archiveren

Tagarchief: intellectueel

Dankzij een vraag nav het blog: “De Verzoening aanvaarden”, raakte ik geïnspireerd tot het volgende “antwoord”, wat bij nader inzien gewoon wel weer erg op een nieuw blog ging lijken. En toen Frits me daar ook op wees besloot ik het ook als nieuw blog te plaatsen.
Ik merkte al schrijvend dat het toch weer even handig leek erop te wijzen dat de metafysica van ECIW wel gekend dient te worden, wil de Cursus ten volle begrepen worden op alle niveaus.
Eerst zal ten volle moeten worden aanvaard, en is een levenslang stap voor stap proces, dat de Cursus zegt “Er is geen wereld” (WdI.132.6:2).
Wat is het dan dat lijkt te ervaren? Dat is de keuze van de denkgeest (denkgeest is dat wat “ik” werkelijk ben binnen het concept van de droom) voor of angst of voor Liefde, oftewel of voor ego of voor HG/J denkgeest.
Er is dus alleen denkgeest, en niet een “ik” lichaam dat keuzes maakt en vervolgens één van deze twee keuzes ervaart. Er is alleen een keuze mogelijk door en in de denkgeest. Bewustwording is dus het werkelijk inzien en aanvaarden van dat er alleen denkgeest is en dat ECIW ons alleen aanspreekt op denkgeest niveau en niet op het niet werkelijk bestaande “lichaamsniveau”. Alles wat wordt ervaren vindt plaats in de denkgeest, en daar blijft het een gedachte, een projectie.

Er is dus ook geen “ander” er zijn alleen projecties die eruit zien als anderen, maar ze hebben geen enkele werkelijkheid, ze zijn en blijven projecties.
Nogmaals dit is erg lastig om te begrijpen laat staan te aanvaarden, omdat het een langzaam stap voor stap proces is van lichaamsbewustwording terug naar denkgeest bewustwording, dat wat we werkelijk zijn.
Niemand begrijpt dat meteen. Toen ik dit voor het eerst las “Er is geen wereld”, en God heeft deze wereld niet geschapen, en God weet niets van deze wereld, was dat voor mij de missing link: “ah, nu begrijp ik waarom niets echt werkt in deze wereld, ik probeer geluk te bereiken in iets wat juist gemaakt is om afgescheiden te blijven van Geluk (Liefde, God, Waarheid, Eenheid)”.
Het was toen nog een voornamelijk intellectueel begrijpen, maar ik was bereid mij de weg te laten wijzen door HG/J in het vertrouwen dat het een stap voor stap proces zou worden naar volledige bewustwording en uiteindelijk volledige terugkeer in de herinnering van Eenheid, God, Liefde.
En stap voor stap door het leren herkennen van al mijn ego gedachten (afscheidingsgedachten) binnen al mijn dagelijkse ervaringen en de bereidheid deze te willen vergeven aan de hand van de Juist gerichte denkgeest (HG/J=oordeelloos kijken) groeit het bewustzijn en de bereidheid deze Stem te volgen in plaats van die van het ego.

Bedenk ook dat zowel ego als HG zich in de ene denkgeest bevinden en niet buiten “mij” of buiten “de ander”, vandaar dat de keuze gemaakt wordt ook binnen de ene denkgeest voor het gemak de keuzemakende denkgeest genoemd.
Vandaar dat “ik” (keuzemakende denkgeest) alleen een keuze kan maken vanuit mijn eigen focus punt in de denkgeest en ik niet voor een ander de keuze tussen ego of HG kan maken.

Op het niveau van de vorm, de wereld van de projectie, doe ik “normaal”, dat wat de regels zijn binnen de wereld van de projecties. Ik help anderen, ik doe boodschappen, sluit verzekeringen af, doe mn deur op slot, voedt de kinderen op, ga na de dokter, neem medicatie, eet gewoon, slaap gewoon, adem gewoon enz.
Alleen het enige verschil is dat als ik aanvaard dat dit alles een projectie is vanuit de denkgeest dat ik kan kiezen of de projectie komt vanuit zonde, schuld en angst (de keuze voor ego dus), of vanuit Liefde (de keuze voor HG/J denkgeest).
Als ik kies vanuit zonde, schuld en angst dan kan ik dat herkennen aan dat ik zelf bepaal wat de uitkomst moet zijn. Bijvoorbeeld de uitkomst moet zijn dat dit of dat conflict met die en die opgelost wordt, of dat ik weer genoeg geld op mn rekening heb, zodat ik eindelijk dit of dat kan kopen, of dat ik een parkeerplaats zal vinden, of dat m’n kinderen gezond blijven en gelukkig worden enz. enz.
Kies ik voor de leiding van de HG/J kant van de denkgeest dan laat ik de uitkomst open en vertrouw erop dat de uitkomst altijd liefdevol zal zijn, hoe het er ook uit mogen zien als projectie.
Vanuit het ego perspectief willen kijken is altijd beperkt. Het ego ziet altijd maar een stukje en kan nooit het geheel overzien, dus kan ook nooit de juiste uitkomst zien en kan dus eigenlijk helemaal geen andere keuze maken, dan alleen vanuit de beperktheid van het ego denken, dat altijd vanuit het geloof in zonde, schuld en angst komt.
Dus iets voor iemand anders bepalen is helemaal onmogelijk, want ik weet niet wat het “beste” is voor de ander, van wegen dat beperkte afgescheiden ego denkgeest standpunt.
Bovendien is wat ik in een ander denk en geloof te zien altijd een spiegel van hoe ik over mijzelf denk als denkgeest. En dat is dan weer kostbaar vergevingsmateriaal, als ik daar voor kies als keuzemakende denkgeest.
Dus als ik de ander als eenzaam zie, dan zie ik een projectie van mijn eigen afgescheiden wil tot afscheiding, en dat ziet eruit als een “iemand anders die eenzaam lijkt”, en de emoties die daarbij horen versterken nog het “waarheidsgehalte”.

Maar diezelfde emoties kunnen echter door de keuze voor vergeving, de keuze voor de gedachte teruggeven aan HG/J, worden hergebruikt, (dus niet ontkend, omarmt, bevestigd, gehaat, aanvaard!) en de denkgeest weer terug herinneren in Eenheid, God, Liefde. En aangezien er ook maar één denkgeest is, wordt de schijnbaar zogenaamde “ander” welke eigenlijk ook alleen maar een stukje van de ene denkgeest is, ook terug herinnerd in Liefde. Dat is de betekenis van de Christus in de ander zien. Het is het terugkoppelen naar de ene denkgeest waar we (de denkgeest) één zijn. Het is niet het “zien” door de ogen, het is een geestelijk zien.

Ik hoop dat ik door dit hele verhaal duidelijk heb gemaakt dat het erg belangrijk is de achterliggende metafysica van de Cursus te kennen en steeds paraat te hebben; dus er is alleen Eén, Waarheid, Liefde, God Denkgeest mogelijk, dus kan er geen afgescheiden dualistische, geprojecteerde wereld vanuit zonde, schuld en angst bestaan. Het is het één of het ander, beide tegelijkertijd is onmogelijk.
Wordt dit niet gezien of ontkend, omdat er toch steeds weer voor het egodenken wordt gekozen, dan blijft ECIW onbegrijpelijk en niet te doen.
En nogmaals geduld is in deze een schone zaak, ECIW doen is meestal een levenslang proces van steeds weer leren opnieuw te observeren en kijken zonder oordeel (dus olv HG/J) naar al mijn gedachten en opnieuw de keuze te maken, niet voor een andere projectie, maar voor het andere gedachten systeem, dat van de Heilige Geest.
Dat is de betekenis van de uitspraak van Helen en Bill: “Er moet een andere manier zijn”, waardoor het proces van het doorgeven van ECIW, door Helen mogelijk werd en ook door “ons” het hele Ene Zoonschap mogelijk werd, mits wij de keuze maken dat toe te laten. Wat uiteindelijk onvermijdelijk is, want er is op Werkelijkheidsniveau niets gebeurt, dat wat lijkt te gebeuren is dus onmogelijk, ook al lijkt het nog zo “echt” en dus alleen geschikt om te Vergeven (heeft het tenminste nog één functie…). Voor het begrijpen wat Vergeven volgens ECIW is verwijs ik naar WdII.1, op blz. 404 van het Werkboek.

Als ik onder leiding van Jezus en of Heilige Geest, wat betekent met mijn Juist gericht Denkgeest, de Cursus lees, zal ik alles begrijpen.
Althans zo zal het lijken te zijn, zo is de ervaring.
Onder leiding van mijn Juist gerichte Denkgeest zal het Leerplan zich al doende ontvouwen.
En net als elk leerplan gaat leren in fasen, het is een proces, daarom heet het ook een cursus.
Onder leiding van mijn Juist gerichte Denkgeest zal ik alles snappen wat ik op dat moment van mijn proces kán snappen. Wat ik nog niet kan snappen zal volledig aan me voorbij gaan, omdat ik het nog niet kan en nog niet hoef te snappen. Ik vertrouw op het leerplan van Jezus/Heilige Geest, omdat ik weet dat ik in mijn onjuist gerichtheid van denkgeest simpelweg het proces van het leerplan niet kan overzien.
Ik maak me dan ook geen zorgen als ik iets niet snap, want onder leiding van HG/J word ik stap voor stap geleid via het pad wat op maat voor mij gemaakt lijkt te zijn, omdat ik de waarnemende/keuzemakende denkgeest, besluit ECIW te doen en de Cursus mij ‘ontmoet’ waar ik ‘ben’.
Vandaar het verschijnsel wat iedereen die de Cursus leest en doet tegenkomt, namelijk dat ik ECIW vele malen kan lezen, maar het telkens weer een nieuw boek lijkt, waar in ik dingen lees die me eerder nooit zijn opgevallen. Dat komt doordat ik zelf door allerlei lagen van leren heen ga en ik precies dat lees waar mijn denkgeest aan toe is om te leren op dat moment. Zo leer ik nooit te veel of te weinig, maar precies dát wat ik kan leren op dit moment.

Aangezien de egokant van de denkgeest onvermijdelijk ook meeleest en studeert, zal ik ook de nodige weerstand tegenkomen, zoals eindeloos blijven hangen op zinnen die ik niet begrijp, maar wel wil begrijpen zogenaamd, tot ik van pure frustratie en woedende onmacht het boek opzij gooi en er de brui aan geef. Of denk dat het te moeilijk, te intellectueel, te dit, te dat in ieder geval iets ‘te’ is. Het enige wat ik dan doe is mijzelf onder leiding van mijn onjuist gerichte denkgeest stellen, en het heeft niets met het boek te maken, maar alleen maar met de keuze voor welke leraar ik kies.

Ik kan de Cursus, ogenschijnlijk omdat ik het ‘wil’, gaan doen, maar ondertussen tegelijkertijd het besluit hebben genomen de Cursus hoe dan ook NIET te doen. Dat komt omdat in elke gedachte ook de egokant van de denkgeest verpakt zit, naast de Juist gerichte kant en de waarnemende/keuzemakende kant.
Mij heeft het enorm geholpen dat toen ik begon met de Cursus de ervaring te hebben dat de inhoud van de Cursus mij als het ware direct in het hart trof. Dat was om precies te zijn toen ik T1.II las. Ik voelde mij ‘persoonlijk’ aangesproken en besloot op dat moment dat alles wat ik verder zou lezen ‘waar’ was, ook al zou ik het niet meteen begrijpen en ik geen idee had waar dit alles naar toe zou gaan.

Vanaf dat moment had ik nooit de ervaring dat ik iets niet snapte. En dat was zeker niet omdat ik zo ‘slim’ ben, maar gewoon omdat ik bereid was, en nog steeds ben, en ‘vertrouwen’ had/heb, in het proces en mij daarvoor helemaal open stel. Daardoor begreep ik alles wat ik op dat moment in mijn proces kon begrijpen en wat ik nog niet kon begrijpen had niet mijn aandacht. Ik was niet intellectueel gericht puur op het lezen en begrijpen van wat ik las als tekst, maar ‘hart’ gericht op het begrijpen van de inhoud. Het intellectuele werkte als het ware naadloos samen met het hart.

Met andere woorden ik kies voor de leiding van mijn Juist gerichte denkgeest, wat meteen betekent dat ik alle onjuiste gerichtheid (ego) bereid ben te vergeven. Want ik als denkgeest kan niet beide tegelijkertijd volgen, het is het een of het ander, en ook dat heb ik voorbij zien komen in mijzelf en mogen leren.

Kiezen voor de Juist gerichte leiding wil niet zeggen dat ik dan maar soepeltjes door mijn proces heen ga, oh nee, maar ik weet in ieder geval waar de weerstand vandaan komt en wat het doel is. Ik bevind mij niet in een doolhof, maar in een labyrint als het ware. Ik kan niet zien hoe de weg loopt, maar weet wel dat het doel, de uitkomst, ondanks alle schijnbare obstakels en weerstanden onderweg, onvermijdelijk is, en onvermijdelijk terug herinneren in Waarheid, Vrijheid, Vrede, Liefde, God betekent.
En ondanks de ook onvermijdelijke angst die dat ook oproept is dat wat ik (denkgeest) werkelijk wil, omdat het onvermijdelijk is, omdat het allemaal nooit gebeurt is…
Zoals ECIW dit zo mooi zegt, nog maar eens:

“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de
Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte
een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen” (T27.VIII.6:2-3).

Dus door het serieus te nemen lijkt het allemaal ‘echt’ te gebeuren.
Het is als kijken naar een film in de bioscoop of op tv en dan geloven dat het echt gebeurt en ik me volledig identificeer met de film en alles wat daarin gebeurt, inclusief met alle personages.
Zo werkt het ook met het serieus nemen van de wereld, mijzelf en anderen en alles wat daarin lijkt te gebeuren.

Het pad van ECIW leert mij dat wat ik eerst geloofde en serieus nam nu als vergevingsmateriaal en kans kan her-gebruiken.
Het niet serieus nemen is niet een ontkenning, maar een eerlijke onderkenning en een uitnodiging het voorheen door mij als ‘serieus’ geziene te vergeven, want er is in werkelijkheid niets gebeurt, het was ‘een nietig dwaas idee’, meer niet.

%d bloggers liken dit: