archiveren

Tagarchief: gelukkige droom

Een aanhaling die ik graag even wil delen is een stukje tekst uit “De 50 wonderprincipes van Een cursus in wonderen“, van Kenneth Wapnick, uit principe 24.
Hier wordt het misverstand uiteengezet over wat onder “de gelukkige droom” wordt verstaan.

De gelukkige droom is een staat van volledige bewustwording van de denkgeest (dus niet van het brein/lichaam) welke weet dat het droomt, en weet dat de wereld en het lichaam dat er lijkt te zijn, alleen een projectie is vanuit het geloof in zonde, schuld en angst, dat is “ware waarneming”.
De gelukkige droom is NIET een betere gelukkige versie van een wereld die nog steeds als waar wordt gezien, want dat is nog steeds “onware waarneming”.
Het draait enkel en alleen om het wel of niet meer aanwezig zijn van schuld in de denkgeest. Dus niet om de afwezigheid van schuld in de wereld of in mij als lichaam, maar om de afwezigheid van schuld in de denkgeest (mind).
En dat maakt een “wereld” van verschil.

Dat wat “wij” met opzet willen vergeten, kan dan ook niet door  de “ons” die wij denken en geloven te zijn; lichamen in een wereld, worden bereikt, door iets te “doen” aan de illusie die we juist hebben opgezet om dat wat Waar is te verbergen.
Elke vorm van fiksen in de wereld die als verdediging is opgezet tegen wat Waar is, is juist het verstevigen van de afscheiding van wat Waar is, en verankert de denkgeest juist steviger in onwaarheid.

“Omdat het in deze principes niet aan de orde komt, wil ik hierbij
opmerken dat het ontwaken uit de droom niet het doel is van Een
cursus in wonderen. Het doel is de nachtmerrie te veranderen in een
gelukkige droom. In de gelukkige droom leven we nog steeds in
deze illusoire wereld, de wereld van afzonderlijke lichamen, maar
zonder dat we er nog langer enige schuld op projecteren. Het is leven
in deze wereld met wat “ware waarneming” wordt genoemd. Wat
de Cursus “de werkelijke wereld” noemt, is een wereld volkomen
zonder zonde in onze denkgeest. Dat is het doel van de Cursus. Hij
zegt dat God Zelf de laatste stap zet, en dat is wat ons uiteindelijk
volledig uit de droom doet ontwaken ( T11.VIII.15:5). Maar waar Een
cursus in wonderen zich op richt, is ons te helpen in deze wereld te
leven, die een wereld van het lichaam is, maar zonder de projecties
van schuld.”
(Principe 24)

En aangezien een wereld, welke een projectie is van de (ego) denkgeest vanuit het geloof in zonde, schuld en angst, na volledige vergeving de (illusoire droom) functie van het geloof in zonde, schuld en angst niet meer nodig heeft, zal deze verdwijnen, omdat het er nooit geweest is, zonder een spoor van angst. Dat wordt er met de laatste stap die God Zelf zet bedoelt.
Deze laatste stap en het hoe en waarom ervan kan door ons in de hoedanigheid van waar we denken en geloven te zijn als lichaam in een wereld niet echt begrepen of overzien worden.
Het blijft een abstract iets. Vandaar dat ECIW ons ontmoet daar waar we denken en geloven te zijn en ons in een voor ons begrijpelijke “taal”, stap voor stap terug leidt, door elke stap die eerst diende om afgescheiden te raken van God, Liefde, Eénheid, dmv ware vergeving om te draaien en zo het tapijt van ruimte en tijd terug te rollen tot het uiteindelijk oplost in dat wat IS en buiten ons beperkte droom begrip valt.

Het feit dat dit angst oproept, angst voor het onbekende, (en dat doet het als we eerlijk durven te kijken, dus ook gedachten als “nee hoor ik ben niet bang voor God”) bewijst dat we in onze huidige staat van afgescheidenheid, geen idee hebben, laat staan een overzicht hebben over waar Waar, of God of Liefde over gaat. Tegelijkertijd geeft het ook de kans deze weerstand tegen God, Liefde, Eénheid (want dat is het) onder ogen te leren zien en als vergevingskans en materiaal te gaan leren zien.
De gelukkige droom is de staat van de denkgeest die elke gedachte als vergevingsmateriaal en kans ziet en meteen zonder aarzeling (ver)geeft aan HG/J en weet dat het daarmee helpt de hele ene denkgeest tenslotte te bevrijden uit de waan van het afgescheiden ego denken.

Waarom zijn we zo bang voor ongemak, voor als het even tegen zit, voor ziekte, voor ongeluk en proberen we er alles aan te doen zo snel mogelijk ervan af te komen?
Zou het misschien zo kunnen zijn dat er achter die angst een heel andere angst verborgen zit en het niet de angst is over iets wat mij kan overkomen in de wereld.
Volgens ECIW wel:

Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk .

Dit idee kan, evenals het voorgaande, gebruikt worden bij elke persoon,
situatie of gebeurtenis waarvan jij denkt dat die jou pijn bezorgt. Pas het
uitdrukkelijk toe op alles waarvan jij gelooft dat het de oorzaak van je onvrede
is, en gebruik daarbij de omschrijving van het gevoel in een bewoording
die je juist lijkt. De onvrede kan zich voordoen als angst, bezorgdheid,
depressiviteit, verontrusting, kwaadheid, haat, jaloezie en nog
talloze andere vormen, die je allemaal als verschillend zult waarnemen.
Dit is niet waar. Maar tot je geleerd hebt dat de vorm er niet toe doet, is
elke vorm geschikt als onderwerp van de oefeningen van de dag.
Hetzelfde idee op elke vorm afzonderlijk toepassen is de eerste stap naar
de uiteindelijke erkenning dat ze allemaal hetzelfde zijn” (WdI.5.t)

De vorm doet er dus niet toe. De vorm waarin we denken en geloven allerlei vormen van angst te ervaren verbergt een en dezelfde vormloze abstracte angst, de angst voor Waarheid:

“Onder elke hoeksteen van angst
waarop jij je waanzinnige geloofssysteem hebt opgetrokken,
ligt de waarheid verborgen. Toch kun je dit niet weten,
want door de waarheid te verbergen in angst zie je geen reden
te geloven dat hoe meer je naar angst kijkt, des te minder je die ziet,
en des te helderder datgene wordt wat erachter schuilgaat” (T14.VII.2:1-8).

Want:

“Achter de donkere deuren die jij hebt dichtgedaan
ligt niets, want niets kan de gave van God verborgen houden. Juist
het dichtdoen van de deuren staat het inzicht in de weg dat de macht van
God in jou straalt” (T14.VIII.1:3-4).

En:

“Achter jouw angst om vanwege de zonde naar
binnen te kijken, gaat nog een andere angst schuil, en wel een die het ego
doet sidderen en beven.
Wat als je naar binnen keek en geen zonde zag? Deze ‘beangstigende’
vraag is er een die het ego nooit stelt. En jij die ze nu wel stelt vormt een
te ernstige bedreiging voor het verdedigingssysteem van het ego dat het
zich er nog druk om maakt te veinzen dat het jouw vriend is” (T21.IV.2:8,3:1-3).

Vandaar dat de wereld die “angst” als bron en fundament heeft, nooit zal veranderen.
Deze wereld van angst heeft een (onmogelijke) functie en wel hoe dan ook uit Waarheid weg te blijven.
In het beste geval kan deze wereld van angst gezien en ervaren worden als reminder voor wat het probeert te verbergen, zodat uiteindelijk de herinnering aan wat werkelijk is weer tevoorschijn komt vanachter de sluier van vergetelheid.

Laat dus de droom, de film van mijn leven zijn zoals deze zich vertoond, en alleen nog maar als reminder dienen dat het niet is wat het lijkt te zijn, zonder in te vullen wat het dan wel moet zijn door de droom te veranderen in een betere droom. Een betere droom bestaat niet, een droom is een droom welke symbool staat voor angst of voor Waarheid (Liefde). De zogenaamde gelukkige droom is dan ook niet een betere gelukkiger droom, waarin alles perfect verloopt, maar een volledig doorziene droom waaruit de angst voor de angst is verdwenen.

Ja, de ervaring is toch echt dat ‘het niet serieus nemen’, wat betekent bewust niet kiezen voor het waarnemen door de zeer serieuze bril van de egodenkgeest, gewoon werkt.
Niet als het zoveelste trucje om me beter te voelen, maar als resultaat van het echt accepteren en weten dat de wereld niet meer is dan een droom, te vergelijken met wat we een slaapdroom noemen, maar dan weten dat alles een droom is en er geen verschil is tussen de slaapdroom en wat wij ons wakkere leven noemen.
Het is dus niet het lichaam dat slaapt en droomt, maar de denkgeest die een lichaam droomt dat kan slapen en dromen en wakker kan zijn.
Dat wat ik werkelijk ben, denkgeest bevindt zich niet in een lichaam, het idee van een lichaam bevindt zich in de denkgeest.
Ideeën zoals uittreden uit het lichaam is dus ook een droom.
Dus dat wat ECIW boven het slagveld hangen noemt, de zgn waarnemende/keuzemakende denkgeest positie, is niet de geest die uit het lichaam treed en zichzelf, het lichaam, bezig ziet.
Het is de denkgeest die zich niet meer vereenzelvigt met het lichaam, omdat deze weet dat het geen lichaam kan zijn, en het lichaam een projectie is geprojecteerd door de denkgeest zelf.
Dus dat kan je vergelijken met het kijken naar een film waar ‘ik’ de hoofdrol in speel (en ook alle bijrollen trouwens en ook de regie doe) en allerlei wilde zeer serieuze avonturen beleef. Als ik me volledig vereenzelvig als lichaam met de film en alle rollen en met wat er zich daar afspeelt dan kan ik niet anders dan het allemaal heel serieus nemen en al het lijden en de pijn en de vreugde echt voelen.
Denk maar weer aan de vergelijking dat als je naar een film zit te kijken, hoe je daar dusdanig in op kan gaan dat je de pijn, het lijden, en ook de vreugde echt lichamelijk voelt.
ECIW zegt onder andere over ‘het serieus nemen’:

“Het geheim van de verlossing is slechts dit: dat jij dit jezelf aandoet. Wat
ook de vorm van de aanval is, dit is nog steeds waar. Wie ook de rol van
vijand of van aanvaller op zich neemt, dit is nog steeds de waarheid. Wat
ook de oorzaak lijkt van enig leed of lijden dat je voelt, dit is nog steeds
waar. Je zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom
waarvan je wist dat je die droomde. Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig
zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve
wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is” (T27.VIII.10:1-6).

en ook:
“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen” (T27.VIII.6:2-3).

Het niet serieus nemen, wil dus niet zeggen, dat ik onverschillig ben geworden of alles met een bulderende lach weg-lach…
Immers als ik lach om vreselijke dingen die gebeuren in de droom, maak ik de droom ‘echt’ en probeer het met een lach weg te lachen. Het lachen is dan gewoon weer de sluier van vergetelheid in dienst van de keuze voor de egokant van de denkgeest.

Het werkelijk niet serieus nemen is van een andere orde.
Het werkelijk niet serieus nemen is het gevolg van Ware Vergeving, of van het ‘echt’ zien en weten dat wat ik denk te zien slechts een reflectie is van mijn keuze om afgescheiden te zijn van wat ik werkelijk ben: denkgeest, de Ene Denkgeest, Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
En als ik daardoor mezelf (denkgeest+projectie (wat hetzelfde is)) weer terug herinner in wat ik werkelijk Ben: Liefde kan het niet anders zijn dan dat er alleen nog maar Liefde uitgebreid zal worden. Daar hoef ik niet bij na te denken, dat zal een vanzelfsprekendheid zijn.

De film zal nog steeds ‘draaien’, of de droom zal nog steeds doorgaan, zolang ik nog ‘ervaar’, maar ik ben nu de bewuste denkgeest die ‘Weet’ die niet meer geloofd of zich vereenzelvigt met zonde, schuld en angst, de componenten waarop de film, de droom is gebaseerd. En het in die zin ook niet meer serieus kan nemen, maar omdat het geloof in zonde, schuld en angst niet meer aanwezig is, zal er vanzelf Ware Inleving, en Ware Behulpzaamheid voor in de plaats komen.

Deze bewustwording speelt zich dus nog wel steeds af in de (droom)wereld van de ‘ervaring’, maar zal nu niet meer de serieuze droom onder leiding van het geloof in zonde, schuld en angst zijn, maar ‘de gelukkige droom’ onder leiding van de keuze van de waarnemende/keuzemakende positie van de denkgeest voor de Heilige Geest kant van de denkgeest. Gelukkig betekent dus in deze zin zonder, zonde, schuld en angst zijn.
En nogmaals het is een valkuil (dus opnieuw de keuze voor de egokant) te denken dat dan de wereld een betere wereld wordt, want dan vergeten we weer voor het gemak, en dat is duidelijk een ego vergeten, dat er geen wereld is…
En waarom zou ik een leukere droom willen hebben, als ik Weet dat het slechts een droom is, die ik dan gewoon weer serieus neem en alleen een beetje opleuk, maar daarmee de Waarheid weer volkomen negeer, en ‘vergeet’?

Het bewust worden en vervolgens opleuken of een betere versie maken van de droom is dus niet wat Ontwaken is. Ontwaken is Ontwaken uit de droom, dus bereid zijn met volkomen lege handen, zonder zonde, schuld en angst (symbool voor zonder invulling van wat Ontwaken zal opleveren voor mij) en volledige openheid van geest en vol vertrouwen me te laten vallen in wat ik Ben.

Ik kan dus elke morgen bij het opstaan, of op wat voor moment dan ook ervoor kiezen en me voornemen, het geloof in het serieus nemen van de droom op te geven, want ook het serieus nemen is weer een geloof. Dat wat ik werkelijk ben, denkgeest kan alleen gedachten+projecties (wat hetzelfde is) voortbrengen en ik ben als waarnemende/keuzemakende denkgeest volledig verantwoordelijk voor welke gedachtegang ik kies, die van de egokant of die van de HG kant.
Dat is de enige ‘serieuze’ overweging die bij elke gedachte die mij uit onvrede lijkt te halen gemaakt mag worden.
En naarmate ik de ladder (symbool voor het proces van terug herinneren waar ik in werkelijkheid nooit uit ben weggegaan) terug naar Huis verder bestijg zal er een moment komen dat ik de bewuste keuze (voor ego of HG) niet meer hoef te maken en ik alleen nog maar onder leiding van HG sta.
ECIW noemt dit ‘een periode van voltooiing’:

“En tenslotte is er ‘een periode van voltooiing’. Hier wordt wat werd geleerd
geconsolideerd. Wat vroeger louter werd gezien in schaduwbeeld,
wordt nu solide verworvenheid waarop zowel in alle ‘tijden van nood’ als
in rustige tijden kan worden gerekend. Zeker, rust is het resultaat ervan,
de vrucht van oprecht leren, van consequent denken en volledige overdracht.
Dit is de fase van werkelijke vrede, want hier wordt de hemelse
staat ten volle weerspiegeld. Van hieruit ligt de weg naar de Hemel open
en is hij makkelijk begaanbaar. In feite is hij hier. Wie zou ergens ‘heen’
gaan als innerlijke vrede al totaal is? En wie zou willen proberen gemoedsrust
te ruilen voor iets wat nog begerenswaardiger is? Wat zou
nog begerenswaardiger kunnen zijn dan dit? (H4.I.A.8:1-10)”

Het doen van ECIW is een proces, net als elke vorm van leren een proces is.
Men gaat door verschillende stadia van vooruitgang heen, stap voor stap wordt de ladder beklommen.
En als we met een pad zoals ECIW beginnen hebben we nog geen idee wat het inhoudt en betekent dit pad te volgen.
Perioden van weerstand wisselen zich af met perioden van euforie, in allerlei gradaties.
Tijdens de periodes van weerstand kunnen we dan besluiten af te haken, en in periodes van euforie kunnen we denken er al te zijn en te weten hoe het werkt en daar blijven hangen en het bereikte inzicht als het einde te zien van de leergang en dan soms de behoefte voelen dit eigen inzicht te veralgemeniseren en er een ‘eigen methode’ van te maken en dit te willen delen met anderen.

Deze ‘eigen methode’ ergens onderweg kan niet anders zijn dan nog vorm-resultaatgericht en dus niets anders dan de keuze voor de ego kant van de denkgeest. We (keuzemakende denkgeest) hebben ons zelf (ego) aangesteld als ‘leraar’, met als enig (onbewust) doel  ons Ware Zelf (Heilige geest en of Jezus) als leraar te ontkennen.
Zelfs als we ontwaakt zijn ‘in’ de droom, dus een soort lucide dromers zijn geworden, en we ons best al wel prettig voelen, omdat we de droom niet meer serieus nemen, kan de vergissing worden gemaakt toch voor de verleiding te vallen simpelweg de droom aangenamer te maken. We, de waarnemende/keuzemakende denkgeest weet immers nu hoe dat werkt, gewoon vergeven en hoppa het probleem is opgelost.
En er is niets mis met een aangenamere droom te hebben, maar het is niet het doel.
En noem het dan niet het pad van ECIW, want dat is het niet.
Het doel is UIT de droom te ontwaken.

Ook de andere kant van de ego medaille moet onder ogen worden gezien en die is nog lastiger om te onderkennen. Het is de welhaast gretige paniek te willen ontwaken in en later uit de droom, het denken dat het de ‘ik’, het lichaam is dat ontwaakt in en daarna uit de droom. En die gretigheid die iets paniekerigs heeft, heeft niets anders tot doel juist in de droom te blijven, terwijl men denkt er juist uit te willen.
Deze gretige paniek leidt uiteindelijk alleen maar tot uitputting en een gevoel van falen.

Dat wat ik tot nu toe beschrijf zijn de stadia waar vrijwel elke Cursus student doorheen gaat en moet en als het goed is van leert. Want de enige manier waardoor wij als denkgeest kunnen leren is door te leren wat het NIET is.
Het heeft geen enkele zin te leren dat we al Liefde zijn. Dat zijn we wel, maar dat is niet wat we ervaren. En dat is het unieke van ECIW hij ontmoet ons waar we denken en geloven te zijn; in een wereld van vormen, dingen en situaties. En via het ontmantelen van dit denksysteem ontwaken we stap voor stap uit de droom. En dat kan alleen als we ons stap voor stap totaal overgeven aan de herinnering die nog altijd aanwezig is in onze denkgeest aan wat we werkelijk zijn, symbolisch weergegeven als Heilige Geest en Jezus. En tevens heel goed leren onze eigen gedachten te observeren, voortdurend. Niet met opgeheven vingertje, (leiding van het ego) maar zonder oordeel (leiding van HG/J). En dan langzamerhand, als we eraan toe zijn, en bereidwillig zijn, elke gedachte over te dragen aan onze Juist gerichte Leiding met de bereidheid elke gedachte te Vergeven. Met als enig Doel ontwaken UIT de droom.
Een doel dat stap voor stap bereikt zal worden, onvermijdelijk, omdat de afscheiding in werkelijkheid nooit gebeurd is. Dus wat wij als weerstand ervaren, in wezen is de hele wereld die we ervaren één grote weerstand, dus ook de weerstand die we voelen tijdens het doen van ECIW, is niets anders dan een verdediging tegen wat we Zijn en nooit niet kunnen zijn.
Dus falen is onmogelijk, we kunnen wel het proces van ontwaken op allerlei manieren boycotten, saboteren en vertragen, maar uiteindelijk is het onvermijdelijk…

De gelukkige droom is dus niets meer en minder dan onszelf, de waarnemende/keuzemakende denkgeest volledig onder leiding te stellen van de Heilige Geest kant van de denkgeest. Niet met als doel een leukere droom en een betere wereld te maken, maar juist om uit die droom, die niet meer dan een nietig dwaas idee is te ontwaken. En ja, dat we ons als denkgeest daarbij gelukkiger voelen is ook onvermijdelijk, maar nogmaals dat is niet meer afhankelijk van de toestand van een wereld.

De Happy Dream (de Gelukkige Droom) betekent alleen maar dat er enkel nog maar gedachten zijn komende vanuit Liefde, vanuit de Juist gerichte-denkgeest, vanuit Heilige Geest, vanuit Waarheid. En dat volledig beseft wordt en geweten dat er alleen denkgeest is en alles wat nog ervaren wordt een projectie is, nu her-gebruikt door Heilige Geest. De optie om voor egodenkgeest te kiezen wordt niet meer serieus genomen of als mogelijkheid gezien.
Er wordt altijd automatisch voor vergeving gekozen. Alles heeft nog maar één doel en één functie: Ware Vergeving.
‘Vergeving is mijn functie…” (WdI.62)

Deze les gaat niet over het maken van een betere, mooiere wereld, want de Cursus stelt: “er is geen wereld”.
Er is alleen denkgeest en alleen de denkgeest kan genezen. Wat wij (denkgeest) denken te zien vanuit een lichaamsperspectief is niets anders dan een projectie en dat blijft het ook.
En ja vanzelf zullen er dan alleen nog vergeven gedachten zijn afkomstig van de Heilige Geest kant keuze van de denkgeest en ja dan zijn alleen nog handelingen vanuit Liefde mogelijk, maar er is en blijft alleen denkgeest en niet een wereld apart daarvan waar van alles in gedaan moet worden om deze te verbeteren. Ideeën (gedachten) verlaten nooit hun bron.

Ik hoef alleen mij ware functie steeds maar weer te vervullen en ik zal precies weten wat wel en niet te doen, zonder er toch nog door mij (egodenkgeest kant) vooropgestelde wensen over hoe iets zou moeten gaan op na te houden.
Als die gedachten toch langskomen, en dat doen ze gegarandeerd, zolang we hier nog als ronddwalend denkgeest ervaren, dan hebben ze als enige functie vergevingskansen en vergevingsmateriaal te zijn. Oordeelloos kijken en luisteren is wat een tot vergeving bereidwillige denkgeest wil doen. Dat is het enige ‘doen’ wat gedaan kan worden en tot echte genezing, namelijk genezing van de denkgeest zal leiden.

Daardoor zal niet de wereld van de vorm naar het licht gevoerd worden, maar ‘de wereld’ als een gedachte, want dat is het nog steeds, een gedachte, gedacht door de denkgeest.  En zal de wereld van de vorm, die nog steeds een projectie is, vergeven worden en zal de gedachte, dat wat de wereld van de vorm nog steeds is, terugkeren naar de denkgeest, waar deze nooit uit is vertrokken of van losgeraakt.
Het “… want ik wil gelukkig zijn“, slaat niet op gelukkig zijn afhankelijk van de vorm waarin ik denk te leven, maar het slaat op de staat van de denkgeest.

LES 62:
Vergeving is mijn functie als het licht van de wereld.

1. Jouw vergeving zal de wereld van duisternis voeren naar het licht. Jouw
vergeving laat je het licht herkennen waarin jij ziet. Vergeving is de demonstratie
dat jij het licht van de wereld bent. Via jouw vergeving keert
de waarheid over jezelf in je herinnering terug. Daarom ligt jouw verlossing
in je vergeving.

2. Illusies over jezelf en de wereld zijn een en hetzelfde. Daarom is alle vergeving
een geschenk aan jezelf. Je doel is te ontdekken wie jij bent, omdat
jij je Identiteit verloochend hebt door de schepping en haar Schepper aan
te vallen. Nu leer jij hoe je je de waarheid weer kunt herinneren. Want
deze aanval moet door vergeving worden vervangen, zodat gedachten
van leven in de plaats kunnen komen van gedachten van dood.

3. Vergeet niet dat je bij elke aanval een beroep doet op je eigen zwakheid,
terwijl je telkens als je vergeeft een beroep doet op de kracht van Christus
in jou. Begin je dan niet te begrijpen wat vergeving jou brengen zal? Ze
zal elk gevoel van zwakte, spanning en vermoeidheid uit je denkgeest verdrijven.
Ze zal alle angst en schuld en pijn wegnemen. Ze zal je opnieuw
bewust maken van de onkwetsbaarheid en kracht die God Zijn Zoon geschonken
heeft.

4. Laten we deze dag zowel van harte beginnen als eindigen met het oefenen
van het idee van vandaag, en het zo vaak mogelijk de hele dag door
gebruiken. Het zal helpen deze dag voor jou zo gelukkig te maken als
God wil dat jij bent. En het zal hen die in je omgeving zijn, alsook hen die
in tijd en ruimte ver weg lijken, helpen dit geluk met jou te delen.

5. Zeg vandaag zo vaak je kunt tegen jezelf – en doe daarbij als dat kan je
ogen dicht:

Vergeving is mijn functie als het licht van de wereld.
Ik zal mijn functie vervullen, opdat ik gelukkig ben.

Neem dan een minuut of twee om na te denken over je functie, en over
het geluk en de bevrijding die ze je brengen zal. Laat verwante gedachten
ongehinderd opkomen, want je hart zal deze woorden herkennen, en in je
denkgeest huist het besef dat ze waar zijn. Mocht je aandacht afdwalen,
herhaal dan het idee en voeg eraan toe:

Ik wil dit in gedachten houden want ik wil gelukkig zijn.

%d bloggers liken dit: