrukking: “belofte maakt schuld”, bedenk ik me ineens.
Maar omdat de herkomst van zonde, schuld en angst ‘vergeten’ wordt en dus schijnbaar losgeraakt is van hun oorzaak, lijkt ons basisgevoel steeds uit vormen van zonde, schuld en angst te bestaan dat voor een constant onveilig, onzeker, op je hoede gevoel zorgt, dat weer opgelost moet worden door zoiets als het houden van beloften te verzinnen.
En daarbij hoort dus ook het verbreken van beloften. We eisen, om een soort van pseudo veilig gevoel te creëren, dat men zijn beloften nakomt, maar aangezien we zgn de belofte van Eenheid hebben geschonden en dit geloven en tegelijkertijd vergeten en daardoor ontkennen dat we die belofte hebben gedaan, blijven we dit projecteren. En die projecties zien we terug in ons eigen leven en dat van anderen, wat hetzelfde is.
En dus doen we ons hele leven lang beloften, die bij voorbaat al zijn gedoemd te mislukken, wat ook de achterliggende verborgen agenda en doel is van onze keuze voor te denken vanuit de ego kant van de denkgeest, die deze gedachte constructies bedenkt, om maar uit Eenheid te blijven.

Maar die verborgen agenda blijft verborgen, zodat we beloften blijven eisen en afdwingen en vervolgens weer verbreken.
Op die manier blijft het mogelijk schuldigen aan te wijzen buiten ons, als er weer eens een belofte geschonden lijkt te zijn, en we zodoende ons diepere schuldgevoel van dat we het voor elkaar hebben gekregen de belofte van Eenheid te schaden, maar niet hoeven te voelen, omdat dat ondragelijk is. En waarom is het ondragelijk, omdat het onmogelijk is. De belofte van Eenheid, van Waarheid, de belofte aan God kan niet geschonden worden. Gedachten, ideeën verlaten nooit hun bron, de denkgeest.

Dus in een dualistisch gedachtesysteem, dat wat ons leven is, is het nakomen van beloften onmogelijk, van wegen de dualistische aard, die door zijn aard veranderlijk is. Een onveranderlijke beloften doen is onmogelijk binnen dit denksysteem van dualiteit.

Dat wil niet zeggen dat ik nu geen beloften meer moet maken, want dit zijn nu eenmaal de spelregels binnen dit dualistische denksysteem. Ik hoef ze echter niet meer voor waar aan te nemen, ik hoef me er niet mee te identificeren. En, het belangrijkste, ik kan door te zien dat wat ik probeer te bereiken binnen de onmogelijkheid van het verbreken van de belofte van Eenheid, ik opnieuw de keuze kan maken hier anders naar te kijken en mijzelf vergeven dat ik geloof in het krankzinnige idee dat ik de belofte aan Eenheid, aan God kan verbreken.
Zodoende krijgt het verbreken van beloften een nieuwe functie, namelijk dat van vergevingsmateriaal en vergevingskans.

Dus, als ik zie dat iemand zijn belofte verbreekt en ik daar kwaad over wordt, dan word ik niet kwaad om de reden die ik denk. Ik zie dan eigenlijk mijn eigen angst weerspiegeld voor de zgn ‘zonde’ die ik heb begaan, en de straf die daar wel op moet volgen, door mijn belofte aan Eenheid, aan God te hebben verbroken. Deze verborgen gedachte is ondragelijk en de enige uitweg is het rot gevoel snel naar buiten te projecteren, zodat ik iemand anders als de schuldige voor het verbreken van beloften aan kan wijzen en ik onschuldig blijf.

Maar aangezien er alleen denkgeest is en de wereld en ik en anderen en verder alles ook een gedachte is, ook al worden ze geprojecteerd, is er maar één verantwoordelijk voor zijn gedachten en dat is de dromer van de droom. Een ‘ik’ fragmentje dat denkt te zijn losgeraakt uit Eenheid, en niet door heeft, vergeten is, dat dat onmogelijk is en dat er nog steeds maar Een Geest is die alles omvat.
Dit betekent dat we allemaal dezelfde strijd voeren en we ook allemaal als één zullen Ontwaken.
Dat is de enige belofte die niet verbroken kan worden.

O ja, wat lijkt het gerechtvaardigd als het toch echt lijkt dat iemand mij onrecht aandoet!
En, o ja, ik heb toch echt gelijk dat mij dit wordt aangedaan!
Ik ervaar het toch, ik voel het toch, ik heb toch ogen in mijn hoofd!
Zo sterk is de verslavende aantrekkingskracht van de wereld die mijn ogen denken en geloven te zien.

Maar is dit wel zo?
Heb ik gelijk?
Nee, ik kan ervoor kiezen geen gelijk te hebben en te krijgen, ook al lijken de verslavende gedachten aan mij te trekken en lijkt een hele wereld van ‘gelijk hebben’ te bewijzen dat ik gelijk heb en de zgn ‘ander’ niet.
Ten eerste voelt het allemaal heel pijnlijk, dat is al een teken dat deze gedachten niet van de HG/J  kant van de denkgeest kunnen komen, dus kan ik vaststellen dat ze van de keuze voor de ego kant komen. En ook mijn gelijk willen hebben en schijnbaar eventueel ook krijgen is een pijnlijk proces met altijd een winnaar en een verliezer, dus ook duidelijk egodenkgeest materiaal.
Zodra ik mij opstel in het waarnemende/keuzemakende stuk van de denkgeest kan ik dit onderscheid duidelijk zien.
Ik kijk dan naar de film, de geprojecteerde gedachten van de egodenkgeest, een film waarin mij het (droom)lichaam onrecht wordt aangedaan en ik mijzelf moet verdedigen dmv aanval. Een volstrekt dualistisch gebeuren, dat moge duidelijk zijn.
En ik kan dan zien, ten minste als ik ervoor kies het te zien, dat wat zich lijkt af te spelen in die film, niet de grond reden is van mijn onvrede (les 5).
Er is geen ‘vijand’ die mij onrecht aandoet, er is een afscheidingsgedachte die zich uit projecteert als een ‘iets’, of ‘iemand’ die ‘mij’ onrecht aandoet. De (afscheidings)gedachte lijkt nu zijn bron te hebben verlaten en een eigen leven te leiden nu.
Maar is dat werkelijk zo?
Wil ik dit nog steeds geloven, neem ik dit ‘nietig dwaas idee’ nog steeds serieus?
Er is ook een andere keuze mogelijk. Ik kan in plaats hiervan ook voor vrede kiezen (les 34).

Ik doe een stap terug en laat ‘Hem’ de weg wijzen, ik laat mijn ‘Juist gerichte-denkgeest’ de weg wijzen, en neem alle gedachten+projecties  over wat ik dacht dat mij werd aangedaan terug en vergeef ze.
En ik weet één ding, kiezen voor lijden, dus kiezen voor het gelijk van de egodenkgeest is gewoon geen optie meer, ik ben verantwoordelijk voor al mijn gedachten, projecties en gevoelens van lijden, dus kan ik ook beslissen of ik dit nog wil of niet. Dat is het enige wat mij te doen staat, vanuit mijn waarnemende/keuzemakende post de keuze maken;  voor afscheiding (ego) of voor het terug herinneren in Eenheid. En ondertussen speelt de door de egodenkgeest geprojecteerde film gewoon verder en kan de ik in de film gewoon ‘nee’ zeggen, of kan ik nog steeds boos worden. Met dit verschil dat ik me er niet meer mee identificeer, het niet meer persoonlijk maak, het niet meer probeer te rechtvaardigen en het alleen nog als vergevingsmateriaal en vergevingskans wil zien en laten gebruiken. Het is niet de bedoeling, ook een prachtige valkuil, dat ik mijn zgn Heilige keuze de droom in sleep en er een heilige ego versie van maak.
Dus bijvoorbeeld door mijn keuze en gedrag toch te rechtvaardigen onder het mom van, ja maar de Heilige Geest en of Jezus hebben mij verteld dat ik dit of dat moet doen.  Heilige Geest en of Jezus geven nooit vormgerichte oplossingen, want het zijn geen personen of dingen buiten en los van mij als denkgeest. Dus in die hoedanigheid als zijnde Geest en louter symbolen, weten ‘zij’ niets van de geprojecteerde wereld die ik door te kiezen voor leiding van de egodenkgeest heb gemaakt. Heilige Geest ‘weet’ alleen van mijn keuze voor egodenkgeest of HG denkgeest, de keuze dus voor angst of voor LIefde. Ware Vergeving zorgt er juist voor dat ik mijn aandacht op vormgerichtheid loslaat, terugkeer in de denkgeest  en daar als het ware inplug op de HG kant van de denkgeest en vandaaruit ‘geinspireerde’ gedachten krijg. Dit is de scheppende kracht van Heilige Geest. Scheppend in de zin van uitbreiding van Liefde, die vormloos is. En ja, daardoor ga ik wel anders kijken naar de egofilm, en ben mij ervan bewust dat het alleen een projectie is en niet iets ‘werkelijks’, losgeraakt van de egodenkgeest.
In de film kan ik mijzelf als droom figuur dan nog kwaad zien worden en nee zeggen en de wetten volgen van de wereld, maar er is geen enkele identificatie meer.
“Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets” (WdII.1.).
en
“Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, (…)” (WdII.5:1).
Het grote verschil zit ‘m dus in het ‘doen’ via egodenkgeest of het ‘doen’ via HG denkgeest.
Via egodenkgeest ‘doen’ is denken en geloven dat het lichaam iets doet, via HG denkgeest ‘doen’ is zien en weten dat het lichaam niets doet, omdat het een projectie is, en niet een autonoom ‘iets’ wat zelfstandig kijkt, denkt en doet.
Niets zo verblindend als waarneming:

“Deze ogen, niet gemaakt om te zien, zullen nooit zien. Want het idee
waarvoor ze staan, heeft zijn maker niet verlaten, en het is hun maker die
met behulp daarvan ziet. Wat was het doel van hun maker anders dan
niet te zien? Hiervoor zijn de ogen van het lichaam het perfecte middel,
maar niet om te zien. Zie hoe de ogen van het lichaam op uiterlijkheden
rusten, en daar niet aan voorbij kunnen gaan. Kijk hoe ze stoppen bij het
niets, en niet in staat zijn om achter de vorm naar de betekenis te gaan.
Niets zo verblindend als de waarneming van vorm. Want het zien van
vorm betekent dat begrip aan het zicht is onttrokken” (T22.IV.6:1-8).

Dit unieke vergevingsproces van ECIW is radicaal, zwart wit, zonder ‘maren’ en ‘ja maars’, maar wel een stap voor stap proces, waarbij mijn hele leven een compleet ander doel krijgt en stap voor stap verschuift van de verblindende kijk vanuit egodenkgeest naar de heldere kijk vanuit Heilige Geest, de Juist gerichte-denkgeest die ‘mij’, denkgeest zal doen ontwaken uit de ego droom.

Het is echt bijna leuk om te ontdekken hoe ‘ik’ en ‘we’, want in éénheid bestaat beslist geen uniekheid, wantrouwen projecteren. Ik zie het ineens in alles terug. Zit al de hele ochtend op een pakje te wachten, waar ik niet op zou hebben zitten wachten als er zoiets als een ‘uw postNL service’ bestond. Want ja daaruit bleek dat de chauffeur onderweg was/is en dat het pakje echt tussen 9.00 en 10.30 afgeleverd zou worden, niet dus… Ik wil helemaal niet weten wanneer een pakje komt, het komt als het komt en dan is het er ook, zonder dat ik erop heb zitten wachten.

Het gevoel wat dus bij wachten omhoog kwam was o.a. wantrouwen, want dat is mijn aandachtspuntje nu, haat hebben we al doorgewerkt, nu is wantrouwen uitgebreid aan de beurt.
Het wantrouwen komt niet voort uit wantrouwen jegens postNL, ik voel immers nooit onvrede om de reden die ik denk (les 5). Wantrouwen is gewoon weer een van de verdedigingswapens van de egodenkgeest, met maar één doel, hoe dan ook in de afscheiding blijven geloven.
Dus wat kan ik anders en beter doen, dan de gedachte + de projectie terugnemen in mijn denkgeest en deze vergeven. Maar aangezien er alleen maar één is doet de egodenkgeest ook vrolijk mee, en laat gedachtes voorbij komen als, ok vergeef maar, dan komt het pakje onmiddellijk. Wat alleen maar weer investeren in een uitkomst is en dus niets met ware vergeving te maken heeft.

Dus wat ik kan doen is de gedachte terugnemen in de denkgeest waar de gedachte van wantrouwen vandaan komt en zich uit geprojecteerd heeft als een pakje wat maar niet komt zoals was beloofd, en dus anderen buiten mij schuldig maakt en niet te vertrouwen zijn.
Nou lijkt dit een onbelangrijk lullig voorbeeldje van hoe wantrouwen uit geprojecteerd kan worden, maar er is geen rangorde in illusies en ook geen rangorde in Wonderen (omslag in het denken). Er ligt maar één nietig dwaas idee aan ten grondslag, en dat is het geloof in afscheiding met de daarmee gepaard gaande zonde, schuld en angst.
En aangezien niemand verder last heeft van mijn gevoelens van wantrouwen alleen ikzelf, en ik eigenlijk dus alleen last heb van last, die ikzelf bedacht heb, ben ik er ook zelf verantwoordelijk voor, en kan mijn gedachten erover laten veranderen.

Dat is goed nieuws, ik hoef niets aan de schijnbare situatie te gaan veranderen, ik kan mijn denken erover veranderen, door de bron gedachte van wantrouwen te vergeven, zonder me verder over wat voor uitkomst dan ook te bekommeren.
De film op het ‘doek’ speelt ondertussen gewoon verder, alleen zie ik geen wantrouwen meer uitgebeeld nu, ik ben niet zelf onbetrouwbaar en hoef dat ook niet meer uit te projecteren als wantrouwen jegens alles en iedereen. Ik kan al deze gedachten over mijzelf terugnemen en vergeven, er is immers in werkelijkheid niets gebeurd, wat mij werkelijk uit Eenheid kan halen.

Er is alleen nu, omdat er alleen nu is, het nu van het denken wat zich alleen maar kan afspelen in het nu, in mijn eigen denkgeest.
Ook als ik over een verleden of een toekomst denk, dan is dat nog steeds een gedachte die ik nu heb, er is dus niets buiten nu.
Er is geen wereld buiten mij die voorbij is, nu is, of nog gaat komen, er is alleen denkgeest die denkt en zonde (verleden), schuld (heden), en toekomst (angst) projecteert, en gedachten verlaten nooit hun bron.

En nu kan ik alleen nog maar het geschenk (pakje) van vergeving in ontvangst nemen, wat altijd op tijd afgeleverd wordt daar kan ik 100% op vertrouwen…

p.s., en wat denk je, wat er zojuist in de film gebeurde… pakje werd zojuist afgeleverd 🙂
En nee dat komt niet door de ‘magie’ van vergeving, het is immers allemaal al gebeurt. Het enige grote verschil is dat ik in vrede ben, omdat ik besef dat niets buiten mij, mij uit onvrede kan halen, omdat er niets buiten mij is.

%d bloggers liken dit: