archiveren

Tagarchief: gevolg

Vergeven is het geven van overvloed als tegenhanger van de gaven van het dualistische ego die altijd over schaarste/overvloed gaan.
Geven door vergeven is geven en ontvangen zijn hetzelfde en is niet vorm gericht.
Geven vanuit schaarste/overvloed (het dualisme van het ego) is geven en nemen zijn verschillend en is altijd vormgericht.

Geven vanuit schaarste/overvloed (ego) is ik geef jou wat en dan verwacht ik van jou wat terug, anders verlies ik iets en win jij er is dus altijd een verliezer en een winnaar en altijd vorm gericht.

Beide vormen van geven komen vanuit de denkgeest, er is immers alleen maar denkgeest die denkt en projecteert.
Dus de vorm, de projectie is nooit de bron, maar altijd de denkgeest, ook al lijkt dat bij het ego-geven/nemen wel om een bepaalde uiterlijke vorm te gaan welke als oorzaak/gevolg wordt gezien.

Als ik altijd het gevoel en de ervaring heb dat ik te weinig of geen geld heb, dan lijkt het wel of niet hebben van geld de oorzaak te zijn. En zal mijn ego-gerichte oplossing zich altijd concentreren op het verkrijgen van meer geld. De onderliggende bron, de wens van het ego om, als tegenhanger van de natuurlijke overvloed van Eenheid en als verdediging daar tegen, de gedachte/idee van schaarste, blijft hierdoor opzettelijk verborgen.
Door mijn vorm/situatie gericht denken en dat te zien als oorzaak en gevolg blijf ik rond draaien in het geloof in schaarste/verlies en de (ego) oplossing daarvoor, het idee van geven en nemen, zonder de werkelijke oorzaak te (willen) zien.

Door deze gedachten wel te leren zien en te onderscheppen, door eerlijk naar al mijn gedachten te kijken, kan ik dit ego spelletje van schaarste/verlies en geven en nemen doorbreken door consequent elke gedachten van schaarste/verlies te leren herkennen en te leren vergeven.
Dit vereist veel oefening en vertrouwen, want het ego doet ook mee in elke gedachte en zal proberen het idee van schaarste/verlies en geven en nemen in stand te houden.
Dit zal een ervaring van hevige weerstand geven, waardoor het een slecht idee lijkt en er van wordt afgezien en opnieuw gekozen wordt voor het oude, bekende ‘veilige’ ook al voelt die ego versie ook niet prettig, maar wel bekend en schijnbaar controleerbaar.
Zoals bij een verslaving aan bijvoorbeeld alcohol, roken, drugs de verslaving ook uiteindelijk niet prettig voelt, maar wel prettig in de zin van bekend, veilig en vertrouwd.
Bovendien schuilt daaronder diep verborgen in het onderbewuste, de angst, het idee van, als ik mijn verslaving aan schaarste/verlies opgeef, en vergeef, dan valt mijn verdediging tegen Overvloed dat wat Eenheid, Waarheid, God is weg en wat dan?!
Deze onbewust gehouden angst wordt ervaren als een niet te benoemen angst voor het grote onbekende en als het verlies van “ik” zoals ik die nu als verslaafde aan schaarste/verlies ken, ook al haat ik (onbewust) die “ik”.

Ware Vergeving ziet dit hele ego spel onder ogen, zonder daar nog een oordeel over te hebben, door ook elk oordeel erover consequent te vergeven.
Dit lijkt onmogelijk door de veelheid van gedachten die er altijd zijn. Maar bedenk dan dat dit ook weer een verdedigende ego gedachte is.
En dat mijn verdediging niets anders is dan de ontkenning van de herinnering dat er alleen denkgeest is, en niet een lichaam dat denkt.
Want ook de gedachte een lichaam te zijn is een verslaving aan schaarste/verlies. Kijk maar naar wat je gelooft over het lichaam, het moet onderhouden worden, het kan zich alleen voelen, bestolen, rijk, arm, niet geliefd, wel geliefd, het slijt, wordt ouder, kan ziek worden,enz. enz. en gaat bovendien onvermijdelijk dood. Nou als dat geen projectie van schaarste/verlies is!?

De bron van al deze ideeën ligt niet in het lichaam, maar in de denkgeest die ze denkt en projecteert. En, zoals we al eerder hebben besproken, ideeën verlaten nooit hun bron; het lichaam kan dus nooit de oorzaak en het gevolg zijn, (WdI.5) ook al willen we dat wel geloven uit angst voor schaarste en verlies.
De oorzaak en het gevolg bevinden zich altijd in de denkgeest.

Ware Vergeving gaat dus over het vergeven van de gedachte, de gedachte van schaarste/verlies, en niet het vergeven van een “ik” die het maar niet lukt om voldoende geld bij elkaar te scharrelen, want dat is niet het probleem. Het probleem is de gedachte en het geloof in schaarste/verlies en niet zoals het zich heeft geprojecteerd in een bepaalde vorm als een persoon die aan schaarste/verlies lijdt.

Als de gedachte van schaarste/verlies vergeven wordt, wordt automatisch de projectie ook vergeven, want nogmaals ideeën verlaten niet hun bron.
De focus zal dan niet meer liggen op het opheffen van schaarste/verlies in de vorm, zoals het zich heeft geprojecteerd, maar op de gedachte die nu van schaarste/verlies verschuift naar Overvloed. Het idee van Overvloed.
De denkgeest die zich daarvan bewust wordt, doordat de onbewust gehouden gedachten van schaarste/verlies aan het licht gebracht zijn en vergeven, zal zich zijn ware aard: grenzeloze overvloed herinneren.
Verwacht ik echter dat ik dan ook in de vorm overvloed zal ervaren in de vorm van ineens heel veel geld krijgen, dan weet ik dat ik weer voor het ego idee van schaarste/verlies gekozen heb, want geen enkele vorm is onveranderlijk.
Een vergeven denkgeest echter heeft zich herinnerd Onveranderlijk te zijn en zal zich dat blijven herinneren hoe het script zich ook verder ontvouwd als vorm.

Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.
(T.In.2:2-3)

Voor een vergeven denkgeest is geven en ontvangen hetzelfde, omdat hij geeft vanuit de overvloed van de onveranderlijke grenzeloze non-dualistische Geest.

 

Als de denkgeest ontwaakt dan weet ik gewoon dat het niet ‘mijn’ lichaam is dat iets denkt, zegt, doet. Ik weet dan dat er alleen denkgeest is, ook al kan deze van alles en nog wat projecteren, de projecties zijn nog steeds denkgeest materiaal.
Dan is ook duidelijk dat niet het lichaam iets doet, maar de denkgeest die dat laat weerspiegelen door zijn projecties en dat is totaal iets anders dan denken dat het lichaam iets doet.
Het ziet er hetzelfde uit, maar het is totaal 100% anders.
Het lichaam, de projectie dus, kan onmogelijk autonoom zijn, want het kan zijn bron, de denkgeest niet verlaten.
Dus oorzaak en gevolg bevinden zich beide in de denkgeest.
Derhalve kan welke oorzaak en of gevolg dan ook zich nooit buiten mij, de denkgeest bevinden, ook al vindt er projectie plaats.

Eén probleem, één oplossing.
Als ik een probleem ervaar lijkt dat een probleem buiten mij te zijn.
De oorzaak lijkt buiten mij te liggen en wordt mij aangedaan door iets of iemand buiten mij.
Om dit op te lossen kijk ik wat ik kan doen, ik analyseer het probleem, verzamel bewijzen, verzamel medestanders en ga het probleem buiten mij te lijf. En soms win ik en soms verlies ik. En het probleem lijkt soms opgelost en soms niet, maar het is altijd tijdelijk tot het volgende probleem zich aandient. Ik ben nooit zonder problemen.

Waarom is dat?
De wereld van de afscheiding die kiest voor de egodenkgeest als gids en leermeester heeft problemen nodig als brandstof. Heeft aanval en verdediging nodig als brandstof.
De wereld kan alleen bestaan als de dualiteit in stand blijft, de kleine zeemeermin die haar staart in tweeën moest laten splijten tot twee benen om op het land te kunnen leven. Zij koos hiervoor, ondanks de ondragelijke pijn en lijden die dit besluit opleverde. En zo kiezen wij voor dualiteit, ondanks de pijn en het lijden dat dit besluit oplevert.

De bron van elk probleem is dus nooit gelegen in de dualiteit, maar in de keuze voor dualiteit.
Het probleem bevindt zich niet buiten mij, maar in mijn besluit voor afscheiding te kiezen, en dat besluit wordt genomen in en door de denkgeest en niet door een lichaam dat in conflict lijkt met een ander lichaam.

Het probleem, elk probleem, vindt dus zijn oorsprong in de denkgeest. De denkgeest die kiest voor afscheiding en deze projecteert buiten zichzelf en de bron waar het probleem begon, de denkgeest, vergeet. De denkgeest die vergeten is dat hij denkgeest is doolt nu als een ongeleid projectiel rond in een wereld van schijnbare chaos, aan elkaar hangend van schijnbaar toeval, het lot, karma en andere vormen van zonde, schuld en angst. Het oorzaak en gevolg sprookje van de egodenkgeest.

De egodenkgeest die gemaakt is om te vergeten dat het denkgeest is, heeft zich vermomd als lichaam, dingen en situaties en geloofd daar heilig in.
Er lijkt nu een wereld te zijn vol met aanvallende en of verdedigende mensen, dingen en situaties.
Er lijken nu miljarden problemen te zijn, en hoewel de wanhoop toeslaat dat er nooit een einde komt aan pijn en lijden blijft de dolende en aan vergetelheid lijdende denkgeest het proberen.
Zelfs als de denkgeest op een gegeven moment kiest voor een uitweg en een pad kiest als ECIW of een ander vergelijkbaar pad, wat als doel heeft terug te herinneren in denkgeest, zal de denkgeest proberen vast te houden aan het geloof in een wereld buiten hem.
Het zal aanval blijven zien en daarvan walgen, maar wel blijven kiezen voor aanval, en het willen veranderen en verbeteren van een wereld buiten zichzelf, in plaats van zich werkelijk terug te trekken in wat het nog steeds onveranderlijk is: denkgeest verantwoordelijk voor zijn eigen gedachten en projecties.

Eén probleem, één oplossing.
Het probleem wordt veroorzaakt door en in de denkgeest die voor afscheiding kiest, dat is de basis van elk probleem, hoe complex het ook lijkt te zijn in zijn geprojecteerde vorm.
De oplossing ligt waar het probleem ontstaat, in de denkgeest dus, de enige plaats waar afscheiding ongedaan kan worden gemaakt.
Dit ongedaan maken van die telkens weer ene keuze voor afscheiding geschied door Ware Vergeving.
Ware Vergeving kiest voor het ongedaan maken van de afscheiding, hersteld Eenheid, omdat Eenheid nooit gespleten kan worden, het kan alleen gefantaseerd worden, verzonnen worden in pijnlijke dromen van afscheiding, maar het veranderd niets aan Waarheid, de non-dualistische eeuwig durende Liefde van Waarheid.

En dit ongedaan maken is een zeer praktisch proces.
Ik heb een probleem, waarvan ik ervaar dat de oorzaak buiten mij ligt. Iemand heeft mij onheus bejegend, heeft mij onterecht beschuldigd van iets, ik ben bestolen, ik zie onrecht om mij heen anderen aangedaan, ik zie schuldigen om me heen, ik zie slachtoffers, ik zie een vijand, ik ervaar schaarste, ik lijd honger, ik ben ziek, ik zie rivaliserende groepen, ik zie oorlog, ik zoek wanhopig naar mijn eigen veilige afgescheiden eilandjes van tijdelijk geluk en omgeef mij met zware verdedigingsmuren. Duizenden problemen en toch maar één oorzaak en maar één oplossing.
Als ik bereid ben Ware Vergeving echt toe te leren passen zal de oorzaak, een zieke schizofrene aan waanvoorstellingen lijdende denkgeest genezen.
En ik zal de wereld die nog steeds een droom is, een projectie, alleen nog door vergeven ogen zien en ervaren, zolang ik nog een wereld ervaar.

En een zien vanuit een vergeven denkgeest, zal dan ook alleen maar liefdevolle, werkelijk behulpzame inspirerende gedachten opleveren, niet met als doel de wereld te verbeteren, maar de hele ene denkgeest te laten ontwaken in Liefde, in Waarheid.
Zoals de kleine zeemeermin uiteindelijk ook weer koos voor terugkeer in Zee, terug naar haar Vader.
De innerlijke drang tot terugkeer in Eenheid is altijd sterker dan de keuze voor afscheiding, omdat Eenheid nooit en te nimmer verbroken kan worden, hoe sterk de aantrekkingskracht voor afscheiding ook lijkt te zijn. Terugkeer in Eenheid, ontwaken uit de droom van afscheiding, is dan ook, ondanks dat het wel uitgesteld kan worden, onvermijdelijk.
Maar waarom no langer uitstellen wat onvermijdelijk is?

Als de noodzaak tot projecteren verdwijnt, stopt het projecteren en verdwijnen de projecties.
Zonder spijt, zonder herrie en gedoe, zonder pijn, zonder verlies, gewoon een logisch gevolg van het verdwijnen van de noodzaak tot projecteren.
Einde van het sprookje van afscheiding, einde van het geloof in zonde, schuld en angst, meer valt er niet over te vertellen, of te begrijpen.

%d bloggers liken dit: