archiveren

Tagarchief: drama

Wantrouwen kan gezien worden als de ego omkering van Vertrouwen.
Wantrouwen is zoals alle ego eigenschappen gewoon weer een ander gevolg van de (onmogelijke) keuze om afgescheiden te willen zijn van Eenheid, God, Liefde, Waarheid.
Een van de sterkste ego symbolen voor vertrouwen in de wereld zijn de ouders.
We zijn niet allemaal ouders, maar we hebben allemaal wel ouders waar we deze projectie voor afscheiding op kunnen en zullen projecteren.
En aangezien we het hier over ego projecties hebben, dus projecties vanuit zonde, schuld en angst, zien we dat terug in al onze relaties die we in ons leven tegenkomen. Bijvoorbeeld terug te zien in het leven als een voortdurend gevoel van wantrouwen ten opzichten van alles en iedereen, of omgekeerd te snel van vertrouwen zijn er daar dan telkens weer in teleurgesteld worden.
In het geval van de ouder/kind relatie als afhankelijk zijn van ouders, niet zonder of niet met ze kunnen leven, van ze houden of ze haten, bij ze willen zijn of er zo ver mogelijk vandaan blijven, prima mee kunnen opschieten of juist totaal niet en alle gradaties daar tussen in, kortom het hele scala aan dualistische mogelijkheden uit het ego arsenaal vinden we terug in de ouder/kind relatie en in alle andere relaties die we hebben.

De ouder/kind relatie vormt een van de lastigste uitdagingen binnen het scala van afscheidingsmogelijkheden binnen de keuze voor de egodenkgeest.
En ik ondervind dat ECIW en zijn proces van ware vergeving een zeer behulpzaam proces is in de slechte relatie met mijn moeder.
Het is daardoor zeker geen makkelijk proces, want ware vergeving vraagt eerst eerlijk kijken naar het ego proces, precies zoals het zich projecteert en dus voordoet in “mijn leven”, alvorens het echt vergeven kan worden. Dus de confrontatie aangaan met al mijn gevoelens en emoties die zich voordoen op het toneel waar het ego drama zich afspeelt.
En er de totale verantwoordelijkheid voor nemen, als zijnde mijn gedachtes met hun projecties. Wel belangrijk dit niet onder de leiding van het egodenken te doen, maar hierbij de leiding van de Juist gerichte kant van de denkgeest (HG/J) in te roepen.

Evengoed geen makkelijk en pijnloos proces, maar wel een proces van ware genezing van de denkgeest die leert dat de oorzaak de keuze voor afscheiding is en niet een keuze is geweest om een slechte relatie te hebben met mijn moeder.
En dan kom ik weer uit op die behulpzame les 5: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk”.
Ik voel geen onvrede van wegen een slechte relatie met mijn moeder, maar omdat ik op het niveau van de denkgeest, een keuze die verborgen moest blijven, zodat het lijkt alsof de keuze zich op “vorm” niveau afspeelt, voor afscheiding van mijn Ware Bron; God, Liefde, Eenheid, Waarheid, heb gemaakt.

Ware Vergeving vergeeft deze oorspronkelijke vergissing en in het kielzog daarvan wordt de projectie, een slechte relatie met de moeder, een projectie die nooit losstaat van de oorspronkelijke gedachte (vergissing) ook vergeven.
Ware Vergeving verandert dus de oorspronkelijke vergissing (de keuze voor afscheiding) die gemaakt is in en door de keuzemakende denkgeest en geneest deze, zodat de denkgeest zijn ware verbinding, die nooit verdwenen is, weer herinnert en daardoor genezen is.
Onware vergeving, dus dat is de projectie als een losstaand van de denkgeest oorzaak zien en deze vergeven, dus in het moeder geval, mijn moeder vergeven die ik als oorzaak van mijn lijden zie, werkt niet. De oorzaak, de keuze van de denkgeest om afgescheiden te willen zijn van God, Liefde, Eenheid, Waarheid blijft intact en zal dan ook steeds weer terugkeren in schijnbare andere vormen, of dezelfde, omdat de denkgeest ongenezen blijft.

Maar als de denkgeest dan is genezen, zal er onvermijdelijk ook anders gekeken worden naar de projectie vanuit de eigen denkgeest focus. Dit resulteert in een mildere kijk en meer begrip omdat er nu vanuit “liefde” gekeken en gehandeld wordt.
Echter dat hoeft niet te betekenen dat de “ander” in dit geval de moeder, hierin mee zal gaan, want uiteindelijk zal dat stukje denkgeest dat de rol van de moeder speelt ook zelf de keuze moeten maken om te willen genezen op het niveau waar alleen ware genezing mogelijk is, het niveau van de denkgeest.

Dat ware genezing door middel van ware vergeving zich op denkgeest niveau afspeelt, betekent ook, dat de projectie, dus hoe de relatie zich uitspeelt op vorm niveau, niet per se aanwezig of zelfs maar levend hoeft te zijn. Op denkgeest niveau is immers alles met alles verbonden, hoe het er op vorm niveau ook uit lijkt te zien.
Als de angst voor genezing in de denkgeest nog te groot is zal dat stukje denkgeest nog even of voor lange tijd blijven kiezen voor angst, maar in plaats van dat dat ook weer de keuze voor angst in mijzelf aan kan wakkeren, zal de nu voor genezing kiezende denkgeest ook deze gedachte kunnen leren vergeven.

Dus hoe ware genezing er in de vorm uitziet is niet te voorspellen, maar het zal hoe dan ook welke vorm het ook aanneemt de meest liefdevolle optie zijn voor dat moment, ook al kan het er ook uitzien als een einde maken aan een relatie. Het is niet aan mijn beperkte overzicht het geheel te overzien en op grond daarvan te beslissen wat het beste is om te doen, dat kan alleen dat wat wel het totale overzicht heeft, in ECIW de Heilige Geest en of Jezus genoemd, beide symbool voor de keuze voor de Juist gerichte denkgeest. De rest zal op een heel vanzelfsprekende natuurlijke manier volgen, nu geheel ontdaan van alle zonde, schuld en angst projecties.
En dientengevolge is er ook niet meer de drang vertrouwen te zoeken en te vinden “buiten mij” in een ouder of een andere speciale relatie. Het besef is er dat Vertrouwen gegrond is in de enige relatie die mogelijk is, die met God, Liefde, Eenheid, Waarheid, of hoe we het Onnoembare, Non-dualisme ook willen noemen.

 

Wie kan werkelijk aanvaarden dat zijn leven een verhaal is, een verhaal zoals ieder verhaal dat beschreven, gespeeld, gezongen, gedanst, gedicht, verteld wordt.
Een verhaal een fabel, een sprook, een sage verteld door de egodenkgeest, een verhaal met lichtbeelden.
Geprojecteerde verhalen vol met symboliek.
Maar net als kleine kinderen verstaan we de symboliek nog niet en nemen we ze letterlijk en kruipen angstig weg voor al die geheimzinnige, ondoorzichtige, bedreigende, angstige, spannende opwindende verhalen. En tegelijkertijd verlustigen we ons aan de schitterende drama’s en avonturen die zich rondom lijken af te spelen. Aantrekking en afschuw wisselen elkaar af. Dood en verderf, armoe, ziekte, geweld, afgewisseld met overvloed, rijkdom, lust en liefde, heldendom, dat is de film die we ons leven noemen. En we spelen met kinderlijke onwetende overgave onze rollen, in het grote drama; ‘van wieg tot graf’, geen happy ending dus, maar we blijven het maar steeds opnieuw spelen in de hoop dat het toch een keer goed zal aflopen.
Maar wie accepteert dit werkelijk en is bereid op een andere manier naar deze ‘film’, deze reeks projecties te kijken?
Wie wil werkelijk leren zien dat hij/zij die film niet ‘is’, maar de maker, de bedenker is en dus verantwoordelijk is voor alles wat in de film lijkt te gebeuren?
Wat blijft er over als ik die film niet ben, niet de hoofdrolspeler in die film ben, maar wel de bedenker ervan?

Op dat punt kom ik onvermijdelijk als ik opeens in de film terecht kom die wel ineens een open einde blijkt te hebben en niet eindigt in de dood…
Als de dromer van de droom helemaal klaar is met al die verhalen met als onvermijdelijk einde de dood. Als de dromer van de droom niet meer gelooft in zijn verhalen, niet meer helemaal opgaat in zijn verhalen en zich niet meer totaal identificeert met zijn eigen verzonnen verhalen en de rollen die de verhalen bevolken, dan verschuift alles dan komt in deze ‘laatste’ ontwaakfilm ineens een gedachte voorbij, de gedachte: ‘Er moet een andere manier zijn’…
En dat maakt een aloude herinnering wakker in de denkgeest die droomt van verhalen van afscheiding. Dan ziet de dromer van de droom steeds duidelijker dat al die dromen maar één doel hadden en dat is afscheiding, afscheiding van de ene bron, waar al de verhalen beginnen; de ene egodenkgeest die achter de sluier zit en de projectors bedient, een 24/7 doorlopende voorstelling, zonder pauze.
De denkgeest, dat wat ‘ik’ werkelijk ben, achter de sluier, zodat aan het oog wordt ontrokken en daardoor ‘vergeten’ wie er achter de projector zit, zodat het lijkt alsof de figuren op het doek autonoom zijn en spannende avonturen beleven.
En de ‘ik’ de denkgeest zich nu ook volledig identificeert met de film en gelooft een lichaam te zijn te midden van andere lichamen en dingen.

Wie is dan dat wat dit kan en zit te observeren en opschrijft?
Dat moet wel de waarnemende ontwakende denkgeest zijn die in deze nieuwe film, de ontwaakfilm, zich bewust wordt van dit alles en nu de regie overneemt van de egodenkgeest en kiest voor de ‘andere manier’.
En met toenemend enthousiasme en opluchting worden al die oude kinderachtige Disney en Harry Potter films, vol gruwelen en drama’s, gewist.
En onder leiding van de waarnemende en keuzemakende denkgeest is er nog maar één wens, een laatste film te maken, waarin afgerekend wordt met alle eindeloos dezelfde zich herhalende verhalen, en waarin alle voorheen drama’s worden vergeven met nog maar één doel, volledig ontwaken uit de egofilm.

%d bloggers liken dit: