archiveren

Tagarchief: doodsangst

Zolang er nog de ervaring is van ervaren van wat dan ook is er nog de keuze voor pseudo waarheid (dualisme) boven wat werkelijk Waar is (non-dualisme).
En elke ervaring die altijd voortkomt uit de wens iets anders te zijn dan Waar, komt voort uit angst voor wat Waar is.
Nu is er vandaag de ervaring van een “ik” die lijkt te bestaan, die aan het stressen is als een konijn in doodsangst.
Om allerlei zogenaamd aanwijsbare legitieme redenen die lijken te gebeuren binnen de ervaring, de eigen verzonnen pseudo waarheid, is er de ervaring van rond stuiteren.
En dan is er ook de gedachte en de drang daar zo snel mogelijk verandering in te brengen om weer enigszins rustig te worden en de boel weer te kunnen hanteren en onder controle te krijgen.

En dan doemt ook de valkuil op daar met een spirituele blik naar te willen kijken, want het is niet dat wat lijkt te gebeuren wat stress oplevert, maar wat ik denk en geloof te zien. En de valkuil is dan dat ik het spiritueel ga maken en dan evengoed nog verwacht dat dat wat lijkt te gebeuren als bij toverslag zal veranderen in iets wat niet meer stressvol is en een geweldige oplossing zal opleveren.
Dus eigenlijk ook niet anders dan rechtstreeks proberen een oplossing te vinden die vormgericht is zonder tussenkomst van een “spirituele” blik.
Beide, zijn hoe dan ook, met en zonder spirituele benadering, nog steeds vorm-oplossend gericht.
En daar is niets mis mee! Het heeft alleen niets te maken met wat werkelijk Waar is en het proberen terug te herinneren daarvan. Het is gewoon weer rommelen in de eigen gemaakte pseudo waarheid, die zoals altijd weer voor een tijdelijke oplossing zorgt.
En dat is prima,  niets mis mee, maar heeft niet met wat werkelijk Waar is te maken. Alleen maar met weer het ontkennen van wat werkelijke Waar is.

Wat werkelijk Waar is kent geen ervaring, dus daar hoeven we het niet eens over te hebben. Er kan hooguit een afspiegeling van wat Waar is worden ervaren, maar deze ervaring is absoluut niet oplossings-doel-gericht. Het is een ervaring van absolute vormloze tijdloze, vrijheid, maar slechts van korte duur, omdat zolang er nog angst is voor wat werkelijk Waar is er dan toch weer pijlsnel wordt gekozen voor de eigen “veilige” pseudo waarheid.
Binnen de totale vrijheid van pseudo-waarheids-denken kan wel zoiets als Inspiratie naar voren komen, omdat even alle blokkerende gedachten wegvallen. En dan kan het zijn dat er ineens geweten wordt wat het meest liefdevolle/verstandige is om te doen, maar nogmaals dan is de opzet niet oplossingsgericht op iets binnen de ervaring geweest.
Er is alleen een plotseling niet vorm-gericht Weten een afspiegeling van wat Waar is doorgebroken.

Zolang mijn zelfgemaakte/verzonnen pseudo waarheid nog ervaren wordt kan ik op z’n best leren ernaar te kijken, als waarnemer terwijl het ervaren wordt, zonder er als waarnemer ook maar iets aan te willen veranderen, verbeteren, of erger maken. Leren kijken zonder oordeel, naar deze zogenaamd persoonlijke film die helemaal gemaakt is en voortkomt, geprojecteerd wordt uit oordelen vanuit angst, als verdediging tegen wat werkelijke Waar is.

Leren kijken zonder oordeel is alle oordelen leren onderkennen, herkennen en vergeven, een niet oordelend vergeven, dat ziet dat er in dat wat Waar is niets gebeurt is. Dat is het enige wat er gedaan kan worden, zonder aan de film te knoeien.
Want als ik (de waarnemer die kiest voor pseudo waarheid) aan de film ga knoeien en een betere film probeer te maken worden de vergevingskansen, dus de mogelijkheid tot het terug herinneren in wat werkelijk Waar is gemist, wat ervoor zorgt dat mijn zelf bedachte pseudo waarheid juist uitgebreid wordt en wat Waar is weer heel slim met opzet blijft verborgen, achter mijn zelfgemaakte geprojecteerde pseudo waarheid.

stress konijn

De dood vertegenwoordigt onze grootste angst, de angst voor God, dat laatste wordt verborgen gehouden, ‘vergeten’, waardoor alleen het gevoel van angst overblijft, de angst voor het onbekende noemen we dat dan, en de angst voor het verlies van het lichaam waarvan we geloven dat dat is wat we zijn. We kunnen echter, omdat alles een gedachte is, niet gedacht door het lichaam, maar door de denkgeest, deze gedachte laten sterven door deze te vergeven, en wat dan overblijft is de dan weer tevoorschijn komende Liefde van God. Deze manier van het laten sterven van een idee heeft niets met het sterven van een lichaam te maken.
Ontwaken is het sterven (verdwijnen) van de gedachte een lichaam te zijn en weer te herinneren dat er alleen denkgeest is.
De projecties (lichamen, dingen, situaties) zullen in stand worden gehouden, zolang ze nog een functie hebben voor de ontwaakte denkgeest.

De angst voor God is niet de angst van de ego-god versie, de god die we kennen van de religie, want die is als verdediging bedacht tegen God, tegen de Liefde van God, oftewel tegen Eenheid.
Dat is duidelijk te herkennen aan het dualistische kenmerk van alle religies, uitgebeeld als het verschil tussen goed en kwaad, god en de duivel, kortom het zogenaamde bestaan van zonde, schuld en angst.
Dat is waar alle religies op zijn gebaseerd.
Het bijzondere van ECIW is dat het deze oude verzonnen vervangende waarde voor Liefde: zonde, schuld en angst dmv nog een bekende en beladen christelijke vorm, namelijk vergeven, her-gebruikt en er een compleet andere functie aan geeft.
Zo worden we genoodzaakt eerst onze angsten bewust onder ogen te zien, zodat we weten wat we kunnen gaan vergeven, in de zin van vergeven wat niet gebeurt kan zijn, maar slechts een bedenksel is waar we enorm in geloven.
En zo kan het idee van de dood van lichamen ook gezien worden als een gedachte die vergeven kan worden en dit zal leiden tot het ontwaken uit de droom van zonde, schuld en doodsangst.

 

 

%d bloggers liken dit: