archiveren

Tagarchief: gevoel

“Ik”, en dus het hele “zoonschap” ervaren deze wereld en het persoonlijke leven als “normaal”. We vinden wel van alles normaal en abnormaal in de wereld, maar dat is een gedachte vanuit het “normaal” vinden van deze wereld, en het “normaal” vinden van een lichaam te zijn. Binnen dat gedachte systeem (want dat is het) kan iets als normaal of als abnormaal gezien en ervaren worden. Echter de bron van dit gedachte systeem, de egodenkgeest, is (tijdelijk) uit het bewustzijnsgeheugen verdwenen. Met opzet, omdat dit hele denksysteem als doel heeft af te scheiden van Eénheid, iets wat onmogelijk is, nooit kan gebeuren en nooit zal gebeuren, behalve schijnbaar in de denkgeest van een “abnormaal” denksysteem.
En een “abnormaal” denksysteem, dat denkt zich te kunnen hebben afgescheiden van Eénheid, kan vervolgens alleen maar abnormale gedachten uitbreiden, dat is logisch.
Ziedaar, kijk om je heen; een abnormale projectie, vanuit een abnormaal denksysteem.

Dit wetende en aanvarende hoef “ik” niet meer m’n verdomde best te doen ook maar iets in deze wereld te verbeteren, wetende dat ik dat vanuit het waar maken van de wereld simpelweg niet kan, omdat ik vanuit een “ik” (geloof een lichaam te zijn) alleen maar pogingen tot afscheiding kan projecteren. Met andere woorden, ik vanuit het geloof een lichaam te zijn in een bestaande wereld van vormen en situaties kan nooit de wereld redden, het zullen altijd projecties vanuit een abnormaal onmogelijk, onwaar denksysteem blijven.

Goed, ik weet nu wat abnormaal, onwaar is en waarom, hoe kom ik dan nu weer in contact met Eénheid, met dat wat wel normaal is, waar is.
Er lijkt nog steeds een “ik” te zijn welke ervaart binnen het abnormale denksysteem dat niet anders kan dan abnormale projecties uitzenden.
Maar er is ook een soort waarnemer/observeerder “wakker” geworden kennelijk, de onvermijdelijke herinnering aan dat er toch iets anders moet zijn dan deze abnormale toestand komt terug in de denkgeest.
Er is een kennelijk andere keuze mogelijk.
De nu waarnemende denkgeest begint zich te herinneren dat er een andere keuze mogelijk is.
De keuze voor onwaar of Waar.
Iedere keer als de waarnemende denkgeest waarneemt dat hij een “abnormale” dus onware, onmogelijke gedachte projecteert, kan nu een bewuste keuze worden gemaakt:
wil “ik” (ik=nu de waarnemende/keuzemakende denkgeest die zich bewust is geen lichaam, projectie te zijn, maar (projecterende) denkgeest), deze projectie, welke eruit ziet als iets wat in “mijn” leven lijkt te gebeuren, gebruiken om de afscheiding in stand te houden en uit te breiden, of wil ik het laten gebruiken om de kloof van afscheiding te dichten?

Dat betekent dat ik (denkgeest) besef dat mijn drang tot “doen” niet komt vanuit het lichaam dat dingen lijkt te willen doen, maar altijd vanuit denkgeest.
Dus er is nog steeds de ervaring het gevoel, emotie dat “mijn” lichaam iets doet, maar tegelijkertijd wordt ingezien dat het de denkgeest is die kiest voor uitbreiding van afscheiding, door net te doen alsof het lichaam de bron is van het “doen”.
Daardoor krijgt het “doen” nog steeds schijnbaar vanuit het lichaam, maar nu beseffend dat het de denkgeest welke de de bron is, een totaal andere functie.
Ik “doe” schijnbaar nog steeds hetzelfde in mijn wereld, maar het heeft nu een totaal andere doel gekregen. Het doel verschuift van afscheiding uitbreiden naar afscheiding oplossen.
In ECIW wordt dit het proces van ware vergeving genoemd wat gebeurt vanuit de denkgeest die zich aan het herinneren is; de juist-gerichte denkgeest, wat praktischer voorgesteld in ECIW als Jezus en of de Heilige Geest.
Aangezien het geloof in het abnormale denksysteem van het egodenken erg hardnekkig is maakt het denksysteem van ware vergeving gebruik van hetzelfde abnormale denkgeest systeem, omdat dat bekend is en begrepen kan worden.
Het abnormale egodenksysteem maakt gebruik van zijn projecties, door ze echt te maken, het denksysteem van ware vergeving gebruikt ook dezelfde projecties (dus beelden, situaties, woorden enz.), maar nu enkel en alleen nog om ze te vergeven, vanuit de gedachte dat wat lijkt te gebeuren niet kan gebeuren, omdat afscheiding simpelweg niet mogelijk is.
Dat wat lijkt te gebeuren wordt hierbij niet ontkend, maar volledig en eerlijk onder ogen gezien, precies zoals het zich lijkt voor te doen binnen het (ego)denksysteem wat we kennen, er wordt niets aan de projectie verandert, (“we” blijven dat wat binnen het egodenksysteem normaal is, normaal doen) het wordt alleen vergeven.
Als ware vergeving heeft plaatsgevonden, betekent dat niet dat de projectie persé wel of niet verandert, maar het betekent wel dat het denken erover totaal verandert is. En als gevolg daarvan kan de projectie veranderen, zonder dat we van te voren weten hoe dat eruit zal gaan zien, laat staan dat het een doel op zich is.

Het zal duidelijk zijn dat dit proces van ware vergeving, dus de omslag in het denken welke logischergewijs alleen in de denkgeest plaatsheeft, heel veel oefening nodig heeft.
Een cursus in wonderen heet niet voor niets een “cursus”.
Het is een levenslang leerproces dat duurt zolang het onvermijdelijke proces van ontwaken vanuit de “abnormale” (ego)denkgeest duurt.
Een stap voor stap schijnbaar individueel leerproces, waarbij het individuele schijnbare script (mijn/jouw/ons leven) wordt her-gebruikt om te ontwaken uit een zelfgekozen abnormaal (ego)denksysteem dat gelukkig geen enkele invloed heeft op wat Waar, Eén, Heel is. In die zin is het hele proces van ontwaken een reis zonder afstand.

Zinloos dus? Op waarheid niveau inderdaad volstrekt zinloos, maar op on-waarheid niveau noodzakelijk en behulpzaam, omdat dat wat weliswaar on-waar is, maar bekent is, heel slim wordt her-gebruikt en als het ware terug gedraaid wordt tot de ene afscheidingsgedachte die het hele denksysteem van tijd en ruimte schijnbaar in beweging zet en zich als een vastgelopen plaat steeds maar herhaald.
Nogmaals een schijnbaar individueel proces, terwijl het ondertussen de ene denkgeest die zich vergist en on-waarheid als waarheid ziet is, die ervoor kiest terug te herinneren in Waarheid, Eenheid, God, Liefde.

Kortom ECIW ontmoet ons waar we denken en geloven te zijn, midden in een volstrekt onwaar, onmogelijk abnormaal denksysteem en her-gebruikt dat zelfde denksysteem volledig oordeelloos middels ware vergeving om terug te keren in waar nooit uit is weggegaan.
De troostrijke gedachte is dan ook, dat als afscheiding nooit heeft plaatsgevonden het proces van het ongedaan maken van het geloof in afscheiding nooit kan mislukken, de afloop staat immers al vast…

Twijfel gaat nooit over waar ik denk dat ik over twijfel.
Twijfel, of elke andere gedachten die een gevoel oproept is altijd alleen maar een egoreflex, die als enige functie heeft de denkgeest af te leiden van de bron (de gedachte, gedacht door de denkgeest en niet het lichaam) en zodoende de afscheiding in stand houdt. Dat is de enige eerste functie van elk gevoel dat lijkt te worden veroorzaakt door iets buiten mij en in mij door “mijzelf” als lichaam.

Het goede nieuws is dat dit in eerste instantie egomechanisme en functie, anders gebruikt kan worden, namelijk door eerst terug te gaan naar de bron, de denkgeest.
En daardoor te erkennen dat (bijvoorbeeld) de twijfel over iets buiten mij niet de oorzaak is, maar de gedachte, de twijfel, los van het iets buiten mijzelf op zich. En dan kan er opnieuw gekozen worden of deze gedachte die vanuit de eerste egoreflex alleen maar dient om in de afscheiding te blijven geloven opnieuw deze functie mag krijgen of dat er voor de andere functie, die van terug herinneren in wat Waar is (Eenheid, God, Liefde) kan worden gekozen, waarbij de eerste optie de keuze voor het ego verhaal en functie kan worden vergeven.

Dit lijkt in het begin wat omslachtig allemaal, maar als dit maar vaak genoeg wordt geoefend, en oefenmateriaal zat, dan zal het uiteindelijk net zo’n reflex worden als voorheen de ego reflex die automatisch en pijlsnel voor afscheiding koos.

Dus in de praktijk, de aankoop die ik net deed en de twijfel die even later de kop op stak, ging niet over de twijfel over de aankoop, maar was gewoon weer het serieus nemen van de egoreflex (in dit geval gevoeld/ervaren als twijfel) die het weer even overnam met als enig doel, de denkgeest in de afscheiding te doen laten blijven geloven.
En dat inzicht komt alleen als ik “twijfel” als afscheidingsmechanisme vergeef en dat heeft niets te maken met twijfel over de aankoop. Ik vergeef niet de twijfel over de aankoop, maar alleen “twijfel”.  En de rest wat het dan ook is zal automatisch volgen, maar nu vanuit totale Vrijheid van denken.

Dit voorbeeld kan op elk gevoel wat schijnbaar veroorzaakt wordt door “iets” buiten of in een “mij” worden toegepast.

 

 

 

Het doen van ECIW is een proces, net als elke vorm van leren een proces is.
Men gaat door verschillende stadia van vooruitgang heen, stap voor stap wordt de ladder beklommen.
En als we met een pad zoals ECIW beginnen hebben we nog geen idee wat het inhoudt en betekent dit pad te volgen.
Perioden van weerstand wisselen zich af met perioden van euforie, in allerlei gradaties.
Tijdens de periodes van weerstand kunnen we dan besluiten af te haken, en in periodes van euforie kunnen we denken er al te zijn en te weten hoe het werkt en daar blijven hangen en het bereikte inzicht als het einde te zien van de leergang en dan soms de behoefte voelen dit eigen inzicht te veralgemeniseren en er een ‘eigen methode’ van te maken en dit te willen delen met anderen.

Deze ‘eigen methode’ ergens onderweg kan niet anders zijn dan nog vorm-resultaatgericht en dus niets anders dan de keuze voor de ego kant van de denkgeest. We (keuzemakende denkgeest) hebben ons zelf (ego) aangesteld als ‘leraar’, met als enig (onbewust) doel  ons Ware Zelf (Heilige geest en of Jezus) als leraar te ontkennen.
Zelfs als we ontwaakt zijn ‘in’ de droom, dus een soort lucide dromers zijn geworden, en we ons best al wel prettig voelen, omdat we de droom niet meer serieus nemen, kan de vergissing worden gemaakt toch voor de verleiding te vallen simpelweg de droom aangenamer te maken. We, de waarnemende/keuzemakende denkgeest weet immers nu hoe dat werkt, gewoon vergeven en hoppa het probleem is opgelost.
En er is niets mis met een aangenamere droom te hebben, maar het is niet het doel.
En noem het dan niet het pad van ECIW, want dat is het niet.
Het doel is UIT de droom te ontwaken.

Ook de andere kant van de ego medaille moet onder ogen worden gezien en die is nog lastiger om te onderkennen. Het is de welhaast gretige paniek te willen ontwaken in en later uit de droom, het denken dat het de ‘ik’, het lichaam is dat ontwaakt in en daarna uit de droom. En die gretigheid die iets paniekerigs heeft, heeft niets anders tot doel juist in de droom te blijven, terwijl men denkt er juist uit te willen.
Deze gretige paniek leidt uiteindelijk alleen maar tot uitputting en een gevoel van falen.

Dat wat ik tot nu toe beschrijf zijn de stadia waar vrijwel elke Cursus student doorheen gaat en moet en als het goed is van leert. Want de enige manier waardoor wij als denkgeest kunnen leren is door te leren wat het NIET is.
Het heeft geen enkele zin te leren dat we al Liefde zijn. Dat zijn we wel, maar dat is niet wat we ervaren. En dat is het unieke van ECIW hij ontmoet ons waar we denken en geloven te zijn; in een wereld van vormen, dingen en situaties. En via het ontmantelen van dit denksysteem ontwaken we stap voor stap uit de droom. En dat kan alleen als we ons stap voor stap totaal overgeven aan de herinnering die nog altijd aanwezig is in onze denkgeest aan wat we werkelijk zijn, symbolisch weergegeven als Heilige Geest en Jezus. En tevens heel goed leren onze eigen gedachten te observeren, voortdurend. Niet met opgeheven vingertje, (leiding van het ego) maar zonder oordeel (leiding van HG/J). En dan langzamerhand, als we eraan toe zijn, en bereidwillig zijn, elke gedachte over te dragen aan onze Juist gerichte Leiding met de bereidheid elke gedachte te Vergeven. Met als enig Doel ontwaken UIT de droom.
Een doel dat stap voor stap bereikt zal worden, onvermijdelijk, omdat de afscheiding in werkelijkheid nooit gebeurd is. Dus wat wij als weerstand ervaren, in wezen is de hele wereld die we ervaren één grote weerstand, dus ook de weerstand die we voelen tijdens het doen van ECIW, is niets anders dan een verdediging tegen wat we Zijn en nooit niet kunnen zijn.
Dus falen is onmogelijk, we kunnen wel het proces van ontwaken op allerlei manieren boycotten, saboteren en vertragen, maar uiteindelijk is het onvermijdelijk…

De gelukkige droom is dus niets meer en minder dan onszelf, de waarnemende/keuzemakende denkgeest volledig onder leiding te stellen van de Heilige Geest kant van de denkgeest. Niet met als doel een leukere droom en een betere wereld te maken, maar juist om uit die droom, die niet meer dan een nietig dwaas idee is te ontwaken. En ja, dat we ons als denkgeest daarbij gelukkiger voelen is ook onvermijdelijk, maar nogmaals dat is niet meer afhankelijk van de toestand van een wereld.

%d bloggers liken dit: