archiveren

Tagarchief: ellende

Wat gedachten over deze Gulden regel:
“Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet.”
“Behandel anderen zoals je door hen behandeld wilt worden.”

Prima gedachten natuurlijk, maar als ik naar de wereld kijk en dichter bij naar de bron daarvan, mijn eigen gedachten, lijkt het erop dat deze regel klopt, maar dan wel precies het omgekeerde ervan dan wat het lijkt te bedoelen.
Het lijkt “normaal” dat ik geen ellende, gedoe, pijn en lijden wil voor mijzelf, en dat ook niet wil voor een ander.
Maar als ik heel eerlijk kijk naar mijn dagelijks voorbij trekkende gedachten + bijbehorende projecties, heb ik de hele dag vormen van aanval/verdedigings gedachten die ellende, gedoe, pijn en lijden lijken uit te beelden.
En inmiddels weet ik dat al die aanval/verdedigings gedachten met bijbehorende projecties er niet zijn om de reden die ik denk (les 5), maar om de denkgeest “veilig” te stellen in het nietig dwaas idee van geloven afgescheiden te kunnen zijn van dat wat “ik” werkelijk ben: één in God, Eenheid, Liefde, non-dualisme.

Dus vanuit die afscheidingsgedachte, waarin ik (denkgeest) kennelijk geloof laat deze uitspraak iets anders zien dan deze lijkt te willen laten zien.
Mijn lijden, pijn, zorgen, gepieker, geploeter, met hier en daar een kortstondig vleugje schijnbaar nooit blijvend geluk, laat juist zien wat ik wel wil dat mij “geschied” en dat dus ook wil voor de ander.
Maar weer, let wel, niet schijnbaar wat moet geschieden in de vorm, maar welke keuze ik maak in de denkgeest. En in de denkgeest wordt alleen de keuze gemaakt tussen angst of Liefde. De keuze tussen ego, afgescheiden denken of Heilige Geest, het ongedaan maken van afgescheiden denken, middels ware vergeving.

De keuze voor het ego denken is altijd de keuze voor de wil afgescheiden te zijn en blijven van Eénheid, God, Liefde en die keuze, omdat deze verborgen, geheim moet blijven, lijk ik dan terug te zien in projecties van aanval/verdediging naar mijzelf toe (schijnbaar als lichaam) en naar de schijnbaar ander.

Dus de uitspraak “Behandel anderen zoals je door hen behandeld wilt worden.”, zou een automatisch gevolg kunnen zijn van het eerst onder ogen zien dat ik juist het tegenovergestelde bedoel van wat deze uitspraak lijkt te bedoelen, hier eerlijk naar kijken, zonder oordeel olv HG (welke staat voor oordeelloosheid) en dan (als de denkgeest er aan toe is, en dat merk ik vanzelf of dat zo is of niet) mijn investering in de afscheidende aard ervan niet serieus te nemen en deze te vergeven.

Zo leer ik dat elke gedachte die ik, de denkgeest, heb altijd eerst als keuze voor het ego denken opkomt, met als doel afgescheiden te zijn en blijven, dit eerlijk zonder oordeel onder ogen te zien, en deze dan door middel van ware vergeving een Heilige Geest (juist gerichte denkgeest) functie kan krijgen.
En zo kan elke in eerste instantie ego gedachte worden her-gebruikt in plaats van ontkend te worden en daardoor weer in de zonde, schuld en angst hoek van de egodenkgeest te verdwijnen, met als enig doel de afscheiding te bestendigen.

In Een cursus in wonderen staan 2 fragmenten die mij te binnen schieten als ik alle ellende en ongelooflijk lijden in de wereld ingedikt en uitvergroot weer voorbij zie trekken in het nieuws.
En me er steeds meer van bewust wordt van eveneens het ongelooflijke feit dat al deze ellende en onbeschrijflijk lijden puur en alleen is opgezet om maar afgescheiden te blijven van wat Waar, God, Liefde, Eenheid is.
En door deze keuze voor afscheiding met een soort van goedkeuring bekeken wordt, ook al wordt het ervaren als gruwelijk, maar we blijven kijken of keren ons walgend af, beide nog steeds keuzes voor afscheiding, want zodoende blijft het binnen de zelfgemaakte waarheid, die poogt afgescheiden te raken van wat Waar is, wat vanzelfsprekend onmogelijk is.
En dat deze waarneming bij het grootste deel van de denkgeest alleen nog maar meer angst en woede zal oproepen, omdat het grootste deel van de denkgeest er nog niet aan toe is dit in het bewustzijn toe te laten. En dat het ook geen enkele zin heeft dit te verwachten, te forceren, of te onderwijzen aan diegenen (denkgeest) die er nog niet aan toe zijn.
De delen van de denkgeest die dit wel kunnen en willen toelaten in het bewustzijn zullen dat vanzelf doen, omdat ze eraan toe zijn, en zullen het overal in gaan herkennen, daar zijn geen speciale boeken, cursussen, spiritualiteit, rituelen, goeroes voor nodig.  Het doet er niet toe wat de eraan toe zijnde denkgeest uitspookt, het zal achter elke projectie gezien worden. Niet met de ogen van het lichaam, ook al lijkt dat wel zo, maar met geestelijke ogen.
Ja, deze eraan toe zijnde delen van de denkgeest zien er nog steeds uit als mensen, en ervaren nog als mensen maar zij weten tegelijkertijd ergens dat ze niet die lichamen zijn. Zij weten dat de lichamen projecties zijn van de denkgeest dus zich als het ware in de denkgeest bevinden en niet andersom (denkgeest in een lichaam).
Dit bewust worden van de denkgeest is onvermijdelijk. En des te bewuster de denkgeest wordt des te duidelijker wordt de omvang van het onzinnige, onnodige, gruwelijke lijden welke de denkgeest projecteert ten einde maar in de afscheiding te kunnen blijven geloven.
Gedurende het proces lijkt het lijden dus erger te worden. Dit is niet zo, het was altijd al even erg, maar het lijkt erger omdat de denkgeest zich er meer en meer van bewust wordt waarom dit lijden er lijkt te zijn en hoe waanzinnig die reden is.
De cursus verwoord dit zo:

“Je kunt tijd rekken en je bent tot immens uitstel in staat, maar je kunt niet totaal
afdwalen van je Schepper, die een grens stelt aan je vermogen tot miscreëren.
4Een geketende wil laat een situatie ontstaan die in het uiterste
geval volslagen onverdraaglijk wordt. 5Je mag dan veel pijn kunnen verdragen,
maar daaraan is een grens. 6Uiteindelijk begint iedereen in te zien,
hoe vaag ook, dat er een betere manier moet zijn. 7Wanneer dit inzicht vastere
grond krijgt, wordt het een keerpunt. 8Dit laat geestelijke visie uiteindelijk
opnieuw ontwaken en tegelijk de investering in de fysieke blik afnemen.
9Het afwisselend investeren in de twee waarnemingsniveaus
wordt doorgaans als een conflict ervaren, een dat zeer acuut kan worden.
10Maar de uitkomst is zo zeker als God” (T2.III.3:3-13).

De waanzin kan nog maar één functie hebben, die van ware vergeving.
Ware vergeving welke alleen kijkt zonder oordeel en wéét dat er een andere manier moet zijn.
Er zal eerst verantwoordelijkheid moeten worden genomen voor wat er in de denkgeest gebeurt, voor de keuzes die daar genomen worden. Zolang daar nog voor projecteren vanuit het geloof in zonde, schuld en angst wordt gekozen, zal er niets veranderen. Pas als ik verantwoording neem voor mijn eigen keuzes en tot de conclusie kom dit niet meer te willen en eerst voor het wonder van vergeving kies waardoor ik het enige probleem, mijn keuze voor afscheiding onschadelijk maak, kan er werkelijk iets veranderen. En zal ik vervolgens vanzelf vanuit een intuïtief weten, zonder oordeel, aarzeling of verwachting in alle vertrouwen weten wat mij wel of niet te doen staat.

En dan stelt ECIW ons op zijn zo kenmerkende poëtische manier de vraag:

“Hoelang, o Zoon van God, wil je nog doorgaan met het spel van de
zonde? 2Zullen we dit scherpgekante kinderspeelgoed niet eens afdanken?
3Hoe snel ben je bereid naar huis te komen? 4Vandaag misschien? 5Er
is geen zonde. 6De schepping is onveranderd. 7Wil jij je terugkeer naar de
Hemel nog steeds tegenhouden? 8Hoelang nog, o heilige Zoon van God,
hoelang?” (WdII.4.5:1-8).

 

De egokant van de denkgeest is dol op rampen en ellende en doomsday voorspellingen, want dat is precies wat de egodenkgeest in stand houdt.
Gedachten en projecties over vernietiging, dood en verderf en het geloof daar in, voed het egodenken en laat het groeien.
Ons verdriet en boosheid, en onmacht bij het zien van rampen, ellende, misstanden enz. is dan ook niet het verdriet om wat het lijkt te zijn in zijn vorm, maar een veel dieper verdriet en angst dat gaat over het geloof in de mogelijkheid uit Eenheid te kunnen geraken. Dit is echter onmogelijk, omdat Waarheid, Eenheid onveranderlijk zijn. Deze bron van verdriet en angst is dus onmogelijk en daarom zijn de projecties die een dekmantel zijn voor deze angst ook onmogelijk. Dus is de wereld vol met rampen en ellende die wij denken en geloven te zien ook onmogelijk, dus slechts een waanidee.

De enige manier om uit deze waan te geraken is dit mechanisme te onderkennen, zonder oordeel en het te vergeven.
Alleen dan zal het zijn grip op de denkgeest verliezen en simpelweg verdwijnen, omdat het niet meer gevoed wordt door de door mijzelf gekozen afscheidingsgedachten, voortkomend uit het geloof in zonde, schuld en angst.

De egodenkgeest is bedacht als tegenhanger van wat we zijn; één en héél in Eenheid, de ware betekenis van God. God niet geschapen naar ons evenbeeld en zodoende gemaakt tot een ego god, maar als symbool voor totale non-dualistische Eenheid. Een Eenheid die niet omschreven kan worden door woorden. En daarom alleen vermoed kan worden door de wereld, die wij als onze keuze voor egodenkgeest als het tegenovergestelde te zien van de ene non-dualistische toestand, die we God kunnen noemen. Een diep vermoeden dat op vertrouwen berust en de herinnering vertegenwoordigt aan wat we werkelijk zijn een herinnering die nog altijd aanwezig is in onze denkgeest, omdat Waarheid nooit iets anders kan zijn of worden dan Waarheid.

Derhalve moeten we dat wat we denken en geloven te zien, door onze keuze voor egodenkgeest, namelijk projecties van zonde, schuld en angst, zoals rampen, ellende, geweld, moord en doodslag, chantage, leugens, eerst eerlijk onder ogen willen zien in ons eigen denken. En wel oordeelloos. Alleen dan kunnen we de onwaarheid ervan leren zien. Elk oordeel is niets anders dan wederom een poging zonde, schuld en angst weer te voeden en de kans geven zich te projecteren en zo de waan van ellende en geweld in stand te houden.
Dat moet eerst onder ogen worden gezien, heel eerlijk, en weer zonder oordeel. Oordelen maakt eerlijk kijken namelijik onmogelijk. Oordelen is immers kijken vanuit angst en dus zal oordelen alleen maar de angst vergroten.

Dat wil niet zeggen dat we niet mogen oordelen en alles maar moeten laten gebeuren, dat zou alleen maar weer een egogedachte zijn.
Alleen als we eerlijk durven gaan kijken, zonder oordeel, kan in beeld komen en duidelijk worden dat rampen, ellende en doomsday voorspellingen slechts geprojecteerde angst gedachten zijn, waarvan de bron de gedachte is, gedacht door de keuze voor egodenkgeest, vanuit het geloof in zonde, schuld en angst. En dat de bron niet de projectie is, dus dat wat wij buiten ons denken te zien, maar de keuze vertegenwoordigt voor egodenkgeest, dus voor afscheiding van Eenheid.

Alleen een oordeelloze genezen denkgeest kan genezen gedachten hebben. En deze geheelde gedachten zullen alleen oordeelloze gedachten, die Eenheid en Liefde weerspiegelen uit kunnen breiden. En niet de geprojecteerde wereld van de oordelend egodenkgeest zal dan veranderen in een betere ego versie, want dat is geen blijvende oplossing, maar zal verdwijnen, omdat deze geprojecteerde ego wereld nooit werkelijk is en kan zijn geweest. Het is slechts een droom en dromen zijn om uit te ontwaken, waarmee de droom oplost in het niets waar het ook uit is voortgekomen.
Het einde van de wereld dan toch? Nee, het einde van een nachtmerrie en het ontwaken in Liefde, in God, in Eenheid.

Zolang dit angst oproept, zal de angst blijven bestaan en het geloof in een wereld van geweld en vernietiging.
De angst is dus het probleem en niet de geprojecteerde wereld voortgekomen uit angst.
Het proces van genezing gaat dus over het genezen van angst en een angstloze denkgeest zal, zolang er nog wordt ervaren alleen maar angstloos en oordeelloos kunnen handelen. En daar kunnen alleen maar liefdevolle oordeelloze acties uit voortkomen in het volle vertrouwen dat het niet de ‘ik’ egoversie is die iets doet, maar de genezen denkgeest die geen afscheiding meer wil en kan zien.

 

En dan is er ineens dat gevoel van volledig te willen en te kunnen volgen, alleen nog maar naar de Stem van Jezus/Heilige Geest te willen en te kunnen luisteren.

Diep van binnen ineens te weten als dat gevolgd wordt er nooit verliezers of winnaars kunnen zijn.

Iets wat ik in de egodenkgeest ook altijd leek te willen, altijd proberen te sussen, uitpraten, compromissen maken, vredestichter spelen enz. kortom als er maar geen ruzie kwam, herrie, geweld, ellende en verdriet.

Zorgen dat er een soort moeizaam in evenwicht gehouden vrede was, geen pijn aub.

Wat natuurlijk in de dualiteit onmogelijk is, en tot gevolg heeft ogen sluiten voor alles wat niet vredig lijkt en een constant zoeken naar bevrediging van geluk.

Kortom met slechts een doel voor ogen de vrede van het ego. Wat onmogelijk is.

En dan komt er onherroepelijk een moment dat het genoeg is, dat er niet meer verder geleden kan worden, dat de schreeuw om Hulp dwars door alles heen klinkt: ‘Er moet een andere manier zijn.’

 

En dan kan de grote kanteling beginnen.

Dan worden al deze ‘talenten’ teruggeven aan HG/J en ingezet en omgekeerd tot de werkelijke Wil, Hem te volgen in Denkgeest waar Vrede, Vreugde en Vrijheid heerst.

En Hem de weg laten wijzen, stap voor stap volgen en niet meer zelf te plannen in een verre toekomst in tijd en ruimte, maar nu met slechts een doel voor ogen de Vrede van God.

En dit zal slagen.

 

 

 

%d bloggers liken dit: