archiveren

Tagarchief: ego-god

Hardop denken, een op z’n zachts gezegd verrassend inzicht…

Wij hebben van god een serial killer gemaakt.
Huh, hoe dan?
Dat wat verborgen moet blijven, het ultieme geheim van de egodenkgeest, is het onder ogen zien van het waarom van de angst voor de dood en hoe zich dat uit-projecteert.
En als ik daar naar kijk, olv de blik van “niet angst”, symbolisch voorgesteld als olv Jesus en of de Heilige Geest, omdat de denkgeest daar kennelijk aan toe is, “zie” ik de onthulling van de volgende tot dan toe zorgvuldig door de keuze voor het geloven in de verborgen gedachtes van de egodenkgeest:

We (de keuzemakende denkgeest die kiest voor egodenken) zien de dood als de ultieme onvermijdelijke wraak van god die ons uiteindelijk toch wel weet te vinden en te pakken krijgt, ook al zijn we ons hele leven bezig de dood te ontlopen, alsof we ons kunnen verstoppen voor god, door hem te paaien, te ontkennen, ziek te worden, tijdelijk te genezen, door zelf te doden in zijn naam, door te offeren aan deze onverzadigde serial killer die leeft op dood vlees. We leven daardoor in voortdurende doodsangst, want we weten nooit wanneer god op de rode doodsknop drukt en het mijn beurt is. Euthanasie plegen of zelfmoord plegen mag dan ook niet, want dan maak je god nog bozer, want dan ontneem je hem zijn ultieme speeltje: moorden en zal er na je dood nog een veel vreselijker lot wachten.
Kortom we lijken onvermijdelijk overgeleverd te zijn aan een psychopathische serial killer van het ergste soort, waar niet mee te onderhandelen valt.

Nou, introduceer deze gedachte maar eens in een wereld die leeft op een van angst, “godslastering” en “god zal je onmiddellijk straffen” doordrenkte gedachtesysteem.
Angst zal alleen vanuit angst kunnen reageren op deze stelling.
De denkgeest die nog niet aan dit idee toe is kan dit dan ook niet aanvaarden. En dat is niet erg, kwalijk, laat staan dom. De hele ene denkgeest gelooft immers in dit waanzinnige onmogelijke denksysteem. Maar het is ook onvermijdelijk dat dit waanzinnige denksysteem uiteindelijk door de mand zal vallen, omdat het onmogelijk is (God zij dank).

Natuurlijk speelt zich dit allemaal af in de waan van de droom, en ik kan je vertellen dat het een enorme opluchting voor mij is dit verborgen droom scenario ineens in een moment zo duidelijk in een flits overziend echt onder ogen te mogen zien en helemaal uit te “bekijken”, zonder angst. Als een ontmaskeren van een Wizzard of Ozz momentje zeg maar, maar dan als een “buiten de droom. boven het slagveld hangend moment”.

Het verklaard voor mij de angst voor de dood en het (noodzakelijk) verborgen houden van de angst voor de dood, voor ons (de dromer van de droom) die geloven werkelijk dood te kunnen gaan en dat god dat beslist.
En die angst hebben wij die denken en geloven en ervaren een lichaam te zijn allemaal, niemand uitgezonderd, ook niet degene die het maar gewoon accepteert als onvermijdelijk, of god accepteren en zien als een rechtvaardige vader die beslist wanneer hij jou weer tot zich roept in de hemel, “want dood gaan we allemaal, dus leg je er maar bij neer…..”

En natuurlijk geldt dit scenario ook voor de geboorte. Ego god geeft en neemt immers? Ego god moet immers wel blijvend worden voorzien van nieuw speelgoed om zijn serial killer mind te bevredigen.
De enige manier om van dat wat pure Liefde, Eenheid, Waarheid is een tegenhanger te maken is van God precies het tegenovergestelde te maken van wat “Hij IS”, en dat is het verzinnen en projecteren van een dualistische god, een god die het tegenovergestelde is van Liefde, Eenheid, Waarheid, een god van zonde, schuld en angst en deze met elke gedachte “vast te spijkeren” in dromen van zonde, schuld en angst. (zie daar de ultieme projectie hiervan, het christelijke Paas “feest” van de kruisiging en opstanding van Jezus de zogenaamde enige zoon van God).

Dit doorzien, vereist een enorme eerlijkheid bij het kijken naar al mijn gedachten, olv de gelukkig nog steeds in de denkgeest aanwezige verbinding met God: de symbolen Jezus en of de Heilige Geest. Dit zal vanzelf gaan als de denkgeest eraan toe is en dat weet je als het zover is. Dit forceren is juist weer kiezen voor het egodenken:

“En als je bemerkt dat je weerstand sterk en je toewijding zwak is, ben je er nog niet klaar voor.Vecht niet tegen jezelf” (T30.I.1:6-7).

Ik zie nu ook dat wij die angst proberen te overschreeuwen, door bijvoorbeeld het idee van serial killers  op het toneel te laten verschijnen (te projecteren), de Jokers, de Moriato’s, de Jack the Rippers, en noem ze verder maar op de serial killers door de eeuwen heen in verhalen, sprookjes en in onze zogenaamde dagelijkse droom verhalen. Allemaal projecties van de ontkenning en de afleiding van de angst voor de hoofd serial killer: god. Een oefening in het controleren van deze angst. Maar ook de scripts waarin zonen en of dochters hun vader en of moeders vermoorden, ook dat zijn geprojecteerde verhalen die de angst reflecteren én verbergen voor een denkbeeldige moordende god.
Een training in het overschrijven van angst, zodat we aan het onvermijdelijke ego scenario wennen en het voor waar kunnen aannemen, ook al is het een onmogelijk scenario.

En zo sussen we onze angst voor de dood en voor de achterliggende angst voor god met zelf bedachte verhalen die de oorzaak van de angst, de wens om afgescheiden te blijven van God, (wat immers onmogelijk is) keurig verbergen achter nog weer een muur van angst.
Angst is de ultieme beveiliging, want het voelt vreselijk en we willen dat gevoel vermijden, of kwijtraken niet om de reden die we denken, maar omdat de verborgen wens om afgescheiden te zijn en blijven van god niet mag worden ontdekt, want dat betekent einde ego.
Niet door de dood, maar omdat het ego niet kan bestaan als het geloof eruit is verdwenen, want dan lost het gewoon op in “niets”.

Maar het is (gelukkig) allemaal een droom, een nachtmerrie, gedroomd door de ene “Zoon van God”. En wat heerlijk hier uiteindelijk zonder angst, door de angst onder ogen te zien, precies zoals deze zich voordoet, er gewoon naar te kunnen leren kijken, zonder oordeel en zonder angst. En dat kan alleen maar als ik dat doe aan de hand van dat wat oordeelloos kán kijken, ook een symbool, maar dan het symbool van “niet angst” Jezus/Heilige Geest (of een ander symbool van niet angst).
En dat is, nogmaals, iets waar de denkgeest aan toe moet zijn. We kunnen dit allemaal lezen en eventueel intellectueel begrijpen, maar dat wil nog niet zeggen dat de denkgeest er dan ook aan toe is het “echt” onder ogen te zien.
Het egodenken blijft namelijk ook mee doen, omdat wij zelf ook de egodenkgeest zijn, ook al is het een waan idee. En onze egodenkgeest kan dit verhaal, de ontsluiering ook makkelijk weer inzetten voor zijn eigen doel: afscheiding.
Ook hier moet uiteindelijk onvermijdelijk eerlijk naar gekeken worden, en weer, niet onder dwang, maar als de denkgeest er aan toe is.

Het enige wat ik, als denkgeest hier tegen kan doen, is leren kijken naar al mijn gedachten, hoe erg ze ook lijken te zijn, hoe angstig ze ook lijken te zijn, samen leren kijken met J/HG. En dan zal de denkgeest stap voor stap uit dit labyrint van angst geleid worden, waarbij dus gebruik wordt gemaakt van mijn eigen in eerste instantie uit angst geprojecteerde script en het van een angstig script met als doel afscheiding, zal worden hergebruikt als script voor het terug laat herinneren in GOD. In dat geval GOD die staat voor Liefde, Waarheid, Eenheid, die geen enkele eigenschap heeft die het ego op een ego god heeft geplakt die eigenlijk alleen maar de wens voor afscheiding uitbeeld, een wens die (God zij dank) in Werkelijkheid onmogelijk is.

De allerbeste truc van de egodenkgeest is het geloof in dat het allemaal zo ‘echt’ lijkt.
Het geloof in de ‘echtheid’ van de wereld kan alleen maar zo sterk zijn, omdat de bron, de denkgeest, welke de grote illusionist is, zichzelf onzichtbaar, eigenlijk beter ‘ondenkbaar’ heeft getoverd, zodat alleen nog maar de uiterlijke weergave van de truc wordt gezien en gelooft.
Deze knapste illusionisten truc ooit is heel overtuigend, maar alleen overtuigend door het geloof erin. Slechts een simpele gedachte van het erin geloven houd de truc schijnbaar in leven. En dat geloof moet verdedigt worden, want als de illusie aan het licht komt betekent dat einde truc, einde wereld, einde ‘ik’.

En hoe wordt dat geloof  in stand gehouden? Door de illusie zo krachtig en heftig te doen laten lijken dat het alle aandacht opeist en de bron, de denkgeest zelf totaal uit het denken verdwijnt.

Alle projecties getuigen hiervan. Voel ik me niet lekker, haalt iemand een rotstreek uit, is er zorgen om geld, gaat er iemand dood, is er slecht nieuws, hou ik van de een en haat ik de ander, dan lijkt dat heel echt, en laat niemand me vertellen dat het niet echt is, want dan gooi ik er nog een schepje verdediging bovenop.

En dat is precies waar het allemaal voor dient, als verdediging tegen Eenheid, Waarheid, Liefde, God. Dus eigenlijk zijn al mijn projecties een verdediging tegen Eenheid, Waarheid, Liefde, God en heb ik ze zelf opgezet. Niet om de reden die ik denk als illusionist die vergeten wil dat hij zelf de illusionist is die zelf de illusies bedenkt en echt doet lijken, maar enkel en alleen om maar uit Eenheid, Waarheid, Liefde, God te blijven.

Boos en verontwaardigt worden om wat gedacht wordt dat hier geschreven wordt en zeggen: “oh, dan is het zeker m’n eigen schuld dat ik ziek ben, ongelukkig ben, grote schulden heb”, is wederom een verdediging van de denkgeest die alles uit de kast zal blijven halen om maar uit Eenheid, Waarheid, Liefde, God te blijven.

Ook beweren dat ik zo vreselijk veel van Jezus en God hou is een verdediging, een hele slimme, want het lijkt te ontkennen wat het ego wil ontkennen. Het ego wil ontkennen dat er alleen God (Onveranderlijke niet persoonlijke Eenheid/Liefde) is, wat natuurlijk niet lukt, dus wordt er een ego god neergezet die de plaats van God (Onveranderlijke niet persoonlijke Eenheid/Liefde) in neemt en alle eigenschappen van het egodenken heeft, zoals oordelend zijn, met twee maten wegen, denken in goed en in kwaad, voorkeuren hebbend, bestraffend zijn, belonend onder voorwaarden enz.

Deze ego god nu als buiten mij geprojecteerd gezien, wordt nu aanbeden en geliefd of gehaat, aanbeden en verdedigt, aangevallen niet van wegen zijn door het ego bedachte kenmerken, maar om te verbergen dat Eenheid, Waarheid, Liefde, God niet echt veranderen kan, dan alleen door de illusie van het ‘op z’n kop’ denken en geloven.
Waarheid, Eenheid, Liefde, Zelf, God (allemaal woorden die omschrijven maar het niet ‘zijn’, daar woorden en omschrijvingen Eenheid enz. niet kunnen beschrijven) kan worden ontkend, weggestopt, weggetoverd, maar nooit compleet verdwijnen.
Ook al lijkt de grote illusie show gepresenteerd door de beste illusionist (de egodenkgeest) die er maar te bedenken valt heel, heel echt, het is en blijft een illusie show.

De dood vertegenwoordigt onze grootste angst, de angst voor God, dat laatste wordt verborgen gehouden, ‘vergeten’, waardoor alleen het gevoel van angst overblijft, de angst voor het onbekende noemen we dat dan, en de angst voor het verlies van het lichaam waarvan we geloven dat dat is wat we zijn. We kunnen echter, omdat alles een gedachte is, niet gedacht door het lichaam, maar door de denkgeest, deze gedachte laten sterven door deze te vergeven, en wat dan overblijft is de dan weer tevoorschijn komende Liefde van God. Deze manier van het laten sterven van een idee heeft niets met het sterven van een lichaam te maken.
Ontwaken is het sterven (verdwijnen) van de gedachte een lichaam te zijn en weer te herinneren dat er alleen denkgeest is.
De projecties (lichamen, dingen, situaties) zullen in stand worden gehouden, zolang ze nog een functie hebben voor de ontwaakte denkgeest.

De angst voor God is niet de angst van de ego-god versie, de god die we kennen van de religie, want die is als verdediging bedacht tegen God, tegen de Liefde van God, oftewel tegen Eenheid.
Dat is duidelijk te herkennen aan het dualistische kenmerk van alle religies, uitgebeeld als het verschil tussen goed en kwaad, god en de duivel, kortom het zogenaamde bestaan van zonde, schuld en angst.
Dat is waar alle religies op zijn gebaseerd.
Het bijzondere van ECIW is dat het deze oude verzonnen vervangende waarde voor Liefde: zonde, schuld en angst dmv nog een bekende en beladen christelijke vorm, namelijk vergeven, her-gebruikt en er een compleet andere functie aan geeft.
Zo worden we genoodzaakt eerst onze angsten bewust onder ogen te zien, zodat we weten wat we kunnen gaan vergeven, in de zin van vergeven wat niet gebeurt kan zijn, maar slechts een bedenksel is waar we enorm in geloven.
En zo kan het idee van de dood van lichamen ook gezien worden als een gedachte die vergeven kan worden en dit zal leiden tot het ontwaken uit de droom van zonde, schuld en doodsangst.

 

 

%d bloggers liken dit: