archiveren

Tagarchief: droomfiguren

“Wat als al je dromen uit zouden komen?”, hoor ik op tv langskomen.
Maar als dit leven, deze wereld een droom is, dan is dit leven deze droom toch precies waar ik van droom?
Een droom vol met droomfiguren, droom dingen en droom situaties. Een chaotische nachtmerrie vol met geweld, goed en kwaad, zonde, schuld en angst.
Wil ik echt dat dit de dromen zijn die ik wens en uit wil zien komen?
Wil ik echt dat alle gewelddadigheid, al die aanvallen en verdedigingen, al dat onderscheid tussen goed en kwaad, precies zo gebeurt als het lijkt te gebeuren in mijn droom?
Kennelijk, anders zou ik deze droom niet zo ervaren.
Een droom kan alleen maar uit mij voorkomen, net als in de slaap droom, waar we dit heel normaal vinden.
En ja het is werkelijk een verlichtende gedachte ineens de mogelijkheid te zien van dat dit leven deze wereld ook wel eens een droom zou kunnen zijn, net zoals in een slaapdroom.
De onvermijdelijke consequentie hiervan is dat als ik mijn eigen dromen droom en zowel de dromer, de regisseur, de projector en alle droomfiguren ben, niet mezelf meer als slachtoffer kan zien van alles wat mij en de wereld lijkt te overkomen en wordt aangedaan.
En net als in mijn slaapdromen, is alles wat zich afspeelt in mijn dromen niet letterlijk, maar een metafoor. Het staat symbool voor de gedachten die de dromen maken.
En als ik zo naar mijn dromen kijk, dan moeten dat wel erg gewelddadige, angstige gedachten, vol goed en kwaad en zonde en schuld zijn.

Ik zou wel blind moeten zijn om dat niet te zien, zodra ik accepteer dat dit mijn eigen droom is, gemaakt door mijzelf.
En dat is precies wat er gebeurt als ik de droom letterlijk neem en deze als iets buiten mij, los van mijzelf zien, dan ben ik blind, want ik zie iets anders dan wat er IS.
De droom werd werkelijkheid, en verving daarmee de werkelijke Werkelijkheid.
Niet werkelijk, maar het lijkt wel zo te zijn, doordat de herinnering aan wat we Werkelijk zijn is vergeten en er alleen een schijnbaar werkelijke wereld, met alles d’rop en d’ran lijkt te zijn.
Een chaotische kluwen van botsende deeltjes, die elkaar aantrekken en afstoten in een dans van leven en dood.

Dus ja, als ik daar in geloof, dan krijg ik precies waar ik om vraag, een dans van leven en dood, en komt die ‘droom’ helemaal uit.
Dus de vraag “wat als al je dromen uit zouden komen”, is allang vervult.
En als ik daar in blijf geloven, omdat ik dat wil, blijf ik tegen beter weten in geloven dat het nog wel wat wordt met die door mij geprojecteerde wereld en dat als ik m’n best maar blijf doen ik de wereld en z’n bewoners, inclusief mijzelf echt wel kan veranderen, verbeteren en er een gelukkige droom van kan maken.
Het enige wat ik hiermee dan zeg is, ja allemaal leuk dat dit allemaal een droom is, maar het is wel mijn droom, mijn zandbak waar ik mijn eigen zandluchtkastelen bouw, zoals ik dat wil.
Als ik echt zou accepteren dat dit een droom is en ik zou daaruit ontwaken “WAAR BLIJF IK DAN!?”.
En precies dat is de enige angst die mijn droom in stand houd, het verdwijnen van het droom ‘ikje’.

Angst voorkomt dat ik met open niet oordelende ‘ogen’ door de angst heen zal gaan kijken, en dan misschien zal ontdekken dat er geen angst is, maar alleen de angst voor de angst, en dat er achter die angst mijn Werkelijkheid ligt, die nooit verdwenen is, maar slechts vergeten.
Dus de vraag zou nu ook kunnen zijn, in plaats van: “wat als mijn dromen uit zouden komen?”, “wat als “ik” (de denkgeest niet het lichaam “ik”) uit de droom zou ontwaken?”.
Dat is echt totaal ‘out of the box’, ‘buiten de lijntjes’ durven denken.
En daartoe kan ik alleen maar bereid toe zijn, als ik helemaal totaal ‘klaar’ ben met al mijn dromen, en ik totaal onder ogen zie dat er een andere manier moet zijn, omdat deze nachtmerrie van leven en dood niet ‘waar’ kán zijn.

Dit doe ik niet door vol in de aanval te gaan door alles buiten mij waarvan ik nu zie dat het niet klopt aan te vallen en te vernietigen, of desnoods met geweld te verbeteren, want dat is gewoon weer het voortzetten van de aloude droom van angst.
Dit kan alleen door mijn eerdere gedachten die vanuit angst komen plus de daar aan verbonden projecties die de angst uitbeelden, terug te nemen in waar ze vandaan komen, de denkgeest en ze te vergeven, zodat ze oplossen in Waarheid, in Eenheid.
En zolang ik dan nog ‘ervaar’ in de wereld zal alles wat ik doe ook vanuit Waarheid, Eenheid, Liefde komen. Niet met als doel de wereld te verbeteren, maar me volledig te laten leiden door de Waarheidsherinnering, door ECIW de Heilige Geest genoemd.
En dat is de werkelijke betekenis van de gelukkige droom. Mijn droom nu volledig onder leiding van Heilige Geest, in plaats van die van het ego.
Het doel van de wereld die ik dan nog ervaar is totaal anders , niet meer het vermeerderen van angst, met alle daar bijbehorende projecties, maar het uitbreiden van Liefde vanuit Inspiratie en de rest volgt van daaruit automatisch…
Dit is een persoonlijke aanvaarding en ervaring en kan mij niet door ‘iemand’ anders buiten mij gegeven worden.
Want dat is in de wereld van het geloof in het werkelijk bestaan van een wereld vol met afgescheiden figuren onmogelijk.
Geven en ontvangen als één gebaar, als één gedachte, is alleen mogelijk op Geest niveau waar alles alleen maar één is.

Ontwaken uit de droom is ontwaken uit de droom, niet meer en niet minder, gewoon wakker worden, niets bijzonders, onvermijdelijk, voor de hele ene denkgeest.

Beseffen dat het allemaal gedroomd is, niet werkelijk, een omgekeerde afspiegeling van dat wat werkelijk is.

Een denkgeest die ontwaakt uit de droom, gedroomd door de ene denkgeest.

Droomfiguren die komen en gaan, niet langer nodig als afleiding van wat er achter  ligt, de werkelijkheid van ontwaakt zijn.

Alle droomfiguren en situaties vergeven. Het spel is gespeeld. De mooie verpakking herinnert slechts aan wat erachter zit, dat wat waar is.

Symbolisch opgedragen aan alle droomfiguren die door tijd en ruimte heen opdoken en weer verdwenen hun rol speelden die de dromende denkgeest hen opdroeg vanuit dromen van angst en tenslotte geheel vergeven de dromende denkgeest tot ontwaken bracht.

 

Wachet auf!

“Wachet auf,” ruft uns die Stimme
Der Wächter sehr hoch auf der Zinne,
“Wach auf du Stadt Jerusalem!
Mitternacht heißt diese Stunde!”
Sie rufen uns mit hellem Munde:
“Wo seid ihr klugen Jungfrauen?
Wohlauf, der Bräutigam kommt,
Steht auf, die Lampen nehmt!
Halleluja!
Macht euch bereit zur Hochzeitsfreud;
Ihr müsset ihm entgegengehen!”
Zion hört die Wächter singen,
Das Herz tut ihr vor Freuden springen,
Sie wachet und steht eilend auf.
Ihr Freund kommt vom Himmel prächtig,
Von Gnaden stark, von Wahrheit mächtig;
Ihr Licht wird hell, ihr Stern geht auf.
Nun komm, du werte Kron,
Herr Jesu, Gottes Sohn!
Hosianna!
Wir folgen all zum Freudensaal
Und halten mit das Abendmahl.
Gloria sei dir gesungen
Mit Menschen- und mit Engelzungen,
Mit Harfen und mit Zimbeln schön.
Von zwölf Perlen sind die Tore
An deiner Stadt, wir stehn im Chore
Der Engel hoch um deinen Thron.
Kein Aug hat je gespürt,
Kein Ohr hat mehr gehört
Solche Freude.
Des jauchzen wir und singen dir
Das Halleluja für und für.

%d bloggers liken dit: