archiveren

Tagarchief: gevoelens

Dit is een prachtige metafoor voor het stap voor stap proces van het terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
Ware Vergeving is eigenlijk telkens weer een schil van de ui afpellen en laten vallen, totdat alle lagen van zonde, schuld en angst opgelost zijn in het ‘niets’ en het ‘niets’ wat tevens het Ware Alles is overblijft.
Bij deze een zoveelste poging het proces van ‘niets (ego versie)’ naar ‘Niets (HG versie)’ in woorden te vatten, wat onmogelijk is, maar aan de andere kant is dat nog steeds het enige hulpmiddel wat we hebben om te kunnen communiceren op het niveau waar we denken en geloven te zijn.

Zoals ik nu ook echt wel door heb dat elke gedachte bestaat uit ego, HG en waarnemende/keuzemakende denkgeest en dus de metafoor van de ui ook een ego keuze versie kent, naast de HG keuze versie. En het is belangrijk deze keuze mogelijkheid voor de ego versie gewoon onder ogen te zien, het liefst onder leiding van HG, dus oordeelloos, want bekeken olv de ego kant zal het kijken onvermijdelijk gepaard gaan met gevoelens, emoties van zonde, schuld en angst. Daar kan ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest dan ook aan herkennen waar ik voor kies. In die zin een handige en behulpzame reminder.

Zo kom ik erachter dat de ego ui versie het afpellen van al mijn zonde, schuld en angst gedachten onmiddellijk opnieuw projecteert en ‘vergeet’ (met opzet, als verdediging), dat Ware Vergeving zich alleen afspeelt op denkgeest niveau en lang niet altijd af te lezen is in de vorm (de projectie, de wereld) waar ik eerst dacht dat het probleem lag.
En dan kan het idee ontstaan; “nou, zie je wel, vergeving werkt niet, want mijn probleem met iets of iemand is er nog steeds”.
Het afpellen van de ui wordt dan gezien als het afpellen van de problemen die ik denk en geloof te hebben in enige vorm, met iets of iemand.

Ware Vergeving pelt alleen mijn geloof in het denksysteem van zonde, schuld en angst af. En ja ik zal dan steeds meer een zondeloze, schuldeloze, angstloze wereld gaan zien en ervaren, terwijl de ‘beelden’ hetzelfde blijven of niet.
Ik kan mijn zonde, schuld en angst projecties van een iemand of iets die mij aanvalt terugtrekken door ware vergeving, maar het gedrag van iemand of iets kan er hetzelfde uit blijven zien in de vorm.
Eigenlijk precies zoals ik naar een film kijk en de goede en de slechteriken zie, en het volgende moment besef dat ik naar een film (projectie) zit te kijken met alleen maar uitbeeldingen, projecties, van goed en kwaad.
Denk maar weer aan die door mij veel aangehaalde tekst uit ECIW, (gisteren nog):
“Laat ze [mijn projecties] zo haatdragend en kwaadaardig zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is. (T27.VIII.10:1-6)”

Dus het afpellen van van alle zonde, schuld en angst lagen van de ‘ui’, wil niet vanzelfsprekend zeggen dat ik ineens weer vriendschappelijk om ga met iets of iemand. Het betekent wel dat ik de projectie niet meer verwar met de achterliggende gedachte van zonde, schuld en angst. Er is geen zonde, schuld en angst meer die geprojecteerd wil worden, er is alleen nog Liefde die onvoorwaardelijk is en alles zonder uitzondering omvat (niet te verwarren met de ego liefde versie, die altijd speciaal gericht is en de rest nog steeds uitsluit).
En deze allesomvattende Liefde die niets meer uitsluit zal er ook voor zorgen dat ik in de vorm, waar ik nog steeds ervaar, zolang ik denk en geloof te ervaren, heel beslist vanuit Liefde, geheel los van zonde, schuld en angst ‘nee’ of ‘ja’ kan zeggen tegen iets, iemand of situatie. In Beide gevallen zal het altijd de meest liefdevolle keuze zijn, omdat ze uit Liefde komt.

Waar en wat zou ik zijn zonder mijn projecties?

… dacht ik toen ik me eerst afvroeg, waar en wat zou ik zijn zonder die en die lastige, pijnlijke gedachte?
Toen ik de  gedachte terugnam, duidelijk een gedachte van ‘ongenoegen’, en aan m’n J-gerichte kant gaf (HG/J) bleef ik de vorm die ik had geprojecteerd teneinde het ‘ongenoegen’ kwijt te raken in al z’n glorie zien en voelen.
Wacht even… dacht ik, kan ik de gedachte wel terugnemen, en tegelijkertijd de projectie (de vorm dus die het ongenoegen had aangenomen) als iets aparts laten staan?
Nee, dat werkt niet, want de projectie zit aan de gedachte vast.  En zolang ik de projectie als iets los zie van de emotie, werkt terugnemen in de denkgeest niet. Ik moet dus ook de projectie terugnemen.
Wat er toen gebeurde was, dat ik ineens zonder projectie zat… oeps… m’n doel, m’n schietschijf is ineens weg! En wat bleef erover, de lastige, pijnlijke gedachte die ineens geen projectie meer had als vluchtweg, veranderde in pure angst. Het voelde als, er is nu geen uitweg meer, vluchten kan niet meer…

Ik stond oog in oog met ‘angst’ en liet de angst helemaal toe, want ik had me al tot m’n J-gerichtheid gewend, dus keek ik met Liefde (HG/J) naar mijn angst en was vergevingsbereid.
Kijk ik met angst (ego)  naar die angst dan zal de angst zo groot worden dat ik niets anders lijkt te kunnen dan mezelf afsluiten of in de aanval gaan.
Dus ik stond oog in oog met ‘angst’ olv HG/J en wilde het dolgraag ‘anders’ zien nu met vergeven ‘ogen’ en daardoor loste de angst gewoon op, ik stapte er ahw gewoon doorheen. En ervoer een niet te beschrijven vrijheid. En voelde echt dat dus alleen de angst voor de angst het probleem was, en niet de angst voor iets buiten mij, want er is niets buiten mij er is alleen een gedachte van afscheiding, vormen van zonde, schuld en angst, met een bijbehorende projectie.

Het werd me dus heel duidelijk nu nog sterker, dat ik niet alleen m’n gedachte over iets terug moet nemen, maar ook de bijbehorende projectie.

Mocht dit een ietwat abstract verhaal lijken, weet dan dat het wel degelijk een persoonlijke ervaring is die heel intens was, maar ik vind het niet nodig de complete persoonlijke beleving met naam en toenaam te beschrijven.
En je kan alleen iets echt ervaren als je het persoonlijk beleeft.
Dus op de plaats waar ik het over ‘lastige gedachte’ heb, en ‘ongenoegen’ kan je zelf je eigen situatie met bijbehorende projectie, emoties en gevoelens invullen.
En dan wordt het ineens allemaal heel praktisch.

Voordat we echt antwoord kunnen geven op de vraag en ervaren, ‘hoe zou mijn leven eruit zien zonder zonde, schuld en angst gedachten’, moeten we eerst weten wat dan wel die zonde, schuld en angst gedachten zijn.
En de eigenschap van zonde, schuld en angst gedachten is nu juist dat ze verborgen moeten blijven.
We merken enkel en alleen aan onze emoties en gevoelens dat ze er zijn en als we dan al de reden vinden, die zich altijd buiten ons lijkt te bevinden, ons aangedaan door iets of iemand buiten ons, worden we alleen maar nog meer op een dwaalspoor gebracht, want ook dat is niet de reden waarom we al die emoties en gevoelens voelen en ervaren.
Dus om zonder zonde, schuld en angst gedachten te kunnen zijn moeten we ze eerst voelen en ervaren zodat we ze kunnen benoemen en uit de verborgenheid aan het licht laten komen.
Als we emoties voelen, maar we kunnen ze niet benoemen, is dat niet omdat we het niet weten, maar omdat we onszelf (de denkgeest) opdracht hebben gegeven het te vergeten en er voor weg te lopen. Ook dat is een gedachte die benoemt mag worden, zodat hij tevoorschijn komt.
Want alleen als alle gedachten aan het licht mogen worden gebracht, als ik daar toestemming voor geef aan mijzelf, de denkgeest, en alle gedachten bloed eerlijk benoemd worden, dan kan er pas worden vergeven en ervaren worden hoe mijn leven is als ik geen zonde, schuld en angst gedachten meer heb en projecteer.

Zonde, schuld en angst gedachten ontkennen, of wegstoppen, omdat ze niet mogen, ‘want ik ben toch zo spiritueel onderlegd, ik zou toch beter moeten weten in middels’, niet kunnen, ‘omdat ik een Cursus in wonderen student ben, al tig jaar’, niet beleefd zijn,’zo ben ik niet opgevoed’, niet gepast, ‘ik sta erboven’, of wat dan ook, is eigenlijk zeggen, ‘ik wil deze gedachtes houden, want ze beschermen mij tegen het verlies van de door mij gekoesterde gedachten van zonde, schuld en angst, die mij op veilige afstand van de wraak van god houden.’
Als we deze krankzinnige gedachten langzaamaan gaan doorzien en gaan vermoeden dat ze wel eens niet zouden kunnen kloppen en dat ik me misschien wel vergis en dat het wel eens heel anders zou kunnen zijn, dan komt er in onze van angst verkrampte denkgeest wat ruimte, en kan het terug herinneren naar Waarheid beginnen.

Laat alle emoties, gevoelens alle gedachten er dus zijn, precies zoals ze zijn, want dat is waar ik ben op dit moment, dat is het NU waar ik me denk te bevinden, en daar ligt ook de oplossing, de genezing, in de denkgeest die ze denkt.
Dus ze voelen, ervaren, benoemen en dan de keuze maken, ze wel of niet te erkennen als waar of onwaar, oftewel ze te vergeven of niet.
Dat is het pad via en door de ervaring van haat heen terug naar de ervaring van Liefde.

%d bloggers liken dit: