archiveren

Tagarchief: eerlijk

Iedere gedachte bevat de wil tot afscheiding, de keuze voor en het geloof in ego en de herinnering aan wat mijn keuze voor ego mij wil laten vergeten; de keuze voor en het geloof in HG.
Dit helpt enorm om elke gedachte, uit de schijnbare (met opzet) vorm chaos van projecties, terug te brengen naar zijn bron, de denkgeest de enige “positie” waar ik kan leren dat niet op de eerste plaats de vorm waarin deze keuze worden geprojecteerd er toe doet, maar de achterliggende keuze voor afscheiding. Alleen in die denkgeest positie kan er opnieuw gekozen worden, voor afscheiding (vergeten) of voor Herinneren.
Dit helpt ook om de vormen waarin de wens tot afscheiding geprojecteerd wordt niet meer in zijn vorm als zodanig serieus te nemen. Immers de projectie op zich is nooit wat deze lijkt te zijn. Allereerst is het een projectie, een soort filmbeeld en het wordt geprojecteerd om de achterliggende reden, de wil tot afscheiding van Één, te verbergen.
Mijn ego zal hier onvermijdelijk een reactie op geven (het ego is in elke gedachte aanwezig), maar al lerende dat het niet is wat het lijkt, dus niet echt of waar is, kan ik er ook beter met steeds minder wordende angst (angst=verdediging) naar leren eerlijk oordeelloos te kijken (=kijken olv HG/J), zodat de gedachte geschikt wordt als vergevingsgedachte en vergevingskans.

Deze gedachte kwam naar boven:
“Laat deze relatie over aan het Onpersoonlijke (J/HG) en breng elke persoonlijk gerichte gedachte (ego) welke de neiging heeft uit het Onpersoonlijke weg te vluchten in het persoonlijke, terug naar zijn bron de Onpersoonlijke Denkgeest, de enige “plaats” waar Ware Vergeving zal werken.
Elk persoonlijk (ego) gericht oordeel zal dit proces blokkeren, vergeving van elk persoonlijk (ego) oordeel zal de blokkade ongedaan maken.
Meer kan en hoeft er niet gedaan te worden.
Alleen vanuit deze denkgeest toestand kan ware Inspiratie komen.”

Dit hele proces zal duidelijker worden naarmate het eerlijk observeren van elke gedachte, van elk oordeel, groot en klein, door dit veel te oefenen, beter zal worden geleerd.
En eerlijk observeren wordt geleerd door elke oneerlijk gedachte te leren herkennen en onderkennen.

Zo kan het zijn dat als men net begint met het proces van ontwaken, wat een “natuurlijk” niet te vermijden proces is trouwens, wat op z’n “best” uitgesteld kan worden zolang men dat wenst, zo kan het zijn dat men dermate enthousiast wordt van het idee van ontwaken en men het intellectueel of vanuit het hart helemaal denkt te snappen, men in een soort gelukzalige roes van liefde komt en denkt en gelooft er al te zijn. Dit vervolgens ook met groot enthousiasme uitdragend naar de rest van de wereld. Dit is stappen overslaan en duidelijk de onmiddellijke reactie vanuit het persoonlijke (ego), en niets anders dan een verdediging juist tegen het proces van ontwaken. Geniaal bedacht, want het voelt zóóóó goed, dus moet het wel van HG/J, de juist-gerichte denkgeest komen, meestal niet dus.

Ook hier geldt weer kijk er eerlijk naar het is niet goed of fout, het is (mits dat toegelaten wordt) de bedoeling om er oordeelloos naar te leren kijken, zo ook elk  eventueel volgend oordeel over het oordeelloos kijken en zo verder.

Omgekeerd kan ook, dat als men begint met het proces van ontwaken toe te laten, de weerstand zo enorm is, dat het pad onmiddellijk verlaten wordt en met walging opzij geschoven en de hele wereld moet horen hoe slecht, ongezond en gevaarlijk dit pad is. En iedereen die anders suggereert wordt aangevallen.

Al deze gedachten zijn niet “verkeerd”, sterker nog een ieder die de bereidheid voelt kriebelen om te ontwaken zal één van deze twee vormen van weerstand (en er zijn er nog veel meer) op zijn onvermijdelijke reis naar ontwaken uit deze droom tegenkomen.
Ontwaken zonder enige weerstand is onmogelijk. Mocht je het idee hebben dat jouw reis van terug herinneren in Eenheid gladjes verloopt zonder ook maar enige weerstand te voelen met alleen maar halleluja gevoelens en inspirerende ervaringen, dan moet het proces van eerlijk kijken waarschijnlijk nog beginnen.

Aangezien het onmogelijk is weerstand te vermijden, (hooguit te omzeilen zoals ik net beschreef) blijft alleen over diezelfde weerstand in al zijn geniale vormen oordeelloos onder ogen te leren zien, zodat het in plaats van afscheidingsmateriaal nu als vergevingsmateriaal kan dienen.
Doet men dit werkelijk eerlijk, dan zal het “script” (mijn leven zoals het zich voordoet) ook eerlijker gespeeld worden, zonder eigen bedachte oplossingen die het script leuker en dragelijker maken, door het ego voor HG/J (juist-gerichtheid van denken) te laten spelen
Ook dit is een mechanisme wat onvermijdelijk langs zal komen en dus opgemerkt zal moeten worden en ook weer terug gebracht kan worden naar de bron, de denkgeest, waar het als afscheidingsgedachte (ego) begon en vertrok en nu als vergevingsmateriaal her-gebruikt kan worden.

Kortom het terug herinneren in Eenheid is onvermijdelijk, omdat afscheiding van Eenheid simpelweg onmogelijk is. De manier waarop zal vanuit een ogenschijnlijke persoonlijke focus moeten starten, omdat we geloven iets persoonlijks te zijn en de weg naar terug herinneren alleen kan verlopen door elke persoonlijk gerichte gedachte terug te nemen en te laten vergeven.

 

 

 

 

Ik heb er vast al eerder over geschreven herinner ik me vaag, maar ga het niet controleren, want ik wil even overdenken wat ik er nu over ervaar.
Ik heb het over het weer dieper begrijpen en doorvoelen van het: “Gelijk willen hebben of gelukkig zijn”.

In het algemeen beschouwd is de hele wereld zoals ik die ervaar inclusief mijn lichaams zelfje een uitdrukking (projectie) van gelijk willen hebben over dat de afscheiding van Eenheid, van Liefde, van God, of hoe je dat wat niet te vatten valt in woorden ook noemt, wel degelijk heeft plaatsgevonden en plaatsvindt, bij elke gedachte die vormgericht is.
Dat is precies het doel van deze wereld die niets anders is dan de projectie van gelijk willen hebben over wat onmogelijk is.
Onnodig te zeggen dat dat een hele stevige blokkade lijkt te zijn, welke lastig is om te onderkennen en te herkennen, daar ik diep daaronder probeer te verbergen dat ik onmogelijk gelijk kan hebben over dat afscheiding waar kan zijn. Van het in stand houden van deze (onderbewuste) blokkade hangt immers dat wat ik wil denken en geloven dat ik ben af. Als ik die blokkade onder ogen wil en durf te zien, betekend dat einde ‘ikje’ zoals ik dat wens te zien: een lichaam in een wereld. En wat als ik toelaat dat ik daar geen gelijk meer in heb, wat dan??!!

Theoretisch lijkt dit eenvoudig te doorzien en op te lossen, maar in de praktijk van het in stand houden van de in het onderbewuste verzegelde blokkade: “ik wil gelijk hebben in dat de afscheiding plaats heeft gevonden en nog steeds plaatsvindt, want dan pas wordt ik gelukkig”, is er grote weerstand en zal ik de tegen bewustwording strijdende egodenkgeest er alles aan doen deze blokkade onderbewust te houden en bij dreigend onraad, te ontkennen en te verdedigen met vuur en vlam. Vandaar dat gelijk willen hebben in enige vorm altijd gepaard gaat met heftige emoties en koppigheid. Onderbewust hangt immers mijn bestaan af van gelijk krijgen en hebben!

Eerst is het de denkgeest die eraan toe moet zijn dit onder ogen te willen gaan zien, niet het brein, maar de denkgeest dus. Het gaat niet om begrijpen, hoewel dat wel handig en behulpzaam kan zijn, maar over ervaren en voelen.
Vervolgens kan dan geprobeerd worden oordeelloos te kijken naar elke poging die elke gedachte in zich draagt om gelijk te krijgen.
Ogenschijnlijk wil ik de hele dag door gelijk krijgen over zaken, dingen, die zich afspelen binnen relaties met anderen, dingen en/of situaties. Dat moet eerst gespot worden, bijvoorbeeld ik zie dat ik gelijk wil hebben over iets wat ik beweer dat waar is of niet waar is. Ook over dat het wel of niet waar is dat ik overal gelijk over wil hebben, of niet 😉 Dit vraagt om eerlijk kijken, wat hetzelfde is als oordeelloos kijken. Kijken zonder iets te vinden over iets en zien dat als ik er toch iets over vind, dat het dan weer een gevalletje: “ik wil gelijk hebben” is, wat weer een uitnodiging is tot opnieuw “eerlijk” kijken enz. enz.
Vervolgens kan ik dan voelen of ik toch wel degelijk gelijk wil hebben of niet en er dus anders naar wil leren kijken. Als de denkgeest eraan toe is zal ik dat weten en voelen. Er tegen vechten en of forceren, is gewoon weer “gelijk willen hebben en krijgen”.

Ook daar is 100%  eerlijk kijken voor nodig, want ik kan wel zeggen dat ik geen gelijk meer hoef te hebben, omdat ik graag die methode wil volgen en ik het theoretisch helemaal snap maar voelt dat ook zo…?
In veel gevallen voelt het nog niet helemaal 100% dat ik het “geen gelijk willen hebben” kan loslaten en naar “het andere” durf te kijken.

En dat is niet erg, dat is het proces van stapje voor stapje terug herinneren in “Geluk”, “Liefde”, termen die verworden zijn tot zwakke aftreksels bedacht door de denkgeest die gekozen heeft voor “gelijk willen hebben” over deze termen, in zijn eigen onmogelijke gevangenis.

Wil ik nog steeds “gelijk hebben, liever dan gelukkig zijn”, (en dan heb ik het dus niet over gelijk hebben en gelukkig zijn in de vorm, die we de wereld noemen), neen zeg ik uit de grond van mijn hart, maar ik ben er nog niet, wat ik kom nog dagelijks pogingen tegen om gelijk te hebben en gelukkig te worden in enige vorm, maar de bereidheid is er en die zorgt ervoor dat ik stapje voor stapje steeds eerlijker durf en kan kijken naar mijn wens om nog steeds gelijk te willen hebben, maar nu met de bedoeling het om te laten keren middels ware vergeving, naar: Ja, het enige waar ik gelijk over wil en kan hebben is over GELIJK in de zin van Eén, Liefde, God.
Het proces verdiept zich nog meer en meer, steeds maar weer “verder”…

Durf ik mijn ‘ergste’ egogedachten eerlijk onder ogen te zien?
Wat is daar voor nodig om dat te kunnen en te willen vooral?
Alles wat ik als buiten mij ervaar heb ik daar buiten geprojecteerd als symbool voor afscheiding en zijn dus afkomstig uit de keuze voor zonde, schuld en angst.
Ook al denk ik nog zoveel te houden van iemand of iets, zolang ik iemand of iets als autonoom buiten mij zie, zie ik dat zo omdat ik afscheiding, dus vormen van zonde, schuld en angst projecteer. Het lastige is, en aangeeft dat het ego afscheidingsdenken heel slim in elkaar zit, is dat ik heel erg kan lijken te houden van of heel erg geef om, of gesteld ben op die iemand of iets die buiten mij lijkt te bestaan.
Voordat de waarnemende en ervarende ‘ik’ (denkgeest) onder ogen wil en durf te zien dat zolang ik iemand of iets als los van mij zie en ervaar het om ego liefde en ego geven-om gaat en zolang ik hier nog voor terugdeins en met afschuw dit blijf ontkennen, blijf ik stug voor egodenken en ervaren kiezen.

Eerlijk al mijn diepst verborgen egogedachten onder ogen willen en kunnen zien, kan niet geforceerd worden, geaffirmeerd worden, over gemediteerd worden of door doen alsof opgelost worden. De denkgeest zal daar aan toe moeten zijn, zodat de keuze voor ‘Het’ andere Doel, terug herinneren in Eenheid, een logische keuze zal zijn.
Als de denkgeest eraan toe is, zal het onder ogen willen en durven zien niet meer als een onmogelijke bedreiging voelen, maar als een noodzakelijke stap die aan de Hand van Bereidwilligheid gezet kan worden, omdat gezien wordt dat het onder ogen zien van al mijn ego-afscheidings-gedachten noodzakelijk is om werkelijk te kunnen Vergeven en me volledig te Herinneren en te ontwaken uit de droom van afscheiding.
Al mijn speciale relaties zullen dan worden her-gebruikt en symbolen worden voor terugkeren in Liefde, in plaats van voor afscheiden van Liefde.

De egodenkgeest is zo slim in het bedenken van weerstand als de mate van bereidheid van de waarnemende/keuzemakende denkgeest te investeren in afscheiding.
Des te minder de waarnemende/keuzemakende denkgeest zich wenst te identificeren met de keuze voor vanuit egodenkgeest te willen denken, des te minder wordt de weerstand van de egodenkgeest.

Kortom het voortbestaan van de egodenkgeest is geheel afhankelijk van de wil en de keuze van de waarnemende/keuzemakende denkgeest.
Dit alles wordt uitgebeeld door de bijpassende projecties en ervaringen.
Derhalve kan het ‘doen’ van ECIW maar twee functies dienen:

1. doen waar het voor bedoeld is, namelijk bewust worden van het afscheidingsmechanisme van de egodenkgeest en de wil elke afscheidingsgedachte te willen leren vergeven.
2. bewust worden van het afscheidingsmechanisme van de egodenkgeest en daar opnieuw zonde, schuld en angst op projecteren, met als (zgn onbewust doel) juist in de afscheiding te blijven.

De schijnbare bereidwilligheid van de egodenkgeest.
Dat is een lastige om te ontdekken, toe te geven en te doorzien.

Freud constateerde dit al bij zijn patiënten, die maar niet leken te willen genezen. En hij kwam tot de conclusie dat achter de schijnbare bereidheid te willen genezen, juist alleen maar de bereidheid lag om juist niet te willen genezen.

Zowel leraar als leerling houden deze beide keuzes in stand, het is een gezamenlijke keuze op denkgeest niveau.
De keuze voor het volgen van de egodenkgeest kan echter ongedaan worden gemaakt, of doorbroken worden, als één van beide er niet meer in wil investeren en opnieuw voor Ware Vergeving kiest.
Dit is een keuze die ieder voor zich moet maken.
Het is een keuze op denkgeest niveau, niet door het lichaam, of door een overeenkomst tussen lichamen, maar een keuze gemaakt door de denkgeest die niet langer wil investeren in zonde, schuld en angst.

Dit alles vereist vooral heel eerlijk kijken. een kijken zonder oordeel, ook dat is een keuze.
Als ik bovenbeschreven ego mechanisme zie in een zgn. ander, betekent dat alleen dat ik het waarschijnlijk ontken in mijzelf en het heb geprojecteerd op iemand buiten mij.
Maar als ik dat zie, heb ik ook de mogelijkheid in handen om het te laten corrigeren voor mijzelf, op denkgeest niveau.
En alleen op dat niveau kan ik werkelijk behulpzaam zijn voor de hele ene denkgeest.

De maten van werkelijk eerlijk kunnen kijken naar al mijn gedachten, noodzakelijk voor het vergevingsproces, loopt evenredig aan het minder worden van de schuld en de angst, die uitnodigt tot oordelen en in al mijn projecties terug te ‘zien’ is.
En de maten van eerlijk kunnen en willen kijken loopt ook evenredig aan het groeiende vertrouwen als eenmaal het resultaat van eerlijkheid en de bereidheid tot vergeven gezien en ervaren wordt.

Eerlijk kijken vanuit schuld en angst is onmogelijk, Ware Vergeving vanuit schuld en angst is onmogelijk.
Schuld en angst zijn er nu juist voor bedacht om eerlijk kijken te blokkeren. Want eerlijk kijken is de vijand van de egodenkgeest die enkel en alleen kan overleven dankzij het geloof in schuld en angst.
Kijken vanuit schuld roept alleen nog maar meer schuld en angst op.
Dus het minder worden van de blokkerende schuld en angst gedachten, die in elke gedachte aanwezig zijn, leid de denkgeest vanzelf uit de schuld en angst, het enige wat we als denkgeest daarvoor hoeven te ‘doen’ is eerlijk kijken naar elke gedachte en deze (ver)geven aan de Juist gerichte denkgeest kant van de denkgeest, die nog altijd verbonden is aan de herinnering van wat ‘we’ werkelijk zijn: Liefde.

Onschuld, angstloosheid, waarheid, eenheid, god, liefde, ‘spelen’ is niet wat ‘gedaan’ moet worden, het enige wat ‘gedaan’ kan worden is de bereidheid elke gedachte te vergeven, zonder resultaatgerichtheid in enige vorm, maar enkel in het groeiende vertrouwen dat als we, dat wat we ervaren alleen nog maar als vergevingsmateriaal en vergevingskans zien we automatisch terug herinneren in wat we Zijn, in Waarheid, Eenheid, God, Liefde.

Haat is een zeepbel, als ik mijn investering eruit haal spat het uit elkaar.
En de investering in haat is groot, Haat houdt immers de zeepbel egodenkgeest, in stand!
Mijn investering in haat is dan ook niet gebaseerd op wat er buiten mij lijkt te gebeuren, waar ik ogenschijnlijk alle bewijzen vindt om haat te rechtvaardigen, en ook niet op de daaronder liggende zelfhaat, met daaronder weer de haat als verdediging tegen de zonde, schuld en angst die weer daaronder schuil gaat, met als enig doel in de afscheiding te blijven, want terugkeren in Eenheid, betekent einde verhaal voor de denkgeest die in afscheiding gelooft, wat tevens de laatste laag angst is.

Dit lijkt een theoretisch verhaal zoals ik dat nu opschrijf, maar als dit verhaal niet gekend wordt, zal ik nooit de bodem, de grondoorzaak van wat ik denk kunnen achterhalen. Alleen de theorie is ook niet genoeg, want ook dat kan als vluchtheuveltje gebruikt worden door de tegenspartelende denkgeest, die koste wat kost afgescheiden wil blijven.
Het kan dus niet anders dan het verhaal helemaal aan gaan, de haat vol in de ogen zien, en erdoorheen gaan, zonder omwegen, maar wel aan de hand van de symbolen voor de herinnering aan Waarheid: Jezus en of de Heilige Geest (ten minste als ik de Cursus als mijn pad hebt gekozen en zover ben dat ik dat aanvaarden wil en kan).
Dit proces is onmogelijk aan de hand van mijn egodenken te volbrengen, want dat versterkt alleen maar de ego wil tot zelfvernietiging en het nog wilder om me heen slaan, ECIW zegt hier over, want:

“Jij denkt dat je de woning bent van slechtheid, duisternis en zonde. Jij
denkt dat als iemand de waarheid over jou kon zien, hij zou worden afgestoten
en voor je terug zou deinzen als voor een giftige slang. Jij denkt
dat als jou de waarheid over jou werd geopenbaard, je met zo’n intense afschuw
zou worden vervuld, dat je halsoverkop de hand aan jezelf zou
slaan, omdat het je onmogelijk zou zijn nog verder te leven na dit te hebben
gezien.
Dit zijn overtuigingen die zo vast verankerd zijn dat het moeilijk is je te
helpen inzien dat ze op niets zijn gebaseerd” (WdI.93.1:1-3).

En dit is gewoon zo, want ik kan alleen slechtheid en duisternis, zonde en schuld buiten mijzelf zien, doordat ik het eerst in mijzelf heb gezien, dat vervolgens weiger te zien, en het dan projecteer zodat het zich nu buiten mij lijkt te bevinden en het lijkt alsof ik er niets mee te maken heb; ik ben onschuldig en zij zijn de schuldigen.
Hier moet ik gewoon heel eerlijk oordeelloos naar leren kijken en nogmaals dat is onmogelijk olv mijn egodenken, het kan alleen olv mijn ‘herinnering aan Waarheid denken’, Jezus en of de Heilige Geest, beide symbolen van de oordeelloze Liefde, die de brug vormen naar het terug herinneren in Waarheid..
En alleen als ik bereid ben dat aan te gaan, en dat is echt niet makkelijk, maar absoluut wel mogelijk, kan ik mijzelf terug herinneren in Waarheid:

“Verlossing vraagt slechts het aanvaarden van één gedachte: jij bent zoals
God jou heeft geschapen, niet wat jij van jezelf hebt gemaakt. Welk kwaad
jij ook denkt te hebben gedaan, je bent zoals God jou heeft geschapen.
Wat voor vergissingen je ook hebt begaan, de waarheid over jou is onveranderd.
De schepping is eeuwig en onveranderlijk. God staat voor jouw
zondeloosheid garant. Jij bent en zult eeuwig precies zo zijn zoals je werd
geschapen. Licht en vreugde en vrede wonen in jou omdat God die daar
heeft geplaatst” (WdI.93.7:1-7).

En het is niet makkelijk de geprojecteerde haat oordeelloos onder ogen te zien en al helemaal niet de daaronder liggende zelfhaat, en al helemaal helemaal niet de daar weer onderliggende haat ten gevolgen van het geloof in zonde, schuld en angst die we (onderbewust) denken en geloven te hebben tov God, Liefde, Waarheid, Eenheid.
Vandaar dat het ook een langzaam proces is van laagje voor laagje afpellen van zonde, schuld en angst, en al mijn projecties, dus iedereen en alles inclusief mijzelf is mijn leermateriaal en tevens vergevingsmateriaal.

Mocht iemand nu denken, nou nee hoor herken ik absoluut niet….
Kijk dan maar eens goed als je de volgende keer jezelf helemaal uit je bol ziet gaan van razernij over iets wat er buiten je lijkt te gebeuren, of in zelfbeschuldiging en of zelfmedelijden beland. Waar denk je dat dat vandaan komt, nee niet van buiten mij, ook niet vanuit mij het lichaam, nee het komt uit mijn keuze voor de denkgeest die gelooft in afscheiding en daar hoe dan ook in wil blijven geloven, hoe krankzinnig het idee alleen al dat dat kan, ook is.
Ontwaken uit deze krankzinnige droom betekent een steeds betere en eerlijker observeerder worden, die steeds eerlijker en oordeellozer leert kijken naar zijn eigen gedachten, en besluit er niet meer in te geloven, maar ze te vergeven.

%d bloggers liken dit: