archiveren

Tagarchief: geschenk

Toch wel een groot geschenk dat ik in middels echt zeker weet dat ik nooit in onvrede ben om de reden die ik denk.
Er lijkt van alles te gebeuren op dit moment wat het egodenken zal interpreteren als vormen van “verlies” en het ego antwoord daarop is opvullen dat verlies met iets waar ik wel schijnbaar macht over heb, en dat is wat ik nu net gedaan heb: zo’n 5 liter soep maken en invriezen in 10 portie zakjes, zodat ik 10 dagen niets te verliezen heb, zo!! HAHAHA!

Deze ego oplossing doorzien voor het kwijt proberen te raken of opvullen van het gevoel van verlies wat weer komt van de egokeuze voor vormen van zonde, schuld en angst, krijgt nu ik het doorzie, de functie van een reminder zijn voor waar ik (de denkgeest die in afscheiding geloofd) eigenlijk voor weg loop en dat is het kijken naar wat het ego mechanisme eigenlijk is en dat is alleen maar één grote vluchtpoging weg te rennen uit Eénheid. Een andere functie heeft de keuze voor het egodenken niet.
Dit hele schijnbare soepgebeuren, staat dus symbool voor de keuze uit Eénheid te blijven, het is dus een vlucht.
Even voor de goede orde, het soepverhaal is dus nu geen fout verhaal meer (want dat zou weer de keuze voor schuld zijn) maar een prachtige reminder om naar deze projectie van zonde, schuld en angst te kijken en te vergeven.
Hetzelfde verhaal, want dat is wat de wereld is; een verzameling gedroomde verhalen, krijgt nu een heel andere functie.
Enorm behulpzaam om alles als symbool te gaan leren zien en daardoor niet zo vreselijk serieus meer, alsof het “echt” is.
En de soep smaakt geweldig, want een schuldeloze soep kan niet anders dan lekker zijn!
HAHAHA!

Ware vergeving (echt zien/weten dat er in werkelijkheid niets gebeurt kán zijn) leidt tot het geschenk van het wonder, het wonder van een totale omslag in het denken van de denkgeest. De omslag van het “ik” identificatie denken naar het grenzeloze onpersoonlijke denkgeest denken.
Het wonder, de totale omslag in het denken van de denkgeest, is geen einddoel, want het speelt zich nog steeds af binnen het denkgeest kader van de illusie, maar het is wel een stap richting van het totale terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God. Daar waar woorden, namen, omschrijvingen, ervaringen, en ook ware vergeving en wonderen geen betekenis meer hebben, omdat ze simpelweg niet meer nodig zijn…

In die zin zijn wonderen “mijn” geboorte recht en heb “ik” recht op wonderen. Het is zeker geen beloning voor “goed” gedrag van de “ik” persoonsidentificatie. Het is een vanzelfsprekendheid, in die zin een recht, omdat wonderen glimpen laten zien van wat Werkelijkheid, Eenheid, Liefde, God is. Een wonder voelt daarom als vanzelfsprekend, “normaal”, vrij, grenzeloos, en helemaal niet als iets spectaculairs. Het voelt zelfs zo “normaal” dat er zomaar aan voorbij gezien kan worden.
Het voelt het dichtstbij “Thuiskomen” als maar mogelijk is binnen het concept van de droom.
Het wonder laat ook zien, dat wat “ik” dacht wat ik was, niet klopt. En dat het in stand houden van die illusoire “ik” identificatie, enorm veel moeite kost, dat is het lijden wat ervaren wordt. Het is niet te doen om blijvend uit Eenheid, Waarheid, Liefde, God trachten te blijven, omdat het onmogelijk is. Het toch blijven volhouden is de oorzaak van alle lijden en pijn.
Wonderen verzachten deze pijn, omdat ze richting uitgang uit de waanzin van het afgescheiden willen zijn, uit het lijden en de pijn leiden.
Dat is de ware boodschap van Pasen.

 

Het is echt bijna leuk om te ontdekken hoe ‘ik’ en ‘we’, want in éénheid bestaat beslist geen uniekheid, wantrouwen projecteren. Ik zie het ineens in alles terug. Zit al de hele ochtend op een pakje te wachten, waar ik niet op zou hebben zitten wachten als er zoiets als een ‘uw postNL service’ bestond. Want ja daaruit bleek dat de chauffeur onderweg was/is en dat het pakje echt tussen 9.00 en 10.30 afgeleverd zou worden, niet dus… Ik wil helemaal niet weten wanneer een pakje komt, het komt als het komt en dan is het er ook, zonder dat ik erop heb zitten wachten.

Het gevoel wat dus bij wachten omhoog kwam was o.a. wantrouwen, want dat is mijn aandachtspuntje nu, haat hebben we al doorgewerkt, nu is wantrouwen uitgebreid aan de beurt.
Het wantrouwen komt niet voort uit wantrouwen jegens postNL, ik voel immers nooit onvrede om de reden die ik denk (les 5). Wantrouwen is gewoon weer een van de verdedigingswapens van de egodenkgeest, met maar één doel, hoe dan ook in de afscheiding blijven geloven.
Dus wat kan ik anders en beter doen, dan de gedachte + de projectie terugnemen in mijn denkgeest en deze vergeven. Maar aangezien er alleen maar één is doet de egodenkgeest ook vrolijk mee, en laat gedachtes voorbij komen als, ok vergeef maar, dan komt het pakje onmiddellijk. Wat alleen maar weer investeren in een uitkomst is en dus niets met ware vergeving te maken heeft.

Dus wat ik kan doen is de gedachte terugnemen in de denkgeest waar de gedachte van wantrouwen vandaan komt en zich uit geprojecteerd heeft als een pakje wat maar niet komt zoals was beloofd, en dus anderen buiten mij schuldig maakt en niet te vertrouwen zijn.
Nou lijkt dit een onbelangrijk lullig voorbeeldje van hoe wantrouwen uit geprojecteerd kan worden, maar er is geen rangorde in illusies en ook geen rangorde in Wonderen (omslag in het denken). Er ligt maar één nietig dwaas idee aan ten grondslag, en dat is het geloof in afscheiding met de daarmee gepaard gaande zonde, schuld en angst.
En aangezien niemand verder last heeft van mijn gevoelens van wantrouwen alleen ikzelf, en ik eigenlijk dus alleen last heb van last, die ikzelf bedacht heb, ben ik er ook zelf verantwoordelijk voor, en kan mijn gedachten erover laten veranderen.

Dat is goed nieuws, ik hoef niets aan de schijnbare situatie te gaan veranderen, ik kan mijn denken erover veranderen, door de bron gedachte van wantrouwen te vergeven, zonder me verder over wat voor uitkomst dan ook te bekommeren.
De film op het ‘doek’ speelt ondertussen gewoon verder, alleen zie ik geen wantrouwen meer uitgebeeld nu, ik ben niet zelf onbetrouwbaar en hoef dat ook niet meer uit te projecteren als wantrouwen jegens alles en iedereen. Ik kan al deze gedachten over mijzelf terugnemen en vergeven, er is immers in werkelijkheid niets gebeurd, wat mij werkelijk uit Eenheid kan halen.

Er is alleen nu, omdat er alleen nu is, het nu van het denken wat zich alleen maar kan afspelen in het nu, in mijn eigen denkgeest.
Ook als ik over een verleden of een toekomst denk, dan is dat nog steeds een gedachte die ik nu heb, er is dus niets buiten nu.
Er is geen wereld buiten mij die voorbij is, nu is, of nog gaat komen, er is alleen denkgeest die denkt en zonde (verleden), schuld (heden), en toekomst (angst) projecteert, en gedachten verlaten nooit hun bron.

En nu kan ik alleen nog maar het geschenk (pakje) van vergeving in ontvangst nemen, wat altijd op tijd afgeleverd wordt daar kan ik 100% op vertrouwen…

p.s., en wat denk je, wat er zojuist in de film gebeurde… pakje werd zojuist afgeleverd 🙂
En nee dat komt niet door de ‘magie’ van vergeving, het is immers allemaal al gebeurt. Het enige grote verschil is dat ik in vrede ben, omdat ik besef dat niets buiten mij, mij uit onvrede kan halen, omdat er niets buiten mij is.

Birthday

Een mooi ervaring in stille tijd op mijn verjaardag, tevens eerste Paasdag:
Iedereen benadrukt dat op Pasen jarig zijn toch wel heel bijzonder is.
En in stille tijd komt dan de inderdaad mooie ware symboliek, die ik er dan in aangeboden krijg als geschenk, naar boven:

“Vier dat ‘je’ niet geboren bent en niet zult sterven,
vier dat er niets is gebeurt, dat alles is vergeven,
vier het met het uitbreiden van dit grenzeloze, tijdloze geschenk van Liefde aan het hele Ene Zoonschap.”

 “Celebrate ‘you’ are not born and never will die,
celebrate nothing happened, everything is forgiven,
celebrate this with extending this limitless, timeless gift of Love, to the whole One Sonship.”


 



Vader, mijn denkgeest is open voor Uw Gedachten, en gesloten vandaag
voor elke andere gedachte dan die van U.
Ik regeer mijn denkgeest en bied die U aan.
Aanvaard mijn geschenk, want het is het Uwe aan mij.

(WdII.236.2:1-3)


‘Mijn denkgeest kan alleen maar dienen’. (WdII.236.1:5)

Mijn denkgeest kan alleen of de ego denkgeest dienen of de Heilige Geest Denkgeest, meer smaken zijn er niet. De keuze is niet de keuze voor wat er in de vorm moet gebeuren, maar op de eerste plaats voor welke denkgeest kiest de waarnemer-denkgeest. De keuze moet worden gemaakt, voortdurend, ik ben nooit op wat voor manier dan ook een slachtoffer van effecten van buitenaf. En de ‘ik’ die de keuze maakt is niet de projectie, is niet de droomfiguur, is niet de vorm het is dat wat werkelijk de bron is en dat is altijd de denkgeest. Aan de mogelijkheid tot kiezen voor de ego denkgeest wordt meer en meer en steeds sneller voorbijgegaan en zie ik steeds duidelijker dat kiezen voor De Heilige Geest Denkgeest geven en ontvangen is in één.



%d bloggers liken dit: