archiveren

Tagarchief: gids

Alleen waarheid is waar. Het kenmerk van waarheid is dat deze onveranderlijk is. Dus alles wat veranderlijk is is onwaar.
Als ik dat idee over mijn leven leg, dan is mijn leven en alle verdere leven dat ik ken en waarneem onwaar, inclusief dat wat zich “ik” noemt, want ook dat is enorm veranderlijk.

Het feit dat de gedachte er kan zijn dat alleen onveranderlijke waarheid waar kan zijn, maar dat dat kennelijk niet is wat als waar wordt aangenomen binnen onwaarheid, er vanuit gaande dus dat waarheid alleen waarheid is als het onveranderlijk is, geeft aan dat er iets anders moet zijn dan het veranderlijke wat een veranderlijke “ik” kan waarnemen.

Een ander bewijs dat er onveranderlijke waarheid moet zijn is dat de “ik” voortdurend opzoek is binnen onwaarheid, welke als kenmerk heeft veranderlijk te zijn, naar waarheid.
Dat is zoeken naar iets waar het onmogelijk kán zijn. Het zoeken op zich is dus al een onware handeling.
Waarheid kan niet gezocht worden, en niet gevonden worden door er actief naar te zoeken binnen onwaarheid.

En waarom is dat toch de belangrijkste motivatie en is elke handeling daar op gericht binnen de veranderlijke waarheid?
Omdat onwaarheid als functie heeft waarheid te verbergen. Onwaarheid moet dus actief in stand worden gehouden ten einde waarheid te verbergen. Een onmogelijke zoektocht die niet gericht is op vinden, maar juist op niet vinden, met als verborgen doel dat waarheid niet meer herinnerd mag worden.
Onveranderlijke waarheid is nu immers de grootste bedreiging voor veranderlijke (on)waarheid.
Aangezien dit hele mechanisme verborgen blijft achter een scherm van projecties, die de aandacht zeer succesvol afleiden van het doel van de veranderlijke (on)waarheid, namelijk uit waarheid zien te blijven, blijft de nu onwetende denkgeest/mind ijverig zoeken binnen de veranderlijke (on)waarheid naar waarheid, zich zogenaamd niet bewust van de onmogelijkheid ervan.

Wat doet het terug herinneren van dit vreemde onmogelijke en vooral onnodig mechanisme van het ontkennen van waarheid met dat wat de als “ik” vermomde denkgeest als zijn/haar leven is gaan zien en heeft aangenomen als waarheid?
Dat onvermijdelijke dreigende terug herinneren zal op de eerste plaats heftig ontkend worden, omdat het voelt als een rechtstreekse aanval op “mijn” waarheid. Deze ontkenning kan ook geuit worden als een schijnbaar omarmen van dit idee door razendsnel een onware versie van onveranderlijke waarheid te integreren binnen de veranderlijke (on)waarheid.
En elke keer als die zelfgemaakte waarheid toch eigenlijk ook weer veranderlijk blijkt te zijn, wat niet anders kan binnen nog steeds veranderlijke (on)waarheid, wordt deze weer aangepast, zodat het veranderlijke toch weer de schijn van onveranderlijkheid krijgt.

Een voorbeeld hiervan is dat god als iets daar buiten wordt gezien als vertegenwoordiger van de waarheid en het leven, maar dat diezelfde god als verschillend wordt gezien en ervaren en bevochten en verdedigd moet worden, onder het mom van “er is maar één god en dat is die van mij (ons)”.

Het gevolg van het onvermijdelijke terug komen van de herinnering aan onveranderlijke waarheid, is dat langzaamaan stap voor stap de schellen van de ogen vallen (van de denkgeest eigenlijk) en wordt gezien dat alles wat veranderlijk is niet waar kan zijn, omdat het veranderlijk is.
Dat betekent dat wat de “ik” “mijn leven” noemt per definitie niet waar kán zijn.

Heel begrijpelijk dat dat niet in één keer gezien wil worden, de weerstand tegen dit zien is dan ook enorm, hoewel het zich kan vermommen en ook doet in het schijnbaar juist wel willen zien, bijvoorbeeld door het enthousiast omarmen  de als “ik” vermomde denkgeest van een spiritueel pad.

De als “ik” vermomde denkgeest kan namelijk doen alsof de als “ik” vermomde denkgeest nu actief moet gaan zoeken naar waarheid wat niet lukt en zich vervolgens in een zware depressie denkt, waarbij de als “ik” vermomde denkgeest zichzelf gaat beschuldigen van het zondige besluit zich van waarheid (god) af te keren en het daardoor voorgoed verbruid heeft bij god, welke mij, de zondaar zal straffen en eeuwig zal blijven vervolgen. En wat ik verwerpelijke zondaar ook zal proberen om weer in een goed blaadje te komen bij god, ik zal me toch uiteindelijk moeten verantwoorden na mijn dood en maar hopen dat god een goeie bui heeft en mij toelaat in de eeuwigheid.
Kortom angst is nu mijn leidraad, mijn anker, mijn leermeester.

Deze angst is niet zomaar weg als in de als “ik” vermomde denkgeest begint te dagen dat het in angst leven toch eigenlijk ondragelijk is en dat er misschien toch een andere manier moet zijn, want dit kan toch niet waar zijn!?
Nee. precies dit kan niet waar zijn en is niet waar, omdat het onwaar is door de veranderlijkheid ervan. De situaties zijn niet waar of onwaar, de gedachtes die de situaties projecteren zijn onwaar, dus zijn de projecties ook niet waar.

Na het verwerken van deze eerste schokkende onthulling kan het schiften beginnen.
Stap voor stap is de denkgeest er nu klaar voor alles wat als waarheid werd gezien, nu te ontmaskeren als onwaarheid, door steeds de vraag te stellen is dit wat ik nu ervaar 100% waar of niet.
Dat zal in het begin van het proces van ontmaskeren alleen voor de schijnbaar dramatische projecties in mijn leven lijken te gelden, maar al gaande door het proces zal onvermijdelijk moeten worden aanvaard dat het voor elke gedachte geldt.
Van het meest verschrikkelijke wat gebeurt tot de kleinste bijna niet merkbare verstoring in mijn dagelijkse leven.
Tot definitief onthuld wordt dat de als “ik” vermomde denkgeest in zijn totaliteit onwaar is, van wegen zijn voortdurend en altijd veranderlijke aard.

Dit bevragen van of dat wat de als “ik” vermomde denkgeest ervaart waar of onwaar is, heeft dus niet als doel om een beter leven te maken, want dat zou weer de focus leggen op de projectie als zijnde de oorzaak en gevolg, wat gewoon weer de keuze zou zijn voor het waar maken van het veranderlijke onware.
Het doel van het bevragen is de onwaarheid van de als “ik” vermomde denkgeest te ontmaskeren.

De angst dat dit besef in één keer zal gebeuren is ongegrond, omdat de denkgeest precies dat kan denken wat het kán denken. Het is dus een geleidelijk proces, waarbij de denkgeest gedachte, voor gedachte wordt terug herinnerd door gedachte voor gedachte terug te nemen naar de bron en het daar te (ver)geven aan waarheid, in dat wat het eigenlijk van nature is: onveranderlijke waarheid.

Dus dat wat de als “ik” vermomde denkgeest heeft bedacht als vlucht voor onveranderlijke waarheid, namelijk dat wat de als “ik” vermomde denkgeest als zijn leven in een wereld ervaar, wordt nu her-gebruikt als de manier om terug te helpen herinneren in waarheid, door alles wat ik ervaar als een “ik” in mijn wereld als onwaar te zien en te vergeven.

Dit kan alleen onder leiding van een andere gids dan de gids van onwaarheid (ego), namelijk de gids van waarheid dat zich bevindt in dat gedeelte van de denkgeest dat de verbinding vormt met de herinnering aan onveranderlijke waarheid door zijn eigenschap oordeelloos te kunnen kijken naar de zelfgemaakte veranderlijke versie van onveranderlijke waarheid. En in staat is het veranderlijke te laten vergeven door de keuze te maken voor waarheid.
Met nadruk op keuze, niet op een uitvoering hiervan, omdat deze altijd weer vormgericht zal zijn en het toch weer draait om het verbeteren van de wereld en een beter leven voor de als “ik” vermomde denkgeest.

WonderenOfWaan_v1

 

Wonderen of waan

Een gids over concepten in Een cursus in wonderen
Auteur: Jan-Willem van Aalst

“Wie, die zich door Gods liefde gedragen weet, kan de keuze tussen wonderen en waan moeilijk vinden?” Een cursus in wonderen, een zelfstudie programma om innerlijke vrede te bereiken, nodigt de ‘student’ uit om onze dagelijkse onbewuste psychologische cyclus van aanval en verdediging te doorzien voor wat die is. Niet alleen toont Een cursus in wonderenons hoe wij denken en hoe we vervolgens daar naar handelen, maar vooral ook waarom. Dit biedt ons de kans om het doel van ons leven te wijzigen van waan naar wonderen, dat wil zeggen, van veroordeling naar liefde, door het beoefenen van onvoorwaardelijke vergeving, de ‘koninklijke weg’ naar innerlijke vrede.
Deze gids neemt de lezer bij de hand naar een vollediger begrip over hoe belangrijke concepten zoals liefde, gebed, dood, leven, Christus, ego, en vergeving gebruikt worden in dit spirituele leerprogramma. Mogelijk stelt dit studenten van Een cursus in wonderen in staat om de essentie van de boodschap eerder te doorgronden, en deze vervolgens in het dagelijks leven concreet toe te passen, waarmee zij hun spirituele reis bespoedigen.

Over “Wonderen of waan”, van de (Engelstalige) online discussiegroep die er de inspiratie voor vormde:
“Veel mensen die meer over de Cursus willen weten voordat ze er serieus tijd in gaan investeren, voelen zich ontmoedigd door de moeilijke en abstracte formuleringen in de tekst, en laten het boek voor wat het is. We hebben een gids zoals deze nodig om mensen een minder veeleisende inleiding te bieden op dit gedachtegoed. Zodra ze eenvoudig kunnen begrijpen hoe bestaande concepten op een andere wijze gebruikt worden, bereiden ze zich beter op hun reis in de Cursus voor. Ik zie dit als een bijzonder behulpzaam en broodnodig boekje.” – Patrick Madden, M.D.

 

Dr. Ir. Jan-Willem van Aalst (1970) woont in Zeist en werkt als zelfstandig adviseur op het gebied van kennismanagement en geografisch informatiemanagement. Daarnaast is hij een gids voor spirituele ontwikkeling. Hij is student van Een cursus in wonderen  sinds 2004.

 

Aanbeveling van Willem Glaudemans:

Lees dit boek als beginnende of gevorderde Cursus-student, omdat het je voor eens en voor al duidelijk maakt waar deze Cursus in de diepte over gaat. Het helpt je om de fundamenteel nondualistische metafysica in één klap helder te krijgen en allerlei misvattingen over de werkelijke boodschap van de Cursus in je denkgeest ongedaan te maken. Dat is de grote waarde van dit boekje. Het staat in de betrouwbare lijn van Ken Wapnick, wiens onvolprezen uitleg steeds door deze bladzijden heen klinkt.

Natuurlijk zouden er nog andere termen en begrippen uit de Cursus toegelicht hebben kunnen worden, maar met de keuze van deze zeventien is er op wonderlijke wijze toch een totaalbeeld geschetst. En het goede is dat dit bovendien steeds verbonden wordt met onze dagelijkse wandel in deze wereld.

Willem Glaudemans

 

Aanbeveling van Gary Renard:

Dit boek van Jan-Willem van Aalst is een prachtige samenvatting van de kernbegrippen in Een cursus in wonderen; zeer behulpzaam bij het beter begrijpen van de betekenis van deze nondualistische leer. Alle essentiële elementen komen hier samen, waarbij de auteur vooral ingaat op het kernthema van de Cursus: het doorgronden en toepassen van ware Vergeving. Wij bevelen dit boek zeer aan als nuttige aanvulling op de leer van de Cursus.

Gary Renard
Cindy Lora-Renard

 

Review te lezen bij Bol.com:

“Van het lezen van dit boekje word ik erg blij. Wat een heerlijk duidelijke toelichting op concepten uit Een cursus in wonderen. Echt een aanwinst!”

 

 

 

VvI_Cover_k

 

Vorm versus inhoud: seks en geld

Auteur: Kenneth Wapnick

Dat bijna de hele wereld zich hoofdzakelijk met de kwesties seks en geld bezighoudt, is terug te voeren op de verborgen agenda van het ego in onze denkgeest – met name zijn plan om ons gehecht te houden aan het lichaam en de wereld, zodat we nooit de werkelijke bron van pijn en conflict kunnen bereiken, en dat is de beslissing van de denkgeest om zijn afscheiding van God in stand te houden, maar er niet verantwoordelijk voor te worden gehouden. Binnen de context van de principes van het ego en zijn leer van speciaalheid en gescheiden belangen, kunnen zowel seks als geld gezien worden als vormen van gedrag die uitdrukking geven aan de inhoud van onze denkgeest. Dit boekje richt zich daarom op het vaststellen van de inhoud die aanleiding geeft tot de schuld, het conflict, de mythen en de obsessie die met seks en geld verbonden zijn. Vergeving stelt ons in staat onze aandacht te verschuiven van de complexiteit van het gedrag naar de eenvoud van het doel. Zo worden seks en geld, die de uitdrukking zijn geworden van het tot schuld leidende denksysteem van het ego van de één of de ander, van doel veranderd om het genezende principe van de Heilige Geest te weerspiegelen van samen, of helemaal niet.

Niets zo verblindend als de waarneming van vorm.
Want het zien van vorm betekent dat begrip aan het zicht is onttrokken.

 

p.s. we stellen reviews erg op prijs!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O ja, wat lijkt het gerechtvaardigd als het toch echt lijkt dat iemand mij onrecht aandoet!
En, o ja, ik heb toch echt gelijk dat mij dit wordt aangedaan!
Ik ervaar het toch, ik voel het toch, ik heb toch ogen in mijn hoofd!
Zo sterk is de verslavende aantrekkingskracht van de wereld die mijn ogen denken en geloven te zien.

Maar is dit wel zo?
Heb ik gelijk?
Nee, ik kan ervoor kiezen geen gelijk te hebben en te krijgen, ook al lijken de verslavende gedachten aan mij te trekken en lijkt een hele wereld van ‘gelijk hebben’ te bewijzen dat ik gelijk heb en de zgn ‘ander’ niet.
Ten eerste voelt het allemaal heel pijnlijk, dat is al een teken dat deze gedachten niet van de HG/J  kant van de denkgeest kunnen komen, dus kan ik vaststellen dat ze van de keuze voor de ego kant komen. En ook mijn gelijk willen hebben en schijnbaar eventueel ook krijgen is een pijnlijk proces met altijd een winnaar en een verliezer, dus ook duidelijk egodenkgeest materiaal.
Zodra ik mij opstel in het waarnemende/keuzemakende stuk van de denkgeest kan ik dit onderscheid duidelijk zien.
Ik kijk dan naar de film, de geprojecteerde gedachten van de egodenkgeest, een film waarin mij het (droom)lichaam onrecht wordt aangedaan en ik mijzelf moet verdedigen dmv aanval. Een volstrekt dualistisch gebeuren, dat moge duidelijk zijn.
En ik kan dan zien, ten minste als ik ervoor kies het te zien, dat wat zich lijkt af te spelen in die film, niet de grond reden is van mijn onvrede (les 5).
Er is geen ‘vijand’ die mij onrecht aandoet, er is een afscheidingsgedachte die zich uit projecteert als een ‘iets’, of ‘iemand’ die ‘mij’ onrecht aandoet. De (afscheidings)gedachte lijkt nu zijn bron te hebben verlaten en een eigen leven te leiden nu.
Maar is dat werkelijk zo?
Wil ik dit nog steeds geloven, neem ik dit ‘nietig dwaas idee’ nog steeds serieus?
Er is ook een andere keuze mogelijk. Ik kan in plaats hiervan ook voor vrede kiezen (les 34).

Ik doe een stap terug en laat ‘Hem’ de weg wijzen, ik laat mijn ‘Juist gerichte-denkgeest’ de weg wijzen, en neem alle gedachten+projecties  over wat ik dacht dat mij werd aangedaan terug en vergeef ze.
En ik weet één ding, kiezen voor lijden, dus kiezen voor het gelijk van de egodenkgeest is gewoon geen optie meer, ik ben verantwoordelijk voor al mijn gedachten, projecties en gevoelens van lijden, dus kan ik ook beslissen of ik dit nog wil of niet. Dat is het enige wat mij te doen staat, vanuit mijn waarnemende/keuzemakende post de keuze maken;  voor afscheiding (ego) of voor het terug herinneren in Eenheid. En ondertussen speelt de door de egodenkgeest geprojecteerde film gewoon verder en kan de ik in de film gewoon ‘nee’ zeggen, of kan ik nog steeds boos worden. Met dit verschil dat ik me er niet meer mee identificeer, het niet meer persoonlijk maak, het niet meer probeer te rechtvaardigen en het alleen nog als vergevingsmateriaal en vergevingskans wil zien en laten gebruiken. Het is niet de bedoeling, ook een prachtige valkuil, dat ik mijn zgn Heilige keuze de droom in sleep en er een heilige ego versie van maak.
Dus bijvoorbeeld door mijn keuze en gedrag toch te rechtvaardigen onder het mom van, ja maar de Heilige Geest en of Jezus hebben mij verteld dat ik dit of dat moet doen.  Heilige Geest en of Jezus geven nooit vormgerichte oplossingen, want het zijn geen personen of dingen buiten en los van mij als denkgeest. Dus in die hoedanigheid als zijnde Geest en louter symbolen, weten ‘zij’ niets van de geprojecteerde wereld die ik door te kiezen voor leiding van de egodenkgeest heb gemaakt. Heilige Geest ‘weet’ alleen van mijn keuze voor egodenkgeest of HG denkgeest, de keuze dus voor angst of voor LIefde. Ware Vergeving zorgt er juist voor dat ik mijn aandacht op vormgerichtheid loslaat, terugkeer in de denkgeest  en daar als het ware inplug op de HG kant van de denkgeest en vandaaruit ‘geinspireerde’ gedachten krijg. Dit is de scheppende kracht van Heilige Geest. Scheppend in de zin van uitbreiding van Liefde, die vormloos is. En ja, daardoor ga ik wel anders kijken naar de egofilm, en ben mij ervan bewust dat het alleen een projectie is en niet iets ‘werkelijks’, losgeraakt van de egodenkgeest.
In de film kan ik mijzelf als droom figuur dan nog kwaad zien worden en nee zeggen en de wetten volgen van de wereld, maar er is geen enkele identificatie meer.
“Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets” (WdII.1.).
en
“Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, (…)” (WdII.5:1).
Het grote verschil zit ‘m dus in het ‘doen’ via egodenkgeest of het ‘doen’ via HG denkgeest.
Via egodenkgeest ‘doen’ is denken en geloven dat het lichaam iets doet, via HG denkgeest ‘doen’ is zien en weten dat het lichaam niets doet, omdat het een projectie is, en niet een autonoom ‘iets’ wat zelfstandig kijkt, denkt en doet.
Niets zo verblindend als waarneming:

“Deze ogen, niet gemaakt om te zien, zullen nooit zien. Want het idee
waarvoor ze staan, heeft zijn maker niet verlaten, en het is hun maker die
met behulp daarvan ziet. Wat was het doel van hun maker anders dan
niet te zien? Hiervoor zijn de ogen van het lichaam het perfecte middel,
maar niet om te zien. Zie hoe de ogen van het lichaam op uiterlijkheden
rusten, en daar niet aan voorbij kunnen gaan. Kijk hoe ze stoppen bij het
niets, en niet in staat zijn om achter de vorm naar de betekenis te gaan.
Niets zo verblindend als de waarneming van vorm. Want het zien van
vorm betekent dat begrip aan het zicht is onttrokken” (T22.IV.6:1-8).

Dit unieke vergevingsproces van ECIW is radicaal, zwart wit, zonder ‘maren’ en ‘ja maars’, maar wel een stap voor stap proces, waarbij mijn hele leven een compleet ander doel krijgt en stap voor stap verschuift van de verblindende kijk vanuit egodenkgeest naar de heldere kijk vanuit Heilige Geest, de Juist gerichte-denkgeest die ‘mij’, denkgeest zal doen ontwaken uit de ego droom.

Eén probleem, één oplossing.
Als ik een probleem ervaar lijkt dat een probleem buiten mij te zijn.
De oorzaak lijkt buiten mij te liggen en wordt mij aangedaan door iets of iemand buiten mij.
Om dit op te lossen kijk ik wat ik kan doen, ik analyseer het probleem, verzamel bewijzen, verzamel medestanders en ga het probleem buiten mij te lijf. En soms win ik en soms verlies ik. En het probleem lijkt soms opgelost en soms niet, maar het is altijd tijdelijk tot het volgende probleem zich aandient. Ik ben nooit zonder problemen.

Waarom is dat?
De wereld van de afscheiding die kiest voor de egodenkgeest als gids en leermeester heeft problemen nodig als brandstof. Heeft aanval en verdediging nodig als brandstof.
De wereld kan alleen bestaan als de dualiteit in stand blijft, de kleine zeemeermin die haar staart in tweeën moest laten splijten tot twee benen om op het land te kunnen leven. Zij koos hiervoor, ondanks de ondragelijke pijn en lijden die dit besluit opleverde. En zo kiezen wij voor dualiteit, ondanks de pijn en het lijden dat dit besluit oplevert.

De bron van elk probleem is dus nooit gelegen in de dualiteit, maar in de keuze voor dualiteit.
Het probleem bevindt zich niet buiten mij, maar in mijn besluit voor afscheiding te kiezen, en dat besluit wordt genomen in en door de denkgeest en niet door een lichaam dat in conflict lijkt met een ander lichaam.

Het probleem, elk probleem, vindt dus zijn oorsprong in de denkgeest. De denkgeest die kiest voor afscheiding en deze projecteert buiten zichzelf en de bron waar het probleem begon, de denkgeest, vergeet. De denkgeest die vergeten is dat hij denkgeest is doolt nu als een ongeleid projectiel rond in een wereld van schijnbare chaos, aan elkaar hangend van schijnbaar toeval, het lot, karma en andere vormen van zonde, schuld en angst. Het oorzaak en gevolg sprookje van de egodenkgeest.

De egodenkgeest die gemaakt is om te vergeten dat het denkgeest is, heeft zich vermomd als lichaam, dingen en situaties en geloofd daar heilig in.
Er lijkt nu een wereld te zijn vol met aanvallende en of verdedigende mensen, dingen en situaties.
Er lijken nu miljarden problemen te zijn, en hoewel de wanhoop toeslaat dat er nooit een einde komt aan pijn en lijden blijft de dolende en aan vergetelheid lijdende denkgeest het proberen.
Zelfs als de denkgeest op een gegeven moment kiest voor een uitweg en een pad kiest als ECIW of een ander vergelijkbaar pad, wat als doel heeft terug te herinneren in denkgeest, zal de denkgeest proberen vast te houden aan het geloof in een wereld buiten hem.
Het zal aanval blijven zien en daarvan walgen, maar wel blijven kiezen voor aanval, en het willen veranderen en verbeteren van een wereld buiten zichzelf, in plaats van zich werkelijk terug te trekken in wat het nog steeds onveranderlijk is: denkgeest verantwoordelijk voor zijn eigen gedachten en projecties.

Eén probleem, één oplossing.
Het probleem wordt veroorzaakt door en in de denkgeest die voor afscheiding kiest, dat is de basis van elk probleem, hoe complex het ook lijkt te zijn in zijn geprojecteerde vorm.
De oplossing ligt waar het probleem ontstaat, in de denkgeest dus, de enige plaats waar afscheiding ongedaan kan worden gemaakt.
Dit ongedaan maken van die telkens weer ene keuze voor afscheiding geschied door Ware Vergeving.
Ware Vergeving kiest voor het ongedaan maken van de afscheiding, hersteld Eenheid, omdat Eenheid nooit gespleten kan worden, het kan alleen gefantaseerd worden, verzonnen worden in pijnlijke dromen van afscheiding, maar het veranderd niets aan Waarheid, de non-dualistische eeuwig durende Liefde van Waarheid.

En dit ongedaan maken is een zeer praktisch proces.
Ik heb een probleem, waarvan ik ervaar dat de oorzaak buiten mij ligt. Iemand heeft mij onheus bejegend, heeft mij onterecht beschuldigd van iets, ik ben bestolen, ik zie onrecht om mij heen anderen aangedaan, ik zie schuldigen om me heen, ik zie slachtoffers, ik zie een vijand, ik ervaar schaarste, ik lijd honger, ik ben ziek, ik zie rivaliserende groepen, ik zie oorlog, ik zoek wanhopig naar mijn eigen veilige afgescheiden eilandjes van tijdelijk geluk en omgeef mij met zware verdedigingsmuren. Duizenden problemen en toch maar één oorzaak en maar één oplossing.
Als ik bereid ben Ware Vergeving echt toe te leren passen zal de oorzaak, een zieke schizofrene aan waanvoorstellingen lijdende denkgeest genezen.
En ik zal de wereld die nog steeds een droom is, een projectie, alleen nog door vergeven ogen zien en ervaren, zolang ik nog een wereld ervaar.

En een zien vanuit een vergeven denkgeest, zal dan ook alleen maar liefdevolle, werkelijk behulpzame inspirerende gedachten opleveren, niet met als doel de wereld te verbeteren, maar de hele ene denkgeest te laten ontwaken in Liefde, in Waarheid.
Zoals de kleine zeemeermin uiteindelijk ook weer koos voor terugkeer in Zee, terug naar haar Vader.
De innerlijke drang tot terugkeer in Eenheid is altijd sterker dan de keuze voor afscheiding, omdat Eenheid nooit en te nimmer verbroken kan worden, hoe sterk de aantrekkingskracht voor afscheiding ook lijkt te zijn. Terugkeer in Eenheid, ontwaken uit de droom van afscheiding, is dan ook, ondanks dat het wel uitgesteld kan worden, onvermijdelijk.
Maar waarom no langer uitstellen wat onvermijdelijk is?

%d bloggers liken dit: