archiveren

Tagarchief: emoties

Arrogantie is een waardeoordeel over wat ik denk over mijzelf, vanuit de ego-denkgeest. Het ego probeert mij te doen geloven dat het arrogant is te denken dat ik één ben met God, dat ik de Zoon van God ben, dat ik heel, ben, dat ik Liefde ben, en dat ik onkwetsbaar ben.

Ik kan dat voelen, het brengt emoties met zich mee, van schaamte, valse bescheidenheid, verlegenheid, valse nederigheid, onderdanigheid. En onder die valse nederigheid enz. zit de andere kant van de ego medaille, zoals me beter voelen dan de ander, me superieur voelen, ik weet het beter, ik ben de baas, en dan is het kringetje schuld/zonde/angst weer rond.

En zo blijf ik op ‘veilige’ afstand van God, de Heilige Geest en Jezus die mij van dit alles wat ik zo goed ken willen beroven. Ik laat me mijn verslaving, mijn schat niet zomaar afnemen.


 

gollum-and-the-precious

Gollem and ‘precious’,

als het ontluisterende beeld van de verslaving aan het ego.

 


Maar ook: het lukt me nooit wat de Cursus zegt, god is mijn vijand geworden, hij haat me, zijn zoon is weggelopen, ik heb god vermoord, ik moet me verstoppen, ik maak mijn eigen vesting, god is dood leven egod* waar ik superieur ben waar ik de baas ben en de dood mijn ultieme overwinning op god is.

En ja pas als ik – de waarnemende-denkgeest – dit hele proces doorzie, in al zijn waanzin en zinloze gruwelijkheid kan ik me gaan afvragen of het ook werkt, of het bevalt, of ik er mee door wil gaan.
 
En dan kan er even een moment komen als de pijn, het lijden onverdraaglijk is geworden, dat ik me afvraag ‘Er moet een andere manier zijn’ en daar meer van wil weten.

Dan kan er een proces beginnen van waarnemen samen met mijn Innerlijke Gids Jezus en of de Heilige Geest. En kan ik heel eerlijk gaan leren kijken naar al die ego-gedachtes en ze aan J/HG geven zodat ze kunnen oplossen in het licht, vergeven kunnen worden.

De Cursus zegt over arrogantie:

‘Jezelf aanvaarden zoals God jou heeft geschapen, kan geen arrogantie zijn, want het is de ontkenning van arrogantie. Je kleinheid aanvaarden is wel arrogant, want het betekent dat jij jouw waardeoordeel over jezelf voor meer waar houdt dan dat van God.’ (T9.VIII.10:8-9)

 

Elke poging die jij onderneemt om een broeder te corrigeren duidt erop dat je gelooft dat correctie door jouw toedoen mogelijk is, en dat kan alleen maar de arrogantie van het ego zijn. Correctie behoort aan God, die van geen arrogantie weet.’ (T9.III.7:8-9)

 

‘De Stem van de Heilige Geest gebiedt niet, want Ze is niet tot arrogantie in staat. Ze eist niet, want Ze is niet uit op controle. Ze overweldigt niet, want Ze valt niet aan. Ze brengt slechts in herinnering. Ze is alleen onweerstaanbaar vanwege wat Ze jou herinneren laat. Ze houdt je denkgeest die andere weg voor en blijft kalm, zelfs te midden van de onrust die jij voortbrengt.’ (T5.II.7:1-6)

 

‘Arrogantie is het afwijzen van liefde, omdat liefde deelt en arrogantie achterhoudt.’ (10.V.14:1)

 

‘Denken dat God chaos heeft gemaakt, Zijn Wil weerlegt, tegendelen voor de waarheid heeft bedacht, en duldt dat de dood over het leven triomfeert: dit alles is arrogantie. Nederigheid zou onmiddellijk zien dat deze dingen niet van Hem afkomstig zijn. En kun jij zien wat God niet geschapen heeft? Denken dat je dat kunt, is niets anders dan geloven dat jij kunt waarnemen wat God niet heeft gewild. En zou er iets arroganter kunnen zijn dan dit?’ (WdI.152.7:1-5)

 

Maar er is een ander manier, de zaak is niet hopeloos verloren en uitzichtloos. Als ik leer luisteren naar mijn Innerlijke Leraar, Jezus en of de Heilige Geest, dan kan ook ‘arrogantie’ mits totaal aan Hen gegeven ter vergeving een poort worden in plaats van een gesloten vergrendelde dichtgemetselde ondoordringbare deur. Als ik die bereidwilligheid heb dan zegt de Cursus:

 

‘De verlossing van de wereld hangt af van mij.

Dit is de uitspraak die alle arrogantie eens uit elke denkgeest weg zal nemen. Dit is de gedachte van ware nederigheid, die geen andere functie als de jouwe neemt dan degene die jou gegeven is. Het brengt jouw aanvaarding van een jou toegewezen taak met zich mee, zonder aan te dringen op een andere rol. Het velt geen oordeel over de juiste rol voor jou. Het erkent slechts dat de Wil van God op aarde zowel als in de Hemel is geschied. Het verenigt elke wil op aarde in het hemelse plan om de wereld te verlossen en haar terug te voeren tot de hemelse vrede. Laten we onze functie niet bestrijden. Wij hebben die niet vastgesteld.

Ze is niet ons idee. De middelen waarmee ze volmaakt zal worden vervuld, zijn ons gegeven. Het enige wat ons wordt gevraagd is dat wij onze taak in oprechte nederigheid aanvaarden en niet met zelfmisleidende arrogantie ontkennen dat we die waardig zijn. Wat ons te doen gegeven is, daartoe hebben we de kracht. Onze denkgeest is volmaakt toegerust om de taak op zich te nemen die ons is toegewezen door Iemand die ons goed kent.’
(WdI.186.1-2)


* egod is samenvoeging van ego-god.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Emoties zien als vorm van zwakte, aanstellerij, is weer niets anders dan een vorm van schuld/zonde/angst projectie, alweer een verdediging van de egodenkgeest, weer een sluier die de ware oorzaak namelijk afscheiding (van God) geprojecteerd vanuit de egodenkgeest afdekt en aan het ‘zicht’ ontrekt.
Terwijl de egodenkgeest emoties ook juist tergelijkertijd gebruikt als wapen om te voorkomen dat ontdekt wordt dat het alleen maar een extra hulpmiddel is om de afscheiding een vorm van waarheid te proberen te geven.

De pijn is een bevestiging van het zonde idee, (ik heb iets gedaan wat heel erg verkeerd is) daarbovenop komt dan nog schuld (ik ben zwak en ik stel me aan enz.)  en dat geeft een totaalbeeld van angst (God heeft mij omdat ik zondig ben en bovendien schuldig, verstoten en ik kan nooit meer terug want hij zal mij straffen) en dan is het cirkeltje weer rond en komen we weer bij schuld, zonde enz…. en zo vormt de egodenkgeest een gesloten circuit. En doet keurig waarvoor het gemaakt is, namelijk: afscheiden.

Dus als ik emoties bespeur bij mijzelf of anderen kan ik me in plaats van me er volledig mee te identificeren en weer in het gesloten ego-denkgeest-circuit terecht te komen, er weer samen met HG/J er als waarnemend-denkgeest naar kijken, weer als naar een film waar ik door geraakt wordt, maar het niet ben, en vergeven na dé keuze te hebben gemaakt.

In die zin kan de Heilige Geest (de Juist-gerichte-denkgeest) mits ik als waarnemende-denkgeest het aan Hem geef, juist dit schijnbaar schuld/zonde/angst materiaal gebruiken als vergevingsmateriaal en het doen wegsmelten in totale schuldeloosheid/zondeloosheid en Liefde. Dat wat er werkelijk is.

Inverband hiermee geef ik als leestip T16.I. Ware inleving.

 

 

Een dag van afscheid van achterlaten, loslaten van gemis en veel heel veel tranen.

Maar wat laat ik achter…. : ego-gedachtes, ideeën over afscheid, van gemis, verlies, van eenzaamheid.

Verpakt in emoties met veel tranen, laat maar stromen ze binnenhouden maakt ze alleen nog maar meer waar, ze laten komen als uitingen van verdriet om uiterlijke zaken ook, ze zijn er gewoon en het houd wel weer op ook.
Door ze gewoon te laten komen kan ik de emotionele gehechtheid die erachter ligt aan HG/Jgeven zodat ze aan het licht komen en kunnen oplossen en de weg vrij maken. Opruiming van blokkerende gedachtes dus.
En dan ineens voel ik me bevrijd, vrij.

Niet de emoties en tranen de vrije loop laten zorgen voor de opluchting, maar het aan het licht brengen van de gehechtheid aan ze en het vergeven in het Licht, waar ze gewoon oplossen.

Eigenlijk is het het loslaten van de gehechtheid aan de gehechtheid die onthechtingsreacties geeft.
Er valt niets te missen er valt niets in te leveren ik raak niets kwijt, door werkelijk alle pijn, angsten aan HG/J te geven en ze onder ogen te zien en ze te zien voor wat ze zijn,win ik alleen maar.

De Heilige Geest denkgeest kent geen verliezers of winnaars. En wat de winnaars of verliezers lijken te zijn, wat de oorzaak lijkt te zijn van het verdriet, de droomfiguren, zijn slechts gedroomd door de dromer, die droomde van afscheid, gemis, verlies, eenzaamheid en ze buiten zichzelf projecteerde in valse beelden. Om zo wat er werkelijk achter zit een diep verlangen naar God, omgekeerd in angst voor God te verbergen.

ECIW (WdI.5): ‘Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk.’

En dit kan alleen werkelijk gezien en blootgelegd worden door de ervaring heen.

(Zie ook Rogier’s blog: http://rogierfvv.xanga.com/711807855/alone-and-chosen/  )

 

DSCN3293

 

 

 

 

 

Emoties zijn de brug van de egodenkgeest die deze verbindt met zijn projecties en deze zo een schijn van waarheid geeft. En waardoor emoties het belangrijkste ‘wapen’ van de egodenkgeest zijn.
Emoties gegeven aan de Heilige Geestdenkgeest, is kiezen voor die andere brug, de brug die de verbinding hersteld met de Waarheid, met Liefde, met God. Hier lossen emoties eenvoudig op in het niets waar ze ook uit zijn voortgekomen en blijft Liefde over.

%d bloggers liken dit: