archiveren

Tagarchief: emoties

Dankzij een vraag nav het blog: “De Verzoening aanvaarden”, raakte ik geïnspireerd tot het volgende “antwoord”, wat bij nader inzien gewoon wel weer erg op een nieuw blog ging lijken. En toen Frits me daar ook op wees besloot ik het ook als nieuw blog te plaatsen.
Ik merkte al schrijvend dat het toch weer even handig leek erop te wijzen dat de metafysica van ECIW wel gekend dient te worden, wil de Cursus ten volle begrepen worden op alle niveaus.
Eerst zal ten volle moeten worden aanvaard, en is een levenslang stap voor stap proces, dat de Cursus zegt “Er is geen wereld” (WdI.132.6:2).
Wat is het dan dat lijkt te ervaren? Dat is de keuze van de denkgeest (denkgeest is dat wat “ik” werkelijk ben binnen het concept van de droom) voor of angst of voor Liefde, oftewel of voor ego of voor HG/J denkgeest.
Er is dus alleen denkgeest, en niet een “ik” lichaam dat keuzes maakt en vervolgens één van deze twee keuzes ervaart. Er is alleen een keuze mogelijk door en in de denkgeest. Bewustwording is dus het werkelijk inzien en aanvaarden van dat er alleen denkgeest is en dat ECIW ons alleen aanspreekt op denkgeest niveau en niet op het niet werkelijk bestaande “lichaamsniveau”. Alles wat wordt ervaren vindt plaats in de denkgeest, en daar blijft het een gedachte, een projectie.

Er is dus ook geen “ander” er zijn alleen projecties die eruit zien als anderen, maar ze hebben geen enkele werkelijkheid, ze zijn en blijven projecties.
Nogmaals dit is erg lastig om te begrijpen laat staan te aanvaarden, omdat het een langzaam stap voor stap proces is van lichaamsbewustwording terug naar denkgeest bewustwording, dat wat we werkelijk zijn.
Niemand begrijpt dat meteen. Toen ik dit voor het eerst las “Er is geen wereld”, en God heeft deze wereld niet geschapen, en God weet niets van deze wereld, was dat voor mij de missing link: “ah, nu begrijp ik waarom niets echt werkt in deze wereld, ik probeer geluk te bereiken in iets wat juist gemaakt is om afgescheiden te blijven van Geluk (Liefde, God, Waarheid, Eenheid)”.
Het was toen nog een voornamelijk intellectueel begrijpen, maar ik was bereid mij de weg te laten wijzen door HG/J in het vertrouwen dat het een stap voor stap proces zou worden naar volledige bewustwording en uiteindelijk volledige terugkeer in de herinnering van Eenheid, God, Liefde.
En stap voor stap door het leren herkennen van al mijn ego gedachten (afscheidingsgedachten) binnen al mijn dagelijkse ervaringen en de bereidheid deze te willen vergeven aan de hand van de Juist gerichte denkgeest (HG/J=oordeelloos kijken) groeit het bewustzijn en de bereidheid deze Stem te volgen in plaats van die van het ego.

Bedenk ook dat zowel ego als HG zich in de ene denkgeest bevinden en niet buiten “mij” of buiten “de ander”, vandaar dat de keuze gemaakt wordt ook binnen de ene denkgeest voor het gemak de keuzemakende denkgeest genoemd.
Vandaar dat “ik” (keuzemakende denkgeest) alleen een keuze kan maken vanuit mijn eigen focus punt in de denkgeest en ik niet voor een ander de keuze tussen ego of HG kan maken.

Op het niveau van de vorm, de wereld van de projectie, doe ik “normaal”, dat wat de regels zijn binnen de wereld van de projecties. Ik help anderen, ik doe boodschappen, sluit verzekeringen af, doe mn deur op slot, voedt de kinderen op, ga na de dokter, neem medicatie, eet gewoon, slaap gewoon, adem gewoon enz.
Alleen het enige verschil is dat als ik aanvaard dat dit alles een projectie is vanuit de denkgeest dat ik kan kiezen of de projectie komt vanuit zonde, schuld en angst (de keuze voor ego dus), of vanuit Liefde (de keuze voor HG/J denkgeest).
Als ik kies vanuit zonde, schuld en angst dan kan ik dat herkennen aan dat ik zelf bepaal wat de uitkomst moet zijn. Bijvoorbeeld de uitkomst moet zijn dat dit of dat conflict met die en die opgelost wordt, of dat ik weer genoeg geld op mn rekening heb, zodat ik eindelijk dit of dat kan kopen, of dat ik een parkeerplaats zal vinden, of dat m’n kinderen gezond blijven en gelukkig worden enz. enz.
Kies ik voor de leiding van de HG/J kant van de denkgeest dan laat ik de uitkomst open en vertrouw erop dat de uitkomst altijd liefdevol zal zijn, hoe het er ook uit mogen zien als projectie.
Vanuit het ego perspectief willen kijken is altijd beperkt. Het ego ziet altijd maar een stukje en kan nooit het geheel overzien, dus kan ook nooit de juiste uitkomst zien en kan dus eigenlijk helemaal geen andere keuze maken, dan alleen vanuit de beperktheid van het ego denken, dat altijd vanuit het geloof in zonde, schuld en angst komt.
Dus iets voor iemand anders bepalen is helemaal onmogelijk, want ik weet niet wat het “beste” is voor de ander, van wegen dat beperkte afgescheiden ego denkgeest standpunt.
Bovendien is wat ik in een ander denk en geloof te zien altijd een spiegel van hoe ik over mijzelf denk als denkgeest. En dat is dan weer kostbaar vergevingsmateriaal, als ik daar voor kies als keuzemakende denkgeest.
Dus als ik de ander als eenzaam zie, dan zie ik een projectie van mijn eigen afgescheiden wil tot afscheiding, en dat ziet eruit als een “iemand anders die eenzaam lijkt”, en de emoties die daarbij horen versterken nog het “waarheidsgehalte”.

Maar diezelfde emoties kunnen echter door de keuze voor vergeving, de keuze voor de gedachte teruggeven aan HG/J, worden hergebruikt, (dus niet ontkend, omarmt, bevestigd, gehaat, aanvaard!) en de denkgeest weer terug herinneren in Eenheid, God, Liefde. En aangezien er ook maar één denkgeest is, wordt de schijnbaar zogenaamde “ander” welke eigenlijk ook alleen maar een stukje van de ene denkgeest is, ook terug herinnerd in Liefde. Dat is de betekenis van de Christus in de ander zien. Het is het terugkoppelen naar de ene denkgeest waar we (de denkgeest) één zijn. Het is niet het “zien” door de ogen, het is een geestelijk zien.

Ik hoop dat ik door dit hele verhaal duidelijk heb gemaakt dat het erg belangrijk is de achterliggende metafysica van de Cursus te kennen en steeds paraat te hebben; dus er is alleen Eén, Waarheid, Liefde, God Denkgeest mogelijk, dus kan er geen afgescheiden dualistische, geprojecteerde wereld vanuit zonde, schuld en angst bestaan. Het is het één of het ander, beide tegelijkertijd is onmogelijk.
Wordt dit niet gezien of ontkend, omdat er toch steeds weer voor het egodenken wordt gekozen, dan blijft ECIW onbegrijpelijk en niet te doen.
En nogmaals geduld is in deze een schone zaak, ECIW doen is meestal een levenslang proces van steeds weer leren opnieuw te observeren en kijken zonder oordeel (dus olv HG/J) naar al mijn gedachten en opnieuw de keuze te maken, niet voor een andere projectie, maar voor het andere gedachten systeem, dat van de Heilige Geest.
Dat is de betekenis van de uitspraak van Helen en Bill: “Er moet een andere manier zijn”, waardoor het proces van het doorgeven van ECIW, door Helen mogelijk werd en ook door “ons” het hele Ene Zoonschap mogelijk werd, mits wij de keuze maken dat toe te laten. Wat uiteindelijk onvermijdelijk is, want er is op Werkelijkheidsniveau niets gebeurt, dat wat lijkt te gebeuren is dus onmogelijk, ook al lijkt het nog zo “echt” en dus alleen geschikt om te Vergeven (heeft het tenminste nog één functie…). Voor het begrijpen wat Vergeven volgens ECIW is verwijs ik naar WdII.1, op blz. 404 van het Werkboek.

Ik heb er vast al eerder over geschreven herinner ik me vaag, maar ga het niet controleren, want ik wil even overdenken wat ik er nu over ervaar.
Ik heb het over het weer dieper begrijpen en doorvoelen van het: “Gelijk willen hebben of gelukkig zijn”.

In het algemeen beschouwd is de hele wereld zoals ik die ervaar inclusief mijn lichaams zelfje een uitdrukking (projectie) van gelijk willen hebben over dat de afscheiding van Eenheid, van Liefde, van God, of hoe je dat wat niet te vatten valt in woorden ook noemt, wel degelijk heeft plaatsgevonden en plaatsvindt, bij elke gedachte die vormgericht is.
Dat is precies het doel van deze wereld die niets anders is dan de projectie van gelijk willen hebben over wat onmogelijk is.
Onnodig te zeggen dat dat een hele stevige blokkade lijkt te zijn, welke lastig is om te onderkennen en te herkennen, daar ik diep daaronder probeer te verbergen dat ik onmogelijk gelijk kan hebben over dat afscheiding waar kan zijn. Van het in stand houden van deze (onderbewuste) blokkade hangt immers dat wat ik wil denken en geloven dat ik ben af. Als ik die blokkade onder ogen wil en durf te zien, betekend dat einde ‘ikje’ zoals ik dat wens te zien: een lichaam in een wereld. En wat als ik toelaat dat ik daar geen gelijk meer in heb, wat dan??!!

Theoretisch lijkt dit eenvoudig te doorzien en op te lossen, maar in de praktijk van het in stand houden van de in het onderbewuste verzegelde blokkade: “ik wil gelijk hebben in dat de afscheiding plaats heeft gevonden en nog steeds plaatsvindt, want dan pas wordt ik gelukkig”, is er grote weerstand en zal ik de tegen bewustwording strijdende egodenkgeest er alles aan doen deze blokkade onderbewust te houden en bij dreigend onraad, te ontkennen en te verdedigen met vuur en vlam. Vandaar dat gelijk willen hebben in enige vorm altijd gepaard gaat met heftige emoties en koppigheid. Onderbewust hangt immers mijn bestaan af van gelijk krijgen en hebben!

Eerst is het de denkgeest die eraan toe moet zijn dit onder ogen te willen gaan zien, niet het brein, maar de denkgeest dus. Het gaat niet om begrijpen, hoewel dat wel handig en behulpzaam kan zijn, maar over ervaren en voelen.
Vervolgens kan dan geprobeerd worden oordeelloos te kijken naar elke poging die elke gedachte in zich draagt om gelijk te krijgen.
Ogenschijnlijk wil ik de hele dag door gelijk krijgen over zaken, dingen, die zich afspelen binnen relaties met anderen, dingen en/of situaties. Dat moet eerst gespot worden, bijvoorbeeld ik zie dat ik gelijk wil hebben over iets wat ik beweer dat waar is of niet waar is. Ook over dat het wel of niet waar is dat ik overal gelijk over wil hebben, of niet 😉 Dit vraagt om eerlijk kijken, wat hetzelfde is als oordeelloos kijken. Kijken zonder iets te vinden over iets en zien dat als ik er toch iets over vind, dat het dan weer een gevalletje: “ik wil gelijk hebben” is, wat weer een uitnodiging is tot opnieuw “eerlijk” kijken enz. enz.
Vervolgens kan ik dan voelen of ik toch wel degelijk gelijk wil hebben of niet en er dus anders naar wil leren kijken. Als de denkgeest eraan toe is zal ik dat weten en voelen. Er tegen vechten en of forceren, is gewoon weer “gelijk willen hebben en krijgen”.

Ook daar is 100%  eerlijk kijken voor nodig, want ik kan wel zeggen dat ik geen gelijk meer hoef te hebben, omdat ik graag die methode wil volgen en ik het theoretisch helemaal snap maar voelt dat ook zo…?
In veel gevallen voelt het nog niet helemaal 100% dat ik het “geen gelijk willen hebben” kan loslaten en naar “het andere” durf te kijken.

En dat is niet erg, dat is het proces van stapje voor stapje terug herinneren in “Geluk”, “Liefde”, termen die verworden zijn tot zwakke aftreksels bedacht door de denkgeest die gekozen heeft voor “gelijk willen hebben” over deze termen, in zijn eigen onmogelijke gevangenis.

Wil ik nog steeds “gelijk hebben, liever dan gelukkig zijn”, (en dan heb ik het dus niet over gelijk hebben en gelukkig zijn in de vorm, die we de wereld noemen), neen zeg ik uit de grond van mijn hart, maar ik ben er nog niet, wat ik kom nog dagelijks pogingen tegen om gelijk te hebben en gelukkig te worden in enige vorm, maar de bereidheid is er en die zorgt ervoor dat ik stapje voor stapje steeds eerlijker durf en kan kijken naar mijn wens om nog steeds gelijk te willen hebben, maar nu met de bedoeling het om te laten keren middels ware vergeving, naar: Ja, het enige waar ik gelijk over wil en kan hebben is over GELIJK in de zin van Eén, Liefde, God.
Het proces verdiept zich nog meer en meer, steeds maar weer “verder”…

Dit is een prachtige metafoor voor het stap voor stap proces van het terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
Ware Vergeving is eigenlijk telkens weer een schil van de ui afpellen en laten vallen, totdat alle lagen van zonde, schuld en angst opgelost zijn in het ‘niets’ en het ‘niets’ wat tevens het Ware Alles is overblijft.
Bij deze een zoveelste poging het proces van ‘niets (ego versie)’ naar ‘Niets (HG versie)’ in woorden te vatten, wat onmogelijk is, maar aan de andere kant is dat nog steeds het enige hulpmiddel wat we hebben om te kunnen communiceren op het niveau waar we denken en geloven te zijn.

Zoals ik nu ook echt wel door heb dat elke gedachte bestaat uit ego, HG en waarnemende/keuzemakende denkgeest en dus de metafoor van de ui ook een ego keuze versie kent, naast de HG keuze versie. En het is belangrijk deze keuze mogelijkheid voor de ego versie gewoon onder ogen te zien, het liefst onder leiding van HG, dus oordeelloos, want bekeken olv de ego kant zal het kijken onvermijdelijk gepaard gaan met gevoelens, emoties van zonde, schuld en angst. Daar kan ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest dan ook aan herkennen waar ik voor kies. In die zin een handige en behulpzame reminder.

Zo kom ik erachter dat de ego ui versie het afpellen van al mijn zonde, schuld en angst gedachten onmiddellijk opnieuw projecteert en ‘vergeet’ (met opzet, als verdediging), dat Ware Vergeving zich alleen afspeelt op denkgeest niveau en lang niet altijd af te lezen is in de vorm (de projectie, de wereld) waar ik eerst dacht dat het probleem lag.
En dan kan het idee ontstaan; “nou, zie je wel, vergeving werkt niet, want mijn probleem met iets of iemand is er nog steeds”.
Het afpellen van de ui wordt dan gezien als het afpellen van de problemen die ik denk en geloof te hebben in enige vorm, met iets of iemand.

Ware Vergeving pelt alleen mijn geloof in het denksysteem van zonde, schuld en angst af. En ja ik zal dan steeds meer een zondeloze, schuldeloze, angstloze wereld gaan zien en ervaren, terwijl de ‘beelden’ hetzelfde blijven of niet.
Ik kan mijn zonde, schuld en angst projecties van een iemand of iets die mij aanvalt terugtrekken door ware vergeving, maar het gedrag van iemand of iets kan er hetzelfde uit blijven zien in de vorm.
Eigenlijk precies zoals ik naar een film kijk en de goede en de slechteriken zie, en het volgende moment besef dat ik naar een film (projectie) zit te kijken met alleen maar uitbeeldingen, projecties, van goed en kwaad.
Denk maar weer aan die door mij veel aangehaalde tekst uit ECIW, (gisteren nog):
“Laat ze [mijn projecties] zo haatdragend en kwaadaardig zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is. (T27.VIII.10:1-6)”

Dus het afpellen van van alle zonde, schuld en angst lagen van de ‘ui’, wil niet vanzelfsprekend zeggen dat ik ineens weer vriendschappelijk om ga met iets of iemand. Het betekent wel dat ik de projectie niet meer verwar met de achterliggende gedachte van zonde, schuld en angst. Er is geen zonde, schuld en angst meer die geprojecteerd wil worden, er is alleen nog Liefde die onvoorwaardelijk is en alles zonder uitzondering omvat (niet te verwarren met de ego liefde versie, die altijd speciaal gericht is en de rest nog steeds uitsluit).
En deze allesomvattende Liefde die niets meer uitsluit zal er ook voor zorgen dat ik in de vorm, waar ik nog steeds ervaar, zolang ik denk en geloof te ervaren, heel beslist vanuit Liefde, geheel los van zonde, schuld en angst ‘nee’ of ‘ja’ kan zeggen tegen iets, iemand of situatie. In Beide gevallen zal het altijd de meest liefdevolle keuze zijn, omdat ze uit Liefde komt.

“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen” (T27.VIII.6:2)

Ik heb een nietig dwaas idee over mijzelf, dat ik een lichaam ben, afgescheiden van andere lichamen en moet knokken voor mij bestaan, blootsta aan allerlei gevaren, en aanvallen, zoals ziekte, rampen, oorlog, armoe, schaarste. Ik alleen mezelf kan beschermen door middel van wapens, geld, kleding, voedsel, behuizing. Ik mezelf moet verdedigen tegen aanvallen van anderen, omdat niemand te vertrouwen is. Dat ik denk speciale anderen nodig te hebben die mij liefde geven als ik hun liefde geef onder bepaalde voorwaarden die strikt nageleefd dienen te worden. Dat ik mezelf alleen kan uitbreiden door kinderen te maken of andere dingen die iets in de vorm van mij doorgeven. En tenslotte denk ik dat ik dood ga een onvermijdelijk einde.

En zolang ik dit denk en geloof over mijzelf, het heel serieus neem en voor waar aanneem zal dat nooit veranderen, want er is niets en niemand buiten mij die dat kan veranderen. Pas als doordringt in de denkgeest van de dromer dat er een andere manier moet zijn, een vage herinnering, kan er iets gaan veranderen. Pas als het nietig dwaas idee als een nietig dwaas idee gezien wordt kan de droom terugkeren naar de dromer en kan het proces van ontwaken beginnen.

Een proces van ontleren, alles afleren waarvan ik dacht dat het waar was (zie eerste alinea). Een proces dat zich afspeelt in de geest, want dat leer ik te zien, dat ik niet een lichaam ben maar geest. Ik leer dat ik alles heb bedacht, dat de bron in de denkgeest ligt en niet in de geprojecteerde vorm, het resultaat. Ik leer dat ik niet het slachtoffer ben van een wereld buiten mij. Ik leer dat ik die wereld zelf heb gemaakt als verdediging tegen wat ik werkelijk ben; Geest en Een in God. En ik leer dat te vergeven. De terugkeer naar God, waar ik nooit ben weggeweest in werkelijkheid, het is slechts een droom, een nietig dwaas idee, gaat via de weg van vergeving, ik vergeef stap voor stap alle waanideeen over mijzelf en geef ze aan God waar ze oplossen in het Licht, omdat ze nooit waar zijn geweest.

Dit proces van ontleren, vergeven wordt onvermijdelijk als pijnlijk en als emotioneel ervaren, daar het ego (het ikje dat gelooft in het nietig dwaas idee) pijn en emoties als verdedigingswapens gebruikt. Ego pijn, en ego emoties zijn het voedsel de brandstof waarop het ego leeft. Daarom kan dit proces niet gedaan worden door het ego, mijn identificatie met het lichaam, maar wel door geest, door Heilige Geest, dat deel van de denkgeest dat zich herinnert dat het niet een lichaam is maar geest. Deze Heilige Geest ook symbolisch gezien als Jezus gebruikt de symbolen van mijn miscreaties als egodenkgeest als leermateriaal. Mits ik ze aan hem geef voor dat doel. Als ik dat doe leidt hij mij terug naar Huis door en gebruikmakend van de tijd terug naar het beginpunt waar geen vragen meer zijn en de vraag en het antwoord samenvallen. De emotie die dan gevoeld wordt is er een van totaal blijvend geluk en vrede, ongeacht wat zich op het ‘filmdoek’ afspeelt. Niet te verwarren met ongevoeligheid en ontkenning, want dat is de ego versie van ‘het niet serieus nemen’. Het ‘niet serieus nemen van de Heilige Geest kant van de denkgeest is het gevolg van het terugnemen van het geloof in zonde, schuld en angst. En het Vertrouwen dat als het geloof in zonde, schuld en angst verdwenen is, dát zal overblijven wat werkelijk behulpzaam is.

Waar en wat zou ik zijn zonder mijn projecties?

… dacht ik toen ik me eerst afvroeg, waar en wat zou ik zijn zonder die en die lastige, pijnlijke gedachte?
Toen ik de  gedachte terugnam, duidelijk een gedachte van ‘ongenoegen’, en aan m’n J-gerichte kant gaf (HG/J) bleef ik de vorm die ik had geprojecteerd teneinde het ‘ongenoegen’ kwijt te raken in al z’n glorie zien en voelen.
Wacht even… dacht ik, kan ik de gedachte wel terugnemen, en tegelijkertijd de projectie (de vorm dus die het ongenoegen had aangenomen) als iets aparts laten staan?
Nee, dat werkt niet, want de projectie zit aan de gedachte vast.  En zolang ik de projectie als iets los zie van de emotie, werkt terugnemen in de denkgeest niet. Ik moet dus ook de projectie terugnemen.
Wat er toen gebeurde was, dat ik ineens zonder projectie zat… oeps… m’n doel, m’n schietschijf is ineens weg! En wat bleef erover, de lastige, pijnlijke gedachte die ineens geen projectie meer had als vluchtweg, veranderde in pure angst. Het voelde als, er is nu geen uitweg meer, vluchten kan niet meer…

Ik stond oog in oog met ‘angst’ en liet de angst helemaal toe, want ik had me al tot m’n J-gerichtheid gewend, dus keek ik met Liefde (HG/J) naar mijn angst en was vergevingsbereid.
Kijk ik met angst (ego)  naar die angst dan zal de angst zo groot worden dat ik niets anders lijkt te kunnen dan mezelf afsluiten of in de aanval gaan.
Dus ik stond oog in oog met ‘angst’ olv HG/J en wilde het dolgraag ‘anders’ zien nu met vergeven ‘ogen’ en daardoor loste de angst gewoon op, ik stapte er ahw gewoon doorheen. En ervoer een niet te beschrijven vrijheid. En voelde echt dat dus alleen de angst voor de angst het probleem was, en niet de angst voor iets buiten mij, want er is niets buiten mij er is alleen een gedachte van afscheiding, vormen van zonde, schuld en angst, met een bijbehorende projectie.

Het werd me dus heel duidelijk nu nog sterker, dat ik niet alleen m’n gedachte over iets terug moet nemen, maar ook de bijbehorende projectie.

Mocht dit een ietwat abstract verhaal lijken, weet dan dat het wel degelijk een persoonlijke ervaring is die heel intens was, maar ik vind het niet nodig de complete persoonlijke beleving met naam en toenaam te beschrijven.
En je kan alleen iets echt ervaren als je het persoonlijk beleeft.
Dus op de plaats waar ik het over ‘lastige gedachte’ heb, en ‘ongenoegen’ kan je zelf je eigen situatie met bijbehorende projectie, emoties en gevoelens invullen.
En dan wordt het ineens allemaal heel praktisch.

Voordat we echt antwoord kunnen geven op de vraag en ervaren, ‘hoe zou mijn leven eruit zien zonder zonde, schuld en angst gedachten’, moeten we eerst weten wat dan wel die zonde, schuld en angst gedachten zijn.
En de eigenschap van zonde, schuld en angst gedachten is nu juist dat ze verborgen moeten blijven.
We merken enkel en alleen aan onze emoties en gevoelens dat ze er zijn en als we dan al de reden vinden, die zich altijd buiten ons lijkt te bevinden, ons aangedaan door iets of iemand buiten ons, worden we alleen maar nog meer op een dwaalspoor gebracht, want ook dat is niet de reden waarom we al die emoties en gevoelens voelen en ervaren.
Dus om zonder zonde, schuld en angst gedachten te kunnen zijn moeten we ze eerst voelen en ervaren zodat we ze kunnen benoemen en uit de verborgenheid aan het licht laten komen.
Als we emoties voelen, maar we kunnen ze niet benoemen, is dat niet omdat we het niet weten, maar omdat we onszelf (de denkgeest) opdracht hebben gegeven het te vergeten en er voor weg te lopen. Ook dat is een gedachte die benoemt mag worden, zodat hij tevoorschijn komt.
Want alleen als alle gedachten aan het licht mogen worden gebracht, als ik daar toestemming voor geef aan mijzelf, de denkgeest, en alle gedachten bloed eerlijk benoemd worden, dan kan er pas worden vergeven en ervaren worden hoe mijn leven is als ik geen zonde, schuld en angst gedachten meer heb en projecteer.

Zonde, schuld en angst gedachten ontkennen, of wegstoppen, omdat ze niet mogen, ‘want ik ben toch zo spiritueel onderlegd, ik zou toch beter moeten weten in middels’, niet kunnen, ‘omdat ik een Cursus in wonderen student ben, al tig jaar’, niet beleefd zijn,’zo ben ik niet opgevoed’, niet gepast, ‘ik sta erboven’, of wat dan ook, is eigenlijk zeggen, ‘ik wil deze gedachtes houden, want ze beschermen mij tegen het verlies van de door mij gekoesterde gedachten van zonde, schuld en angst, die mij op veilige afstand van de wraak van god houden.’
Als we deze krankzinnige gedachten langzaamaan gaan doorzien en gaan vermoeden dat ze wel eens niet zouden kunnen kloppen en dat ik me misschien wel vergis en dat het wel eens heel anders zou kunnen zijn, dan komt er in onze van angst verkrampte denkgeest wat ruimte, en kan het terug herinneren naar Waarheid beginnen.

Laat alle emoties, gevoelens alle gedachten er dus zijn, precies zoals ze zijn, want dat is waar ik ben op dit moment, dat is het NU waar ik me denk te bevinden, en daar ligt ook de oplossing, de genezing, in de denkgeest die ze denkt.
Dus ze voelen, ervaren, benoemen en dan de keuze maken, ze wel of niet te erkennen als waar of onwaar, oftewel ze te vergeven of niet.
Dat is het pad via en door de ervaring van haat heen terug naar de ervaring van Liefde.

Te gebruiken als hulpmiddel en reminder (en niet als vervanging dus) bij het ‘doen’ van ECIW.

Hoe kan men stoppen met het voeden en het in stand houden van het ego.
Op de allereerste plaats door naar de bron van het ego te gaan: de ego-denkgeest.
En vervolgens de plaats als waarnemer en keuzemaker in te nemen.
Men kijkt dan vanaf een losgekoppelde van de projecties standpunt naar de gedachtes en hun daaruit volgende projecties.
Dit kijken moet oordeelloos gebeuren en dat kan alleen als men kiest voor het ego-loze standpunt, dus vanuit de symbolen hiervoor: de Heilige Geest en of Jezus.

Oordeelloos kijken is kijken zonder een enkel oordeel, elk oordeel wat naar boven komt, wordt aan de Heilige Geest en of Jezus overgedragen en samen met Hen bekeken zodat ze kunnen worden vergeven.

Hoe kan men oordeelloos kijken?
Door op de eerste plaats de gedachte los te zien van de projectie en zuiver en alleen als een ego-denkgeest-reflex te zien, als voeding, motor voor het in stand houden van de ego-denkgeest, meer niet.
De gedachte kan dan vergeven worden, omdat men ziet dat de gedachte en de daaruit voortkomende projectie slechts voortkomt uit een reflex die alleen, maar dan ook echt alleen, tot doel heeft de ego-denkgeest in stand te houden, meer niet.

De emoties die hiermee gepaard gaan, zijn belangrijke indicatoren, en dienen dus niet ontkend, gebagatelliseerd, weggestopt te worden.
Alle emoties komen voort vanuit de ene ego-denkgeest en kunnen teruggebracht worden tot de ene emotie: angst.
Ook de schijnbaar liefdevolle doch altijd kortstondige emoties komen voort uit deze ene emotie angst.
Angst is de hoofdmotor van de ego-denkgeest en kan alleen ontkracht worden door er oordeelloos naar te kijken (steeds weer) en te vergeven.

Dat wat de Cursus beschrijft als: er zijn maar twee emoties: angst en Liefde, zou ook omschreven kunnen worden als er zijn maar twee emoties:
1. vanuit de ego-denkgeest: angst/liefde (de twee zijden van de altijd dualistische ene ego-denkgeest).
2. de Liefde van God, die onnoembaar is en zuiver non-dualistisch.

Deze laatste, de Liefde van God kan niet bereikt worden, omdat ‘we’ ,de Ene Geest, dat al zijn en dat dus niet hoeven te bereiken.
De enige manier is derhalve alles wat de Liefde van God niet is, als zodanig waar te nemen en te vergeven, door te stoppen met het voeden van de ego-denkgeest op de manier zoals boven beschreven.
En daardoor tenslotte te ontwaken in liefde.

Dit kan alleen als we ons niet-ego-standpunt innemen samen met de symbolen hiervoor: de Heilige Geest en of Jezus.
Hulp vragen aan deze symbolen betekend derhalve voorbij het ego reiken naar wat we in oorsprong zijn: geest.

Alles wat ervaren wordt in de wereld van de droom krijgt nu de functie van reminder voor het werkelijke Doel dat onvermijdelijk is: Ontwaken.
Alle droomdoelen, die maar één functie hadden: het in stand houden van de ego-denkgeest, vallen hierdoor weg en krijgen een totaal andere functie, nu ze bestuurd worden vanuit de Heilige Geest en of Jezus denkgeest.

_________________

 

%d bloggers liken dit: