archiveren

Tagarchief: geloofd

Toch wel een groot geschenk dat ik in middels echt zeker weet dat ik nooit in onvrede ben om de reden die ik denk.
Er lijkt van alles te gebeuren op dit moment wat het egodenken zal interpreteren als vormen van “verlies” en het ego antwoord daarop is opvullen dat verlies met iets waar ik wel schijnbaar macht over heb, en dat is wat ik nu net gedaan heb: zo’n 5 liter soep maken en invriezen in 10 portie zakjes, zodat ik 10 dagen niets te verliezen heb, zo!! HAHAHA!

Deze ego oplossing doorzien voor het kwijt proberen te raken of opvullen van het gevoel van verlies wat weer komt van de egokeuze voor vormen van zonde, schuld en angst, krijgt nu ik het doorzie, de functie van een reminder zijn voor waar ik (de denkgeest die in afscheiding geloofd) eigenlijk voor weg loop en dat is het kijken naar wat het ego mechanisme eigenlijk is en dat is alleen maar één grote vluchtpoging weg te rennen uit Eénheid. Een andere functie heeft de keuze voor het egodenken niet.
Dit hele schijnbare soepgebeuren, staat dus symbool voor de keuze uit Eénheid te blijven, het is dus een vlucht.
Even voor de goede orde, het soepverhaal is dus nu geen fout verhaal meer (want dat zou weer de keuze voor schuld zijn) maar een prachtige reminder om naar deze projectie van zonde, schuld en angst te kijken en te vergeven.
Hetzelfde verhaal, want dat is wat de wereld is; een verzameling gedroomde verhalen, krijgt nu een heel andere functie.
Enorm behulpzaam om alles als symbool te gaan leren zien en daardoor niet zo vreselijk serieus meer, alsof het “echt” is.
En de soep smaakt geweldig, want een schuldeloze soep kan niet anders dan lekker zijn!
HAHAHA!

Van die dialogen die ontstaan in de denkgeest tijdens het wandelen…
… “een nietig dwaas idee” (ENDI) en het geloof erin, een geloof nog eens extra bevestigd door de projectie, en dit serieus nemen lijkt het een schijn van werkelijkheid te geven.
Maar het blijft een geloof in een dwaas onmogelijk idee.
Geloven zit nu vast in zichzelf en kan alleen nog geloof uitbreiden.
Kan het geloven ook besluiten te stoppen met geloven?
Zolang het geloof niet weet (vergeet) dat er alleen geloof is dat alles doet lijken te verschijnen, kan er identificatie met de projectie ontstaan. De bron (geloven) wordt vergeten en ontkend, daardoor is het niet meer mogelijk de bron (geloven) te herkennen en te erkennen achter de projecties. Er vindt nu totale identificatie plaats met de projectie, en als resultaat daarvan lijkt er nu een lichaam te zijn met een persoonlijkheid, welke nu als de bron wordt gezien. Maar het is nog steeds enkel en alleen een geloof dat op z’n plaats gehouden wordt door geloof.
Zolang er in lichaamsidentificatie wordt geloofd en niet wordt geloofd dat dat ook slechts een geloof is, kan het geloven niet besluiten te stoppen met geloven.
Het geloof in de werkelijkheid van een lichaam en een persoonlijkheid, houdt het geloof op z’n plek, zodat verborgen blijft dat er alleen een geloof aan ten grondslag ligt, en niet meer of minder dan dat.

Aangezien het geloof in lichamen, dingen en situaties waarvan geloofd wordt dat ze de oorzaak zijn van alles waarin geloofd wordt uiteindelijk niet vol te houden is, van wegen de onmogelijkheid ervan, verdwijnt het ook meteen weer op het moment dat het geloofd wordt. Dus moet dat ene nietige dwaze idee (geloof) steeds herhaald worden, een beetje zoals filmbeeldjes steeds achter elkaar herhaald moeten worden om beweging geloofwaardig te maken, zodat geloofd kan worden dat er echt iets is. En net als bij een film, is er niets gebeurt of verandert als de film is afgelopen er was alleen een geloven in… het was en is een illusie.

Dus wat geloven ook geloofd, oftewel alles wat geloofd wordt, of dat er nu liefdevol of als totale haat en alles wat daar tussen zit, uitziet, of het nu wel of niet spiritueel, religieus of atheïstisch is, het is slechts een nietig dwaas idee, een filmbeeldje dat meteen weer weg is zodra het er lijkt te zijn en eindeloos herhaald moet worden door het geloof om zijn geloofwaardigheid in stand te houden…

Geloven stopt als het stopt, vragen wanneer?, doet stoppen weer in een geloof veranderen wat stoppen weer tot een actie maakt en geloof weer een projector wordt.
Dat wat er nooit was of is heeft geen vragen…

 

Geloof is zo sterk als mijn geloof in wat ik geloof

Bedoel je: geloof is precies zo sterk als de mate waarin er wordt geloofd, niet meer dan dat?
Ik geloof dat ik je snap…
In andere woorden, geloof op zich is niets!!! Niet meer dan het geloof dat je iets kan geloven en vervolgens ontkennen dat het een geloof is en het dan waarheid noemen.!!
En wat voor kracht heeft dat geloof nou helemaal echt?
Tenzij je gelooft dat het kracht heeft natuurlijk.

Ja, precies, het heeft de kracht van je eigen geloof erin.

Ja.
Alleen mijn geloof in geloof geeft het z’n kracht. En als je echt gelooft in wat je gelooft, dan is dat inderdaad enorm krachtig. Het heeft een heel universum gemaakt, geloof ik.

Dat lijkt wel zo, geloof ik…

Ik doe alsof ik geloof dat ik het snap, maar niet heus…

Sterker nog, ‘wij’ zijn ook een geloof.

Oh wow…
Dit gaat te diep voor ‘mij’, geloof ik…

Sorry, ik heb deze gedachte en wilde ze even opschrijven om ze helder te krijgen, dat werkt altijd prima in dialoog vorm, geloof ik.

Cool…
‘roffel, roffel’, ik hoor een nieuw blogje komen…

Misschien alleen de eerste zin?

Ja, die ene zin is eigenlijk genoeg… tenzij je gelooft dat het uitgebreider moet.
Een baby die wacht op zijn geboorte.

Een geloof dat wacht op zijn geboorte, in een wereld bestaande uit louter mijn geloof er in...
Ik geloof dat deze dialoog op zich al een aardig blogje is, geloof ik.
Geloof dat ik dat maar doe…

%d bloggers liken dit: