archiveren

Tagarchief: Ken Wapnick

“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (WdI.5).
Werkboek les 5 (en les 34) is alles wat je nodig hebt, zei Ken Wapnick altijd.
De oefening gaat over het onderzoeken van je denkgeest “(…) op oorzaken van onvrede waar je in gelooft, en vormen van onvrede die, naar je meent, daaruit voortvloeien” (WdI.5.3:1).

Uiteindelijk soms na jaren, dat is voor iedereen (voor iedere schijnbaar afzonderlijke denkgeest) verschillend, zal het duidelijk worden dat eigenlijk elke gedachte+projectie voldoet aan de gedachte dat ik nooit onvrede voel om de reden die ik denk.

Immers stap voor stap al oefenend en ervarend zal worden gezien dat de reden dat ik wat voor vorm van onvrede dan ook die “ik” denk en geloof te ervaren juist de reden dat ik  onvrede WIL ervaren verbergt. Mijn schijnbare aardse ervaringen zijn een dekmantel voor wat “ik” denkgeest WIL ervaren teneinde “mijn” ware Zelf, welke juist onpersoonlijk is en niets met projecties zoals een lichaam in een wereld in tijd en ruimte te maken heeft, te verbergen.

Stap voor stap zal duidelijk worden dat deze les 5 een zeer behulpzame reminder is die naast elke gedachte/ervaring geplaatst kan worden. Elke gedachte begint immers als “speciaal”, als egogedachte dus, met als doel om de afscheiding (welke in werkelijkheid onmogelijk is en nooit heeft plaatsgevonden) toch schijnbaar waar te doen lijken zijn.

Als ik elke vorm van onvrede+bijbehorende projectie serieus neem dan voel ik me, als ik heel eerlijk kijk, standaard dag en nacht onveilig, bedreigd, schuldig, boos, zenuwachtig, ongeduldig, jaloers, bezorgd, ongemakkelijk, razend, haatdragend, wraakzuchtig, liefdevol, prettig, op m’n gemak en nog een paar honderd andere mogelijke selectieve persoonlijk, lichaamsgerichte gevoelens die ik (denkgeest) kan gebruiken om maar in onvrede of in schijnbare vrede te blijven.

“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” brengt deze selectieve, lichaams-vormgerichte speciale egogedachten terug naar de bron, de denkgeest, waar ze bedacht en uitgezonden worden om het idee van afscheiding schijnbaar waar te maken. En zo wordt het enige doel van egogedachten, en de reden waarom ik nooit enige vorm van onvrede voel om de reden die ik denk, terug gebracht naar de uitzender, de denkgeest, zodat opnieuw gekozen kan worden. En dan komt les 34 goed van pas: “Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien” (WdI.34).

De keuze gaat niet over om het geprojecteerde “probleem” wat door ego-ogen gezien wordt als de oorzaak, op te lossen, te veranderen, te verbeteren, te genezen, maar om te leren zien dat dat niet de oorzaak kan zijn van mijn schijnbare onvrede en dat ik een andere keuze kan maken. De keuze tussen afscheiding (keuze voor ego-denken) of voor het ongedaan maken van afscheiding (keuze voor Heilige geest en of Jezus denken).
Dat zijn de twee enige keuzes die gemaakt kunnen worden om de vergissing (de (onmogelijke) keuze voor afscheiding) te herstellen en terug te herinneren in wat verborgen moest blijven: Waarheid, Zelf, Eenheid, Liefde, God of hoe je non-dualisme, wat eigenlijk niet te omschrijven valt, maar noemen wil.

Elke andere keuze, die nog steeds vorm-gericht is en de projecties als oorzaak van onvrede ziet, is een vergissing. Een vergissing die alleen zinnig kan worden her-gebruikt door ze te vergeven.
In les 62 leer ik dan ook dat Vergeving mijn enige functie is.
Mijn functie, zolang er nog “ervaring” lijkt te zijn, is niet de wereld te verbeteren, maar om elke gedachte+projectie welke wereld en tijd en ruimte gericht is te vergeven.
En in combinatie met les 5 en 34 kan ik leren elke gedachte+projectie als vergevingsmateriaal en kans te gaan zien.

(Dit blog is niet bedoelt als vervanging voor wat ECIW zelf over bovengenoemde lessen zegt, dus lees vooral ook de lessen zelf in het blauwe boek.)

Terwijl ik zit te kijken naar een programma over de oerknal, het ontstaan van het heelal en alles wat we nu kennen als onze wereld, treft me de symboliek van dit alles.

Men stelt dat het universum een stip was die explodeerde en zich uitdijde, even heel kort door de bocht. En meteen moest ik denken aan dat Ken Wapnick onze uitdijende gedachten steeds weer terug brengt naar één punt, de blauwe stip, die de denkgeest voorstelt, als één gedachte die zich opsplitst in miljarden gedachten en zich zodoende afscheid van Eenheid.

Dat is het dus, als alles een gedachte is, gemaakt door de ene denkgeest, dan is elke gedachte een afsplitsing van de Ene gedachte, het Onnoembare, toen gedachte nog geen gedachte was, maar ZIJN.

Woorden zijn in dezen absoluut volstrekt nutteloos, want de afscheiding kan nooit de afscheiding beschrijven.
We kunnen op z’n best  woorden die herinnering aan wat IS ons laten triggeren, en ons af te laten vragen, wat zien we over het hoofd, wat zijn we vergeten.
Nou dit dus, elke gedachte die we hebben in het nu, dus de gedachte die ik nu heb, is een herhaling van die oerknal, of een afspiegeling, van het ontstaan van het nietig dwaas idee in de denkgeest die zich dacht af te kunnen scheiden van Eenheid. Dit waanzinnige idee moest wel het tegenovergestelde van Totaalheid, van Eenheid, van non-dualisme zijn en dat kan niets anders zijn dan geweld, een enorme kernsplitsing binnen de ene denkgeest, waardoor wat onverbrekelijk Een was (en is) uit elkaar spatte en zich verspreidde en uitbreidde in miljarden en miljarden fragmentjes, die allemaal de herinnering van Eenheid in zich dragen, omdat Eenheid niet veranderlijk is, maar wel gedacht en geloofd kan worden.

Dus wat is een pad als ECIW en wat doet het?
Een pad als ECIW herinnert ons eraan dat de herinnering aan Eenheid, die onverbrekelijk is, nog steeds in onze denkgeest (verbeeld door Ken Wapnick als de blauwe stip) aanwezig is. En dat we door Ware Vergeving, wat niets anders is dan toegeven dat wat we denken dat gebeurt is (die oerknal, de onmogelijke afsplitsing van de denkgeest van Geest), niet heeft plaatsgevonden. En dat wat we ervaren slechts een droom is die ons (denkgeest) doet geloven dat het wel gebeurd is.
Dus hoe werkt Ware Vergeving?
Elke gedachte die ik heb, die dus een afsplitsing verbeeldt van de ene denkgeest,  breng ik terug naar die ‘blauwe stip’ (de denkgeest) en vergeef de gedachte. Keer op keer doe ik dus de oerknal op die manier teniet, ik maak deze onschadelijk door Ware Vergeving. De ene denkgeest bleek in staat tot afscheiding, dus is de ene denkgeest ook in staat deze ongedaan te maken.

En dit klinkt misschien allemaal abstract, maar het is heel praktisch, in ons alledaagse leven, want elke gedachte die we hebben in ons dagelijkse bestaan, wat dus eigenlijk niets anders dan een droom over een bestaan is, kan worden terug gebracht naar die ene blauwe stip en ongedaan worden gemaakt.
Dit gaat onvermijdelijk met angst gepaard, omdat we denken dat wat we gemaakt hebben, deze waanzinnige onmogelijke droom van afsplitsing, is wat we zijn. En dat als we dat terug brengen naar die ene stip, de denkgeest, het afgelopen is met ons.
Deze angst is niets anders dan een bescherming van de afgesplitsheid (ego denkgeest) die de afscheiding in stand wil houden.
Maar als de afscheiding ongedaan is gemaakt blijft ‘dat wat IS’, dat wat we ZIJN, over en wat kan dat anders zijn dan Liefde en juist het tegenovergestelde van wat we in de afscheiding ervaren: angst, zonde en schuld?

De wereld waar we in denken te leven en wat we denken te zijn is een onmogelijke afsplitsing van Liefde en dus ervaren we angst in miljarden vormen.
Deze angst kan enkel en alleen ongedaan worden gemaakt door ze te vergeven en terug te brengen naar de ‘blauwe stip’, de denkgeest waar het nietig dwaas idee (de oerknal) is ontstaan, zodat we terugkeren naar Eenheid, naar Liefde naar God, waar we nooit uit zijn weggeraakt.

Kortom ga alles eens bezien als een symbool, die de achterliggende gedachte achter alles verbeeld.
Zoals het kijken naar zo’n programma over de oerknal de herinnering bij mij triggert aan in werkelijkheid denkgeest te zijn, die in staat is zich in te beelden zich af te kunnen scheiden uit Eenheid, maar ook in staat is om dit proces weer om te keren en ongedaan te maken.
Dan wordt alles anders…

20160324_002316

Reisgenoot André Uittenbogert bij de “chart met de blauwe stip” bij de Foundation For A Course in Miracles te Temecula CA.

 

Hieronder is het verslag te lezen wat Gary Renard schreef naar aanleiding van de ACIM Conference in NYC op 17/18/19 april 2015.

A Vital Message From
Gary Renard About the Editing of
A Course in Miracles

Hi friends,
If you attended the International A Course in Miracles Conference in New York City in April, I’m sure you were just as surprised as I was when our host, Rev. Tony Ponticello, who was the final speaker at the Conference, called The Foundation for Inner Peace (FIP) edition of A Course in Miracles a “lie,” which is the same as calling the members of The Foundation for Inner Peace, Helen Schucman, Bill Thetford, Ken Wapnick, Judy Skutch Whitson, and Bob Skutch, a bunch of liars. Since Rev. Ponticello spoke last, no one had a chance to answer him. I’ll do that now. Rev. Tony uses and champions the so called “Urtext” or unedited version of the Course. The wording in some of the Urtext makes it easier for Tony to try to advance his wish to turn A Course in Miracles into a religion, which it is not. It’s clearly meant to be a self-study Course.

 Gary and Cindy Renard in NYC april 2015
 Cindy and Gary speaking at the ACIM Conference in New York City
Two thousand years ago, the world took Jesus’ message, severely distorted it, and turned it into a religion that today has many thousands of denominations. I don’t want to see that happen again. As one of my Teachers, Arten, said on page 13 of The Disappearance of the Universe, “Whether then or now, the world needs another religion like it needs a bigger hole in the ozone layer.” I want you to know that although Rev. Tony is entitled to his opinion, I strongly disagree with that opinion, and the purpose of this message is to point out why. This is not meant as a judgment but as a clarification of the facts.First of all, I’ve been fortunate enough to get to know two of the original members of FIP, Ken (who made his transition a year and a half ago) and Judy. Everything I have seen, heard from them, and carefully researched about them, as well as Helen and Bill, has not only told me they are not liars, but on the contrary; they are among the most honest people I know of. And their selfless dedication has made A Course in Miracles available to the world, for which millions of people, including me, will always be grateful.Next, Rev. Ponticello erroneously reported that the Course was edited by “beginner students” of the Course. Rev. Tony’s idea couldn’t be further from the truth. Yes, the Course was edited over the seven years it was channeled, and after, but it was edited by Jesus, who Helen never stopped working with. Indeed, she channeled The Song of Prayer and Psychotherapy sections of the Course after the larger books of the Course were completed. Are we to believe that Jesus was somehow strangely absent during the six times that Helen channeled and re-typed the Course over the period of years in between? (Bill Thetford had typed the Course out once when Helen first read the words to him from her shorthand notebook.)There have been many false stories about the history of the Course, made up by people who weren’t even there, including one that says Bill Thetford edited the early, so-called “Hugh Lynn” version of the Course that was given to Hugh Lynn Cayce, Edgar’s son, by Helen and Bill. Some have even gone as far as to call that the “Bill Thetford edit” of the Course. That is completely false. Bill was never what could be considered an editor of the Course, nor did he wish to be. His one contribution to editing the Course was to combine two of the miracles principles found at the beginning of the Course into one, so there would be 50 of them instead of 51. He thought it looked better.It has also been falsely stated and believed by many that Ken Wapnick edited the final version of the Course. That is also completely false. Helen Schucman (with Jesus) was always the editor, and the only one. Ken Wapnick acted as her assistant at the end of the editing process, helping with consistent capitalization, punctuation and sub-chapter headings. He did not change words, and Helen would never have allowed anyone to tamper with what she herself described as “her life’s work.” Yes, she probably would have listened to Bill Thetford’s opinion about the editing, but there was no need to; he never expressed any objections to what Helen did with Jesus’ advice.

Over the years, Helen was always edited and corrected by Jesus. Ultimately, the Course is His Course, and it’s the Course He meant to give. That is the truth, and any misinformation, judgments or attacks to the contrary are factually incorrect.

I’d like you to know that just as Helen, Bill, Ken and Judy publicly used the beloved “Blue Book” of the Course while introducing it to people during their trips to California in the late 70s, as well as later in London, and Bill, Ken and Judy later in other places, I also use and trust the Helen-Jesus edited FIP edition of the Course. In addition, I find it curious at the least, and also very interesting, that people have harped so much about editing that was done mostly in the first five chapters of the Course, when the Text alone has thirty one chapters! And that’s not counting the other books.

Throughout all of its sections and thirteen hundred pages, A Course in Miracles is relentlessly consistent and uncompromising, and so should its students be. I sincerely believe that the FIP edition of the Course, which has proven to be extremely effective for forty years, will continue to help countless people find the peace of God and salvation. I invite you to join with me in continuing to use it in order to save an incredible amount of time on your journey home. We are all going to the same place, but remember, the Course says, “The miracle minimizes the need for time.” (Text, page 8).

It also says, “The miracle substitutes for learning that might have taken thousands of years.” (ibid). The miracle is a certain kind of forgiveness that comes from a place of cause and not effect. Understanding and using it on a daily basis allows the Holy Spirit to literally heal the unconscious mind you cannot see. A Course in Miracles is a unique and complete non-dualistic thought system. Aside from the Course itself I know of nothing else available that understands and accomplishes its time saving feature, including the Course spin offs that have surfaced over the years. The latest one, called “A Course of Love,” is being promoted as a “continuation” of the Course. It is not that, simply because it doesn’t contain the most important elements of the Course, including its vital time saving characteristic. I’ve met and worked with the person who channeled that book, and incredibly she said in public, on stage, “I do not believe the world is an illusion.” Could anything be more the opposite of what the Course is teaching? These unnecessary Course alternatives are confusing to new students, to say the least, and forays into such Course imitations merely distract and delay people. Why not stick with the real thing and accomplish its goal of awakening?

As for different editions of the Course itself, I’d like you to consider what Pursah said on pages 155-156 of my third book, Love Has Forgotten No One: “The earlier versions of the Course that have become available include material that was stolen from the U.S. Copyright Office and the library of The Association for Research and Enlightenment in Virginia Beach. There’s no integrity in that. How would you like it if you went through the whole process of writing a book, had it published, and then someone stole your first draft, put it out illegally on the Internet, and then claimed that this was the right version of the book, and that you were selling the wrong version? Yet that’s exactly what happened with the Course. And because a rather confused judge – who ignorantly described the Course as “sophomoric” – later invalidated its copyright and put it in the public domain, today people are free to sell the earlier drafts and make money off of stolen material. If you want to support that then be my guest.”

And what does Robert Perry, one of the biggest critics of FIP think about what edition of the Course you should use? He wrote, “For now, I myself will continue to teach from the standard Course, though supplemented by material from the Urtext.” Now wait a minute. If one of FIP’s biggest critics still uses the FIP published edition of the Course, then just how bad can it be? I’ll go one step further than Mr. Perry. Forget about the Urtext. Jesus did not choose His scribes and the publisher, and edit the Course, without knowing what He was doing. Do the critics of FIP seriously believe that Jesus made a mistake when He chose them; that He picked people who would not be faithful and true to Him and His Course?

At a time when numerous Course teachers, who are not teaching the Course, have their students singing songs, making noises, and tapping their wrists, it’s time for those who have been delayed to come home to the Course.

Rev. Tony chose distraction, delay, and controversy in New York City by calling the Course that most of us know a lie. On top of that, he couldn’t have been more inappropriate in his choice of time and place; the birthplace of the Course where Helen and Bill received it, and the 50 year anniversary of the beginning of its scribing, as well as the 40th anniversary of when the public started to use it. As the Course says, “…those who seek controversy will find it. Yet those who seek clarification will find it as well. They must, however, be willing to overlook controversy, recognizing that it is a defense against truth in the form of a delaying maneuver.” (Manual for Teachers, page 77, Clarification of Terms.)

Will I speak at the next Course Conference in Las Vegas? I will if I’m allowed to. I consider it part of my job to teach the message of the Course. But the script is written, and we’ll see how it plays itself out. No matter what happens, it always comes back to doing the Course’s brand of forgiveness. Writing this message is part of the job I’ve been Guided to do, but forgiveness is the real job.

As for my study and application of Jesus’ teachings, I’m certain that I’m using the edition of the Course that is designed to facilitate the Divine, time saving process of the Holy Spirit. I hope you will join me in continuing the collective undoing of the ego, and I wish you God’s speed on your journey, a “journey without distance to a goal that has never changed.” (Text, page 150).

Sincerely,
Gary Renard,
author of The Disappearance of the Universe trilogy.
www.GaryRenard.com

Eerder in 2009 schreef ik al een blogje onder de titel ‘Onpersoonlijk’ (voor de liefhebber: https://illusje.wordpress.com/?s=Onpersoonlijk ).
Nu vanuit het ‘Onpersoonlijke’ voel ik opnieuw de inspiratie hier nog wat over op te schrijven.
En opnieuw zijn persoonlijke relaties in het dagelijkse leven de inspiratiebron.
Op de eerste plaats komt dan naar voren hoe in het dagelijks leven waarin relaties worden ervaren als relaties tussen lichamen, dingen en situaties, door de Cursus speciale relaties genoemd, worden gebruikt door de egodenkgeest om de denkgeest af te scheiden van Eenheid, terwijl het er in de vorm van het dagelijkse leven uitziet als een poging tot toenadering, uitgebeeld als toenadering tussen lichamen, dingen en of situaties.
Dus er is eerst een besef nodig waarbij de denkgeest beseft dat wat het (wij dus als denkgeest) ziet als een uiterlijke vorm, eigenlijk alleen een reflectie is van een innerlijke wens om afgescheiden te zijn. De weerstand om dit te willen zien is enorm, vergis je daar niet in. Het kost enorm veel moeite en levert veel weerstand op om iets wat niet kan toch schijnbaar te doen laten plaatsvinden. Het willen splitsen van Een in twee is onmogelijk, maar toch zijn wij (de denkgeest) daar voortdurend mee in de weer, door een schijnbare afscheiding te projecteren als beelden buiten ons (de denkgeest) en daar in te geloven en als waar aan te nemen.
En we zien dat willen splitsen terug in alle projecties, denk maar aan celdeling, kernsplitsing, enz., de egoprojecties hebben allemaal het kenmerk zich schijnbaar eindeloos te kunnen opsplitsen. En toch zijn het zinloze pogingen, want het blijven projecties en kunnen nooit van Een twee maken, hoe ver dat opdelen ook gaat. Het kan echter wel geloofd worden. En het terugherinneren in Eenheid gaat dus via het terugnemen en vergeven van dat geloof, waardoor vanzelf de herinnering weer terugkomt aan de onveranderlijkheid van Eenheid.

Alles wat wij als denkgeest ervaren in de wereld van geprojecteerde vormen en situaties kan dus worden gebruikt om verder in de afscheiding te gaan, wat dus alleen kan door erin te geloven, want het kan nooit ‘echt’ gebeuren, of we kunnen al dat geprojecteerde materiaal gaan zien als vergevingsmateriaal en kans om terug te herinneren in Eenheid, waar we nooit uit zijn weggegaan.

Als mooi voorbeeld van hoe dit werkt denk ik weer even terug aan de week die we doorbrachten bij de Foundation For A Course In Miracles in Temecula.
Ken Wapnick was een prachtig voorbeeld van ‘Onpersoonlijke Liefde’ met een hoofdletter.
Het zag er op het eerste gezicht uit als een uiting van een zeer persoonlijke liefdevolle aandacht voor iedereen persoonlijk. Het zag eruit alsof hij iedereen persoonlijk kende, precies het karakter, gewoontes en eigenaardigheden van die bepaalde persoon kende en iedereen precies daar benaderde en ontmoette waar deze persoon zich dacht te bevinden, gepaard gaande met heel veel humor en liefdevolle aandacht. En hij leek ook altijd tijd te hebben om met iedereen iets persoonlijks te delen en die persoon persoonlijk te helpen en te adviseren, precies op de manier die paste bij die bepaalde persoon.
En ja de Liefde spatte ervan af, daar kon niemand om heen het was duidelijk een reflectie een uiting een demonstratie van de Onpersoonlijke Liefde van God, iets wat de egodenkgeest eigenlijk absoluut niet wil horen.
De egodenkgeest hoort liever dat Ken het ‘ikje’ wat ik zo graag wil zijn liefheeft en aandacht geeft en héél speciaal maakt.
Maar deze persoonlijke speciale egoliefde gaat eigenlijk ook helemaal niet over het liefhebben van een persoonlijk ‘ikje’, want ook van de egodenkgeest is er maar één, dus hoezo persoonlijk?
Nee, de egodenkgeest heeft helemaal geen persoonlijk ‘ik’ doel, ook al lijkt dat zo, het heeft als doel zich af te scheiden van de Eenheid van God en gebruikt daarvoor projecties die eruit zien als afzonderlijke lichamen en situaties en wist vervolgens de herinnering aan het feit dat de denkgeest altijd de bron is en niet de vormen waarin zich dit ‘vergeten’ in uitprojecteert.

Het alleen zien van de Onpersoonlijke Liefde die Ken uitbreid is niet genoeg, het is wel een prachtige herinnering aan wat we werkelijk verlangen en een stimulans daarin terug te willen herinneren.
We zullen toch eerst eerlijk onze eigen weerstandsgedachten en blokkades onder ogen moeten zien die we voor de Liefde van God hebben opgeworpen, alvorens ze te kunnen vergeven en zo het terugherinneren mogelijk te maken.
De Onpersoonlijke Liefde van God kan ook niet nagespeeld, geveinsd of gekopieerd worden, want in Wezen zijn we (de denkgeest) al volledig Een in de Liefde van God.
Het is dan ook niet de angst voor God waar we bang voor zijn, want hoe kan Liefde bang zijn voor Zichzelf? We zijn bang voor de kracht van onze eigen ‘zijn’ als keuzemakende denkgeest en blijven ons liever verschuilen achter de schijnbare onschuld, kwetsbaarheid en slachtofferschap van de zogenaamde onbewuste egodenkgeest en de daarbij behorende projecties die we onze lichamen en onze wereld noemen.

Vrij zijn van alle speciale relaties, als resultaat van Ware Vergeving, betekend aldus geen verlies, het betekend vrij zijn van de identificatie met lichamen en vormen, wat overblijft is het Onpersoonlijke Denkgeest niveau. Voor de egodenkgeest is dit een gruwelgedachte, niet eens van wegen het verlies van het persoonlijke, maar van wegen de onvermijdelijke ontdekking dat lichamen en dingen niet bestaan, maar gedachtes en projecties zijn en dat de denkgeest voor 100% verantwoordelijk is voor wat het wil zien en ervaren. De egodenkgeest verbergt zich achter zijn eigen projecties en wil deze niet loslaten en kan deze zelfs niet loslaten, want het egodenkgeestsysteem is een gesloten denkgeestsysteem.
Het is dan ook niet de egodenkgeest de bereid is te vergeven, maar de waarnemende, keuzemakende denkgeest die zich niet helemaal meer identificeert met zijn eigen projecties en vermoed dat er een andere manier moet zijn.

Vrij zijn van iemand of iets betekend, dat ik me niet meer identificeer met een persoonlijk lichaam, niet met dat van een bepaalde persoon, niet met dat van een Annelies, niet met dat van wie of wat dan ook, maar de ander zie als Eén, onverbrekelijk verbonden.
En ik ervaar het dus elke keer weer als een geschenk als ik toch nog persoonlijke gedachtes tegenkom die ik aan Jezus mag (ver)geven, want ik wil niets liever dan de liefdevolle geschenken die erachter liggen in ontvangst nemen en delen met de hele ene denkgeest. En ja voor de zich nog met het ego identificerende denkgeest voelt dit als een regelrechte aanval en afwijzing, want de egodenkgeest leeft in de waan dat verlies van lichaamsidentificatie verlies van jezelf, het lichaam en dus de dood inhoud.
Dat is een zeer sterkte verdedigingsmuur, die door Ware Vergeving kan oplossen.

Ik ervaar derhalve het totaal Vrij zijn van iemand of iets als een groot geschenk, want alleen zo kan ik ‘de ander’ zien zoals deze werkelijk is, als één in God, als Liefde.
En tevens is dat precies de functie van de speciale relatie mits het wordt overgedragen aan Heilige Geest en of Jezus, als 100% vergevingskans en materiaal en als niets anders dan dat.
En nee de angst dat de Onpersoonlijke Liefde van God koud, niet betrokken, afstandelijk, onpersoonlijk maakt is ongegrond, want hoe kan een relatie die voortkomt uit de Liefde van God nou niet allen maar Liefdevol zijn? Het zal precies zo zijn zoals een Ken Wapnick demonstreerde en zoals ik hierboven beschreef.

 

 

 

 

 

 

 

 

http://acimnabraham.blogspot.com/2013/08/margot-krikhaar-on-money.html?spref=fb
(By Rogier F. van Vlissingen)

Temptation has one lesson it would teach, in all its forms, wherever it occurs. It would persuade the holy Son of God he is a body, born in what must die, unable to escape its frailty, and bound by what it orders him to feel. It sets the limits on what he can do; its power is the only strength he has; his grasp cannot exceed its tiny reach. Would you be this, if Christ appeared to you in all His glory, asking you but this:

Choose once again if you would take your place among the saviors of the world, or would remain in hell, and hold your brothers there. (ACIM:T-31.VIII.1)

Recently, I hosted a group reading on a webinar of Margot Krikhaar’s article “All the Money Belongs to Everyone,” and it was recorded and is now available on YouTube: Discussion of Margot Krikhaar’s Money Article.

The first and most obvious thing is that the whole topic of money is rife with opportunities for level confusion, yet, even the records we have of Jesus’s teaching outside the Course are pretty clear: Give to Caesar what is Caesar’s. That was always clear, except it becomes a lot clearer when you understand the concept of levels in the Course. As Margot says in the introduction, she came to realize in her work in the corporate world (healthcare), that issues about money are not at all about money but about the content behind it, and about the attachments and attitudes of people. Money of course in the world is very involved with individual survival, and our attitudes towards it are a reflection of that. Thus the confusion is that we’re having money problems, which are a wonderful distraction from the one real problem we do have: we have chosen the wrong teacher, and money or any other issue in the world are just a distraction to keep us from ever looking at that one faulty decision we made in the mind.

Ken Wapnick’s little book on Form versus Content, Sex & Money also focuses on the temptations for level confusion by the ego’s two favorite topics, sex and money. Both of these present us with endless problems and challenges that root our attention in the world, as they appear central to our survival, and have almost unlimited power to distract us from making the one decision in the mind, to choose once again, to dump the teacher of folly (the ego), and to choose the voice of the Holy Spirit for our guide, as the opening quote above suggests. In short, money and sex are merely ego topics par excellence, but no different than many other opportunities for distraction, and every problem we face invites us into an opportunity for choice, and the choice is always between moving the deck chairs on the Titanic with the ego (changing the form), or changing the content, by shifting to the Holy Spirit for our guidance, which is the miracle.

As Margot insightfully points out in her article, it makes no difference if the money is yours or not, for even being in apparent control of money for another party, or in an organization, provides opportunities for abuse of power that reinforce the ego’s agenda. It also makes no difference if your issues are simply managing money, or the lack of it. Both are simply opposite sides of the same coin. It gets even funnier when people have power struggles over money in the not for profit world. And naturally, although Margot does not mention it, the Marxist solution attempt is faulty also, since to focus on the distribution of the physical means, the money itself, eventually does not solve the problem – it is merely another way of moving the famous deck chairs. The only thing that does solve the problem is changing teachers, and choosing the miracle over the ego’s madness, at which point we simply handle our money or lack of it in an unselfish manner and stop reinforcing the ego, and heaping on more guilt all the time.

From my own recollection, during my time in the corporate world, I remember an interview with some woman who was struggling through the financial aftermath of a stellar career that had been abruptly ended, and among other things getting some financial counseling. She had been making over a million dollars a year (in the eighties), and her attitude in her own words was: “I thought that money was the stuff people throw off the back of trains.” While she was good at managing other people’s money, not so her own. Only later, with my experience with the Course, did all of this start to make any sense, including my own keen awareness during periods of relative affluence, that money does not make you happy, and that I frequently felt guilty buying things I thought I richly deserved (listening to the ego!), which is exactly what the ego wants: to keep us feeling guilty. Guilty that we do have money, guilty that we don’t have money, and everything in between, as long as the guilt increases, the ego is still in charge.

In short, the whole point is that everything becomes easier if we learn to listen to the Holy Spirit instead of to the ego, including all the thorny issues of money and sex. Ken Wapnick has also frequently commented when people think the Course is not practical, and/or you could not be a Course student and run a business effectively, that the opposite is often the case, for if you are truly coming from your right mind and following the guidance of the Holy Spirit, you are not going to get side-tracked by all of the ego’s emotional blackmail and games, and see through the issues, and instead of getting confused (level confusion), by focusing on the apparent problems on the level of form and effect (money), you will be focused on the issues behind the appearances at the level of cause. By following the guidance of the Holy Spirit, you will remain the voice of reason in the midst of the wildest storms, which is the only way you can truly handle situations in a way that serves everyone’s highest interest, and therefore does not create more guilt, but clears up the ego’s obfuscations instead.

 

Update about third book from Gary

Hi Friends, I want to update you on the status of my third book, “Love Has Forgotten No one” (LHFNO). (My buddy and fellow podcast host, Gene Bogart, joked that I should re-name it, “Love Has Still Forgotten No One”). I’m going through the manuscript for what I think is the 5th time plus working on the ending. It’s almost done but I can’t give you a release date until I turn it in to Hay House, which has the first right to publish it. They will decide the release date. The book will become available no matter what, and when it does I’ll be there to support it one hundred per cent as usual. Rogier Van Vlissingen has already translated the first half of the book into Dutch, and we’re both on the same page that this is a very exciting project.

I want to emphasize that although my Teachers, Arten and Pursah, Guided me to have the book out much sooner, it was not their Guidance but my own inability to deliver that caused the delays. I apologize for those delays. Traveling the extreme way that I do can beat you up. I’m not complaining, just stating what appears to happen in the illusion. Delays happen (although I admit this one has been too long.) This is a bigger forgiveness lesson for me than it is for you. Still, I can’t help but think of the times when Ken Wapnick, known as the Course’s greatest scholar, would announce a publication date for one of his books in his Newsletter, “The Lighthouse,” (especially in the late 90s) and it wouldn’t come out until a long time later. Such is life. But I want to explain to you a couple of the reasons it happened in this case. There’s more, which is personal, but the time I spend traveling plus the things below are the major factors.  

I’ve been Guided through many corrections of minor mistakes (fortunately not major ones) in the book during the last year by A & P. This book is the first time they didn’t permit me to tape record their conversations (as you’ll see in the book.) This, combined with my schedule, made the writing of this book more difficult for me. I can see now that they did this to help me in my own personal devolopment in regards to hearing them, not so much during our “in person” conversations, but in between them, without recordings, when they were not present in their seemingly physical bodies. The conversations in the books are given to me, but I write my narration, notes, and organize the material. This is what makes the books the story of my life.

A & P’s Voices are actually the One Voice of the Holy Spirit, (see the end of The Disappearance of the Universe) and their approach and editing for this book was in keeping with their method of always helping me along my path at the fastest rate possible. My ability to hear The Voice has been aided by this project beyond comprehension. This will make the writing of future books faster and easier. You’ll see that in LHFNO we also discuss the difference between people hearing the Holy Spirit’s Voice filtered by their own ego, as opposed to hearing it purely..

When the book does come out, I hope you’ll think it was worth the wait.. I’m very excited about it for many reasons, which I trust you’ll see.. Also, I’m adjusting my traveling schedule to permit me to fulfill Arten and Pursah’s Guidance that I do a book every year. That may seem extreme, but it is possible. And that doesn’t mean I won’t be traveling and speaking a lot, but I sense there are just as many surprises coming up for all of us in that area as there are in the next book. 

There were personal stories that needed to be told, and they all fit together like a hologram. The book tells all about my relationship with Karen, my former wife (with her permission and support) and the story of Cindy and I (BTW, thanks for all of your kind congratulations on our upcoming marraige) and how the lifetimes of Thomas and Thaddaeus, Cindy and I, and Arten and Pursah all fit together in what A Course in Miracles describes as, “An interlocking chain of forgiveness.”

I hope you’ll be a little more patient, enjoy other things in the meantime such as my CD, “Fearless Love”, the movie I’m in, “Leap!” my DVDs, teleconferences, etc. I’ll give you a final date for the book release, but only when I’m certain about what it is. Thanks for all of your support and friendship.

Love, Gary

Originele link: http://www.hhemarketing.com/author/renard/e_news/renard_june09_thirdbook.htm

 

%d bloggers liken dit: