archiveren

Tagarchief: het wonder

Waar gaat Een cursus in wonderen over.
En welke student van ECIW heeft niet al eens wanhopig uitgeroepen: ‘waar gáát dit over!!’.
Nou, eigenlijk is de hele Cursus terug te brengen tot één woord en dat is ‘Vergeving’.
Met een hoofdletter om het onderscheid te maken tussen ego vergeving zoals wij dat beoefenen in de wereld, en Ware Vergeving.
Ik laat de Cursus nu zelf even aan het woord over wat ‘Vergeving’ precies inhoud speciaal voor diegene die het vergeten zijn, niet het boek zelf hebben, geen zin hebben het op te zoeken, het boek kwijt zijn, het weggegooid hebben, verbrand of door de wc gespoeld, of weggegeven, dit is wat ECIW onder Vergeving verstaat:

‘1. Wat is vergeving?

1. Vergeving ziet in dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden. 2Wat ze niet doet is: zonden kwijtschelden en ze werkelijk maken. 3Ze ziet dat er geen zonde is geweest. 4En in die zienswijze zijn al jouw zonden vergeven. 5Wat is zonde anders dan een onjuist idee omtrent Gods Zoon? 6Vergeving ziet eenvoudig de onjuistheid daarvan en laat het daarom los. 7Wat dan vrij is om nu de plaats daarvan in te nemen, is de Wil van God.
2. Een niet-vergevende gedachte is er een die een oordeel velt dat ze niet in twijfel trekt, ook al is het niet waar. 2De denkgeest is gesloten en zal niet worden bevrijd. 3De gedachte beschermt projectie en trekt haar ketenen strakker aan, zodat vervormingen meer versluierd en verborgen zijn, minder makkelijk toegankelijk voor twijfel en nog verder weggehouden van gezond verstand. 4Wat kan er komen tussen een starre projectie en het doel dat ze als haar gewenste bestemming gekozen heeft?
3. Een niet-vergevende gedachte doet vele dingen. 2In koortsachtige actie jaagt ze haar doel na, waarbij ze verwringt en omverwerpt wat ze als een doorkruising van haar gekozen pad beschouwt. 3Verdraaiing is haar doel en tevens het middel waarmee ze dat tot stand wil brengen. 4Ze doet woeste pogingen de werkelijkheid te vermorzelen, zonder zich ook maar enigszins te bekommeren om wat haar gezichtspunt lijkt tegen te spreken.
4. Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets. 2Ze schendt geen enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien tot een verschijningsvorm die haar aanstaat. 3Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet. 4Wie niet wil vergeven, moet wel oordelen, want hij moet zijn onvermogen om te vergeven rechtvaardigen. 5Maar wie zichzelf vergeven wil, moet leren de waarheid te verwelkomen precies zoals die is.
5. Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, je Verlosser en Beschermer, sterk in hoop en zeker van jouw uiteindelijk succes. 2Hij heeft jou al vergeven, want dat is Zijn functie, Hem gegeven door God. 3Nu moet jij Zijn functie delen en vergeven wie Hij heeft verlost, wiens zondeloosheid Hij ziet, en wie Hij eert als de Zoon van God’ (WdII.1. blz. 404).

ECIW gaat dus over Vergeving, en het heet een cursus omdat dat geleerd moet worden. Je kunt Ware Vergeving heel snel theoretisch leren begrijpen, maar toepassen kost veel, heel veel oefening, discipline en toewijding en niet te vergeten vergeving. En het leermateriaal is ons eigen leven. Dus ja, we zijn ons eigen leermateriaal.
En we leren onszelf te Vergeven voor wat we denken dat we hebben gedaan, en waar we ons ten onrechte schuldig, zondig en angstig over voelen.

En waarom zou het dan niet Een cursus in Vergeving heten?
Dat is misschien wel een marketing stunt van de Heilige Geest en Jezus,  Een cursus in wonderen ‘verkoopt’ beter LOL.
Het leidt de egodenkgeest een beetje om de tuin. Het ego is dol op magie, dus ook op wonderen, want wonderen volgens de denkwijze van de egodenkgeest zijn lichaams- en vormgericht, en blijven dus op ‘veilige’ afstand van de herinnering denkgeest te zijn en niet een lichaam.
Dus het idee is dan al gauw, ah, wonderen leren verrichten zoals bijvoorbeeld Jezus zelf deed, cool! Dat wil ik wel leren.

Maar dat blijkt dus een vergissing te zijn. ECIW gaat niet over dat soort wonderen, en dat dringt pas echt door als je al een hele poos de Cursus ‘doet’, en ja dan kan je niet meer terug! Want je herinnering aan wat je in werkelijkheid bent (denkgeest) wordt al behoorlijk getriggerd en komt onvermijdelijk, langzaamaan, maar zeker terug in de herinnering en dat laat zich nooit meer helemaal terug stoppen in de vergetelheid.
De geest is als het ware uit de fles.
En de egodenkgeest zal zich verdedigen tegen het terugkerende herinneren met pogingen tot het versterken van het geloof in zonde, schuld en angst en zal dit projecteren in allerlei vormen die deze weerstand uitbeelden (zie de wereld om je heen in al zijn uitingen van het geloof in zonde, schuld en angst).

Nu doet de egodenkgeest dat altijd al, het geloof in zonde, schuld en angst projecteren, het kan niet anders, het is zijn (on)natuurlijke functie, maar het lijkt nu nog erger te worden, doordat de Waarheid langzamerhand terugkeert in het bewustzijn. Het contrast tussen onjuist-gericht denken en juist-gericht denken wordt duidelijker. En dat kan zich uiten in het ons nog beroerder te gaan voelen, nog depressiever, nog bozer, of de andere kant van de ego medaille, de zweef-kant, helemaal hyper in roze wolkenland, want: ‘het is toch allemaal een illusie’, en ‘alles is love!’
En zowel de boosheid tegen, als het ophemelen en het ‘heilig’ maken van het blauwe boek zijn de projecties van de egodenkgeest.
De boosheid lijkt gericht op het waar maken van een vorm; een blauw boek, of andere symbolen, zoals Heilige Geest, Jezus en God, maar dat is de vergissing het dwaalspoor om maar te voorkomen dat de herinnering terug komt dat er alleen denkgeest is.

Vergeving gaat dus niet over het oproepen en mogelijk maken van uiterlijke magische wonderen .
Alleen door te werkelijk te vergeven kunnen we het wonder van Vergeving ervaren.
Vergeving is dan de reflectie van Liefde, van Eenheid in wat wij als onze wereld zien.
Dát te ervaren is het wonder. Het wonder van vergeving is een omslag in het denken.
Vergeving zorgt ervoor dat wat we eerst als zonde, schuld en angst zien en als zodanig ervaren buiten ons in allerlei daarvoor geschikte vormen, gezien wordt als komende vanuit de denkgeest, vanwaar het uit geprojecteerd wordt zodat het lijkt dat er iets buiten ons gebeurt.
Er kan vervolgens opnieuw gekozen worden, nu voor leiding van de Heilige Geest en of Jezus en dan kan het wonder niet uitblijven.
Het wonder is het herstellen van de vergissing in de denkgeest, daar waar de vergissing is ontstaan, door middel van Vergeving.
Vergeving en wonderen horen dus bij elkaar.

Een cursus in wonderen gaat dus over Vergeving en het doel is te leren wat Vergeving is, en dan Vergeving consequent toe te passen op elke gedachte, zodat de blokkades die we hebben opgeworpen tegen Liefde, tegen dat wat we zijn, Vergeven kunnen worden en daardoor als onschuldige vergissingen zullen oplossen.

Als we de Cursus werkelijk doen kunnen we niet om Vergeving heen. Vergeving is onze enige functie onderwijst de Cursus. Verder hoeven we niets te doen :

‘Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets’ (WdII.1.4:1).

Het wonder is de verschuiving van egodenkgeest naar Heilige Geest Denkgeest. En zoals we via de egodenkgeest de weerspiegeling van de keuze voor de egodenkgeest terug zien, zien we als we voor de Heilige Geest Denkgeest kiezen de weerspiegeling van de keuze voor de Heilige Geest Denkgeest terug.
Maar het blijft een weerspiegeling, een reflectie, het wordt nooit een afgescheiden autonome nieuwe werkelijkheid. Want als we de vorm als oorzaak blijven zien, in plaats van van de denkgeest, betekent dat alleen dat we weer voor de leiding van de egodenkgeest hebben gekozen. Dat wat we dachten te zien is niets meer dan een ‘fata morgana’ een luchtspiegeling.
En daar kunnen we onszelf dan weer voor vergeven en opnieuw kiezen.

Een Vergeven wereld zien, is een wereld zien en ervaren zonder het geloof in zonde, schuld en angst, terwijl de wereld ogenschijnlijk blijft zoals ie was, uiterlijk hoeft er niets te veranderen, maar de ervaring van dezelfde wereld zal totaal anders zijn, omdat je jezelf en daarna alles en iedereen Vergeven hebt voor al je waangedachten van zonde, schuld en angst en de verzoening voor jezelf aanvaard hebt.
Vanaf dat moment is er geen ego ‘ik’ meer, maar alleen nog een behulpzaam kanaal voor Liefde dat nu ongehinderd door kan stromen door de hele ene denkgeest.

We zeggen wel eens de wereld, het heelal, de natuur is een wonder en dat is ook zo, alleen is het een ego wonder, oftewel een magisch wonder.
Dus eigenlijk is alles wat we zien een wonder er bestaan alleen maar wonderen, met dit verschil dat ze of vanuit de egodenkgeest komen of vanuit HG Denkgeest.
Dus het is niet zo dat de uitdrukking ‘magisch wonder’ iets speciaals is, bijvoorbeeld met zwarte kunst, geesten, toveren, het mysterie, hoger machten enz. te maken heeft, nee het hele idee van het bestaan van de egodenkgeest is een magische gedachte en dus een illusie.
Alles wat de egodenkgeest projecteert is magie, alles wat wij denken te zien met de ogen van het lichaam is ontstaan vanuit magisch denken en is dus magie. Wij zijn voortdurend met magie bezig elke stoel, boom, mens, kiezelsteen, paperclip, pc, handdoek, boek, kerk, berg, geesten, spoken, lichamen en alle andere miljarden voorwerpen en situaties zijn een projectie ontstaan vanuit dit magisch denken en met de focus op het stoffelijke en met als doel het voortdurend veranderen van de stoffelijke vormen.
Dus er is ook geen onderscheid in wat wel of niet magisch is, de hele wereld is magisch ontstaan vanuit magisch ego denken.

Wij materialiseren voortdurend, dat is niet alleen weggelegd voor diegene die zich in de magie heeft gespecialiseerd of bijzondere gaven heeft, wij zijn allemaal gespecialiseerd in magie en materialiseren voortdurend we hebben de hele wereld op die manier gemaakt.
Kunnen wij zomaar voorwerpen laten bewegen, jazeker, kijk maar om je heen alles beweegt, kunnen wij genezen, jazeker we zwaaien met ons medicijntoverstokje en we genezen, kunnen we bergen verzetten, jazeker, we verzetten voortdurend alles op deze aarde. Maar we zien het niet als magie, omdat we de bron die erachter ligt, de denkgeest, niet willen zien, daardoor lijken alle stoffelijke dingen autonoom te zijn, op zichzelf te staan, niet meer onder invloed te staan van hun maker de denkgeest, het stoffelijke lijkt nu zichzelf te maken, de mens maakt de mens, maakt al het stoffelijke. Ondertussen maakt nog steeds de (ego)denkgeest alles, maar het zicht daar op is verdwenen, vergeten.
Dat wat we de wereld noemen is aan bepaalde regels gebonden, die we ‘normaal’ noemen, je verzet geen berg door gedachtekracht, maar door een andere stoffelijke vorm daarvoor te gebruiken, je geneest of maakt iemand ziek, niet door bepaalde geheimzinnige speciale gedachtes, maar via medicatie of operatie, en we zijn vergeten dat dit allemaal ‘gedaan’ wordt door de egodenkgeest en niet door de stoffelijke vormen te gebruiken als bron.
Die regels zijn wat we noemen cultureel en tijd gebonden en overal in de wereld gelden verschillende regels daarvoor, maar de focus en de bron is altijd gericht op de stoffelijke vormen, en de geestelijke bron de egodenkgeest is daarbij verdrongen.

Er zijn trouwens tijden geweest waar die magische ego-gedachtekracht wel gebruikt werd om zware stoffelijke zaken (projecties) te verzetten, omdat men wist dat het kon, maar dat is een beetje buiten gebruik geraakt.
Het werd ook misbruikt waardoor de angst ervoor groeide en het verboden werd.
Het oordeel ‘fout’ leggen op zgn. magie is niet verstandig, want het oordeel ‘fout’ is het toverstokje van de egodenkgeest en vergroot juist angst.
Het is gewoon ‘niets’ magie is ‘niets’, niet het ‘niets’ van het ego, maar het ‘niets’ van HG/J Denkgeest, wat dus tevens Alles is.
Ook de magische egowonderen kennen geen rangorde naar moeilijkheid, ook al lijkt dat wel zo te zijn. Ze hebben allemaal hun oorsprong in één nietig dwaas idee, het ene idee dat afscheiding van de Bron mogelijk is.
Het is dus zaak niet ego magie als zijnde verkeerd te bestempelen, maar deze over te dragen aan het werkelijke gedeelte van de denkgeest, HG Denkgeest dat is iedere keer weer wat de Cursus onderwijst, niet goed of fout, maar terugkeren naar de Juist-gerichte denkgeest.
Zolang we de bron de egodenkgeest niet willen zien als de bron, blijft de angst ervoor voortbestaan.
Want alleen angst is de sluier die de bron aan onze aandacht onttrekt, slechts één gedachte vormt deze sluier, één gedachte van afscheiding. Maar doordat angst zich heeft vermomd in miljarden en miljarden projecties, lijkt die muur ondoordringbaar en onverwoestbaar. Maar dat is deze niet, slechts één gedachte doet deze gedachte-muur verdwijnen.
En alleen door het doorzien van alle projecties die we zelf gemaakt hebben en door deze, als we daar aan toe zijn, stuk voor stuk los te laten en zien voor wat ze zijn, egogedachtes, en deze te vergeven zal het ware wonder zich openbaren, het wonder dat ons terug zal herinneren in wat we werkelijk zijn Geest en één in God.

%d bloggers liken dit: