archiveren

Tagarchief: dualiteit

Eén probleem, één oplossing.
Als ik een probleem ervaar lijkt dat een probleem buiten mij te zijn.
De oorzaak lijkt buiten mij te liggen en wordt mij aangedaan door iets of iemand buiten mij.
Om dit op te lossen kijk ik wat ik kan doen, ik analyseer het probleem, verzamel bewijzen, verzamel medestanders en ga het probleem buiten mij te lijf. En soms win ik en soms verlies ik. En het probleem lijkt soms opgelost en soms niet, maar het is altijd tijdelijk tot het volgende probleem zich aandient. Ik ben nooit zonder problemen.

Waarom is dat?
De wereld van de afscheiding die kiest voor de egodenkgeest als gids en leermeester heeft problemen nodig als brandstof. Heeft aanval en verdediging nodig als brandstof.
De wereld kan alleen bestaan als de dualiteit in stand blijft, de kleine zeemeermin die haar staart in tweeën moest laten splijten tot twee benen om op het land te kunnen leven. Zij koos hiervoor, ondanks de ondragelijke pijn en lijden die dit besluit opleverde. En zo kiezen wij voor dualiteit, ondanks de pijn en het lijden dat dit besluit oplevert.

De bron van elk probleem is dus nooit gelegen in de dualiteit, maar in de keuze voor dualiteit.
Het probleem bevindt zich niet buiten mij, maar in mijn besluit voor afscheiding te kiezen, en dat besluit wordt genomen in en door de denkgeest en niet door een lichaam dat in conflict lijkt met een ander lichaam.

Het probleem, elk probleem, vindt dus zijn oorsprong in de denkgeest. De denkgeest die kiest voor afscheiding en deze projecteert buiten zichzelf en de bron waar het probleem begon, de denkgeest, vergeet. De denkgeest die vergeten is dat hij denkgeest is doolt nu als een ongeleid projectiel rond in een wereld van schijnbare chaos, aan elkaar hangend van schijnbaar toeval, het lot, karma en andere vormen van zonde, schuld en angst. Het oorzaak en gevolg sprookje van de egodenkgeest.

De egodenkgeest die gemaakt is om te vergeten dat het denkgeest is, heeft zich vermomd als lichaam, dingen en situaties en geloofd daar heilig in.
Er lijkt nu een wereld te zijn vol met aanvallende en of verdedigende mensen, dingen en situaties.
Er lijken nu miljarden problemen te zijn, en hoewel de wanhoop toeslaat dat er nooit een einde komt aan pijn en lijden blijft de dolende en aan vergetelheid lijdende denkgeest het proberen.
Zelfs als de denkgeest op een gegeven moment kiest voor een uitweg en een pad kiest als ECIW of een ander vergelijkbaar pad, wat als doel heeft terug te herinneren in denkgeest, zal de denkgeest proberen vast te houden aan het geloof in een wereld buiten hem.
Het zal aanval blijven zien en daarvan walgen, maar wel blijven kiezen voor aanval, en het willen veranderen en verbeteren van een wereld buiten zichzelf, in plaats van zich werkelijk terug te trekken in wat het nog steeds onveranderlijk is: denkgeest verantwoordelijk voor zijn eigen gedachten en projecties.

Eén probleem, één oplossing.
Het probleem wordt veroorzaakt door en in de denkgeest die voor afscheiding kiest, dat is de basis van elk probleem, hoe complex het ook lijkt te zijn in zijn geprojecteerde vorm.
De oplossing ligt waar het probleem ontstaat, in de denkgeest dus, de enige plaats waar afscheiding ongedaan kan worden gemaakt.
Dit ongedaan maken van die telkens weer ene keuze voor afscheiding geschied door Ware Vergeving.
Ware Vergeving kiest voor het ongedaan maken van de afscheiding, hersteld Eenheid, omdat Eenheid nooit gespleten kan worden, het kan alleen gefantaseerd worden, verzonnen worden in pijnlijke dromen van afscheiding, maar het veranderd niets aan Waarheid, de non-dualistische eeuwig durende Liefde van Waarheid.

En dit ongedaan maken is een zeer praktisch proces.
Ik heb een probleem, waarvan ik ervaar dat de oorzaak buiten mij ligt. Iemand heeft mij onheus bejegend, heeft mij onterecht beschuldigd van iets, ik ben bestolen, ik zie onrecht om mij heen anderen aangedaan, ik zie schuldigen om me heen, ik zie slachtoffers, ik zie een vijand, ik ervaar schaarste, ik lijd honger, ik ben ziek, ik zie rivaliserende groepen, ik zie oorlog, ik zoek wanhopig naar mijn eigen veilige afgescheiden eilandjes van tijdelijk geluk en omgeef mij met zware verdedigingsmuren. Duizenden problemen en toch maar één oorzaak en maar één oplossing.
Als ik bereid ben Ware Vergeving echt toe te leren passen zal de oorzaak, een zieke schizofrene aan waanvoorstellingen lijdende denkgeest genezen.
En ik zal de wereld die nog steeds een droom is, een projectie, alleen nog door vergeven ogen zien en ervaren, zolang ik nog een wereld ervaar.

En een zien vanuit een vergeven denkgeest, zal dan ook alleen maar liefdevolle, werkelijk behulpzame inspirerende gedachten opleveren, niet met als doel de wereld te verbeteren, maar de hele ene denkgeest te laten ontwaken in Liefde, in Waarheid.
Zoals de kleine zeemeermin uiteindelijk ook weer koos voor terugkeer in Zee, terug naar haar Vader.
De innerlijke drang tot terugkeer in Eenheid is altijd sterker dan de keuze voor afscheiding, omdat Eenheid nooit en te nimmer verbroken kan worden, hoe sterk de aantrekkingskracht voor afscheiding ook lijkt te zijn. Terugkeer in Eenheid, ontwaken uit de droom van afscheiding, is dan ook, ondanks dat het wel uitgesteld kan worden, onvermijdelijk.
Maar waarom no langer uitstellen wat onvermijdelijk is?

Gelukkig zijn!, vrolijk zijn!, aardig zijn!, riep mijn vader altijd als ik weer eens niet geluk en vrolijkheid uitstraalde…
Een uitspraak die mij altijd wit-heet maakte.
Tot mijn pubertijd was ik een vrolijk meisje dat bijna dagelijks wel een keer de slappe lach had samen met mijn vriendinnetjes. Ik lachte gewoon alles weg wat me dwars zat en dat werkte best goed.

Totdat de hormonen toesloegen, een heel effectieve projectie van de egodenkgeest die zich ook steeds sterker ontwikkelde ten einde de verdwaalde denkgeest vooral nog dieper in de egodenkgeest te verankeren.
En dat lukte heel goed, ik trok een sluier van somberheid over me heen, en alles leek ineens donker,  moeizaam en een groot gevecht. Ik werd, zeg maar behoorlijk gothic, met een donker spiritueel tintje. Donkere mystiek trok mijn aandacht, was dol op kerkhoven, en orgel spelen in een donkere kerk, waar de vleermuizen rondvlogen.
Ik had dag en nacht onbeperkte toegang tot de kerk, omdat ik op m’n 15de al een kinderkerkkoortje leidde en ik had diepe filosofische gesprekken met de pastoor. Hij begreep mij ten minste en had aandacht en tijd voor mij… dacht ik… Dit in tegenstelling tot mijn ouders… dacht ik…
Kortom ik leefde in een hormonen mist en was daardoor erg kwetsbaar en zeer makkelijk beïnvloedbaar, tenminste zolang het in mijn sombere, romantische, spirituele gothic plaatje paste…
En alles wat maar positieviteit en geluk uitstraalde maakte me dus wit-heet.
Ik zal de details van waar die kwetsbaarheid, makkelijke beïnvloedbaarheid en neiging tot zelfvernietiging toe leidde verder niet vermelden, want het zijn uiteindelijk maar verhalen en zoals de Cursus mij heeft geleerd nooit de reden waarom ik in onvrede ben.
Bovendien heb ik gemerkt hebben verhalen de neiging om te blijven hangen in de (ego)denkgeest, terwijl de oorzaak, waar ik nu juist de aandacht op wil richten, vaak ‘vergeten’ wordt, begraven onder het verhaal.
En dat is nu juist waarvan ik nu juist wil dat het blijft hangen.
Mijn doel met dit stukje is, te laten zien dat ECIW ons ontmoet waar we denken te zijn en al onze talenten, precies dat wat we denken en geloven te zijn en alles wat we doen in ons leven, leert te her-gebruiken, nu niet meer onder leiding van de egokant van de denkgeest, maar onder leiding van onze HG kant van de denkgeest die nog steeds onveranderlijk in verbinding staat met wat we in werkelijkheid ZIJN en ons zodoende kan helpen terug te keren in Waarheid.
ECIW leert ons, onze waarnemende/keuzemakende denkgeest positie in te nemen, zodat we bewust worden van wat we denken, projecteren en vervolgens geloven en leren opnieuw te kunnen kiezen.

Vanachter mijn sombere sluier probeerde ik ondertussen wanhopig gelukkig te worden, wat natuurlijk niet lukte, want achteraf is de zelfsabotage natuurlijk heel duidelijk en ik bereikte dus alleen maar het tegenovergestelde van geluk en ik zag niet dat ik mijzelf saboteerde. En eigenlijk precies bereikte wat ik echt leek te wensen, namelijk zo ongelukkig mogelijk worden.
Als ik me weer eens op een nieuw project had gestort en het doel bereikt had was het resultaat niet geluk, of blijheid, trots dat ik het gehaald had, maar juist een onverklaarbare somberheid en moedeloosheid en een terughollend zelfvertrouwen.
Ik kreeg precies wat ik wenste, alleen had ik niet door dát ik dat wenste.

Ik probeerde geluk te vinden in allerlei voor de hand liggende vormen, zoals eten, lezen, veel lezen, pianospelen, dagdromen, om de haverklap verliefd worden en zwijmelen in romantiek, allerlei spirituele paden uitproberen, maar niets van dit alles werkte echt. Het duurde altijd maar even en het had bijna altijd ook een zeer negatieve tegenkant.
Want zo gaat dat in de dualiteit leerde ik veel later.

Pas toen  in 1999 de Cursus op mijn pad tegenkwam kwam er een keerpunt-gevoel.
Ik had mijn missing link gevonden.
Niet dat de sluier toen in één keer optrok, nee integendeel het ergste moest nog komen, maar ik had nu eindelijk m’n anker terug gevonden en ik besloot meteen al in het begin toen ik met ECIW aan de gang ging, om dat ‘anker’, die ‘hand’, nooit meer los te laten.

Mijn mezelf aangeleerde negatieviteit en depressieve somberheid bleek nu een geschenk te zijn, want ik leerde dat het niet fout was of verkeerd, of zondig, maar slechts een vergissing, ‘een nietig dwaas idee’, dat ik kon laten omzetten middels Ware Vergeving met als doel werkelijk de uitgang te vinden uit lijden en angst.
Ik heb dus eigenlijk nooit weerstand gevoeld tegen de leerweg van ECIW,  want ik had meteen het gevoel van ‘dat is het, dat is wat ik steeds over het hoofd heb gezien en ben vergeten’, maar natuurlijk kwam ik wel weerstand tegen bij het eerlijk onder ogen leren zien van al mijn zelfbedachte verdedigingen tegen Waarheid. Ik was sowieso altijd al geneigd mijzelf overal de schuld van te geven, dus ik heb nooit ECIW de schuld gegeven van als het even niet leek te werken.
Langzaam aan zag ik alles, elke gedachte + projectie, veranderen in leermateriaal, vergevingsmateriaal en vergevingskansen.
Ik leerde dat ik inderdaad nooit onvrede voel om de reden die ik denk (les 5) en dat ik ook hiervoor in de plaats ook vrede zou kunnen zien (les 34).
En ook dat ik anderen of iets buiten mij niet hoef te gebruiken om geluk te vinden. Er is niets buiten mij de denkgeest en ik ben verantwoordelijk voor al mijn gedachten + projecties.
Ik leerde ‘anderen’, ‘dingen’ en ‘situaties’ als symbolen, als spiegels te zien waarin ik mijn eigen gedachten + projecties terug gespiegeld zag.
Kortom mijn hele tot dan toe leven, kreeg een totaal andere functie, het zoeken stopte en het terug herinneren begon.
Naast ECIW zelf, was en is Kenneth Wapnick voor mij dé leraar.

En nu ben ik gelukkig, maar niet het geluk waarvan ik vroeger dacht dat het geluk was, dus afhankelijk van anderen, dingen en situaties. Het is een simpel, onveranderlijk, natuurlijk geluk, dat neutraal is, zonder pieken of dalen, gewoon een natuurlijk gevoel. En nee ik ervaar het niet als ‘saai’, maar als dat wat IS en daar valt verder niets over te zeggen. Het is simpel weg dat wat overblijft als zonde, schuld en angst verdwenen zijn.

En ik zie nu de betekenis van dat ECIW ons ontmoet waar we denken te zijn. Alles wat ik heb ervaren, hoe vreselijk en beschamend de ervaring ook leek te zijn, het is allemaal niet voor niets geweest, laat staan beladen met zonde, schuld en angst, het heeft een totaal andere functie gekregen en heeft mij op het pad gezet van het doen terug herinneren in Waarheid, in God, in Liefde.

Dus, ja pa, gelukkig zijn is mijn natuurlijke staat, ik kan me voorstellen dat dat je diepste wens was voor mij, zoals een vader dat wenst voor zijn kind, wat dan weer symbool staat voor wat ‘God’ voor zijn ‘Zoon’ ,ons dus, wenst, dank je!

De denkgeest neemt het besluit te stoppen met projecteren van het lichaam. Er is dus nooit werkelijk een lichaam van vlees en bloed, het is en blijft een projectie. Ja en natuurlijk is dat moeilijk om te begrijpen, want de egodenkgeest is gemaakt om te ‘vergeten’ dat er überhaupt een denkgeest is, die projecteert. De egodenkgeest is er immers voor gemaakt om zich af te scheiden van Eenheid, dus alles wat vanuit de egodenkgeest komt kunnen alleen maar afscheidingsgedachtes zijn die vervolgens worden geprojecteerd in een bepaalde vorm en vervolgens vergeten we dat dat is wat er gebeurt.

De egodenkgeest is niet bewust bezig met: nu ga ik ziekte of gezondheid projecteren, of nu projecteer ik dat ik naar een dokter ga. Dat is te kort door de bocht en gedacht vanuit het kader dat wij binnen het egodenken gewend zijn.
De ene ego denkgeest is chaos, een grote droom chaos kluwe van afscheidingsmogelijkheden en scenario’s, miljoenen mogelijkheden om af te scheiden.

Al die miljoenen mogelijkheden lijken geprojecteerd te worden in afzonderlijke ego denkgeesten, die afzonderlijke lichamen projecteren.
Maar ook dat is, net als de hele ene denkgeest, schijn.

De ego denkgeest, die gemaakt is om af te scheiden, splitst zich (scheid zich af) in miljoenen verhaaltjes en projecteert daar acteurs bij die die verhaaltjes spelen en vergeet dat dit gebeurt, zodat de egodenkgeest denkt dat deze zelf al die afzonderlijke verhaaltjes en acteurs is en dus vindt er identificatie plaats met al die afzonderlijke acteurs en verhaaltjes en is de gedachte dat het allemaal bedacht is en uit geprojecteerd door één ego denkgeest uit het ‘geheugen’ van de denkgeest verdwenen.

En ja dan zit de denkgeest gevangen in het spel van de dualiteit, en ervaart verhalen van afscheiding; van ziekte, genezen worden, arm zijn, rijk zijn, gelukkig zijn, ongelukkig zijn, rechtvaardigheid,onrechtvaardigheid enz. enz. vul maar in, kijk maar om je heen.

Echter als dit hele waansysteem doorzien wordt, of zelfs als er alleen nog maar een licht vermoeden is dat er iets niet klopt, dan zeggen we dat de denkgeest ontwaakt of aan het ontwaken is en komt de herinnering van hoe het echt zit naar boven drijven.

De Cursus kan je als symbool zien, naast anderen paden,van het zich herinneren en het vermoeden hebben dat er een andere manier moet zijn, dat er iets niet klopt.

Als dat besef begint te dagen, dan begint het proces van het loslaten van dat hele ego gebeuren, van het geloven in de waarheid van al die miljoenen verhalen en jouw schijnbaar eigen verhaal in het bijzonder.

Wat er dan gebeurt is een verschuiving van egodenkgeest, van de afgescheiden denkgeest, terug naar de ene Denkgeest. Dit is een proces wat zich stap voor stap afspeelt in de tot ontwaken bereid zijnde denkgeest. De Cursus helpt ons daarbij als een brug met als symbolisch gids hierbij ‘Jezus’ en/of De Heilige Geest.

Want deze overgang – terug naar de ene Denkgeest – kan natuurlijk niet gebeuren door de egodenkgeest zelf, want deze kan zich ook heel spiritueel voordoen, maar  het is dan,als je goed kijkt en voelt vooral, gewoon weer een ander toneelstukje van afscheiding. Het geeft nooit dat vredige rustige gevoel dat je hebt als je samen met je innerlijke gids Jezus en of HG ernaar kijkt.
Vervolgens zullen al deze verhaaltjes en ervaringen,her-gebruikt worden, maar nu als vergevingsmateriaal. Dus de Cursus zegt niet dat het ego vernietigd moet worden, nee het is slechts een gedachte die gecorrigeerd mag worden, door het een andere functie te geven, niet die van afscheiding, maar van poorten waardoor teruggekeerd wordt naar de herinnering één met God te zijn.

Het klinkt misschien abstract, maar ik ervaar het als zeer praktisch in het leven in de droom, het bood mij en biedt mij nog steeds een weg uit de droom terug in de werkelijkheid van de Geest rustend in God die‘we’ in werkelijkheid zijn. Alle gevoelens die ik, en iedereen heeft, van verlangen, van het verlangen naar iets lekkers, tot het verlangen van iets schijnbaar groters (vul zelf maar in), zijn terug te voeren tot het diepe verlangen terug te willen keren in God, waar ‘we’ nooit uit zijn vertrokken.

 

 

Ook ‘verleiding’ is weer een poort , slaan we de poort dicht in J’s gezicht of stappen we erdoorheen naar Hem toe.

De verleiding voor het ego is duidelijk, het is de verleiding te geloven dat wat de ego-denkgeest zegt waar is. Een verleiding die een verslaving is geworden, ons blind heeft gemaakt voor de angst die erachter schuilt. En ons geheugen heeft gewist zodat we blind en doof zijn voor de waanzin ervan en vergeten zijn wat we werkelijk zijn.

De verleiding voor schuld/zonde/angst getoond in een schijnbare buitenwereld een buitenwereld vol van angst afgewisseld met kortstondig geluk, de wereld van de dualiteit, waar we vast in zijn geloven, daar we vergeten zijn dat er een andere manier is.

Hoe anders is het als we kiezen voor de Stem van de Heilige Geest/Jezus, die gelukkig nog wel degelijk in onze denkgeest aanwezig is en die we ons weer zullen herinneren als we erom vragen:

‘De Stem van de Heilige Geest gebiedt niet, want Ze is niet tot arrogantie in staat. Ze eist niet, want Ze is niet uit op controle. Ze overweldigt niet, want Ze valt niet aan. Ze brengt slechts in herinnering. Ze is alleen onweerstaanbaar vanwege wat Ze jou herinneren laat. Ze houdt je denkgeest die andere weg voor en blijft kalm, zelfs te midden van de onrust die jij voortbrengt.’ (T5.II.7:1-6)

En zo kan ‘verleiding’ in handen van Jezus en de Heilige Geest gegeven, de onweerstaanbare aantrekkingskracht worden Hem te volgen, omdat hetzelfde nu eenmaal hetzelfde aantrekt, omdat het niet gescheiden kan worden, omdat het één is.

Ik laat me graag ‘verleiden’ door Jezus en of de Heilige geest, uit de ego-denkgeest door de poort in de Geest van God.

 

 

En dan is er ineens dat gevoel van volledig te willen en te kunnen volgen, alleen nog maar naar de Stem van Jezus/Heilige Geest te willen en te kunnen luisteren.

Diep van binnen ineens te weten als dat gevolgd wordt er nooit verliezers of winnaars kunnen zijn.

Iets wat ik in de egodenkgeest ook altijd leek te willen, altijd proberen te sussen, uitpraten, compromissen maken, vredestichter spelen enz. kortom als er maar geen ruzie kwam, herrie, geweld, ellende en verdriet.

Zorgen dat er een soort moeizaam in evenwicht gehouden vrede was, geen pijn aub.

Wat natuurlijk in de dualiteit onmogelijk is, en tot gevolg heeft ogen sluiten voor alles wat niet vredig lijkt en een constant zoeken naar bevrediging van geluk.

Kortom met slechts een doel voor ogen de vrede van het ego. Wat onmogelijk is.

En dan komt er onherroepelijk een moment dat het genoeg is, dat er niet meer verder geleden kan worden, dat de schreeuw om Hulp dwars door alles heen klinkt: ‘Er moet een andere manier zijn.’

 

En dan kan de grote kanteling beginnen.

Dan worden al deze ‘talenten’ teruggeven aan HG/J en ingezet en omgekeerd tot de werkelijke Wil, Hem te volgen in Denkgeest waar Vrede, Vreugde en Vrijheid heerst.

En Hem de weg laten wijzen, stap voor stap volgen en niet meer zelf te plannen in een verre toekomst in tijd en ruimte, maar nu met slechts een doel voor ogen de Vrede van God.

En dit zal slagen.

 

 

 

Liefde is de essentie, de essentie van alles. Liefde is vormloos, Liefde IS.

Zijn wij, de Zoon van God, (om in termen van ECIW te spreken waarmee symbolisch aangegeven wordt dat er maar één Geest is die alles omvat en in zich heeft) daar buiten geraakt zoals symbolisch wordt voorgesteld in het bijbelse verhaal van de verloren zoon?

Kan wat Een, volmaakt is toch afgescheiden worden? Nee, dan moet wat ik beleef wel een droom zijn een droom van afscheiding, maar absoluut onmogelijk een bedreiging voor de Werkelijkheid.

 

De droom, die het onmogelijke probeert uit te beelden, droomt dat het mogelijk is afgescheiden te zijn van de Eenheid, door eerst wat een is uit elkaar te trekken zodat er tegenstellingen ontstaan (dualiteit) en deze dan weer bij elkaar te voegen tot een surrogaat voor eenheid. Maar omdat Ware Eenheid niet bestaat uit twee helften samenvoegen kan het gewoon niet en vallen de helften regelmatig weer uit elkaar en is elke lijmpoging gedoemd te mislukken en houd het ons lekker bezig in deze zinloze droom.

 

Tot we zien wat we aan het doen zijn en op het idee komen dat er een andere manier moet zijn, die we even vergeten waren, maar nog ergens in ons geheugen ligt te wachten om wakker gekust te worden.

Dit hele proces zien we mooi uitgebeeld bijvoorbeeld in onze speciale liefdesrelaties.

Onze honger naar liefde, die eigenlijk het terug verlangen naar Liefde, naar Eenheid is, uit zich op vele manieren, o.a. door verliefd te worden op een ander. Een krachtige poging tot eenwording die niet mogelijk is binnen de droom van de afscheiding. We weten allemaal hoe dat gaat, we worden verliefd, heerlijk, genieten van elkaar, vergeten de wereld om ons heen, en verliezen onszelf in lichamelijke heerlijkheden ook weer in een poging de eenheid te bezegelen. Totdat…. Nou ja dat hoef ik hier niet allemaal uit te leggen…. die prachtige liefde kan van het ene moment op het andere omslaan in haat, en wat één leek valt weer uit elkaar.

Dit ritueel speelt zich miljoenen keren af en op vele manieren in alle grijstinten tussen wit en zwart in die maar mogelijk zijn.

 

Tot op een dag er ineens de gedachte naar boven komt, naar de zoveelste pijnlijke lijmpoging om van iets wat gescheiden is iets heels te maken, er moet toch een andere manier zijn. En die gedachte is niets anders dan de herinnering dat het inderdaad anders is en kan.

En de Cursus (o.a.) kan ons hierbij verder helpen als het ons aanspreekt.

 

Ik heb ontdekt dat Jezus een geweldig symbool is een brug is tussen de droom vanafscheiding en de Eenheid. Jezus als leraar aannemen die mij bij de hand neemt en door de symboliek heen, gebruik makend van symboliek, weer terug leidt uit de droom naar de Werkelijkheid die IS. Dat is (meestal) een lange weg. En “J” gebruikt daar, als wij dat toestaan, bijvoorbeeld de speciale liefdesrelatie voor als demonstratie hulpmiddel.

Hij laat mij zien dat in het speciale liefdesrelatie geval, verliefdheid eigenlijk een enorme honger is naar de Liefde, de Liefde van God. Waarvan we denken afgescheiden te zijn, maar omdat dat onmogelijk is (Eenheid is Eenheid) blijft die onderhuidse drang aanwezig zich uitend in vele vormen.

Zodra ik Jezus toeliet in deze pijn zag ik dit verlangen en de pijn verdween (geleidelijk), ik vergaf en in plaats van speciale liefde gericht op afscheiding van de rest, breidde deze Liefde zich uit en omvatte alles en alles.

 

Jezus demonstreerde dit in zijn eigen leven in zijn liefdesrelatie met Maria Magdalena, later handig weggemoffeld door allerlei instituten en gewoontes die bij die tijd hoorde, en dus ook niet anders dan de afscheiding uitbeelden, dmv de symboliek die toen voorhanden was.

Hij liet eigenlijk zien dat er niets mis is met een speciale relatie, dat het zo begint in de droom, maar zij demonstreerde dat er een andere manier is en in plaats van zich af te scheiden van de rest herkende zij de Eenheid in elkaar en dus ook in anderen. Zij als stel demonstreerde Liefde in plaats van liefde. En speelde hun script op het toneel die wij deze wereld noemde.

 

Maria Magdalena zat vast niet huilend onder het kruis haar geliefde bewenend, nee ze wist dat hij zijn lichaam niet was en de Eenheid ongeschonden was en dat dat het was wat er werd gedemonstreerd door de kruisiging. Ze herkende de Liefde van God in elkaar, hij hangend aan het kruis zij eronder dwars door de schijnbaar afschuwelijke vorm heen die slechts een sluier is voor de werkelijkheid.(het voorhangsel voor de Tempel) Ook Maria Magdalena Wist, net als Jezus, ook zij was een demonstratie van Ontwaakt zijn, dus ook Maria Magdalena kan als symbool gezien worden voor wat wij werkelijk zijn, volmaakte Liefde en Een in God.

Jezus en Maria Magdalena als symbolische demonstratie van volmaakte symbiose en communie in God.

Jezus als onze oudere broer, die ons de weg wijst en/of samen met Maria Magdalena onze oudere zuster die ons de weg wijst. Wij zijn in onze Kern als hen de potentie is in ons aanwezig. En zij laten zien elk moment weer als wij dat willen zien en wij bereid zijn hun Liefde toe te laten en ons door Hen te laten leiden, dat wij zijn als Hen.

 

 

%d bloggers liken dit: