archiveren

Tagarchief: illusies

Ik denk niet dat we zogenaamde anderen die buiten ons lijken te zijn kunnen beoordelen op hun ego uitingen. Immers alles wat ik denk te zien buiten mij, in anderen, dingen en situaties laat mij mijn eigen ego projecties van zonde, schuld en angst, kortom ego zien, die ik niet in mijzelf (de denkgeest (mind)) wil zien.
Dat wat ik denk en geloof buiten mij te zien zijn altijd in eerste instantie projecties vanuit het (ene) ego denken wat niets meer en minder als enig doel heeft afgescheiden te zijn en blijven van wat Waar, non-dualistisch, Één is (God, Liefde).

En dit hele mechanisme van de beste illusionisten truc ooit, moet ten alle tijden verborgen blijven, want als de illusie doorgeprikt wordt verdwijnt de illusie en de grootste angst is dan, dat de illusionist dan ook verdwijnt.

Ik kwam hier op nadat ik dacht dat wat wij hier in de illusie (droom) beschouwen als schurken, misdadigers, de vijand, helden, redders, (want bedenk daarbij dat wat voor de een een schurk is voor de ander een held en omgekeerd), slechts de geprojecteerde projecties (vormen) zijn van de weerspiegeling van wat zich afspeelt in het (met opzet verborgen) ego denken in de egodenkgeest.

Nu lijkt de egodenkgeest wel heel solide en uitstekend afgedicht tegen ontmaskering, maar het blijft slechts een illusionisten truc welke vroeg of laat onvermijdelijk ontmaskerd wordt, want het ego is niet God proof, en deep down weet de illusionist zelf heel goed hoe de truc in elkaar zit, ook al gaat deze er schijnbaar helemaal in op.

Wij die helemaal op gaan in onze eigen illusionisten truc zijn vergeten dat we de illusionist zijn en daardoor vergeten dat wij deze enorme uitgebreide illusionisten act zelf gemaakt hebben.

Maar vergeten is niet hetzelfde als verdwenen. Waarheid, Éenheid, non-dualisme, (God, Liefde) kan onmogelijke door zijn absolute onveranderlijke aard “verdwijnen”.

Dat betekent dat achter elke truc, dus achter elke projectie hoe verschrikkelijk of hoe mooi deze er ook uit mag zien, maar als gezamenlijk kenmerk heeft het waar maken van de projectie, “Waarheid” nog steeds schuil gaat en nog steeds als herinnering aanwezig is.

Aangezien het ego mechanisme, de verdediging tegen Waarheid, niet helemaal waterdicht God proof is sijpelt er zo nu en dan dwars door de (ego) verdediging heen het licht van Waarheid. En dat heeft niets persoonlijks, heeft niets met de ego vermomming (lichaam, ding, situatie) te maken het overstijgt alles en is niet tot bijna onmogelijk in woorden te beschrijven. En toch breiden dat soort weerspiegelingen van Waarheid zich uit over de hele ene denkgeest, en helpen in het proces van het onvermijdelijk terug herinneren van het hele ene Zoonschap in God, Liefde.

Natuurlijk breid het ego denken zich ook voortdurend uit, maar dan is het de uitbreiding van illusies die in bepaalde ego vormen gegoten worden en vervolgens als waar worden aangenomen.

Als dit proces van uitbreiden en het verschil tussen uitbreiden vanuit ego of het uitbreiden vanuit “Heilige Geest” gezien en ervaren wordt en geaccepteerd dan helpt dat de illusies niet meer 100%  serieus te nemen en stopt ook stap voor stap het in stand willen houden van de illusie door middel van het blijven voeden van de brandstof van het ego en zijn illusionisten show van ruimte en tijd: zonde (verleden), schuld (heden), en angst (toekomst).

Het wederom in de herinnering terugkomen van dit diepe weten helpt ook het proces van Ware Vergeving aan te gaan, waarbij gezien wordt “dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden” (WdII.1.1:1 (blz. 404 Werkboek)), dan alleen in illusoire dromen, van de ene Zoon van God die zogenaamd vergeten is wat hij in werkelijkheid is.

De “echte vrijheid” om te kiezen is gelegen in de keuze te kiezen tegen het ego (de keuze voor zonde, schuld en angst, oftewel voor de onjuist gerichte denkgeest) en vóór de Heilige Geest (de keuze voor Liefde, Waarheid, Eénheid, God oftewel voor de juist gerichte denkgeest).

Dat is de enige keuze die gemaakt kan worden, binnen het concept: de droom, de illusie. Waarbij aanvaard wordt dat dan tegelijkertijd de keuze voor het egodenken volledig illusoir en daardoor volledig zinloos en onmogelijk is.

De enige overgebleven ware keuze, nog steeds binnen het concept van de droom, die van vóór Heilige Geest (juist gericht denken) is het logische gevolg van volledig oordeelloos inzien (doordat de (ego) angst verdwenen is) dat wordt ingezien dat de keuzen die tot nu toe gemaakt werden zonder waarde waren en alleen tot doel hadden af te scheiden van Waarheid, een onmogelijke en zinloze keuze, de keuze voor zinloze dromen van bedrog en illusies.

En het enige zinvolle wat overblijft aan de keuze voor het egodenken, zolang er nog ervaren wordt in de droom, is elke egogedachte+projectie als vergevingsmateriaal en vergevingskans te zien, en er op te vertrouwen dat de rest, de effecten vanzelf zullen volgen.

…als ik dan weer eens zo’n meditatief mijmer steegje in wandel:

als alles al gebeurt is, want alles gebeurde in die ene flits, die daarna ook meteen over was, omdat het onmogelijke niet kán gebeuren, dan kan ik (als waarnemende denkgeest) die deze ene flits steeds weer elke seconde opnieuw denkt te beleven toch niets anders dan alleen maar naar deze onmogelijke fantasie kijken, binnen dat beperkte onmogelijke idee van geloven, en steeds maar weer de gedachte vergeven dat het onmogelijke mogelijk is?
Alles is al gebeurt, de hele film. De hele film van de wereld en het universum, maar dus ook dat wat ik “mijn” persoonlijke film noem.
De film “mijn” leven lijkt zich al doende te ontwikkelen, met als enige zekerheid dat alle films beginnen met de geboorte, en eindigen met de dood, en daar tussenin bevindt zich de tijdlijn die ik “mijn leven” noem en door mij lijkt geregisseerd én gespeelt.
Dat lijkt zo te gaan, omdat besloten is dat te geloven.
Dat het niet gebeurt is, niet kán gebeuren, omdat het onmogelijke niet kán gebeuren, kan de denkgeest die wel geloofd dat het mogelijk is van Eénheid weg te lopen en er twee van te maken, niet bevatten.

Of beter, niet wil bevatten, want dit idee ook maar enigszins toelaten, dus de verdediging even laten vieren, leidt onvermijdelijk tot het gaan doorzien van wat onmogelijk is, waardoor het vanzelf zal oplossen in het enige wat mogelijk IS.
Dit gaan doorzien van wat onmogelijk is, gaat via de omgekeerde route. Het onmogelijke, en dat is het hele universum, de wereld, en alles wat binnen dat onmogelijke idee valt, wordt terug gegeven aan dat wat Waar is, dat wat niet in projecties of woorden kan worden gevat, maar er wel achter wordt vermoed, omdat de herinnering aan wat Waar is, omdat het waar is niet helemaal kan worden uitgewist en vergeten.
Terugkeer in de totale Herinnering is onvermijdelijk, omdat er een grens zit aan het volhouden van het onmogelijke.

Alles wat de “ik” denkt en geloofd te beleven is een continue her-beleving van wat al gebeurt is in die ene onmogelijke flits, die meteen ook weer uitdoofde. Welke keuze ik ook denk en lijk te maken in “mijn” leven is al gebeurt. Welke keuze ik maak, maakt niet uit, het is een keuze uit de miljarden keuzen die al gemaakt en gebeurt zijn in die ene onmogelijke flits.
Dit inzicht verlost mij uiteindelijk van slachtofferschap, oftewel van het geloof in zonde, schuld, en angst. Er blijft dan nog maar één keuze over, de keuze voor vergeving van wat niet kan hebben plaatsgevonden, namelijk afgescheiden raken van wat Waar, Eén, God, Liefde IS, uit geprojecteerd in al die miljarden onmogelijke verhalen van zonde, schuld en angst.
Telkens wanneer de keuze wordt gemaakt te vergeven van wat de “ik” (denkgeest) dacht en geloofde dat kon gebeuren binnen een eigen afgescheiden wereld van (on)waarheid, komt de Herinnering die nog altijd onvermijdelijk aanwezig is, sterker naar voren. Deze flitsen van herinnering van wat Waar is noemen we het wonder. En uiteindelijk zal de loper van de tijdswaan wonder voor wonder weer helemaal terug gerold zijn tot het Ene punt en dan oplossen…

Tot slot nog twee aanhalingen uit de Cursus die ook gaan over dat alles al gebeurt is en voorbij:

“1. Het wonder doet niets. 2Al wat het doet is: het maakt ongedaan. 3En zo
ruimt het de belemmeringen op ten opzichte van wat werd gedaan. 4Het
voegt niets toe, maar neemt alleen weg. 5En wat het wegneemt is allang
verdwenen, maar doordat het in herinnering is gehouden lijkt het directe
gevolgen te hebben. 6Deze wereld was lang geleden al voorbij. 7De
gedachten die haar hebben gemaakt, zijn niet meer in de denkgeest die
ze gedacht heeft en een tijdje liefhad. 8Het wonder laat slechts zien dat
het verleden voorbij is, en wat werkelijk voorbij is heeft geen gevolgen
meer. 9Het zich herinneren van een oorzaak kan alleen maar illusies van
haar aanwezigheid voortbrengen, geen gevolgen.

2. Al de gevolgen van schuld zijn hier niet langer aanwezig. 2Want schuld
is voorbij. 3En met haar voorbijgaan verdwenen ook haar consequenties,
achtergelaten zonder oorzaak. 4Waarom zou jij je er in de herinnering
aan vastklampen, als jij haar gevolgen niet verlangde? 5Herinneren is
even selectief als waarnemen, waarvan het de verleden tijd is. 6Het is de
waarneming van het verleden alsof het nu plaatsvond, en hier nog altijd
te zien was. 7Herinneren, net als waarnemen, is een vaardigheid die jij
hebt bedacht om de plaats in te nemen van wat God bij jouw schepping
ten geschenke gaf. 8En net als alle dingen die jij hebt gemaakt, kan het
worden gebruikt om een ander doel te dienen, en middel voor iets anders
te zijn. 9Het kan worden aangewend om te genezen en niet om te
kwetsen, als jij dat zou wensen” (T28.I.1,2).

en:

“14. Vergeef het verleden en laat het gaan, want het is voorbij. 2Jij bevindt je
niet langer in het gebied dat tussen die werelden ligt. 3Je bent verdergegaan,
en hebt de wereld bereikt die bij de Hemelpoort ligt. 4Er is geen hindernis
voor de Wil van God, noch enige noodzaak voor jou om opnieuw
een reis aan te vangen die lang geleden al beëindigd werd. 5Kijk met zachtmoedigheid
naar jouw broeder, en aanschouw de wereld waarin de waarneming
van je haat getransformeerd werd tot een wereld van liefde” (T26.V.14:1-5).

Ware Vergeving gaat over het ongedaan maken van het idee van een wereld en wat daar allemaal lijkt te gebeuren, door het geloof erin te vergeven, zodat het geloof erin verdwijnt. En als het geloof in een wereld waar van alles lijkt te gebeuren verdwijnt, verdwijnt ook het idee van een wereld.
Ware Vergeving is geen middel om aan problemen die ik geloof te hebben binnen het idee van een wereld te ontkomen. Het gaat over het geloof in mijn problemen (+ bijbehorende projecties) terug te brengen naar de bron, de denkgeest en daar te laten oplossen in hun eigen onmogelijkheid.

Ware Vergeving speelt zich af in wat de denkgeest kan begrijpen, dus binnen zijn eigen gemaakte illusies van afscheiding, alleen nu in omgekeerde richting, richting Eenheid.
Ware Vergeving lijkt nog steeds afhankelijk te zijn van tijd en ruimte, nogmaals omdat dat soort denken door de denkgeest kan worden begrepen.
Ware Vergeving maakt gebruik van de tijd die de betrokken denkgeest nodig heeft om het idee van Ware Vergeving echt te accepteren.
Ongeduld over het effect of de uitvoering van vergeving duidt op er nog niet klaar voor zijn van de denkgeest. Pas als de denkgeest er echt klaar voor is, dus elke vooringenomenheid, planning en sturing los laat (vergeeft), zal Ware Vergeving de plaats innemen van de weerstand er tegen.
Over de tijd die dit proces zal kosten kan dus niets gezegd worden, het kan meteen gebeuren of over 10 jaar, of langer of korter of nooit binnen dit (schijnbaar) ene leven het gebeurt wanneer het gebeurt, wanneer de denkgeest er klaar voor is.

Eindelijk een antwoord op die eeuwige ‘waarom?’ vraag. Waar dient alles voor, waarom gebeurt dit, waarom, waarom, waarom…… Kleine kinderen stellen deze vraag ook heel vaak, en achteraf kan ik me dat goed voorstellen als je weer opnieuw in een droom terecht komt en stomverbaasd om je heen kijkt naar al dat gedoe om je heen, waar je de rest van je leven alleen maar bezig bent het te doorgronden, en de regels van het spel te leren, wat uiteindelijk gewoon weer tot de dood leidt, einde verhaal én tegelijkertijd een never ending story, een perpetuum mobile. Daarom worden ouders ook vast vaak ongeduldig en geïrriteerd als ’n kind maar door blijft zeuren, ze weten het zelf ook niet. Ze hebben al tientallen jaren er op zitten met naarstig zoeken naar… ja waarnaar eigenlijk, want niets werkt echt. Dus niemand heeft het antwoord. Niemand weet waarom. Waarom heeft het onmogelijke plaatsgevonden, een typische onmogelijke vraag van het ego. De Cursus zegt hierover:

 

‘Het ego zal veel antwoorden eisen die deze cursus niet geeft. Hij herkent

niet als vraag wat slechts de vorm heeft van een vraag waarop geen antwoord

mogelijk is. Het ego vraagt misschien: ‘Hoe heeft het onmogelijke

plaatsgevonden?’, ‘Waaraan heeft zich het onmogelijke voltrokken?’, en

kan dit in vele vormen vragen. Maar er is geen antwoord, alleen een ervaring.

Zoek die alleen, en laat theologie je niet ophouden.’ (VvT.Inl.4:1-4)

 

Totdat nadat alles is uitgeprobeerd de uitputting de wanhoop toeslaat en iets in ons schreeuwt: ‘Er moet een andere manier zijn’!!.

En dat kán het omslagpunt zijn tot zo’n andere manier. ECIW voorziet daarin en geeft wél een antwoord, de boeken van o.a. Gary Renard ook. Er is een andere manier. En als we daarvoor kiezen begint er een echt boeiende reis de reis terug naar de Waarheid en wel via het pad van vergeving, ware vergeving zoals ECIW ons dat leert (zie WdI.1. tussen les 220 en 221).Het afbouwen van het ego kan beginnen.

Terug naar de Waarheid, waar we overigens nooit uit zijn weggeweest. We zijn het alleen even vergeten en daardoor zijn we de vergissing als werkelijk gaan beschouwen met alle gevolgen van dien. Maar het goede nieuws is dat als we dat willen we het ons weer kunnen herinneren, omdat dat wat we werkelijk zijn nooit verdwenen is.

 

De leer van de Cursus is volkomen consistent je weet altijd waar alles voor dient namelijk voor vergeving. In plaats van je illusies een schijn van waarheid te verlenen, geef je illusies aan de waarheid. (T12.1.5:4-5).

En dat is alleen maar een win-win situatie, want alles aan de waarheid geven is alles ontvangen, geven en ontvangen zijn in deze één.

 

En dat is tevens wat “J” (zoals Gary Jezus noemt) ons probeerde en nog steeds probeert te leren, als een altijd geduldige oudere broeder die over zichzelf zegt in de Cursus: ‘Er is niets aan mij wat jij niet kunt bereiken. Ik heb niets wat niet van God afkomstig is. Het huidige verschil tussen ons is dat ik niets ánders heb. Daardoor verkeer ik in een toestand die in jou potentieel aanwezig is.’ (T1.II.3:10-13)

 

 

%d bloggers liken dit: