archiveren

Tagarchief: kiezen

Bewustzijn is de eerste stap die leidde en leidt tot afscheiding.
Vanuit het Niets dat Alles Is, ook wel Werkelijkheid, Waarheid, Eenheid, God, Liefde genoemd, allemaal woorden welke slechts symbolen zijn van wat perfect Eén en dus onnoembaar is, leek iets te ontstaan wat zich bewust leek te kunnen zijn van iets anders dan Eén.
Eén valt buiten het bewustzijn, omdat bewustzijn twee is, dus gescheiden.
Dat wat bewust is, is afgescheiden van Eén.
Dat wat bewust is en afgescheiden van Eén, is zich hier niet van bewust en denkt en geloofd dat het dit is wat het nu is; bewust levend in een lichaam in een wereld los van andere lichamen, dingen en situaties.
Bewustzijn wordt nu gezien als; ik ben mij bewust van mijzelf en wat ik doe en wat anderen doen, en van wat ik om me heen zie.
De herinnering aan en wat Eenheid, Waarheid, Werkelijkheid, God, Liefde vertegenwoordigt is diep weggestopt, en vergeten in het zogenaamde onbewuste.

Wij die zich bewust zijn van zijnde mensen, dingen en situaties in een wereld ervaren dit alles, omdat de keuze werd gemaakt om iets anders te zijn dan Eén, waardoor we nu afgescheiden lijken te zijn van Eén en dat ook lijken te ervaren.
Elke ervaring is dus een omkering van Eén naar twee. Elke keer breken we Eén door en maken er twee van. Dit kost enorm veel energie, pijn en lijden, omdat opsplitsing van Eén in twee onmogelijk is en vooral onnodig. Vandaar dat al onze ervaringen hoe mooi  of lelijk we ze ook denken te kunnen maken stuk voor stuk getuigen van deze onmogelijke poging van Eén twee te maken. Sterker nog in deze wereld van dualiteit wordt alleen maar opgedeeld in een oneindige reeks afsplitsingen, waardoor afscheiding als natuurlijk wordt gezien, in plaats van een onmogelijke poging om van Eén, Waarheid, Werkelijkheid, God, Liefde te maken.

Gelukkig maar dat werkelijk afsplitsen van Eén onmogelijk is en slechts een dwaas onmogelijk idee is, een bange maar onschuldige droom, vaak een nachtmerrie, waaruit de dromer van deze droom uiteindelijk onvermijdelijk zal ontwaken.

Dat wat verborgen ligt in het onbewuste, de herinnering aan Eénheid, Werkelijkheid, Waarheid, God, Liefde komt vroeg of laat, maar onvermijdelijk bovendrijven niet meer tegengehouden door het uitgeputte bewustzijn dat de kracht niet meer heeft om dat wat verborgen moest blijven nog langer tegen te houden. Dat wat vergeten moest worden en blijven komt naar boven in het bewustzijn en de dromer van de droom wordt zich “bewust” van dat deze droomt en niets is wat het leek te zijn.
Dit “nieuwe” bewustzijn vormt nu de brug, de verbinding naar het terug herinneren in wat door het afgescheiden bewustzijn (het ego) verborgen moest worden gehouden.

Dan kan de weg terug naar totale herinnering aanvangen stap voor stap, waarbij het oude bewustzijn materiaal (ego), getransformeerd wordt naar het bewustzijn dat kan waarnemen en kan kiezen tussen Eén of twee, en de verbinding vormt naar het terug herinneren in Eénheid, Werkelijkheid, Waarheid, God, Liefde.

Alle twijfel gedachtes komen van die waarnemende denkgeest ‘plek’ waar de keuze is gemaakt voor afgescheiden (ego) denken, maar is tegelijkertijd de ‘plek’ die de mogelijkheid in zich draagt ánders te kiezen. En dan heb ik het niet over de keuze links of rechts te gaan, dit/dat/iets wel of niet te doen in welke vorm dan ook, maar over de keuze voor afscheiding (ego) te kiezen of voor het pad in te gaan wat leidt naar terug herinneren in Waarheid, Eenheid, Liefde, God.
Dat kan, als ik daarvoor kies, de nieuwe functie worden van alle vormen van angst, zoals twijfelen, minderwaardigheid, overmoed enz. enz.  een eindeloze lijst.

Als ik ergens over twijfel, schijnbaar over iets in de vorm; zal ik wel of niet dit of dat doen, gepaard gaande met gevoelens van zorg, schuld, angst enz, dan zeg ik sowieso ‘ik weet het niet’, en neem de gedachte + projecties terug, vergeef deze (ik weet immers in middels dat wat er lijkt te gebeuren in de vorm een projectie is vanuit de keuze voor angst, dus een waanbeeld) en kies nu, deze keer bewust voor ‘Heilige Geest’, het symbool voor dat gedeelte van de denkgeest, dat niet standaard vlucht in de vorm, zoals de keuze voor het egodenken doet, maar de projectie her-gebruikt, niet door deze te veranderen, maar te zien voor wat het is en als poort gebruikt terug te herinneren in Waarheid, Eenheid, Liefde, God.
Dat is de betekenis van ‘ik hoef niets te doen’, ik hoef niet de vorm te veranderen in een ‘betere’ aangenamere versie, ik hoef alleen mijn denken erover te laten veranderen, door al mijn waanideeën te vergeven. De ‘film’ die ik mijn leven noem, draait gewoon door, maar krijgt nu een totaal andere functie.
En vergeet niet dat het nooit het lichaam is dat kiest, maar altijd de bron van alle denken, de denkgeest (mind). Het lichaam is altijd een projectie van de denkgeest, niets meer en niets minder.

 

Als ik dan eindelijk durf toe te geven dat ik (denkgeest, niet het lichaam) voortdurend op zoek ben naar redenen om in onvrede te geraken, om maar hoe dan ook in afscheiding te blijven geloven, uit angst voor Eenheid, God, Liefde, Waarheid, dan kan ik na bekomen te zijn van de eerste verbijstering over dit idiote denksysteem, toch alleen maar uitroepen: er moet toch een andere manier zijn, want dit kan niet waar zijn!?
En het is ook niet waar.

Ik neem dan ook geen enkel gevoel van onvrede in al z’n variaties+projecties, van woede, t/m lichte irritaties en alle tinten grijs daar tussen in, meer serieus en wil ze allemaal stuk voor stuk als vergevingsmateriaal en vergevingskans zien. Niet omdat wat ik voel en ervaar zondig is of dat ik schuldig ben of me angst aanjaagt, maar omdat ik zie dat ik kan kiezen wat het doel is van wat ik voel en ervaar.
En er zijn maar twee doelen:
1. afscheiding
2. terug herinneren in Eenheid

En mijn belevingswereld, dat wat mijn leven wordt genoemd is mijn klas en ik kan kiezen het leerplan van de egokant: zonde, schuld en angst (onjuist gerichte denkgeest) van de denkgeest te volgen of de HG kant: Liefde (Juist Gerichte Denkgeest).

Meer valt er niet te weten, te snappen, te kiezen en te doen.

De belangrijkste uitspraken in ECIW zijn dan ook voor mij:

“Er is geen wereld” (WdI.132.6:2).
“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (WdI.5).
“Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien”(WdI.34).
“Ik rust in God” (WdI.109).

En het prachtige ‘gebed’:

“Ik ben hier alleen om werkelijk behulpzaam te zijn.
Ik ben hier om Hem te vertegenwoordigen die mij gezonden heeft.
Ik hoef me geen zorgen te maken om wat ik zal zeggen
of wat ik moet doen, want Hij die mij gezonden heeft zal mij leiden.
Ik ben tevreden daar te zijn waar Hij me wenst,
wetend dat Hij me vergezelt.
Ik zal genezen zijn, wanneer ik toelaat dat Hij mij
genezen leert” (T2.V.18:2-6).

Het doel van ECIW is volledig terug te keren in de waarnemende/keuzemakende wakkere denkgeest positie.
En te leren/onderwijzen dat binnen de ervaring van de waarneming alleen nog kiezen voor ware vergeving van elk ego gedachte/projectie, uiteindelijk de enige ware optie is.

Dat wat buiten de waarneming ligt, ligt buiten het bereik van de nog waarnemende/keuzemakende denkgeest en dus speelt het onderwijs/leren van ECIW zich enkel en alleen af binnen de ervaring van de waarneming, precies daar waar de denkgeest denkt en gelooft te zijn.

Buiten het ‘gebied’ van het waarnemen/ervaren is onderwijs overbodig en dus niet meer nodig.

Zolang we onszelf hier nog waarnemen en ervaren is dat wat waargenomen wordt en ervaren ons leer/onderwijs materiaal.
Mits we als denkgeest daarvoor kiezen, dus bereid zijn wat we onze wereld en ons leven noemen deze andere functie te geven. Kiezen we hier niet bewust voor dan zal automatisch het leren/onderwijzen, geleerd en onderwezen worden vanuit egodenkgeest.

Het lastigste is in die soort van twilight zone te zitten, van bewust weten dat dit zo is en zo werkt als ik voor een pad als ECIW kies, maar onvermijdelijk het leer/onderwijs proces zal moeten doorlopen via de verschillende stadia. Het is onmogelijk meteen volledig in het bewustzijn te springen en ineens alleen nog maar vanuit de ‘wakkere’ positie te kunnen waarnemen en ervaren.
Het is een geleidelijk proces en zal als moeilijk, lastig en pijnlijk worden ervaren afhankelijk van onze weerstand ertegen.
ECIW zegt hierover:

“7. De brug zelf is niets anders dan een overgang in perspectief op de werkelijkheid.
Aan deze kant is alles wat je ziet grof vervormd en totaal uit
perspectief. Wat klein en onbeduidend is wordt uitvergroot, terwijl wat
sterk en machtig is tot kleinheid wordt teruggebracht. Tijdens deze overgang
is er een periode van verwarring, waarin een gevoel van daadwerkelijke
desoriëntatie kan optreden. Vrees dit echter niet, want het betekent
alleen dat je bereid bent geweest je greep los te laten op het verwrongen
referentiekader dat jouw wereld bij elkaar leek te houden. Dit
referentiekader is opgebouwd rond de speciale relatie. Zonder deze illusie
zou er geen betekenis kunnen zijn waar je hier nog naar zoeken zou.

8. Vrees niet dat je opeens zult worden opgetild en de werkelijkheid in geslingerd.
De tijd is mild, en als je hem ten behoeve van de werkelijkheid
benut zal hij bij jouw overgang zachtjes gelijke tred met je houden. De
dringende noodzaak bestaat alleen hierin dat jij je denkgeest loswrikt uit
zijn verstarde positie hier. Je zult hierdoor niet ontheemd of zonder referentiekader
raken. De periode van desoriëntatie, die aan de eigenlijke
overgang voorafgaat, is vele malen korter dan de tijd die het vergde om je
denkgeest zo stevig op illusies te fixeren. Uitstel zal jou nu meer pijn doen
dan vroeger, alleen al omdat je beseft dat het uitstel is, en dat het werkelijk
mogelijk is aan pijn te ontsnappen. Vind hoop en vertroosting in
plaats van vertwijfeling hierin: zelfs de illusie van liefde zou jij in welke
speciale relatie ook hier niet lang kunnen vinden. Want je bent niet langer
volslagen krankzinnig, en je zou al snel de schuld over zelfverraad aanzien
voor wat die is” (T16.VI.7-8).

O ja, wat lijkt het gerechtvaardigd als het toch echt lijkt dat iemand mij onrecht aandoet!
En, o ja, ik heb toch echt gelijk dat mij dit wordt aangedaan!
Ik ervaar het toch, ik voel het toch, ik heb toch ogen in mijn hoofd!
Zo sterk is de verslavende aantrekkingskracht van de wereld die mijn ogen denken en geloven te zien.

Maar is dit wel zo?
Heb ik gelijk?
Nee, ik kan ervoor kiezen geen gelijk te hebben en te krijgen, ook al lijken de verslavende gedachten aan mij te trekken en lijkt een hele wereld van ‘gelijk hebben’ te bewijzen dat ik gelijk heb en de zgn ‘ander’ niet.
Ten eerste voelt het allemaal heel pijnlijk, dat is al een teken dat deze gedachten niet van de HG/J  kant van de denkgeest kunnen komen, dus kan ik vaststellen dat ze van de keuze voor de ego kant komen. En ook mijn gelijk willen hebben en schijnbaar eventueel ook krijgen is een pijnlijk proces met altijd een winnaar en een verliezer, dus ook duidelijk egodenkgeest materiaal.
Zodra ik mij opstel in het waarnemende/keuzemakende stuk van de denkgeest kan ik dit onderscheid duidelijk zien.
Ik kijk dan naar de film, de geprojecteerde gedachten van de egodenkgeest, een film waarin mij het (droom)lichaam onrecht wordt aangedaan en ik mijzelf moet verdedigen dmv aanval. Een volstrekt dualistisch gebeuren, dat moge duidelijk zijn.
En ik kan dan zien, ten minste als ik ervoor kies het te zien, dat wat zich lijkt af te spelen in die film, niet de grond reden is van mijn onvrede (les 5).
Er is geen ‘vijand’ die mij onrecht aandoet, er is een afscheidingsgedachte die zich uit projecteert als een ‘iets’, of ‘iemand’ die ‘mij’ onrecht aandoet. De (afscheidings)gedachte lijkt nu zijn bron te hebben verlaten en een eigen leven te leiden nu.
Maar is dat werkelijk zo?
Wil ik dit nog steeds geloven, neem ik dit ‘nietig dwaas idee’ nog steeds serieus?
Er is ook een andere keuze mogelijk. Ik kan in plaats hiervan ook voor vrede kiezen (les 34).

Ik doe een stap terug en laat ‘Hem’ de weg wijzen, ik laat mijn ‘Juist gerichte-denkgeest’ de weg wijzen, en neem alle gedachten+projecties  over wat ik dacht dat mij werd aangedaan terug en vergeef ze.
En ik weet één ding, kiezen voor lijden, dus kiezen voor het gelijk van de egodenkgeest is gewoon geen optie meer, ik ben verantwoordelijk voor al mijn gedachten, projecties en gevoelens van lijden, dus kan ik ook beslissen of ik dit nog wil of niet. Dat is het enige wat mij te doen staat, vanuit mijn waarnemende/keuzemakende post de keuze maken;  voor afscheiding (ego) of voor het terug herinneren in Eenheid. En ondertussen speelt de door de egodenkgeest geprojecteerde film gewoon verder en kan de ik in de film gewoon ‘nee’ zeggen, of kan ik nog steeds boos worden. Met dit verschil dat ik me er niet meer mee identificeer, het niet meer persoonlijk maak, het niet meer probeer te rechtvaardigen en het alleen nog als vergevingsmateriaal en vergevingskans wil zien en laten gebruiken. Het is niet de bedoeling, ook een prachtige valkuil, dat ik mijn zgn Heilige keuze de droom in sleep en er een heilige ego versie van maak.
Dus bijvoorbeeld door mijn keuze en gedrag toch te rechtvaardigen onder het mom van, ja maar de Heilige Geest en of Jezus hebben mij verteld dat ik dit of dat moet doen.  Heilige Geest en of Jezus geven nooit vormgerichte oplossingen, want het zijn geen personen of dingen buiten en los van mij als denkgeest. Dus in die hoedanigheid als zijnde Geest en louter symbolen, weten ‘zij’ niets van de geprojecteerde wereld die ik door te kiezen voor leiding van de egodenkgeest heb gemaakt. Heilige Geest ‘weet’ alleen van mijn keuze voor egodenkgeest of HG denkgeest, de keuze dus voor angst of voor LIefde. Ware Vergeving zorgt er juist voor dat ik mijn aandacht op vormgerichtheid loslaat, terugkeer in de denkgeest  en daar als het ware inplug op de HG kant van de denkgeest en vandaaruit ‘geinspireerde’ gedachten krijg. Dit is de scheppende kracht van Heilige Geest. Scheppend in de zin van uitbreiding van Liefde, die vormloos is. En ja, daardoor ga ik wel anders kijken naar de egofilm, en ben mij ervan bewust dat het alleen een projectie is en niet iets ‘werkelijks’, losgeraakt van de egodenkgeest.
In de film kan ik mijzelf als droom figuur dan nog kwaad zien worden en nee zeggen en de wetten volgen van de wereld, maar er is geen enkele identificatie meer.
“Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets” (WdII.1.).
en
“Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, (…)” (WdII.5:1).
Het grote verschil zit ‘m dus in het ‘doen’ via egodenkgeest of het ‘doen’ via HG denkgeest.
Via egodenkgeest ‘doen’ is denken en geloven dat het lichaam iets doet, via HG denkgeest ‘doen’ is zien en weten dat het lichaam niets doet, omdat het een projectie is, en niet een autonoom ‘iets’ wat zelfstandig kijkt, denkt en doet.
Niets zo verblindend als waarneming:

“Deze ogen, niet gemaakt om te zien, zullen nooit zien. Want het idee
waarvoor ze staan, heeft zijn maker niet verlaten, en het is hun maker die
met behulp daarvan ziet. Wat was het doel van hun maker anders dan
niet te zien? Hiervoor zijn de ogen van het lichaam het perfecte middel,
maar niet om te zien. Zie hoe de ogen van het lichaam op uiterlijkheden
rusten, en daar niet aan voorbij kunnen gaan. Kijk hoe ze stoppen bij het
niets, en niet in staat zijn om achter de vorm naar de betekenis te gaan.
Niets zo verblindend als de waarneming van vorm. Want het zien van
vorm betekent dat begrip aan het zicht is onttrokken” (T22.IV.6:1-8).

Dit unieke vergevingsproces van ECIW is radicaal, zwart wit, zonder ‘maren’ en ‘ja maars’, maar wel een stap voor stap proces, waarbij mijn hele leven een compleet ander doel krijgt en stap voor stap verschuift van de verblindende kijk vanuit egodenkgeest naar de heldere kijk vanuit Heilige Geest, de Juist gerichte-denkgeest die ‘mij’, denkgeest zal doen ontwaken uit de ego droom.

“En als je bemerkt dat je weerstand sterk en je toewijding zwak is, ben
je er nog niet klaar voor. Vecht niet tegen jezelf” (T31.I.1:6-7).

Zoals dat met alles zo gaat, als je ergens niet aan toe bent, en toch iets doet, omdat een ander je verteld dat dat toch wel een goed idee zou zijn, of dat het beter voor je is, of dat die en die bepaalde methode of leergang je leven zal verbeteren, of de wereld zal verbeteren, dan werkt het gewoon niet, omdat je onbewust jezelf zult gaan saboteren en dan een ander of jezelf of de leergang de schuld zult gaan geven van je zogenaamde falen.

En omdat je hiermee alleen jezelf aan het saboteren bent zal je dus ook niet zien dat je dan ook weer gewoon voor het geloof in zonde, schuld en angst kiest en daar zelf voor kiest, omdat je helemaal niet iets anders wilt leren zien, ook al lijk je voor een enorme bereidwilligheid te kiezen.
Die enorme bereidwilligheid kan zich namelijk ook vermommen als in het aanpassen van de leergang aan de eigen zogenaamde ego-bereidwilligheid, een hele slimme sabotage truc van de egodenkgeest, waar we (keuzemakende/waarnemendedenkgeest) dus zelf voor kiezen, want de egodenkgeest is weliswaar illusoir, maar in die hoedanigheid wel onderdeel van de ene denkgeest en slechts een illusoire keuzemogelijkheid.
Dus nogmaals:

“En als je bemerkt dat je weerstand sterk en je toewijding zwak is, ben
je er nog niet klaar voor. Vecht niet tegen jezelf” (T31.I.1:6-7).

Als iemand echt bijvoorbeeld ECIW wil gaan doen (of iets anders) en het echt als zijn\haar pad wil zien dan zal het ook werken, ook al zal het niet gemakkelijk zijn, omdat we toch al onze weerstandsgedachtes onder ogen moeten leren gaan zien, zodat we ons weer gaan herinneren dat we denkgeest zijn en niet een lichaam en kunnen ontwaken uit deze vreemde droom.
Dat waar de denkgeest aan toe is, is dat wat op je pad komt en het zal werken als je het ook toe laat en je luistert naar je natuurlijk verlangen terug te herinneren in Waarheid, Eenheid, Liefde, God.

“Les 185
Ik verlang de vrede van God.

  1. Deze woorden uitspreken is niets. Maar deze woorden menen is alles.
    Als je ze maar één moment kon menen, dan zou voor jou geen verdriet
    meer mogelijk zijn, in welke vorm, en waar of wanneer dan ook. De
    Hemel zou weer geheel tot het volle bewustzijn zijn gebracht, de
    Godsherinnering totaal hervonden, en de opstanding van heel de schepping
    volledig zijn beseft” (WdI.185.1:1-4).

Even een kanttekening hierbij; met “dan zou voor jou geen verdriet meer mogelijk zijn..” wordt niet bedoeld dat je geen verdriet meer ziet en niet meer empathie kunt opbrengen voor de ander, of leed en lijden negeert en alleen nog maar in je eigen geluksbulbje rond drijft.
Integendeel zelfs, je zwelgt niet meer in je verdriet of dat van een ander. Je neemt het waar, ervaart het, maar tegelijkertijd vergeef je je eigen gedachten erover, zodat het geloof in zonde, schuld en angst verdwijnen en je juist enorm werkelijk behulpzaam zult kunnen zijn, maar nu vanuit Liefde.
Geven en ontvangen zijn dan gelijk. (leestip T16.I.Ware inleving)

Zoek je je heil en verlossing toch buiten je, in of door een ander, of in of door iets anders en voel je je daar afhankelijk van, dan is het enige wat je doet de leiding van je ego kant van je denkgeest kiezen.
Maar men kan altijd opnieuw kiezen, steeds weer,  want ontwaken uit de illusoire droom is onvermijdelijk.

%d bloggers liken dit: