archiveren

Tagarchief: hulpmiddel

Wat zie ik als ik in een spiegel kijk?
Wat kan ik eigenlijk anders zien/waarnemen dan mijn eigen gedachten!
En wie/wat kan het anders zijn dan een waarnemer die tot deze conclusie komt.
En wat kan deze waarnemer anders zijn dan ook een gedachte die een gedachte denkt en waarneemt.
Daaruit volgt dat het nooit een lichaam kan zijn dat kijkt in een spiegel door de ogen van een lichaam. Dat wat gezien/waargenomen wordt is een gedachte, gedacht door de denkgeest.

Wat metafysische onderbouwing kan de logica hiervan onderstrepen voor zover dat mogelijk is via woorden.
Er is in werkelijkheid alleen Geest, onveranderlijke Geest, één Geest. Dit wordt gedacht en in een geprojecteerde vorm als dat wat we ‘schrijven’ noemen op dit moment opgeschreven, door zich hiervan bewust wordende ‘denkgeest’.
Er ‘bestaat’ alleen gedachte, elke projectie is een gedachte en blijft dat ook, gedachten kunnen nooit hun bron, de denkgeest, verlaten.

Dat wat ik in een spiegel zie is niet een lichaam met bepaalde kenmerken, maar een geprojecteerde gedachte, een gedachte over hoe de denkgeest over zichzelf denkt.
Dus zeker niet een lichaam dat een lichaam ziet door de ogen van dat lichaam.
Als er nooit een lichaam is dat wordt gezien door de ogen van een lichaam kunnen er ook geen zogenaamde ‘andere’ lichamen zijn die kijken door de ogen van een lichaam.
Dat betekent dat als ik andere lichamen denk te zien/waarneem ik (denkgeest) ook eigenlijk alleen mijn gedachten zie/waarneem, gespiegeld zie.
Wat ik ook denk te zien met de ogen van het lichaam, het zijn altijd de reflecties van mijn gedachten als denkgeest, omdat er alleen Geest is.

Hierop is de leergang van ECIW gebaseerd; het terug leren herinneren dat er niet een lichaam is dat denkt en doet, maar alleen denkgeest. Dat we alleen denken als denkgeest niet als lichaam. We zijn denkende denkgeest, die altijd alleen maar zijn eigen gedachten kan waarnemen, via de spiegels welke de projecties zijn van de denkgeest.

Dit alleen theoretisch begrijpen is een bijna noodzakelijkheid, in ieder geval heel behulpzaam, maar niet genoeg. Dit echt als waar aannemen en weten, of beter herinneren, want er is alleen een vergeten wat voor het herinneren ligt, kan niet anders geschieden dan via dezelfde weg waarop het ‘vergeten’ heeft plaatsgevonden, maar nu omgekeerd door het ‘vergeten’ weer te ‘herinneren’ door middel van Ware Vergeving van elke gedachte welke het herinneren blokkeert.

De dagelijkse oefeningen van het Werkboek zijn oefeningen in het weer willen en bereid zijn dit te herinneren. Vooral de eerste 50 Werkboek lessen gaan hierover.

Dat wat ik in de spiegel zie is altijd een gedachte over mijzelf als denkgeest, ook al lijkt het een gedachte te zijn over mij als lichaam. Dat is niet zo, en is alleen een afleiding van het feit dat er alleen Geest kan zijn. Het bewust worden hiervan projecteert zich binnen dit veld van ‘vergeten’ (dat wat we de wereld noemen) als denkgeest die eraan toe is zich dit weer te herinneren. Het is een hulpmiddel, niet meer en niet minder, want als de herinnering voltooit is, is er alleen Geest…

De egodenkgeest gebruikt het idee van ‘persoonlijk’ als hulpmiddel om afgescheiden te lijken zijn van Eenheid.
En ook om het idee van dat er ook maar één egodenkgeest is, dus dat er telkens eigenlijk maar één gedachte ten grondslag ligt aan het steeds weer kiezen voor afscheiding, te verbergen.
Door te denken en te geloven een persoon te zijn in een lichaam met een eigen individuele persoonlijkheid lijkt het idee van afscheiding een heel normale gedachte en het komt niet meer in de nu in afscheiding gelovende denkgeest op dat er maar één denkgeest is, die er voor heeft gekozen dit te vergeten, teneinde afscheiding schijnbaar mogelijk te laten lijken.

Zonde, schuld en angst hebben nu makkelijk vat op de in afscheiding en afgescheiden persoonlijkheden gelovende denkgeest.
Ik hoef maar even eerlijk te kijken naar hoe ik reageer op wat er om me heen gebeurt om te zien hoe ik me alles persoonlijk aantrek.
Ik voel me voortdurend persoonlijk aangesproken, beledigd, gevleid, beschuldigd, beschuldigend, aangevallen, verdedigend, op m’n hoede, geliefd, gehaat, enz.
Dat is wat de egodenkgeest denkt en projecteert, omdat deze voor dit doel zo is geprogrammeerd door de (waarnemende/keuzemakende) denkgeest die nog zogenaamd onbewust kiest voor afscheiding.
Zogenaamd onbewust, omdat ‘onbewust’ ook een verdedigingsgedachte is die er voor moet zorgen dat het hele egomechanisme en hoe dat werkt verborgen blijft.

Het is belangrijk dit hele egomechanisme onder ogen te gaan leren zien, want wat niet gezien wordt kan ook niet vergeven worden en ontkracht.
Vandaar dat het belangrijkste onderdeel van het hele vergevingsproces is, leren kijken, en wel heel eerlijk, ongecensureerd en oordeelloos onder leiding van de symbolen voor oordeelloosheid: Jezus en of Heilige Geest.
Dit eerlijk kijken is onmogelijk olv de egodenkgeest, want dat is immers geprogrammeerd om oordelend en niet eerlijk te kijken, om maar niet door de mand te vallen.

Egodenkgeest gedachten kenmerken zich door het altijd persoonlijk gelijk te willen hebben en krijgen.
Dat kan ook een persoonlijk groeps gelijk zijn, maar het kenmerk en het doel is altijd afscheiding.

Dit is een krachtig verdedigingsmechanisme van de egodenkgeest. Vandaar dat we ‘persoonlijk’ ook erg belangrijk vinden en de neiging bestaat dat we de persoonlijkheid koste wat kost willen verdedigen. Ik denk immers dat ik mijn persoonlijkheid ben in een lichaam, en als ik die niet verdedig, zal ik het onderspit delven, en zal mijn persoonlijkheid me worden afgenomen en vernietigd. Dat uiteindelijk het gevecht om de persoonlijkheid huizend in een lichaam toch altijd verloren wordt door de onvermijdelijke dood, verschuiven we liever naar de achtergrond en proberen dat zo lang mogelijk uit te stellen of bedenken hoopvolle mogelijkheden voor na de dood, zoals de persoonlijke ziel, die naar de hemel gaat of naar de hel, of zal reïncarneren, of zal worden gerecycled door de aarde zelf in de natuur.
Allemaal pogingen om de persoonlijkheid te beschermen en intact te houden, niet van wegen het verlies van de persoonlijkheid, maar van wegen de angst terug te herinneren in Eenheid welke volledig onpersoonlijk een grenzeloos is.

Echter als de denkgeest eraan toe is om te ontwaken, komen er barstjes in dit denksysteem, doordat de waarnemende/keuzemakende denkgeest langzaamaan ‘bewust’ wordt, langzaamaan boven het egodenksysteem van alles persoonlijk nemen uitstijgt en zich bewust wordt van de dynamiek van de egodenkgeest en zich afvraagt; is dit wel waar, en is er ook een andere manier, want dit ‘werkt’ niet.

Ware vergeving brengt de denkgeest terug naar de bron waar voorheen onbewust de keuze werd gemaakt voor afscheiding, dus voor de egodenkgeest, en waar nu opnieuw de keuze gemaakt kan worden, nu voor dat gedeelte van de denkgeest dat zogenaamd ‘vergeten’ was; de oordeelloze onpersoonlijke Heilige Geest denkgeest, welke nog steeds onveranderlijk in verbinding staat, de brug vormt, terug naar Eenheid, waar we nooit werkelijk uit zijn weggeraakt.

Alleen onder leiding van de Juist gerichte oordeelloze niet persoonlijke denkgeest (HG of Jezus denkgeest) kan ik eerlijk kijken, zonder oordeel, naar al die ‘persoonlijk’ genomen gedachten. Dat is een leerproces, want de egokant van de denkgeest doet nog steeds mee, is in elke gedachte aanwezig, en zal reacties opwerpen, van weerstand. Bijvoorbeeld dat ik walg van bepaalde gedachten, m’n hoofd afwent voor bepaalde gedachten, dat ik afgeleid wordt, me niet kan focussen op bepaalde gedachten, gewoon ogenschijnlijk ‘niets’ kan denken, een muur van woede voel optrekken, nog sterker lichaamsgericht wordt, enz.
De egodenkgeest is schier eindeloos creatief in zijn verdedigingsgedachten.
Het vereist heel veel bereidwilligheid, overgaven en vertrouwen in het Hulp vragen hierbij aan de Juist gerichte (HG) kant van de denkgeest.

Ook hulp vragen bij een specifiek probleem is een keuze voor hulp vragen aan het ego. Het ego is immers altijd specifiek persoonlijk vormgericht en dus nooit denkgeest gericht.
Ware Hulp vragen is dus hulp vragen op denkgeest niveau, daar waar de gedachten beginnen en vervolgens geprojecteerd worden.
Vandaar nogmaals dat gedachten leren herkennen en leren onderkennen zo belangrijk is bij het leren van Ware Vergeving.
Specifieke problemen worden op deze manier alleen nog gezien als reminders om terug te keren naar hun bron, de denkgeest. Ze worden niet meer als specifieke, serieuze persoonlijke aanvallen gezien, maar als vergevingskansen.

Dit wordt onvermijdelijk in het proces als heel lastig ervaren, omdat er ook maar één egodenkgeest is, die alle verdedigingsgedachten bevat die maar mogelijk zijn. Dat betekent dat we allemaal dezelfde egogedachten hebben in de ogenschijnlijke persoonlijke egodenkgeest.
Dus het hele ego arsenaal van de serieverkrachtende, fascistische, terroristische zelfmoordenaars, tot de altijd voor iedereen klaarstaande barmhartige, zichzelf volledig wegcijferende wereldredder/verbeteraar, en alle tinten grijs die maar mogelijk zijn daar tussenin.
En om dit ene totaal krankzinnige vernietigende mechanisme van de ene egodenkgeest ogenschijnlijk waar te kunnen maken, is dit hele ene waanzinnige egodenkgeest pakket netjes verdeeld over miljoenen schijnbaar aparte persoonlijkheden, zodat het niet zo opvalt en er een soort vertekend evenwicht tussen goed en kwaad lijkt te zijn.

Als dat bewustzijn van weten dat er altijd maar één egodenkgeest is, ook al lijkt het dat er miljarden persoonlijke vormen en variaties zijn, groeit  dan hebben we echt de oordeelloze onpersoonlijke Hulp van de HG kant van de denkgeest nodig om hier überhaupt naar te durven kijken.

Maar voor Ware Vergeving hebben we al dat egodenkgeest materiaal wel nodig, helemaal van a t/m z, omdat het niet is wat het lijkt zoals het zich heeft geprojecteerd, maar slechts een onmogelijke verdediging tegen Eenheid, tegen Liefde, tegen God is.
Alleen als ik al mijn gedachten niet meer ‘persoonlijk’ neem en ze daardoor ongecensureerd naar boven durf te laten komen, en ernaar leer kijken olv de onpersoonlijke kant van de denkgeest: HG/J,  kan ik Ware Vergeving beoefenen.
En alleen dan kan ik zien en ervaren dat het allemaal ‘onschuldig’ is en er niets gebeurt is in en met de Werkelijkheid.

De egodenkgeest gebruikt het idee van ‘persoonlijk’ als hulpmiddel om afgescheiden te lijken zijn van Eenheid.
En ook om het idee van dat er ook maar één egodenkgeest is, dus dat er telkens eigenlijk maar één gedachte ten grondslag ligt aan het steeds weer kiezen voor afscheiding, te verbergen.
Door te denken en te geloven een persoon te zijn in een lichaam met een eigen individuele persoonlijkheid lijkt het idee van afscheiding een heel normale gedachte en het komt niet meer in de nu in afscheiding gelovende denkgeest op dat er maar één denkgeest is, die er voor heeft gekozen dit te vergeten, teneinde afscheiding schijnbaar mogelijk te laten lijken.

Zonde, schuld en angst hebben nu makkelijk vat op de in afscheiding en afgescheiden persoonlijkheden gelovende denkgeest.
Ik hoef maar even eerlijk te kijken naar hoe ik reageer op wat er om me heen gebeurt om te zien hoe ik me alles persoonlijk aantrek.
Ik voel me voortdurend persoonlijk aangesproken, beledigd, gevleid, beschuldigd, beschuldigend, aangevallen, verdedigend, op m’n hoede, geliefd, gehaat, enz.
Dat is wat de egodenkgeest denkt en projecteert, omdat deze voor dit doel zo is geprogrammeerd door de (waarnemende/keuzemakende) denkgeest die nog zogenaamd onbewust kiest voor afscheiding.
Zogenaamd onbewust, omdat ‘onbewust’ ook een verdedigingsgedachte is die er voor moet zorgen dat het hele egomechanisme en hoe dat werkt verborgen blijft.

Het is belangrijk dit hele egomechanisme onder ogen te gaan leren zien, want wat niet gezien wordt kan ook niet vergeven worden en ontkracht.
Vandaar dat het belangrijkste onderdeel van het hele vergevingsproces is, leren kijken, en wel heel eerlijk, ongecensureerd en oordeelloos onder leiding van de symbolen voor oordeelloosheid: Jezus en of Heilige Geest.
Dit eerlijk kijken is onmogelijk olv de egodenkgeest, want dat is immers geprogrammeerd om oordelend en niet eerlijk te kijken, om maar niet door de mand te vallen.

Egodenkgeest gedachten kenmerken zich door het altijd persoonlijk gelijk te willen hebben en krijgen.
Dat kan ook een persoonlijk groeps gelijk zijn, maar het kenmerk en het doel is altijd afscheiding.

Dit is een krachtig verdedigingsmechanisme van de egodenkgeest. Vandaar dat we ‘persoonlijk’ ook erg belangrijk vinden en de neiging bestaat dat we de persoonlijkheid koste wat kost willen verdedigen. Ik denk immers dat ik mijn persoonlijkheid ben in een lichaam, en als ik die niet verdedig, zal ik het onderspit delven, en zal mijn persoonlijkheid me worden afgenomen en vernietigd. Dat uiteindelijk het gevecht om de persoonlijkheid huizend in een lichaam toch altijd verloren wordt door de onvermijdelijke dood, verschuiven we liever naar de achtergrond en proberen dat zo lang mogelijk uit te stellen of bedenken hoopvolle mogelijkheden voor na de dood, zoals de persoonlijke ziel, die naar de hemel gaat of naar de hel, of zal reïncarneren, of zal worden gerecycled door de aarde zelf in de natuur.
Allemaal pogingen om de persoonlijkheid te beschermen en intact te houden, niet van wegen het verlies van de persoonlijkheid, maar van wegen de angst terug te herinneren in Eenheid welke volledig onpersoonlijk een grenzeloos is.

Echter als de denkgeest eraan toe is om te ontwaken, komen er barstjes in dit denksysteem, doordat de waarnemende/keuzemakende denkgeest langzaamaan ‘bewust’ wordt, langzaamaan boven het egodenksysteem van alles persoonlijk nemen uitstijgt en zich bewust wordt van de dynamiek van de egodenkgeest en zich afvraagt; is dit wel waar, en is er ook een andere manier, want dit ‘werkt’ niet.

Ware vergeving brengt de denkgeest terug naar de bron waar voorheen onbewust de keuze werd gemaakt voor afscheiding, dus voor de egodenkgeest, en waar nu opnieuw de keuze gemaakt kan worden, nu voor dat gedeelte van de denkgeest dat zogenaamd ‘vergeten’ was; de oordeelloze onpersoonlijke Heilige Geest denkgeest, welke nog steeds onveranderlijk in verbinding staat, de brug vormt, terug naar Eenheid, waar we nooit werkelijk uit zijn weggeraakt.

Alleen onder leiding van de Juist gerichte oordeelloze niet persoonlijke denkgeest (HG of Jezus denkgeest) kan ik eerlijk kijken, zonder oordeel, naar al die ‘persoonlijk’ genomen gedachten. Dat is een leerproces, want de egokant van de denkgeest doet nog steeds mee, is in elke gedachte aanwezig, en zal reacties opwerpen, van weerstand. Bijvoorbeeld dat ik walg van bepaalde gedachten, m’n hoofd afwent voor bepaalde gedachten, dat ik afgeleid wordt, me niet kan focussen op bepaalde gedachten, gewoon ogenschijnlijk ‘niets’ kan denken, een muur van woede voel optrekken, nog sterker lichaamsgericht wordt, enz.
De egodenkgeest is schier eindeloos creatief in zijn verdedigingsgedachten.
Het vereist heel veel bereidwilligheid, overgaven en vertrouwen in het Hulp vragen hierbij aan de Juist gerichte (HG) kant van de denkgeest.

Ook hulp vragen bij een specifiek probleem is een keuze voor hulp vragen aan het ego. Het ego is immers altijd specifiek persoonlijk vormgericht en dus nooit denkgeest gericht.
Ware Hulp vragen is dus hulp vragen op denkgeest niveau, daar waar de gedachten beginnen en vervolgens geprojecteerd worden.
Vandaar nogmaals dat gedachten leren herkennen en leren onderkennen zo belangrijk is bij het leren van Ware Vergeving.
Specifieke problemen worden op deze manier alleen nog gezien als reminders om terug te keren naar hun bron, de denkgeest. Ze worden niet meer als specifieke, serieuze persoonlijke aanvallen gezien, maar als vergevingskansen.

Dit wordt onvermijdelijk in het proces als heel lastig ervaren, omdat er ook maar één egodenkgeest is, die alle verdedigingsgedachten bevat die maar mogelijk zijn. Dat betekent dat we allemaal dezelfde egogedachten hebben in de ogenschijnlijke persoonlijke egodenkgeest.
Dus het hele ego arsenaal van de serieverkrachtende, fascistische, terroristische zelfmoordenaars, tot de altijd voor iedereen klaarstaande barmhartige, zichzelf volledig wegcijferende wereldredder/verbeteraar, en alle tinten grijs die maar mogelijk zijn daar tussenin.
En om dit ene totaal krankzinnige vernietigende mechanisme van de ene egodenkgeest ogenschijnlijk waar te kunnen maken, is dit hele ene waanzinnige egodenkgeest pakket netjes verdeeld over miljoenen schijnbaar aparte persoonlijkheden, zodat het niet zo opvalt en er een soort vertekend evenwicht tussen goed en kwaad lijkt te zijn.

Als dat bewustzijn van weten dat er altijd maar één egodenkgeest is, ook al lijkt het dat er miljarden persoonlijke vormen en variaties zijn, groeit  dan hebben we echt de oordeelloze onpersoonlijke Hulp van de HG kant van de denkgeest nodig om hier überhaupt naar te durven kijken.

Maar voor Ware Vergeving hebben we al dat egodenkgeest materiaal wel nodig, helemaal van a t/m z, omdat het niet is wat het lijkt zoals het zich heeft geprojecteerd, maar slechts een onmogelijke verdediging tegen Eenheid, tegen Liefde, tegen God is.
Alleen als ik al mijn gedachten niet meer ‘persoonlijk’ neem en ze daardoor ongecensureerd naar boven durf te laten komen, en ernaar leer kijken olv de onpersoonlijke kant van de denkgeest: HG/J,  kan ik Ware Vergeving beoefenen.
En alleen dan kan ik zien en ervaren dat het allemaal ‘onschuldig’ is en er niets gebeurt is in en met de Werkelijkheid.

Te gebruiken als hulpmiddel en reminder (en niet als vervanging dus) bij het ‘doen’ van ECIW.

Hoe kan men stoppen met het voeden en het in stand houden van het ego.
Op de allereerste plaats door naar de bron van het ego te gaan: de ego-denkgeest.
En vervolgens de plaats als waarnemer en keuzemaker in te nemen.
Men kijkt dan vanaf een losgekoppelde van de projecties standpunt naar de gedachtes en hun daaruit volgende projecties.
Dit kijken moet oordeelloos gebeuren en dat kan alleen als men kiest voor het ego-loze standpunt, dus vanuit de symbolen hiervoor: de Heilige Geest en of Jezus.

Oordeelloos kijken is kijken zonder een enkel oordeel, elk oordeel wat naar boven komt, wordt aan de Heilige Geest en of Jezus overgedragen en samen met Hen bekeken zodat ze kunnen worden vergeven.

Hoe kan men oordeelloos kijken?
Door op de eerste plaats de gedachte los te zien van de projectie en zuiver en alleen als een ego-denkgeest-reflex te zien, als voeding, motor voor het in stand houden van de ego-denkgeest, meer niet.
De gedachte kan dan vergeven worden, omdat men ziet dat de gedachte en de daaruit voortkomende projectie slechts voortkomt uit een reflex die alleen, maar dan ook echt alleen, tot doel heeft de ego-denkgeest in stand te houden, meer niet.

De emoties die hiermee gepaard gaan, zijn belangrijke indicatoren, en dienen dus niet ontkend, gebagatelliseerd, weggestopt te worden.
Alle emoties komen voort vanuit de ene ego-denkgeest en kunnen teruggebracht worden tot de ene emotie: angst.
Ook de schijnbaar liefdevolle doch altijd kortstondige emoties komen voort uit deze ene emotie angst.
Angst is de hoofdmotor van de ego-denkgeest en kan alleen ontkracht worden door er oordeelloos naar te kijken (steeds weer) en te vergeven.

Dat wat de Cursus beschrijft als: er zijn maar twee emoties: angst en Liefde, zou ook omschreven kunnen worden als er zijn maar twee emoties:
1. vanuit de ego-denkgeest: angst/liefde (de twee zijden van de altijd dualistische ene ego-denkgeest).
2. de Liefde van God, die onnoembaar is en zuiver non-dualistisch.

Deze laatste, de Liefde van God kan niet bereikt worden, omdat ‘we’ ,de Ene Geest, dat al zijn en dat dus niet hoeven te bereiken.
De enige manier is derhalve alles wat de Liefde van God niet is, als zodanig waar te nemen en te vergeven, door te stoppen met het voeden van de ego-denkgeest op de manier zoals boven beschreven.
En daardoor tenslotte te ontwaken in liefde.

Dit kan alleen als we ons niet-ego-standpunt innemen samen met de symbolen hiervoor: de Heilige Geest en of Jezus.
Hulp vragen aan deze symbolen betekend derhalve voorbij het ego reiken naar wat we in oorsprong zijn: geest.

Alles wat ervaren wordt in de wereld van de droom krijgt nu de functie van reminder voor het werkelijke Doel dat onvermijdelijk is: Ontwaken.
Alle droomdoelen, die maar één functie hadden: het in stand houden van de ego-denkgeest, vallen hierdoor weg en krijgen een totaal andere functie, nu ze bestuurd worden vanuit de Heilige Geest en of Jezus denkgeest.

_________________

 

Emoties zien als vorm van zwakte, aanstellerij, is weer niets anders dan een vorm van schuld/zonde/angst projectie, alweer een verdediging van de egodenkgeest, weer een sluier die de ware oorzaak namelijk afscheiding (van God) geprojecteerd vanuit de egodenkgeest afdekt en aan het ‘zicht’ ontrekt.
Terwijl de egodenkgeest emoties ook juist tergelijkertijd gebruikt als wapen om te voorkomen dat ontdekt wordt dat het alleen maar een extra hulpmiddel is om de afscheiding een vorm van waarheid te proberen te geven.

De pijn is een bevestiging van het zonde idee, (ik heb iets gedaan wat heel erg verkeerd is) daarbovenop komt dan nog schuld (ik ben zwak en ik stel me aan enz.)  en dat geeft een totaalbeeld van angst (God heeft mij omdat ik zondig ben en bovendien schuldig, verstoten en ik kan nooit meer terug want hij zal mij straffen) en dan is het cirkeltje weer rond en komen we weer bij schuld, zonde enz…. en zo vormt de egodenkgeest een gesloten circuit. En doet keurig waarvoor het gemaakt is, namelijk: afscheiden.

Dus als ik emoties bespeur bij mijzelf of anderen kan ik me in plaats van me er volledig mee te identificeren en weer in het gesloten ego-denkgeest-circuit terecht te komen, er weer samen met HG/J er als waarnemend-denkgeest naar kijken, weer als naar een film waar ik door geraakt wordt, maar het niet ben, en vergeven na dé keuze te hebben gemaakt.

In die zin kan de Heilige Geest (de Juist-gerichte-denkgeest) mits ik als waarnemende-denkgeest het aan Hem geef, juist dit schijnbaar schuld/zonde/angst materiaal gebruiken als vergevingsmateriaal en het doen wegsmelten in totale schuldeloosheid/zondeloosheid en Liefde. Dat wat er werkelijk is.

Inverband hiermee geef ik als leestip T16.I. Ware inleving.

 

 

%d bloggers liken dit: