archiveren

Tagarchief: ervaren

Het wordt mij steeds duidelijker getoond dat mijn ego symbolen voor liefde, die als afleiding en substituut voor de Liefde van God zijn opgeworpen, eerst heel eerlijk en duidelijk onder ogen moet worden gezien, voordat ze kunnen oplossen in Ware Vergeving. En dan natuurlijk ‘aan de hand’ van Jezus/Heilige Geest voor mij de symbolen voor de verbinding terug naar de Liefde van God. Doe ik dit ‘aan de hand’ van ego (angst), dan zal de weerstand om eerlijk te kijken gewoon te groot zijn. En het is heel behulpzaam te gaan leren herkennen wanneer ik toch de hand van ego vastpak, en hier eerlijk naar te leren kijken. Gewoon te kijken naar dat wat er op dat moment is en er niet iets anders van te maken, wat mij beter uitkomt, wat weer niets anders is dan weer kiezen voor weerstand, voor angst, dus voor ego.

In de praktijk komt het er dan op neer dat juist mijn symbolen die ik als substituut voor mijn werkelijke Bron heb opgeworpen, de symbolen zijn die mij in de droom het meest nabij lijken te staan. Dus bijvoorbeeld ouders, kinderen, partner, familie, vrienden en niet te vergeten mezelf. Het is niet zo moeilijk om mijn speciale liefde in deze speciale relaties te herkennen, maar het is verdomd lastig de speciale haat te willen herkennen, zien en erkennen.
En toch is dat nodig hier heel eerlijk in te zijn. In de wereld van de droom heerst de dualiteit, en deze bevat zowel speciale liefde, als de andere zijde van de ego medaille, de tegenhanger van speciale liefde, speciale haat. Beide moeten eerst eerlijk onder ogen worden gezien.

Kijk ik hier opnieuw met het ego naar dan is er opnieuw een gevoel van afschuw, wat weer opnieuw nog meer afschuw en weerstand oproept, want de ego denkgeest kan alleen maar zonde, schuld en angst herkennen en projecteren.
Vechten tegen deze gevoelens van afschuw, haat en woede, versterkt het alleen maar en zorgt voor een nog verder wegzakken in haat. Daar is geen uitweg uit als ik dit met het ego (zonde, schuld en angst) blijf bevechten.

Ben ik bereid hier met J/HG naar te kijken, met mijn Juist gerichte denkgeest, dán is er een uitweg.
En daar is behalve bereidheid dit te willen, ook de bereidheid voor nodig oordeelloos eerlijk te kijken naar dat wat er is:  bijvoorbeeld, ja, ik haat mijn moeder, ja, die en die voorheen vriendschappelijke relatie irriteert mij nu ineens bovenmatig, en vooral mijn zelfhaat is enorm. Dat is eerlijk kijken, zonder identificatie ermee, zonder het persoonlijk te maken. En dat is niet erg als ik mezelf dat toch weer zie doen, maar gewoon een vergissing en het geloof een lichaam te zijn te midden van andere lichamen, in plaats van te willen herinneren denkgeest te zijn en wel één denkgeest welke alles en iedereen zonder uitzondering omvat.

Alleen als ik bereid ben hier eerlijk naar te kijken, precies zoals ik het heb opgezet, geprojecteerd en het doel erken, namelijk mijn wil om in afscheiding te blijven, en bereid ben te zien dat het niets maar dan ook niets heeft te maken met de projecties, dus een lastige moeder, of een andere lastige verbinding, (herinner je les 5, Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk), dan pas zal Ware Vergeving werken.

Dat betekent ook dat ik elke uitkomst elke verwachting die mij het beste lijkt in de vorm mag laten varen en ik me gewoon kan laten vallen in dat wat is, aan de hand van HG/J, of een ander symbool dat voor mij staat voor de onvoorwaardelijke Liefde van God, in het vertrouwen dat ik niet weet wat het meest liefdevol is in enige situatie of relatie.

Het ‘doen’ speelt zich niet af in het vervolgens dan toch zelf veranderen van wat zich in de vorm, de wereld, in mijn relaties afspeelt, maar in de denkgeest. En dat ‘doen’, bestaat uit de bereidheid om eerlijk te kijken naar al mijn gedachten, tijdens het ervaren, en deze over te dragen aan HG/J, ‘mijn’ Juist gerichte denkgeest, daar opnieuw de keuze maken, nu heel bewust, voor Vergeving.

Let wel dit betekent niet dat ik me moet terugtrekken uit de wereld en niets meer moet doen. Ik heb het verhaal nog steeds nodig zolang ik hier ‘ervaar’, alleen het verhaal krijgt nu een andere functie, dat is het enige verschil.

Hou even in gedachten, want dat is behulpzaam bij het begrijpen dat er altijd maar ‘één’ is, dat alles zich afspeelt in de ene denkgeest, ook al ervaren we ‘twee’, omdat we denken en geloven dat wat we buiten ons denken te zien en ervaren, ons is aangedaan door ‘anderen’.
ECIW zegt hierover:

“De wereld demonstreert slechts een oeroude waarheid: je zult geloven
dat anderen jou precies datgene aandoen wat jij denkt dat jij hun hebt aangedaan.
Maar als je eenmaal jezelf zover hebt gebracht hun de schuld te
geven, zul je de oorzaak niet zien van wat ze doen, omdat jij verlangt dat
de schuld op hen rust. Hoe kinderachtig is de koppige manoeuvre om je
onschuld te behouden door de schuld naar buiten af te schuiven, maar
nooit los te laten! Het is niet makkelijk de grap daarvan te zien wanneer
jouw ogen overal rondom je de zware gevolgen ervan aanschouwen, maar
zonder hun onbeduidende oorzaak. Zonder de oorzaak lijken de gevolgen
ervan inderdaad ernstig en droevig. Toch volgen ze er slechts uit. En
het is juist hun oorzaak die uit niets volgt, en slechts een grap is” (T27.VIII.8:1-6).

en even verderop, mijn favoriete aanhaling:

“Het geheim van de verlossing is slechts dit: dat jij dit jezelf aandoet. Wat
ook de vorm van de aanval is, dit is nog steeds waar. Wie ook de rol van
vijand of van aanvaller op zich neemt, dit is nog steeds de waarheid. Wat
ook de oorzaak lijkt van enig leed of lijden dat je voelt, dit is nog steeds
waar. Je zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom
waarvan je wist dat je die droomde. Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig
zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve
wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is” (T27.VIII.10:1-6).

En geloven dat wat ‘anderen’, of ‘iets’ mij aandoet de oorzaak is van mijn lijden, komt van het geloof in de onderliggende zonde, schuld en angst die kost wat kost verborgen moet blijven, want daaronder ligt de oerangst voor ‘God’, de grote griezelige onbekende stille kracht die zint op wraak, waar ik niet naar mag kijken, omdat ik dan op z’n minst in een zoutpilaar zal veranderen, en wie wil dat nou…?
En dit soort eigenlijk kinderachtige gedachten, deze ‘nietige dwaze ideeën’, waarom we vergeten te lachen, nemen we dan serieus waardoor onze projecties werkelijkheid lijken te worden.

Terug naar ‘één’…
Zodra we weer even bereid zijn terug te gaan naar dat alleen maar ‘één’ mogelijk is, klopt dit hele bovengenoemde verhaal gewoon niet meer.
Alles wat we buiten ons denken en geloven te zien, past niet in de gedachte van ‘één’.
Dan zijn er maar twee mogelijkheden, waarvan er maar één echt mogelijk is:
of ‘twee’ is waar en de wereld van de ‘tweeheid’ is waar en is de wereld die we zien en ervaren ‘echt’ en niet zomaar een droom van afscheiding, of ‘één’ is waar, vergis ik me en ben ik bereid, werkelijk bereid de omslag te maken, en met deze zelfchantage te stoppen, waarbij ik wat ik eerst dacht en geloofde dat waar was om laat keren, dmv Ware Vergeving, wat onvermijdelijk zal leiden tot het ontwaken uit deze nachtmerrie die ik mijn leven noem.
Meer keuzes zijn er niet.

Ik weet het, het is enorm lastig mijzelf niet in de slachtofferrol/dader te zien en ook te zien dat de zgn anderen ook geen slachtoffer/dader zijn. De bewijzen lijken enorm sterk. Kijk wat ik moet doorstaan, kijk wat een pijn ik heb, kijk hoe ik lijd dankzij jou, kijk hoe slecht de wereld is, kijk naar alle armoe, kijk naar alle oorlogen, de vernietiging van het milieu, en de rijken die alsmaar rijker worden en de armen die alsmaar armer worden, kijk naar alle onrecht in de wereld, kijk naar die afschuwelijke zich zelf verrijkende financiële wereld, kijk hoe ik wordt behandelt door anderen, kijk dan, ik ben toch niet blind!!

Jawel, ik ben ‘blind’ en zie niet dat ik dit alles projecteer, met maar een doel, mijzelf te chanteren, voor de gek te houden, om maar hoe dan ook in ‘twee’, in afscheiding te blijven geloven, en daardoor uit handen van de ‘grote enge boeman’ die mij wil vernietigen, te blijven.
Dit willen zien en toegeven stuit op enorme weerstand, een weerstand die komt van de onderliggende zonde, schuld en angst, die de motor van de weerstand vormen.
Zelf merk ik dat ik pas bereid ben om het ‘anders’ te willen zien als de situatie echt te erg, en onhoudbaar wordt en ik geen kant meer op kan.
Dan komt er een moment dat ik denk: “ok, ok, ik weet het niet meer, dit werkt niet, niets lijkt te werken, ik geef me over, ik laat alles vallen, ik ben bereid te ‘luisteren’, naar de andere mogelijkheid, naar de andere keuze”.
En dan is het niet zo dat er dan van buiten mij ‘iets’ in mijn leven komt, een soort Superman die mij komt redden en mij bevrijd van al die idioten die mij het leven zuur maken. En ook niet dat ‘ik’ het lichaam, de persoon Annelies, zelf wel bepaal wat ik wil en wat goed is voor mij, ik heb al die eikels buiten mij niet nodig. Ik ben de baas over mij eigen leven en ik maak mijn eigen leven, zoals ik dat wil, ik ga vanaf nu alleen maar zorgen dat ik geniet!
Nou, succes…

Nee, dat is niet wat ware bevrijding doet. Voor ware bevrijding, ware vrijheid, is een volledig omslag nodig van mijn hele denksysteem.
Niet het denksysteem van de persoon Annelies, maar van de denkgeest die denkt en geloofd dat deze het lichaam, de persoon Annelies is.
Dan zal ik in moeten gaan zien dat alles wat ik eerst dacht, pure zelfchantage is, dat ik wil lijden, dat ik andere buiten mij de schuld wil geven van mijn lijden, en ik mijzelf schuldig wil voelen en…. dat ik me vergis.

Ik beschuldig een ander ervan dat ik hem/haar onmogelijk lief kan hebben van wegen haar/zijn aanvallende gedrag, dat alles behalve liefde uitbeeld:

“De wereld demonstreert slechts een oeroude waarheid: je zult geloven
dat anderen jou precies datgene aandoen wat jij denkt dat jij hun hebt aangedaan.”

Daarmee de schuld die ik in mijzelf voel en zie uit projecteer buiten mij dus, en nu een ander buiten mij waarneem die schuldig is, waardoor ik de oorzaak van de schuld niet meer zie, en ik mijn schuld lekker kwijt ben en onschuldig blijf.

“Maar als je eenmaal jezelf zover hebt gebracht hun de schuld te
geven, zul je de oorzaak niet zien van wat ze doen, omdat jij verlangt dat
de schuld op hen rust.”

Betekent dit dat ik als ik dit zie, mijn gedrag ten opzichten van haar/hem moet veranderen en gewoon maar ‘lief’ en ‘aardig’ moet zijn, dwars tegen mijn weerstand in?
Nee, het gaat niet om gedragsverandering, het gaat om, nogmaals, op de eerste plaats om de omslag in het denken, het denken van de denkgeest, niet over het gedrag van de projectie.
Pas als dat heeft plaatsgevonden kan ik echt vanuit Liefde denken en handelen, en hoe dat ‘handelen’ eruit ziet, is niet iets wat ik vanuit mijn beperkte ego zicht, dat alleen afscheiding kan zien, kan bepalen. Loslaten en overgeven betekent elke uitkomst open laten in het volle vertrouwen dat ik niet kan weten wat ‘goed’ is of wat ‘fout’ is. Elke zelf-invulling, elke zelf gekozen uitkomst zal als een belemmering werken, omdat deze vanuit angst komt, vanuit afscheiding:

“Een aanzienlijke belemmering bij dit aspect van zijn leerweg is de angst
van Gods leraar over de geldigheid van wat hij hoort. En wat hij hoort kan
zonder meer heel verbijsterend zijn. Het kan ook ogenschijnlijk helemaal
niet van toepassing zijn op het voorliggende probleem zoals hij dat ziet,
en kan de leraar zelfs met een situatie confronteren die hem in grote verlegenheid
lijkt te brengen. Dit zijn allemaal oordelen die geen waarde
hebben. Ze zijn van hemzelf en komen voort uit een armoedig zelfbeeld
dat hij achter zich zou kunnen laten. Vel geen oordeel over de woorden
die tot je komen, maar biedt ze in vertrouwen aan. Ze zijn veel wijzer dan
de jouwe. Gods leraren beschikken over Gods Woord achter hun symbolen.
En aan de woorden die ze gebruiken geeft Hij Zelf de kracht van Zijn
Geest, en verheft ze van betekenisloze symbolen tot de Roep van de
Hemel zelf” (H21.5:1-8).

Let wel, Gods Woord waarover wordt gesproken, is niet afkomstig van een God buiten mij, het staat symbool voor de herinnering aan wat ik in werkelijkheid ben één in God, één in Waarheid, één in Liefde, één in Geest.

Voordat we echt antwoord kunnen geven op de vraag en ervaren, ‘hoe zou mijn leven eruit zien zonder zonde, schuld en angst gedachten’, moeten we eerst weten wat dan wel die zonde, schuld en angst gedachten zijn.
En de eigenschap van zonde, schuld en angst gedachten is nu juist dat ze verborgen moeten blijven.
We merken enkel en alleen aan onze emoties en gevoelens dat ze er zijn en als we dan al de reden vinden, die zich altijd buiten ons lijkt te bevinden, ons aangedaan door iets of iemand buiten ons, worden we alleen maar nog meer op een dwaalspoor gebracht, want ook dat is niet de reden waarom we al die emoties en gevoelens voelen en ervaren.
Dus om zonder zonde, schuld en angst gedachten te kunnen zijn moeten we ze eerst voelen en ervaren zodat we ze kunnen benoemen en uit de verborgenheid aan het licht laten komen.
Als we emoties voelen, maar we kunnen ze niet benoemen, is dat niet omdat we het niet weten, maar omdat we onszelf (de denkgeest) opdracht hebben gegeven het te vergeten en er voor weg te lopen. Ook dat is een gedachte die benoemt mag worden, zodat hij tevoorschijn komt.
Want alleen als alle gedachten aan het licht mogen worden gebracht, als ik daar toestemming voor geef aan mijzelf, de denkgeest, en alle gedachten bloed eerlijk benoemd worden, dan kan er pas worden vergeven en ervaren worden hoe mijn leven is als ik geen zonde, schuld en angst gedachten meer heb en projecteer.

Zonde, schuld en angst gedachten ontkennen, of wegstoppen, omdat ze niet mogen, ‘want ik ben toch zo spiritueel onderlegd, ik zou toch beter moeten weten in middels’, niet kunnen, ‘omdat ik een Cursus in wonderen student ben, al tig jaar’, niet beleefd zijn,’zo ben ik niet opgevoed’, niet gepast, ‘ik sta erboven’, of wat dan ook, is eigenlijk zeggen, ‘ik wil deze gedachtes houden, want ze beschermen mij tegen het verlies van de door mij gekoesterde gedachten van zonde, schuld en angst, die mij op veilige afstand van de wraak van god houden.’
Als we deze krankzinnige gedachten langzaamaan gaan doorzien en gaan vermoeden dat ze wel eens niet zouden kunnen kloppen en dat ik me misschien wel vergis en dat het wel eens heel anders zou kunnen zijn, dan komt er in onze van angst verkrampte denkgeest wat ruimte, en kan het terug herinneren naar Waarheid beginnen.

Laat alle emoties, gevoelens alle gedachten er dus zijn, precies zoals ze zijn, want dat is waar ik ben op dit moment, dat is het NU waar ik me denk te bevinden, en daar ligt ook de oplossing, de genezing, in de denkgeest die ze denkt.
Dus ze voelen, ervaren, benoemen en dan de keuze maken, ze wel of niet te erkennen als waar of onwaar, oftewel ze te vergeven of niet.
Dat is het pad via en door de ervaring van haat heen terug naar de ervaring van Liefde.

Wat Een cursus in wonderen zo uniek maakt, naar mijn idee, is de weg van ‘terugherinneren’ in de denkgeest en het tenslotte volledig ontwaken uit de droom van het ‘vergeten’, door middel van Ware Vergeving.
En dan vooral omdat het zo’n milde liefdevolle manier is.
Ontwaken is terugherinneren in Liefde, dat wat we Zijn.
En daarvoor moeten we eerst onder ogen leren zien dat we denkgeest zijn en niet een lichaam, lichamen, dingen en situaties.
Dat proces van eerlijk onder ogen zien wat we denken, is onvermijdelijk pijnlijk en heel lastig, omdat de weerstand van onze egokant van onze denkgeest enorm is.
In het begin van het proces lijkt het alsof het de bedoeling is dat alles wat we denken te zijn, een lichaam en alle andere lichamen waar we mee te maken hebben, plus alles wat we bezitten, achter moeten laten. Dit zal ervaren worden als een groot gevoel van gemis, opoffering, schaarste, schuld, afsterven enz.
En we zien dan nog niet dat deze gevoelens enkel en alleen de verdediging van de egodenkgeest zijn, die er juist voor is gemaakt te ontkennen denkgeest te zijn en de focus geheel legt op zijn projecties, die schijnbaar ‘losgemaakt’ zijn van hun bron, de denkgeest en nu autonoom lijken, zodat we geloven dat we een lichaam zijn omringt door andere lichamen, dingen en situaties.

Vergeving zorgt er op een milde manier voor dat dit losmaakproces van een lichaam, lichamen, dingen en situaties te zijn milder verloopt doordat de pijn, vergelijkbaar met de afkickverschijnselen van een verslaving (het ego is immers een verslaving) verzacht wordt. De beloning als ware vergeving plaatsvindt is het onmiddellijke verdwijnen van de pijn en het lijden, gevolgd door grenzeloze opluchting en bevrijding. Niet de versie die de egodenkgeest ook kent, maar iets veel grootser en intenser. En dat zal onmiddellijk herkend worden als dat wat we werkelijk zijn: de Liefde van God.
Als dat eenmaal een keer ervaren is, wordt de aantrekkingskracht van die herinnering zo groot, dat het de aantrekkingskracht van onze egokant van de egodenkgeest verre overtreft, en zal de bereidwilligheid om weer voorgoed in onze Heilige Geest kant van onze denkgeest terug te willen herinneren steeds groter worden, en zal uiteindelijk de weegschaal omslaan naar alleen maar te willen luisteren naar onze Heilige Geest kant van onze denkgeest, waardoor het vergevingsproces steeds sneller zal gaan en ontwaken uit de droom van vergetelheid onvermijdelijk is.

Vergeving her-gebruikt het tot dan toe egomateriaal, dat wat de egodenkgeest denkt en projecteert, als vergevingsmateriaal en kans.
We leren eerlijk te kijken als waarnemend en keuzemakende denkgeest naar al onze afscheidingsgedachten (ego). En kijken betekent ook ze volledig voelen in de ervaring van dat moment en ze dan te vergeven.
Wat wil zeggen, zien en erkennen dat ik wat ik denk te zien, voel, ervaar en geloof, ik dat zelf zo heb gewild als projectie vanuit zonde, schuld en angst. De keuze voor egodenkgeest houd automatisch in dat ik kies voor zonde, schuld en angst, omdat dat me uit de herinnering houd dat ik denkgeest ben en dus een onderdeel van de Ene Denkgeest, dat wat we God noemen.

We kiezen als we voor de egodenkgeestkant van onze denkgeest kiezen voor alle scripts tegelijkertijd, die maar mogelijk zijn binnen onze egodenkgeestkant van de denkgeest.
Om die totale explosie van ego mogelijkheden die elke seconde weer plaatsheeft, elke keer dat wij voor onze egodenkgeest kant van de denkgeest kiezen, enigszins te kunnen handelen en te overzien, ervaren we een persoonlijk stukje chaos, wat we dan ons eigen persoonlijke leven noemen, dat in interactie lijkt te staan met miljarden andere persoonlijke stukjes ‘leven’.
Dat is dus een illusie, want er is maar één egodenkgeest, wat betekent dat we als één verbonden zijn ook in onze egodenkgeestkant van onze ene denkgeest.

Vergeving geeft ons als ene denkgeest dit besef, dit herinneren weer terug.
Want we vergeven dat wat niet gebeurt kan zijn, namelijk dat we onszelf echt hebben kunnen afscheiden van Eenheid, van de Liefde van God.
Vergeving werkt dus door in de hele ene denkgeest, op een wijze die wij met onze dan nog beperkte denkgeest blik niet kunnen overzien.

Dus als ik denk dat iemand of iets buiten mij iets heeft aangedaan, of ik zie misstanden buiten mij, dan zal als ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest voor vergeving kies, op de eerste plaats me herinneren dat wat ik denk en geloof te zien niet werkelijk heeft plaatsgevonden, maar het slechts een verdedigingsgedachte is van mijn egodenkgeestkant, die alleen maar afscheidingsgedachten kán denken en dus alleen maar afscheiding zal waarnemen.

De onvermijdelijk emoties en gevoelens die daarbij ervaren worden in het moment zelf, zullen nu kunnen worden gezien als een hulpmiddel om onder ogen te zien, dat ik kies voor deze gevoelens om mij in de afscheiding te houden, maar dat ik er nu ook voor kan kiezen, in mijn hoedanigheid als keuzemakende/waarnemende denkgeest, deze gevoelens en emoties met de daaraan vastzittende projecties te vergeven. Omdat ik erken dat het allemaal niet werkelijk is gebeurt, maar slechts een middel tot afscheiding is, ingezet door de voor de egokant van mijn denkgeest kiezende waarnemende en keuzemakende denkgeest.

Vergeving ziet dus ook dat niet de projectie zelf, wat eruit kan zien als ziekte, armoe en andere soorten van lijden een bewuste keuze is en mij in de afscheiding houd, het laat zien dat mijn keuze voor de egodenkgeestkant van mijn denkgeest mij in de afscheiding houd. De projecties dienen ervoor dit te vergeten, zodat het lijkt dat de projecties ‘echt’ zijn en volledig onwillekeurig mij overkomen door schuld van iets buiten mij.

Vergeving leidt mij terug naar wat ik werkelijk ben, door in te zien dat wat ik dacht dat ik was, een lichaam, te midden van andere lichamen, dingen en situaties, niet bestaat en dus vergeven kan worden.
Vergeving her-gebruikt al dat ‘vergissingsmateriaal’, ontkent het niet, omarmt het niet, vernietigt het niet, (want dat zou het alleen maar weer echt maken) maar laat het oplossen in de mildheid van Vergeving.

Een cursus in wonderen werkelijk doen is onmogelijk als Ware Vergeving niet als middel tot het terugherinneren in wat we werkelijk zijn wordt geaccepteerd en toegepast.
En dat is geen zonde, dat is gewoon eerlijk zijn en eventueel vaststellen dat ECIW niet het geschikte pad is voor jou om je te helpen terugherinneren in Eenheid.
Niet omdat het niet werkt, of dat je te dom, te lui of wat dan ook bent, maar omdat het niet de geschikte weg is voor jou.
De Cursus zegt hierover zelf:

‘Hij (Cursus) stelt uitdrukkelijk: ‘Een universele theologie is onmogelijk, maar een universele ervaring is niet alleen mogelijk, maar zelfs noodzakelijk’ (VvT.In.2:5). Hoewel christelijk in formulering, behandelt de Cursus universele spirituele thema’s. Hij beklemtoont dat hij slechts één versie van de universele leerweg is. Er zijn vele andere, en deze verschilt daarvan alleen in vorm. Zij leiden uiteindelijk allemaal tot God’ (Vw.ix).

 

Als ervaren en geaccepteerd wordt als zijnde wáár, dat alles één is in de Geest en er ook maar één nietig dwaas afscheidingsidee gedacht vanuit één omgekeerd denkende ego-denkgeest is en dus alles wat ik als afgescheiden deeltjes lijk te zien met de ogen van het lichaam ook niet anders kan zijn dan één dan keren zonde/schuld/angst onmiddellijk terug naar de ene Denkgeest waar ze oplossen in het EEN ZIJN.

 

 

1-Oneness-1only2

 

 

%d bloggers liken dit: