archiveren

Tagarchief: GOD IS

…iedere keer dat “ik” (schijnbaar het lichaam) verdriet (alle soorten verdriet) voel, of spijt, schuld, boosheid, gekwetstheid, of me slachtoffer voel, of wat voor emotie dan ook ervaar dan wordt er eigenlijk bepaald op ego-denkgeest niveau (niet op lichaamsniveau, dus ook niet met de hersenen, want dat bestaat niet, er is alleen denkgeest (mind)) dat er een manier is om groter te zijn, beter te zijn, meer te zijn dan Waarheid, Liefde, oftewel God.
Dus dat wat ervaren wordt en voelt als iets heel negatiefs en pijnlijk is eigenlijk een poging om te triomferen over God.
Het is, als je dit begrijpt eigenlijk pure arrogantie om te bepalen dat “ik” veel meer ben dan God, door het tegenovergestelde van God in te zetten: ego=zonde, schuld, angst, haat, woede enz.
Het gevolg van dit ego besluit is, op ego niveau zelfs de ervaring van trots, door het tonen van nederigheid, opoffering, martelaarschap, enz. dat juist lijkt te zeggen dat “ik” minder ben dan God.

Zie daar weer een voorbeeld van de schizofrene aard van de egodenkgeest.

Beide ego opties; ik ben meer dan God en/of ik ben minder dan God, zijn onjuist.

Er is alleen Één mogelijk, en dat overstijgt sowieso “mogelijk” omdat het niet bestaat, in de zin zoals wat wordt verstaan onder “bestaan” in de “wereld”.

ECIW zegt hierover in WdI.169.5:1-7,6:1-7)

“Eenheid is eenvoudig het idee: God is. En in Zijn Wezen omvat Hij alles. Geen enkele denkgeest bevat iets anders dan Hem. We zeggen: ‘God is’, en doen er dan het zwijgen toe, want in die wetenschap verliezen woorden hun betekenis. Er zijn geen lippen om ze uit te spreken en er is geen deel van de denkgeest onderscheiden genoeg om te voelen dat hij zich nu gewaar is van iets dat niet hijzelf is. Hij heeft zich verenigd met zijn Bron. En als zijn Bron Zelf, is hij alleen maar.

6.We kunnen hierover absoluut niet spreken, schrijven, en niet eens denken. Het komt tot elke denkgeest, wanneer het totale inzicht dat zijn wil de Wil van God is, volkomen is gegeven en volkomen is ontvangen. Het brengt de denkgeest terug in het oneindige heden, waarin verleden en toekomst niet denkbaar zijn. Het ligt voorbij verlossing, voorbij elke gedachte aan tijd, voorbij vergeving en het heilige gelaat van Christus. De Zoon van God is eenvoudig opgegaan in zijn Vader, zoals zijn Vader in hem. De wereld is er helemaal nooit geweest. De eeuwigheid blijft een constante staat.”

Naargelang ik mijn egogedachten beter ga opmerken, dat zijn al mijn gedachten die ook maar enig spoortje van zonde schuld of angst in zich mee dragen, wordt het ook steeds duidelijker hoe complex en compleet chaotische het egodenksysteem is.
Het wordt daardoor ook steeds duidelijker dat analyseren van dat chaotische denksysteem met als doel het beter te begrijpen en er door het te snappen iets aan te kunnen doen, of te veranderen, weinig zin heeft.

Het valt niet te begrijpen, want zou ik in één keer alle egogedachten die maar mogelijk, uit verleden, toekomst of heden begrijpen, en het doel ervan doorzien, dan kan dat alleen betekenen dat ik me buiten het egodenksysteem bevindt en ontwaakt ben uit de droom, dat wat het egodenksysteem eigenlijk is, een droom en al even chaotisch als wat wij onze slaapdromen noemen.

Net als wat wij onze slaapdromen noemen, is ons dagelijkse leven ook een droom. En dromen worden niet letterlijk genomen, maar symbolisch.
Zelf zgn voorspellende dromen, voorspellen niet iets letterlijk, maar laten projecties zien van onze onbewuste zonde, schuld en angst gedachten.

Al mijn gedachten die gericht zijn op de chaos die we onze wereld noemen en deze chaos serieus nemen, letterlijk nemen, vallen onder de noemer ‘egodenkgeest’, en hebben maar één doel, af te scheiden van God.
Ook als deze gedachten God als onderwerp hebben, de god versie die naar ons evenbeeld door ons, de egodenkgeest, gemaakt is.
Moorden in naam van god, of behulpzaam zijn in naam van god (beide zijden van de ene egomedaille) kan op geen enkele manier afkomstig zijn vanuit Liefde, vanuit Eenheid, vanuit God.
Dat wat God IS weet niets van een wereld. Want hoe kan Eenheid nou iets afweten van tweeheid? Een is één en nooit twee.
De god die de egodenkgeest bedacht heeft weet wel van een (droom) wereld en deze god ‘doet’ wat de egodenkgeest hem opdraagt, en dat kan van alles zijn, verzin het maar wat er allemaal gebeurt ‘in naam van god’.
Wederom een behoorlijk chaotisch beeld geeft zo’n ego god, maar dat kan ook niet anders, want ego kan alleen nog maar meer ego maken.
Deze ego god is net zo krankzinnig als zijn maker, de egodenkgeest.
En dus zijn de resultaten ook krankzinnig.

‘Ik’ die geloofd hier in een wereld te leven in een lichaam en vergeten is dat de ‘ik’ de egodenkgeest is die alleen maar projecteert, kan niet begrijpen wat het vormloze Eenduidige GOD IS betekent.
Zelfs de denkgeest die zich bewust is van dit hele krankzinnige egodenksysteem en weet dat hij de dromer van de droom is, heeft geen voorstelling van GOD IS, wel een vermoeden, een hoopvol vermoeden en een groeiend vertrouwen in dat wat IS, dat ‘IS’ waar hij de denkgeest thuishoort en nooit uit is weggelopen.
En dan komt ook het besef en groeit het besef dat de wereld van de chaos (ego) niets te bieden heeft dan alleen chaos en krankzinnigheid, en dan wordt het ook makkelijker elke uit chaos stammende gedachte + ervaring (mijn dagelijkse leven) nu te laten her-gebruiken als vergevingskans en vergevingsmateriaal in handen van de Juist gerichte-denkgeest (HG/J) die nog steeds onveranderlijk in verbinding staat met GOD IS.

Annelies kan stoppen met Annelieseren, (sorry the pun) want Annelies en alles wat Annelies doet valt niet te analyseren. De Annelies als lichaam op zich als waar aannemen (in plaats van weten dat het de egodenkgeest is die een plaatje/projectie Annelies projecteert) is meteen alle projecties vanuit zonde, schuld en angst die dit lichaam als waar zien, waarmaken. En dat is kiezen voor chaos en kiezen voor in chaos te blijven, kiezen voor in afscheiding te blijven geloven. En chaos analyseren, die ervoor kiest chaos te zijn en te blijven, heeft maar één doel, in chaos te blijven.

Ik merk zelf als ik mijn gedachten + toestanden begin te analyseren ik in een doolhof van mogelijkheden terechtkom en ik volledig vastloop van de ene doodlopende weg in de andere.
Dit eerlijk onder ogen zien, zonder iets achter te houden, dwars door de angst en weerstand van het onder ogen zien heen, is noodzakelijk om überhaupt de andere keuze te willen en te kunnen maken.
Daarvoor moet de denkgeest het punt bereikt hebben van ‘genoeg is genoeg’. En dit punt is onvermijdelijk voor alle schijnbaar afgescheiden stukjes denkgeest. En of ik nu wel of niet spiritueel lekker bezig denk te zijn, maakt niets uit voor de uiteindelijke onvermijdelijkheid van het terug herinneren van de denkgeest in GOD IS, omdat er in werkelijkheid nooit iets is gebeurt, er bestaat geen ‘van God los’, het was slechts een droom, een illusie van afscheiding.

 

Verhalen en nog eens verhalen, miljarden verhalen dat is de wereld die ik denk en geloof te zien, een grote verzameling verzonnen verhalen, verteld door de in zonde, schuld en angst gelovende denkgeest.
Ik geloof niet meer in al die verhalen, het is niet wat ik ben, ik ben niet de verzameling verhalen die ik, de denkgeest heeft bedacht met als doel een apart ‘ikje’ te maken los van andere ‘ikjes’, in een poging zich los te wrikken uit Eenheid. Ik ben niet een verhalenboekje in de bibliotheek tussen miljarden andere verhalenboekjes. Ik ben klaar met al die verhalen ik geloof niet meer in wat ze leken te vertellen, verhalen van zonde, schuld en angst. Ze vertellen me nog maar één verhaal en dat is het verhaal van het terug herinneren in Waarheid, in Eenheid, in Liefde, in God.
Scroll_sm

GOD IS het enige wat er IS.

‘Eenheid is eenvoudig het idee: God is. En in Zijn Wezen omvat Hij alles. Geen enkele denkgeest bevat iets anders dan Hem. We zeggen: ‘God is’, en doen er dan het zwijgen toe, want in die wetenschap verliezen woorden hun betekenis. Er zijn geen lippen om ze uit te spreken en er is geen deel van de denkgeest onderscheiden genoeg om te voelen dat hij zich nu gewaar is van iets dat niet hijzelf is. Hij heeft zich verenigd met zijn Bron. En als zijn Bron Zelf, is hij alleen maar. We kunnen hierover absoluut niet spreken, schrijven, en niet eens denken. Het komt tot elke denkgeest, wanneer het totale inzicht dat zijn wil de Wil van God is, volkomen is gegeven en volkomen is ontvangen. Het brengt de denkgeest terug in het oneindige heden, waarin verleden en toekomst niet denkbaar zijn. Het ligt voorbij verlossing, voorbij elke gedachte aan tijd, voorbij vergeving en het heilige gelaat van Christus.
De Zoon van God is eenvoudig opgegaan in zijn Vader, zoals zijn Vader in hem. De wereld is er helemaal nooit geweest. De eeuwigheid blijft een constante staat.'(WdI.169.5-6)

Zelfs de woorden GOD IS zijn symbolen. Woorden zijn immers symbolen van symbolen, dus twee keer verwijderd van de werkelijkheid.

‘God verstaat geen woorden, want die zijn gemaakt door afgescheiden denkgeesten om hen in de illusie van afgescheidenheid te houden. Woorden kunnen behulpzaam zijn, vooral voor de beginner, om je te helpen concentreren en het gemakkelijker te maken irrelevante gedachten buiten te houden of op zijn minst te beheersen.
Laten we echter niet vergeten: woorden zijn slechts symbolen van symbolen.
Ze zijn daarom dubbel van de werkelijkheid verwijderd.’ (H.21.1:7-10)

Ja laten we niet vergeten dat we symbolen zijn, symbolen voor de denkbeeldige afscheiding van God, die niet gebeurt kán zijn in werkelijkheid, dus slechts een ‘nietig dwaas idee is’.  Het verhaal van de verloren zoon is hier een prachtig symbolisch voorbeeld van:

‘Luister naar het verhaal van de verloren zoon en verneem wat Gods schat is en die van jou: deze zoon van een liefdevolle vader verliet zijn thuis en meende dat hij alles had verbrast aan niets van enige waarde, hoewel hij toentertijd de waardeloosheid ervan niet inzag. Hij schaamde zich ervoor naar zijn vader terug te keren, omdat hij dacht dat hij hem had gekwetst.  Maar toen hij thuiskwam verwelkomde de vader hem vol vreugde, omdat de zoon zelf zijn vaders schat was. Hij wilde niets anders.’ (T8.VI.4:1-4)

In deze wereld van symbolen is de waarheid gelukkig nooit verloren gegaan. Deze herinnering dient zich ook aan als symbool; de Heilige Geest of Jezus, die ons door de doolhof van de symbolen weer naar Huis toe brengt, waar we nooit zijn weggeweest.

Jezus zegt hierover zelf:

‘Laat mij voor jou het symbool zijn van het einde van schuld, en kijk naar je broeder zoals jij naar mij zou kijken.
Vergeef mij al de zonden die jij meent dat de Zoon van God heeft begaan. En in het licht van jouw vergeving zal hij zich herinneren wie hij is, en vergeten wat nooit is geweest. Ik vraag om jouw vergeving, want als jij schuldig bent, moet ik dat ook zijn. Maar als ik schuld te boven kwam en de wereld overwon, dan was jij met mij. Wil jij in mij het symbool zien van schuld, of van het einde van schuld, wanneer jij je herinnert dat wat ik voor jou beteken jij ook in jezelf ziet?’ (T19.IV.B.6:1-5)

Laat ik op deze Vaderdag al mijn ‘verlorenzoon’ gedachtes op zijn Altaar leggen en terugkeren naar Huis.

‘De verloren zoon’, Rembrandt.

Prachtig lied van Stef Bos met een extra beleving als je de symboliek van de Vader kunt horen.

 

%d bloggers liken dit: