archiveren

Tagarchief: Foundation For A Course in Miracles

De metafysica van Een cursus in wonderen is voor de denkgeest die probeert te verbergen dat deze denkgeest is door zich achter het idee van “een lichaam” te zijn verstoppen, niet te bevatten.
En toch als je het non-dualistische gedachtegoed van ECIW wilt volgen als tegenreactie op het gedachtegoed van je tot dan toe onbewuste keuze voor het dualistische egodenken, is het noodzakelijk deze metafysica altijd op de achtergrond paraat te houden. En hoewel de metafysica van ECIW duidelijk volkomen non-dualistisch is, maar wij als verdwaalde denkgeest alleen nog dualisme verstaan, gebruikt ECIW de taal die de afgedwaalde denkgeest kan begrijpen. Dit wordt door sommige als verwarrend gezien, maar wordt prachtig uitgelegd in de V & A van de Foundation for A Course in Miracles:

V#085: Waarom wordt de Cursus non-dualistisch genoemd?

In het non-dualisme van Advaita Vedanta is geen ruimte voor een relatie tussen Oorzaak-Gevolg, Vader-Zoon of Schepper-Schepping. Waarom dan wel blijven volhouden dat Een cursus in wonderen in essentie non-dualistisch is? Is dat niet verwarrend?

A: De Cursus maakt gebruik van dualistische termen in zijn leerplan met maar één reden: omdat Jezus weet dat de taal van de afscheiding, ofwel dualisme, het enige is wat wij op dit moment kunnen begrijpen. Jezus is volstrekt duidelijk over zijn bedoelingen met taal in de Cursus. Om je vraag te beantwoorden laten we daarom de Cursus voor zichzelf spreken in een aantal relevante passages.

Het duidelijkst is de volgende verklaring: ”Omdat jij gelooft dat je afgescheiden bent, doet de Hemel zich eveneens als afgescheiden aan jou voor. Niet dat dit in waarheid zo is, maar opdat de schakel die jou is gegeven om je met de waarheid te verbinden jou bereiken kan door middel van wat jij begrijpt. Vader, Zoon en Heilige Geest zijn Eén, zoals al jouw broeders zich als één in de waarheid verbinden. Christus en zijn Vader zijn nooit afgescheiden geweest, en Christus verblijft in jouw inzicht, in dat deel van jou dat Zijn Vaders Wil deelt. De Heilige Geest verbindt het andere deel – het nietig, dwaas verlangen om afgescheiden, verschillend en speciaal te zijn – met de Christus, om de eenheid duidelijk te maken aan wat in werkelijkheid één is. In deze wereld wordt dit niet begrepen, maar kan het wel worden onderwezen (…). Het is de functie van de Heilige Geest jou te leren hoe deze eenheid ervaren wordt, wat jou te doen staat om dit te kunnen ervaren, en waarheen je moet gaan om dat te doen.

Dit alles neemt notitie van tijd en plaats alsof dat losstaande zaken waren, want zolang jij denkt dat een deel van jou afgescheiden is, heeft het denkbeeld van een Eenheid die als Eén verbonden is, geen betekenis. Het is duidelijk dat een denkgeest die zo gespleten is, nooit als leraar een Eenheid kan onderwijzen die alle dingen verenigt in Zichzelf. En dus moet Wat in deze denkgeest aanwezig is, en alle dingen daadwerkelijk met elkaar verenigt, wel zijn Leraar zijn. Maar Het moet wel gebruikmaken van de taal die deze denkgeest begrijpen kan, in de toestand waarin die denkt te verkeren” (T25.I.5; 6:4; 7:1-4 cursief toegevoegd).

Er zijn nog veel meer plaatsen waar duidelijk wordt gemaakt dat het metafysische fundament van de Cursus non-dualistisch is, ondanks de dualistische aard van de gebruikte taal. Bijvoorbeeld, als er wordt gesproken over de Vader en de Zoon – wat twee afzonderlijke Wezens suggereert – zegt hij: “Wat Hij schept staat niet los van Hem, en nergens eindigt de Vader en begint de Zoon als iets afzonderlijk van Hem” (WdI.132.12:4).

En later staat in het Werkboek: “Eenheid is eenvoudig het idee: God is. En in Zijn Wezen omvat Hij alles. Geen enkele denkgeest bevat iets anders dan Hem. We zeggen: ‘God is’, en doen er dan het zwijgen toe, want in die wetenschap verliezen woorden hun betekenis. Er zijn geen lippen om ze uit te spreken en er is geen deel van de denkgeest onderscheiden genoeg om te voelen dat hij zich nu gewaar is van iets niet zichzelf. Hij heeft zich verenigd met zijn Bron. En als zijn Bron Zelf, is  hij alleen maar.

We kunnen hierover absoluut niet spreken, schrijven, laat staan denken. Het komt tot elke denkgeest, wanneer het totale inzicht dat zijn wil de Wil van God is, volkomen is gegeven en volkomen ontvangen. Het brengt de denkgeest terug in het oneindige heden, waarin verleden en toekomst niet denkbaar zijn. Het ligt voorbij verlossing, voorbij elke gedachte aan tijd, voorbij vergeving en het heilige gelaat van Christus (allemaal dualistische concepten). De Zoon van God is eenvoudig opgegaan in zijn Vader, zoals zijn Vader in hem. De wereld is er helemaal nooit geweest. De eeuwigheid blijft een constante staat” (WdI.169.5,6).

Om een voorbeeld uit je vraag te noemen, in de context van Oorzaak- en Gevolgrelaties, begint Jezus in schijnbaar dualistische termen, maar maakt vervolgens de werkelijke non-dualistische natuur ervan volstrekt duidelijk: “Vader, ik werd geschapen in Uw Denkgeest, een heilige Gedachte die zijn thuis nooit verlaten heeft. Ik ben voor eeuwig Uw Gevolg en U bent voor eeuwig en altijd mijn Oorzaak. Zoals U mij geschapen hebt, ben ik gebleven. Waar U mij gehuisvest hebt, verblijf ik nog altijd. En al Uw eigenschappen verblijven in mij, omdat het Uw Wil is een Zoon te hebben zo gelijk aan zijn Oorzaak dat Oorzaak en Gevolg niet te onderscheiden zijn” (WdII.326.1:1-5; cursief toegevoegd).

Hoewel dus veel onderdelen van de leer van de Cursus worden weergegeven in dualistische taal, is het belangrijk te begrijpen wat het doel ervan is. Dat is om ons voorbij ons geloof in dualiteit te leiden, terug naar de eenheid die onze enige werkelijkheid is.

 

En weer heeft Susan Dugan een geweldig interview gepubliceerd met een van de stafleden van de Foundation For A Course in Miracles.
Deze keer met Rosemarie LoSasso.
En weer zo verhelderend, vooral erg mooi zoals Rosemarie beschrijft hoe de Foundation werd en nog steeds onveranderlijk wordt geleid. Susan zegt hierover tijdens het gesprek:

‘I remember listening to a CD set where he talked about the orchestra and some letter he wrote to the staff quoting a conductor. The idea was that no one instrument, one voice, is more important than another. Each, although different in form, is integral to the whole. He used that analogy to illustrate how joining with the wholeness of our conductor, our inner teacher, allows us to kind of disappear into the beauty of the whole music. “Not to be seen, but known,” as Jesus puts it so movingly in “The Lifting of the Veil” section at the end of “The Obstacles to Peace.” And he also talked about how the motto for the Foundation he and Gloria stood by was always: “People first.” ‘

En Rosemarie die hier weer op voortborduurt…

Zie het hele interview:

http://www.foraysinforgiveness.com/a-conversation-with-rosemarie-losasso-foundation-for-a-course-in-miracles

Eerder in 2009 schreef ik al een blogje onder de titel ‘Onpersoonlijk’ (voor de liefhebber: https://illusje.wordpress.com/?s=Onpersoonlijk ).
Nu vanuit het ‘Onpersoonlijke’ voel ik opnieuw de inspiratie hier nog wat over op te schrijven.
En opnieuw zijn persoonlijke relaties in het dagelijkse leven de inspiratiebron.
Op de eerste plaats komt dan naar voren hoe in het dagelijks leven waarin relaties worden ervaren als relaties tussen lichamen, dingen en situaties, door de Cursus speciale relaties genoemd, worden gebruikt door de egodenkgeest om de denkgeest af te scheiden van Eenheid, terwijl het er in de vorm van het dagelijkse leven uitziet als een poging tot toenadering, uitgebeeld als toenadering tussen lichamen, dingen en of situaties.
Dus er is eerst een besef nodig waarbij de denkgeest beseft dat wat het (wij dus als denkgeest) ziet als een uiterlijke vorm, eigenlijk alleen een reflectie is van een innerlijke wens om afgescheiden te zijn. De weerstand om dit te willen zien is enorm, vergis je daar niet in. Het kost enorm veel moeite en levert veel weerstand op om iets wat niet kan toch schijnbaar te doen laten plaatsvinden. Het willen splitsen van Een in twee is onmogelijk, maar toch zijn wij (de denkgeest) daar voortdurend mee in de weer, door een schijnbare afscheiding te projecteren als beelden buiten ons (de denkgeest) en daar in te geloven en als waar aan te nemen.
En we zien dat willen splitsen terug in alle projecties, denk maar aan celdeling, kernsplitsing, enz., de egoprojecties hebben allemaal het kenmerk zich schijnbaar eindeloos te kunnen opsplitsen. En toch zijn het zinloze pogingen, want het blijven projecties en kunnen nooit van Een twee maken, hoe ver dat opdelen ook gaat. Het kan echter wel geloofd worden. En het terugherinneren in Eenheid gaat dus via het terugnemen en vergeven van dat geloof, waardoor vanzelf de herinnering weer terugkomt aan de onveranderlijkheid van Eenheid.

Alles wat wij als denkgeest ervaren in de wereld van geprojecteerde vormen en situaties kan dus worden gebruikt om verder in de afscheiding te gaan, wat dus alleen kan door erin te geloven, want het kan nooit ‘echt’ gebeuren, of we kunnen al dat geprojecteerde materiaal gaan zien als vergevingsmateriaal en kans om terug te herinneren in Eenheid, waar we nooit uit zijn weggegaan.

Als mooi voorbeeld van hoe dit werkt denk ik weer even terug aan de week die we doorbrachten bij de Foundation For A Course In Miracles in Temecula.
Ken Wapnick was een prachtig voorbeeld van ‘Onpersoonlijke Liefde’ met een hoofdletter.
Het zag er op het eerste gezicht uit als een uiting van een zeer persoonlijke liefdevolle aandacht voor iedereen persoonlijk. Het zag eruit alsof hij iedereen persoonlijk kende, precies het karakter, gewoontes en eigenaardigheden van die bepaalde persoon kende en iedereen precies daar benaderde en ontmoette waar deze persoon zich dacht te bevinden, gepaard gaande met heel veel humor en liefdevolle aandacht. En hij leek ook altijd tijd te hebben om met iedereen iets persoonlijks te delen en die persoon persoonlijk te helpen en te adviseren, precies op de manier die paste bij die bepaalde persoon.
En ja de Liefde spatte ervan af, daar kon niemand om heen het was duidelijk een reflectie een uiting een demonstratie van de Onpersoonlijke Liefde van God, iets wat de egodenkgeest eigenlijk absoluut niet wil horen.
De egodenkgeest hoort liever dat Ken het ‘ikje’ wat ik zo graag wil zijn liefheeft en aandacht geeft en héél speciaal maakt.
Maar deze persoonlijke speciale egoliefde gaat eigenlijk ook helemaal niet over het liefhebben van een persoonlijk ‘ikje’, want ook van de egodenkgeest is er maar één, dus hoezo persoonlijk?
Nee, de egodenkgeest heeft helemaal geen persoonlijk ‘ik’ doel, ook al lijkt dat zo, het heeft als doel zich af te scheiden van de Eenheid van God en gebruikt daarvoor projecties die eruit zien als afzonderlijke lichamen en situaties en wist vervolgens de herinnering aan het feit dat de denkgeest altijd de bron is en niet de vormen waarin zich dit ‘vergeten’ in uitprojecteert.

Het alleen zien van de Onpersoonlijke Liefde die Ken uitbreid is niet genoeg, het is wel een prachtige herinnering aan wat we werkelijk verlangen en een stimulans daarin terug te willen herinneren.
We zullen toch eerst eerlijk onze eigen weerstandsgedachten en blokkades onder ogen moeten zien die we voor de Liefde van God hebben opgeworpen, alvorens ze te kunnen vergeven en zo het terugherinneren mogelijk te maken.
De Onpersoonlijke Liefde van God kan ook niet nagespeeld, geveinsd of gekopieerd worden, want in Wezen zijn we (de denkgeest) al volledig Een in de Liefde van God.
Het is dan ook niet de angst voor God waar we bang voor zijn, want hoe kan Liefde bang zijn voor Zichzelf? We zijn bang voor de kracht van onze eigen ‘zijn’ als keuzemakende denkgeest en blijven ons liever verschuilen achter de schijnbare onschuld, kwetsbaarheid en slachtofferschap van de zogenaamde onbewuste egodenkgeest en de daarbij behorende projecties die we onze lichamen en onze wereld noemen.

Vrij zijn van alle speciale relaties, als resultaat van Ware Vergeving, betekend aldus geen verlies, het betekend vrij zijn van de identificatie met lichamen en vormen, wat overblijft is het Onpersoonlijke Denkgeest niveau. Voor de egodenkgeest is dit een gruwelgedachte, niet eens van wegen het verlies van het persoonlijke, maar van wegen de onvermijdelijke ontdekking dat lichamen en dingen niet bestaan, maar gedachtes en projecties zijn en dat de denkgeest voor 100% verantwoordelijk is voor wat het wil zien en ervaren. De egodenkgeest verbergt zich achter zijn eigen projecties en wil deze niet loslaten en kan deze zelfs niet loslaten, want het egodenkgeestsysteem is een gesloten denkgeestsysteem.
Het is dan ook niet de egodenkgeest de bereid is te vergeven, maar de waarnemende, keuzemakende denkgeest die zich niet helemaal meer identificeert met zijn eigen projecties en vermoed dat er een andere manier moet zijn.

Vrij zijn van iemand of iets betekend, dat ik me niet meer identificeer met een persoonlijk lichaam, niet met dat van een bepaalde persoon, niet met dat van een Annelies, niet met dat van wie of wat dan ook, maar de ander zie als Eén, onverbrekelijk verbonden.
En ik ervaar het dus elke keer weer als een geschenk als ik toch nog persoonlijke gedachtes tegenkom die ik aan Jezus mag (ver)geven, want ik wil niets liever dan de liefdevolle geschenken die erachter liggen in ontvangst nemen en delen met de hele ene denkgeest. En ja voor de zich nog met het ego identificerende denkgeest voelt dit als een regelrechte aanval en afwijzing, want de egodenkgeest leeft in de waan dat verlies van lichaamsidentificatie verlies van jezelf, het lichaam en dus de dood inhoud.
Dat is een zeer sterkte verdedigingsmuur, die door Ware Vergeving kan oplossen.

Ik ervaar derhalve het totaal Vrij zijn van iemand of iets als een groot geschenk, want alleen zo kan ik ‘de ander’ zien zoals deze werkelijk is, als één in God, als Liefde.
En tevens is dat precies de functie van de speciale relatie mits het wordt overgedragen aan Heilige Geest en of Jezus, als 100% vergevingskans en materiaal en als niets anders dan dat.
En nee de angst dat de Onpersoonlijke Liefde van God koud, niet betrokken, afstandelijk, onpersoonlijk maakt is ongegrond, want hoe kan een relatie die voortkomt uit de Liefde van God nou niet allen maar Liefdevol zijn? Het zal precies zo zijn zoals een Ken Wapnick demonstreerde en zoals ik hierboven beschreef.

 

 

 

 

 

 

 

 

Weer terug in Nederland na een fantastische week en Academy Class in Temecula bij de Foundation For A Course in Miracles, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ik ontzettend blij ben dat we gegaan zijn.
Het was vooral voor mij goed voor de verwerking van het overgaan van Kenneth Wapnick. Het was goed om te ervaren hoe hier mee wordt omgegaan bij de Foundation en vooral om te ervaren dat het uiteindelijk niet om Ken draaide, maar om de boodschap van de Cursus. Deze werd dóór hem heen uitgebreid, en dat gebeurt nog steeds onveranderlijk. Ken zei zelf altijd dat het niet om hem ging en hamerde er altijd liefdevol op dat het om de inhoud gaat en niet om de vorm.
En ja er was verdriet, zeker, het rouwproces is er gewoon, dat mag zeker niet worden ontkend en verdrongen. Echter het kan een transformerend verdriet zijn, waar men gewoon doorheen kan gaan aan de liefdevolle hand van de Heilige Geest en of Jezus, kortom onze Innerlijke leraar.
En dat werd door de mensen van de Foundation en door deze Academy Class gedemonstreerd op een geweldige manier.
Zeker, Ken kan niet worden vervangen, dat werd ons heel duidelijk verteld. Niemand kan Ken vervangen.
Echter, Ken wilde absoluut niet als speciaal gezien worden, maar hij was wel in zijn rol en taak hier in de droom uniek. En dat wordt zeker gemist.  Maar ja, als je dan de winkel binnenstapt bij de Foundation en al die boeken, cd’s en al het andere audio materiaal ziet dat uit zijn denkgeest is voortgekomen, dan weet je weer dat die uitbreiding van Liefde via Een cursus in wonderen gewoon door gaat voor minstens de komende 1000 jaar.
Bovendien zal alles wat al “af” is, inclusief nog enkele youtube videos etc. nog gepubliceerd worden, en daaronder valt ook het lang verwachtte ‘Journey Through The Textbook Of A Course In Miracles’. Maar alles wat niet echt ‘af’ is, zoals waarschijnlijk ook het boek over Freud, blijft ongepubliceerd. Althans dat is de huidige stand van zaken.

De mensen bij de Foundation zijn zich zeer bewust van hun taak en het volgen van de lijn die Kenneth Wapnick voorstond.
Deze lijn zal zeker niet verwateren.
En dat bleek ook duidelijk door de manier waarop aan de Academy Class gestalte werd gegeven.
Rosemarie LoSasso, Loral Reeves, en Jeffrey Seibert, (alle drie al decennia verbonden met de Foundation For Inner Peace) droegen ieder op hun eigen wijze de ware boodschap van de Cursus uit. Dat deden ze echt op een geweldige manier.
Dit was echter wel de laatste Academy Class in deze vorm.
Voortaan zullen er drie-daagse workshops gegeven worden van zondag t/m dinsdag. Aansluitend kunnen daarna de vaste woensdag en donderdag klassen gevolgd worden, zodat er toch een vijfdaags programma zal zijn.
Dit alles is terug te vinden op de website van de Foundation: http://www.facim.org/temecula-schedule.aspx

Het is dus zeker nog steeds de moeite waard workshops te volgen bij de Foundation.
Voor mij voelde het echt als even bijtanken in een omgeving waar Een cursus in wonderen echt wordt begrepen en wordt uitgelegd en niet wordt geïnterpreteerd, wat helaas ook gebeurt in de wereld, maar ja wat wil je in een wereld die gemaakt is om de Waarheid te verbergen. Aan ons in de hoedanigheid van de zich terugherinnerende denkgeest waakzaam te zijn op en de verantwoording te nemen voor al onze gedachtes en projecties door deze als vergevingskansen en vergevingsmateriaal te leren zien.
Dat is en blijft wat de Foundation For A Course In Miracles blijft onderwijzen daar ben ik van overtuigd. Ik zal dan ook zeker nog een keer teruggaan naar Temecula. Sowieso is het zeker geen straf in California te bivakkeren.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

De winkel van de Foundation For A Course in Miracles.

En na de eerste schrik en verdriet was er ook in stille tijd de altijd aanwezige poort van vergeving en de troostende woorden: “its all right, its all right”.
En dan is er nog de geplande reis in maart naar de Foundation For A Course in Miracles in Temecula en in de stilte van de verbinding hoorde ik: “You still can come to the Foundation dear, they need your support more than ever”.

Naast het onvermijdelijke verdriet en het gevoel van gemis is er het weten van de onverbrekelijke communicatie die gewoon door gaat, zo ook het Werk wat in de lijn van Ken en zijn Foundation For A Course in Miracles door zal gaan.

Die prachtige verantwoordelijkheid die ik hierin voel is ook onveranderlijk.

%d bloggers liken dit: