archiveren

Tagarchief: genezen

Wantrouwen kan gezien worden als de ego omkering van Vertrouwen.
Wantrouwen is zoals alle ego eigenschappen gewoon weer een ander gevolg van de (onmogelijke) keuze om afgescheiden te willen zijn van Eenheid, God, Liefde, Waarheid.
Een van de sterkste ego symbolen voor vertrouwen in de wereld zijn de ouders.
We zijn niet allemaal ouders, maar we hebben allemaal wel ouders waar we deze projectie voor afscheiding op kunnen en zullen projecteren.
En aangezien we het hier over ego projecties hebben, dus projecties vanuit zonde, schuld en angst, zien we dat terug in al onze relaties die we in ons leven tegenkomen. Bijvoorbeeld terug te zien in het leven als een voortdurend gevoel van wantrouwen ten opzichten van alles en iedereen, of omgekeerd te snel van vertrouwen zijn er daar dan telkens weer in teleurgesteld worden.
In het geval van de ouder/kind relatie als afhankelijk zijn van ouders, niet zonder of niet met ze kunnen leven, van ze houden of ze haten, bij ze willen zijn of er zo ver mogelijk vandaan blijven, prima mee kunnen opschieten of juist totaal niet en alle gradaties daar tussen in, kortom het hele scala aan dualistische mogelijkheden uit het ego arsenaal vinden we terug in de ouder/kind relatie en in alle andere relaties die we hebben.

De ouder/kind relatie vormt een van de lastigste uitdagingen binnen het scala van afscheidingsmogelijkheden binnen de keuze voor de egodenkgeest.
En ik ondervind dat ECIW en zijn proces van ware vergeving een zeer behulpzaam proces is in de slechte relatie met mijn moeder.
Het is daardoor zeker geen makkelijk proces, want ware vergeving vraagt eerst eerlijk kijken naar het ego proces, precies zoals het zich projecteert en dus voordoet in “mijn leven”, alvorens het echt vergeven kan worden. Dus de confrontatie aangaan met al mijn gevoelens en emoties die zich voordoen op het toneel waar het ego drama zich afspeelt.
En er de totale verantwoordelijkheid voor nemen, als zijnde mijn gedachtes met hun projecties. Wel belangrijk dit niet onder de leiding van het egodenken te doen, maar hierbij de leiding van de Juist gerichte kant van de denkgeest (HG/J) in te roepen.

Evengoed geen makkelijk en pijnloos proces, maar wel een proces van ware genezing van de denkgeest die leert dat de oorzaak de keuze voor afscheiding is en niet een keuze is geweest om een slechte relatie te hebben met mijn moeder.
En dan kom ik weer uit op die behulpzame les 5: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk”.
Ik voel geen onvrede van wegen een slechte relatie met mijn moeder, maar omdat ik op het niveau van de denkgeest, een keuze die verborgen moest blijven, zodat het lijkt alsof de keuze zich op “vorm” niveau afspeelt, voor afscheiding van mijn Ware Bron; God, Liefde, Eenheid, Waarheid, heb gemaakt.

Ware Vergeving vergeeft deze oorspronkelijke vergissing en in het kielzog daarvan wordt de projectie, een slechte relatie met de moeder, een projectie die nooit losstaat van de oorspronkelijke gedachte (vergissing) ook vergeven.
Ware Vergeving verandert dus de oorspronkelijke vergissing (de keuze voor afscheiding) die gemaakt is in en door de keuzemakende denkgeest en geneest deze, zodat de denkgeest zijn ware verbinding, die nooit verdwenen is, weer herinnert en daardoor genezen is.
Onware vergeving, dus dat is de projectie als een losstaand van de denkgeest oorzaak zien en deze vergeven, dus in het moeder geval, mijn moeder vergeven die ik als oorzaak van mijn lijden zie, werkt niet. De oorzaak, de keuze van de denkgeest om afgescheiden te willen zijn van God, Liefde, Eenheid, Waarheid blijft intact en zal dan ook steeds weer terugkeren in schijnbare andere vormen, of dezelfde, omdat de denkgeest ongenezen blijft.

Maar als de denkgeest dan is genezen, zal er onvermijdelijk ook anders gekeken worden naar de projectie vanuit de eigen denkgeest focus. Dit resulteert in een mildere kijk en meer begrip omdat er nu vanuit “liefde” gekeken en gehandeld wordt.
Echter dat hoeft niet te betekenen dat de “ander” in dit geval de moeder, hierin mee zal gaan, want uiteindelijk zal dat stukje denkgeest dat de rol van de moeder speelt ook zelf de keuze moeten maken om te willen genezen op het niveau waar alleen ware genezing mogelijk is, het niveau van de denkgeest.

Dat ware genezing door middel van ware vergeving zich op denkgeest niveau afspeelt, betekent ook, dat de projectie, dus hoe de relatie zich uitspeelt op vorm niveau, niet per se aanwezig of zelfs maar levend hoeft te zijn. Op denkgeest niveau is immers alles met alles verbonden, hoe het er op vorm niveau ook uit lijkt te zien.
Als de angst voor genezing in de denkgeest nog te groot is zal dat stukje denkgeest nog even of voor lange tijd blijven kiezen voor angst, maar in plaats van dat dat ook weer de keuze voor angst in mijzelf aan kan wakkeren, zal de nu voor genezing kiezende denkgeest ook deze gedachte kunnen leren vergeven.

Dus hoe ware genezing er in de vorm uitziet is niet te voorspellen, maar het zal hoe dan ook welke vorm het ook aanneemt de meest liefdevolle optie zijn voor dat moment, ook al kan het er ook uitzien als een einde maken aan een relatie. Het is niet aan mijn beperkte overzicht het geheel te overzien en op grond daarvan te beslissen wat het beste is om te doen, dat kan alleen dat wat wel het totale overzicht heeft, in ECIW de Heilige Geest en of Jezus genoemd, beide symbool voor de keuze voor de Juist gerichte denkgeest. De rest zal op een heel vanzelfsprekende natuurlijke manier volgen, nu geheel ontdaan van alle zonde, schuld en angst projecties.
En dientengevolge is er ook niet meer de drang vertrouwen te zoeken en te vinden “buiten mij” in een ouder of een andere speciale relatie. Het besef is er dat Vertrouwen gegrond is in de enige relatie die mogelijk is, die met God, Liefde, Eenheid, Waarheid, of hoe we het Onnoembare, Non-dualisme ook willen noemen.

 

“Spiegelbeeld vertel eens even…” (Voor iedereen boven de 50 een herkenbare regel uit een liedje van Willeke Alberti), (of om in de sprookjes sfeer van de naam van dit blog te blijven “Once upon a time”: “spiegeltje, spiegeltje aan de wand”.)

Deze regel kwam in mij op als metafoor voor dat wat ik denk te zien in een wereld om mij heen, én wat ik denk en geloof te zien en weten over mijzelf als mens, “slechts” een weerspiegeling is van wat ik wil denken en geloven over de wereld en mijzelf als mens.

In het voorwoord van Een cursus in wonderen wordt dit prachtig verwoord:

“De wereld die wij zien weerspiegelt slechts ons eigen innerlijk referentiekader
– de ideeën, wensen en emoties die de overhand hebben in onze denkgeest.
‘Projectie maakt waarneming’ (T13.V.3:5; T21.In.1:1). Eerst kijken we
naar binnen, besluiten welke wereld we willen zien en vervolgens projecteren
we die wereld naar buiten, en maken haar tot de waarheid zoals wij die
zien. We maken die waar door onze interpretaties van wat we zien. Als we
waarneming gebruiken om onze eigen vergissingen te rechtvaardigen – onze
woede, onze neiging tot aanvallen, ons gebrek aan liefde in welke vorm ook
–, dan zien we een wereld van slechtheid, verwoesting, kwaadaardigheid, afgunst
en wanhoop. Dat alles moeten we leren vergeven, niet omdat we ‘lief
en aardig’ zijn, maar omdat niet waar is wat we zien. We hebben de wereld
door onze verwrongen verdedigingsmechanismen vervormd en zien daarom
wat er niet is. Naarmate we leren onze waarnemingsfouten te herkennen,
leren we ook eraan voorbij te zien of te ‘vergeven’. Op hetzelfde moment vergeven
we onszelf, en kijken we voorbij ons verwrongen zelfbeeld naar het
Zelf dat God in ons en als ons geschapen heeft” (Vw.xi).

En ondanks ik weet dat het werkelijk “doen” van wat Een cursus in wonderen werkelijk uitdraagt, wat neerkomt op vergeven wat niet gebeurt is, een zeer persoonlijk proces is, ook al is er maar één denkgeest die genezen mag worden, wil ik toch even delen dat die metafoor van de spiegel enorm behulpzaam is voor mij.

Het werkt als volgt:
Bij elk gevoel van ongenoegen, onrust, hoe klein of groot dan ook, ga ik voor mijn denkbeeldige spiegel staan en kijk naar mijn geprojecteerde gedachten in de spiegel, die ik op dat moment heb. Ik verander niets aan het beeld dat ik zie en het gevoel wat ik ervaar, ik kijk alleen. En ik zeg dan tegen mijzelf, dat ik dit wat ik nu denk en geloof te zien en voel niet meer wil gebruiken om afgescheiden te blijven van God (Liefde, Eenheid). En dan pak ik Jezus hand en stap samen met “Hem” (symbool voor Juist gerichtheid van denken) door de spiegel heen en ervaar dan dat ik in een alles vergevend licht stap waarin alles oplost.
Voor mij werkt dit perfect en voel me daarna enorm bevrijd.
En omdat ik me bevrijd voel van alle op dat moment wegvallende blokkerende gedachten is er enkel en alleen vrijheid en ruimte voor werkelijke Inspiratie.

Ik wil hierbij wel aantekenen dat ik dit alleen deel, omdat het voor mij zo geweldig werkt. Waar ik voor wil waken is dat het weer als een zoveelste trucje gebruikt gaat worden om zich beter te voelen en de wereld te veranderen.
Het gaat niet over het veranderen van de wereld of mijzelf als lichaam+brein, maar over het denken en geloven erover. Ware Vergeving is enkel en alleen een denkgeest gebeuren, omdat er alleen denkgeest is.

Daarbij opgemerkt, dat ik bij het schrijven van deze “waarschuwing”, ook weer een licht ongenoegen bespeur (lees: vorm van het geloof in zonde, schuld en angst) en ik precies deze projectie nu meteen weer kan gebruiken als vergevingskans en materiaal voor de spiegel.

Het is slechts als voorbeeld bedoeld om te laten zien dat Ware Vergeving werkt. Maar dat de vorm waarmee dat gebeurt, heel persoonlijk is en voor iedereen anders kan zijn.
Als we werkelijk serieus bezig zijn met het willen leren van Ware Vergeving zal vanzelf het middel waardoor het het beste geleerd kan worden verschijnen.
Mijn “middel” is niet uniek, dus als het wel voor je werkt, gebruik het dan, als het niet werkt dan zal er een ander symbolisch”middel” voor je opduiken waar jij op dat moment het meeste aan hebt.

Als ik, zoals ECIW zegt, in een ander alleen maar altijd dát zie wat ik nog niet in mijzelf vergeven heb, dan biedt dat ook de kans daar opnieuw naar te kijken en te vergeven.
Als ik bijvoorbeeld geen contact lijk te kunnen krijgen met een ander, of dat niet wil, wat ik wijd aan een of andere lichamelijke of geestelijke (wat ook onder lichamelijk valt) blokkade om te kunnen communiceren, of aan een weigering tot communiceren, zie ik dus in die zogenaamde ander eigenlijk mijn eigen blokkade en weigering tot Ware Communicatie. En daaronder ligt weer het afhouden van Ware Communicatie; het terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God.

De keuze is dan ook kijk ik hierna met ego ogen, of met HG/J ogen.
Met ego ogen betekent denken en geloven dat wat ik met mijn ogen zie in een ander lichaam waar is, dus dat die ander niet in staat is te begrijpen, ziek is en dat ik me daar zorgen over maak, of me er juist aan erger en van afkeer. Kijk ik met HG/J ‘ogen’, dan zie ik dat wat ik denk over de ander buiten mij als de projectie van mijn eigen geloof in zonde, schuld en angst is, welke werkelijk helemaal niets met een zogenaamde ander buiten mij te maken heeft, maar wel alles met hoe ik over mijzelf denk.
En in plaats van dáár ook weer schuld op te projecteren, kan ik ook kiezen voor er naar te kijken door ‘ogen’ van HG/J, een oordeelloos kijken, en te Vergeven.

Een Vergeven relatie, ziet geen afzonderlijk persoon meer waar iets aan mankeert, het ziet de vergissing waar voor gekozen is in de denkgeest welke als enig doel heeft af te scheiden, en vergeeft deze keuze. Zowel de te vergevene als de vergevende zijn nu genezen, genezen in de zin van terug herinneren in Eenheid. En dit speelt zich louter en alleen af op denkgeest niveau.
Op projectie niveau blijft de projectie een projectie waar ogenschijnlijk niets aan verandert, maar nu wel anders naar wordt gekeken en anders wordt ervaren door mij. Het gaat dus niet over het veranderen van mijzelf of de ander op het niveau van de vorm waarin het zich lijkt uit te spelen, dat zijn en blijven immers projecties.
De zogenaamde ander hoeft hier ook niets van te merken. Het is ook niet nodig de ander in dit proces te betrekken. Het maakt ook niet uit of de ander nog leeft of dood is, wel of niet ECIW doet of een ander zgn spiritueel pad bewandelt, dichtbij of ver weg is. Het gaat over het proces wat zich op het denkgeest focus punt, dat ik ‘mijzelf’ noem richt; het genezen van het denkgeest focuspunt van waaruit de ‘ik’ persoon lijkt te kunnen kijken. Ondertussen als Ware Vergeving heeft plaatsgevonden op dat ene denkgeest focus puntje zal dat zich onvermijdelijk uitbreiden over de hele denkgeest, omdat er maar één denkgeest is. En vandaar dat wij vanuit ons beperkte ‘ik’ denkgeest focusje nooit kunnen weten wat, waar en hoe Ware Vergeving zich uitbreid. Hierbij komt het dus neer op Vertrouwen van het Weten.

Zelf-vertrouwen is vertrouwen hebben in het zelf. Wie/wat is dat zelf?
Dat zelf is de denkgeest, het zelf is niet het lichaam.
Het lichaam is slechts een projectie met als doel de bron, de denkgeest aan het ‘oog’ te onttrekken, zodat er nu een lichaam lijkt te zijn dat wel of geen zelfvertrouwen heeft.
Het heeft dus geen enkele zin om energie te stoppen in het krijgen van zelfvertrouwen op lichaamsniveau. Wat we dan eigenlijk doen is het ego zelfvertrouwen opbouwen en dat is tevens het verborgen doel van het ego; het doen laten voorkomen dat de ‘ik’ het lichaam zelfvertrouwen krijgt in plaats van het werkelijke doel van de egodenkgeest de egodenkgeest groter en sterker te maken, en tegelijkertijd dat dit verborgen blijft achter de projectie; het lichaam.
Maar wat stelt vervolgens een zelfverzekerde egodenkgeest voor?
Alleen al het idee dat de egodenkgeest meer zelfvertrouwen zou moeten krijgen, laat zien dat iets wat kennelijk zwak is moet veranderen in iets sterk. En waarom moet dat dan? Waaraan wordt die zwakheid afgemeten?
Misschien aan de onbewuste herinnering dat wat we werkelijk Zijn onveranderlijk is en geen schommelingen kent en altijd en voor eeuwig heel en één is.
En dat een zelfverzekerde denkgeest, maar ook een egodenkgeest met gebrek aan zelfvertrouwen, want dat is de andere zijde van dezelfde egodenkgeest, eigenlijk een verdediging is tegen deze onveranderlijk staat van éénheid?
Dus de focus leggen op het maken van een zelfverzekerd lichaam of het genezen van een niet zelfverzekerd lichaam is iets doen waar iets doen geen enkele zin heeft.
Dat wil niet zeggen dat het fout is of zondig wat te doen aan mijn zelfvertrouwen, als ik daar tevreden mee ben dan moet ik dat vooral blijven doen.
Maar als de denkgeest die door krijgt dat deze de dromer van de droom is, en dat het lichaam dus een droomfiguurtje is, dan kan het niet anders dan dat dit hele schijnsysteem van het waarmaken van het lichaam als dat wat we denken en geloven te zijn vroeg of laat door de mand valt.
De denkgeest die doorkrijgt dat hij droomt gaat zichzelf bevragen en zich afvragen wat het doel is van alles wat hij ervaart, en dat is nodig, om te kunnen herinneren wat we in werkelijkheid dan wel zijn.

Nu nog een stapje verder.
We hebben gezien dat de egodenkgeest zichzelf sterker probeert te maken door meer zelfvertrouwen te krijgen via zijn projectie, het lichaam, waardoor de bron, de egodenkgeest verborgen blijft en het lijkt alsof er alleen een lichaam is dat meer zelfvertrouwen behoeft.
Hier weer achter echter ligt de angst voor het Zelf, dat wat we werkelijk zijn, Geest, één en heel in Waarheid, in God.
Daarmee wordt het verschil tussen zelf-vertrouwen en Zelf-vertrouwen meteen duidelijk.
Het zelf-vertrouwen van de egodenkgeest is een verdediging tegen het Zelf-vertrouwen van de Heilige Geest (= de herinnering aan wat we Zijn).
Op zich al een onzinnig idee, want het Zelf waar alles één is heeft helemaal geen zelfvertrouwen nodig, laat staan dat het dat moet zien te krijgen.
Het ego zelf is niet te vertrouwen, omdat het bedacht is als verdediging tegen het Zelf, vandaar dat wij altijd een onderliggend gevoel van wantrouwen met ons mee dragen. We hebben wantrouwen nodig om als egodenkgeest te overleven.

Dus als we aannemen dat er alleen Zelf is, een non-dualistische toestand, die niet in woorden kan worden uitgedrukt, dan moet het gekwetter en al het gedoe wat we ervaren wel ergens anders vandaan komen, want het heeft duidelijk niets met het onveranderlijke Zelf te maken.
Dat is een conclusie die de bewustwordende denkgeest wel moet trekken als hij heel eerlijk durft te kijken.

Maar zoals we ook ervaren, de weerstand, de angst is groot, maar naarmate we weer ons vertrouwen terug gaan krijgen in het Zelf, zal de weerstand ook minder worden.
En hoe hervinden we ons zelfvertrouwen weer terug in het Zelf?
Door alles wat het terug herinneren in het Zelf probeert te blokkeren te vergeven.
En dat is elke gedachte die gericht is op het veranderen, verbeteren, of verslechteren van de vorm, dus gericht op het veranderen verbeteren, verdedigen/aanvallen van het lichaam, dingen en situaties.
Want al die gedachten zijn er alleen voor bedoelt dat wat we zijn, denkgeest, te verstoppen achter bergen van projecties.
En het heeft geen zin die bergen te verplaatsen, het heeft wel zin om de daarachter liggende verdedigingsgedachte tegen het Zelf te bevragen te onderkennen en tenslotte te vergeven, omdat ze geen enkel werkelijk effect op het Zelf kunnen hebben en dus zinloos zijn. En alleen zinvol zijn als vergevingsmiddel en vergevingskans.
Alleen de denkgeest kan genezen, genezen van het geloof in het valse zelf. En daarbij hoeven we ons niet te bekommeren om de projecties, want die zullen naarmate de denkgeest geneest steeds meer uitbreiding vanuit Liefde laten zien, ongeacht onze ideeën en verwachtingen hoe dat er als projectie dan uit moet zien.
De uitdrukking; een gezonde geest in een gezond lichaam, is een egogedachte. Een werkelijk gezonde genezen denkgeest huist niet in een lichaam, want er is geen lichaam, alleen een projectie en projecties kunnen daarom alleen van de denkgeest komen en zich dus in de denkgeest bevinden, als projecties.
Dus hoe het lichaam er ook uit mogen zien in onze belevingswereld, ziek, gezond, dik, dun, lang, kort, mooi, lelijk, gestoord, afwijkend, er schuilt hoe schijnbaar goed verborgen ook, een volmaakt gezonde Denkgeest achter. En wat we denken te zien is slechts een vergissing over wat we denken en geloven te zijn. En nogmaals alleen geschikt als vergevingsmiddel en vergevingskans.
Een genezen denkgeest zal door zijn groeiende vertrouwen in het Zelf, zichzelf terug herinneren in het Zelf.

‘Woede krijst slechts: ‘Schuld is werkelijk!’ De werkelijkheid wordt weggewist wanneer deze waanzinnige overtuiging als vervanging wordt genomen van Gods Woord. De ogen van het lichaam ‘zien’ nu; alleen zijn oren kunnen ‘horen’. De geringe ruimte die het inneemt en zijn ijle adem worden de maatstaf voor de werkelijkheid. En de waarheid wordt futiel  en verliest haar betekenis. Correctie heeft één antwoord op dit alles en op de wereld die hierop berust:

Je ziet slechts interpretatie voor de waarheid aan. En je vergist je. Maar een vergissing is geen zonde, en de werkelijkheid is door jouw vergissingen niet van haar troon gestoten. God regeert voor eeuwig, en alleen Zijn wetten heersen over jou en over de wereld. Zijn Liefde blijft het enige wat er is. Angst is een illusie, want jij bent zoals Hij.

Om genezing te kunnen brengen wordt het voor de leraar van God dus essentieel dat hij al zijn eigen vergissingen laat corrigeren. Als hij ook maar het kleinste spoortje irritatie in zichzelf bespeurt wanneer hij op iemand reageert, laat hij dan ogenblikkelijk beseffen dat hij een interpretatie heeft gemaakt die niet waar is. Laat hij dan naar binnen keren en zich richten tot zijn eeuwige Gids, en Hem laten beoordelen wat de reactie zou moeten zijn. Zo wordt hij genezen, en met zijn genezing wordt zijn leerling samen met hem genezen. De enige verantwoordelijkheid van de leraar van God bestaat erin de Verzoening voor zichzelf te aanvaarden. Verzoening betekent correctie, of het ongedaan maken van vergissingen. Wanneer dit tot stand is gebracht, wordt de leraar van God per definitie een wonderdoener. Zijn zonden zijn hem vergeven en hij veroordeelt zichzelf niet meer. Hoe kan hij dan iemand anders veroordelen? En wie is er dan nog die niet door zijn vergeving wordt genezen? (H18.3,4,)’

 

 


“Jesus bleibet meine Freude,
Meines Herzens Trost und Saft,
Jesus wehret allem Leide,
Er ist meines Lebens Kraft,
Meiner Augen Lust und Sonne,
Meiner Seele Schatz und Wonne;
Darum lass ich Jesum nicht
Aus dem Herzen und Gesicht.”

 

 

 

De Heilige Geest kan alles wat je Hem geeft voor jouw verlossing gebruiken. Maar wat jij achterhoudt kan Hij niet gebruiken, want zonder jouw bereidwilligheid kan Hij het niet van jou wegnemen. (T25.VIII.1-2)

Alles wat ‘ik’ (de egodenkgeest, dus niet het ‘ikje’ de droomfiguur) denk over mijzelf, en anderen, wat ook niets anders is dan gedachten over mijzelf geprojecteerd naar buiten op zgn anderen, en wat zijn oorsprong vindt in de egodenkgeest, in angst, en waar ik nu eerlijk naar leer kijken aan de bron ervan, als waarnemende denkgeest, geef ik over aan HG/J denkgeest.

En al deze waangedachtes over mijzelf, (en anderen wat dus geprojecteerde gedachten over mijzelf zijn) zullen door de HG/J denkgeest omgezet worden in waardevolle hulpmiddelen die nu als helende gedachten over het hele Zoonschap worden uitgespreid en niet anders kunnen dan Helen.

Niets, maar dan ook niets is waardeloos aan de Zoon van God (één denkgeest) die zich terugherinnert en vergeven heeft in de Vader.

De genezen denkgeest zal alleen nog maar als kanaal voor het uitbreiden van Liefde kunnen dienen.

(zie ook de oefening in les 91 (WdI.91.8)

 

‘Ik zal genezen zijn, wanneer ik toelaat dat Hij mij genezen leert’ (T2.V.18:2-6)

 

 

 

 

Höchster, mache deine Güte
Ferner alle Morgen neu.
    So soll vor die Vatertreu
    Auch ein dankbares Gemüte
    Durch ein frommes Leben weisen,
    Dass wir deine Kinder heißen.


 

 

 

%d bloggers liken dit: